Το Επισκίασις, για μια ακόμα φορά στην πρωτοπορεία του μαχητικού ρεπορτάζ, σας παρουσιάζει σε αποκλειστικότητα την επίσημη αφίσα της καμπάνιας του κώματος που θα στολίσει από Δευτέρα όλες τις σχολές

Το πρώτο είναι αυτό το χαζοχαρούμενο (είπαμε όλα έτσι είναι πάνω κάτω) που όλα τα παιδιά της γης δίνουν μαζί τα χέρια.. Σήμερα έμαθα ότι τους στίχους του είχε γράψει ο Ρίτσος (α, ρε πατερά σκατά κομμουνιστική εκπαίδευση είχα).. Πάρτε στίχους αν και το θέμα μας δεν είναι να το δούμε λέξη-λέξη:
Αν όλα τα παιδιά της γης
πιάναν γερά τα χέρια
κορίτσια αγόρια στη σειρά
και στήνανε χορό
ο κύκλος θα γινότανε
πολύ πολύ μεγάλος
κι ολόκληρη τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Αν όλα τα παιδιά της γης
φωνάζαν τους μεγάλους
κι αφήναν τα γραφεία τους
και μπαίναν στο χορό
ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και δυο φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Θα ‘ρχόνταν τότε τα πουλιά
θα ‘ρχόνταν τα λουλούδια
θα ‘ρχότανε κι η άνοιξη
να μπει μες στο χορό
κι ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και τρεις φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ!

Για ένα μαγικό λόγο (κολοκύθια μαγικό οι στίχοι είναι αλλά κάνει πιο εντυπωσιακό να δημιουργείς μυστήριο) αυτό το τραγουδάκι το θυμάμαι κάθε φορά που ακούω γλυκούλικα ουμανιστικά καλέσματα για να σώσουμε το κοινό μας σπίτι πριν πέσει να μας πλακώσει/λιώσει/πνίξει/εξαερώσει ή ότι άλλο ανάλογα με την οικοφρίκη του καθένα μας.. Έχει αυτή την υπόθεση στο κέντρο του, ότι αυτό που λέμε είναι καλό για όλους τους αγνοί ανθρώποι (εξάλλου γι αυτό τα παιδιά το ξεκινάνε) και κάποια στιγμή θα γίνει γιατί ειναι για το καλό ενώ αυτοί παν με το κακό.. Για να μην παραξηγούμαι δε θέλω να κάνω ασκήσεις αποδόμησης στο κακόμοιρο το τραγουδακί, απλά λέω οτί γι αυτό μου τη σπάει..

Και μάλλον γι’ αυτό το λόγο μου θυμίζει κάθε φορά το δεύετρο παιδικό τραγουδάκι που θυμάμαι.. Το τραγουδάκι που λέει για ένα μικρό καράβι που έκανε ένα μικρό ταξίδι.. Το λατρεύω αυτό το τραγουδάκι.. Θύμωσα μάλιστα όταν πρόσφατα το έπιασε ο Λαζόπουλος να το σχολιάσει.. Και τί βρήκε να πει; Ότι μιλάει για ανθρωποφαγία με γλυκό τρόπο.. Μπράβο φωστήρα κανένας δεν το είχε ψιλιαστεί (τέσπα ούτε να κράξω το Λαζόπουλο ήθελα).. Πάμε, λοιπόν, στίχοι, πριν πω τη μεγαλοπρεπή εξυπνάδα μου:
Ήταν ένα μικρό καράβι
που ήταν αταξίδευτο
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.
Κι έκανε ένα μακρύ ταξίδι
μέσα εις τη Μεσόγειο
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.
Και σε πέντε έξι εβδομάδες
σωθήκαν όλες οι τροφές
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.
Και τότε ρίξανε τον κλήρο
να δούνε ποιος θα φαγωθεί
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.
Κι ο κλήρος πέφτει στα αγόρια
που ήταν σαν σκυλόψαρα
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.
Κι ο κλήρος πέφτει στα κορίτσια
που ήταν σαν σκουπόξυλα
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.

Κι ο κλήρος πέφτει στον πιο νέο…
κι ο κλήρος πέφτει στον πιο νέο,
που ήταν α-α-αταξιδευτός
που ήταν α-α-αταξιδευτός

Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.

Κι αν σας αρέσει αυτή η ιστορία
την ξαναλέμε, λέμε απ’ την αρχή
Οέ, Οέ, Οέ, Οέ.

Γιατί μιλάει για ανθρωποφαγία το αγαπημένο μου το τραγουδάκι; τελειώσαν οι τροφές μάγκα σου λέει και κάτι πρέπει να γίνει.. Ε, και τα παιδάκια που είναι στη βάρκα αντί να πουν: “αχ, ας πιάσουμε τα χέρια και ας ονειρευτούμε να ρίξει μάνα ο καλός θεούλης/πατερούλης/αγορά/ηγέτης/ ο κάθε γαμάω που δίνει λύσεις τελοσπάντων, αντί να περιμένουμε πιάνοντας τα χεράκια μας να δημιουργήσουμε τροφή, ας στραφούμε στη μόνη πηγή τροφής που παίζει! Εμάς!”
Μεγαλώνοντας, έμπλεξα με τις φεμινίστριες κι άρχισα να ενοχλούμαι με το διαχωρισμό αγοράκια – κοριτσάκια αλλά τί να κάνεις; Εδώ, 2000 χρόνια κινημάτων χειραφέτησης δεν έλυσαν τα προβλήματα, θα απαντάει σε όλα ένα παιδικό τραγουδάκι; Απ’ την άλλη, το συγκεκριμένο τραγούδι έχει μια αξιαγάπητα ρεαλιστική παραδοχή (η βάρκα μας/κοινωνία δεν είναι ένα αγαπημένο σύνολο αλλά ομάδες που συγκρούονται), μια αίσθηση της επανάληψης των συγκρούσεων και μια ποιητική αυθαιρεσία όπου ο κλήρος (δε θα πω για το Ρανσιέρ και τη Δημοκρατία είναι παρατραβηγμένο) πέφτει και στους δύο σε εναλλαγή.. Μια ποιητική ελευθερία που μου επιτρέπει να ονειρεύομαι ότι μέχρι να σκοτώσουμε τον μαλάκα τον καραβοκύρη που έφερε λιγότερα τρόφιμα, μέχρι να φάμε αυτούς που πήραν παραπάνω όσο ταξιδεύαμε, μέχρι να μη χρειάζεται κάποιος να κουμαντάρει τα τρόφιμα, μέχρι.. Θα το ξαναλέμε απ την αρχή.. Πάμε λοιπόν,

Στον Κοινωνικό Χώρο για την Ελευθερία Μικρόπολις

Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που αποφασίσαμε να διδάξουμε σχολική ύλη πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Ελεύθερα και ωραία και πάνω από όλα γιατί μας αρέσει αυτό που θα κάνουμε!
Αυτή η κίνηση δεν είναι μόνο μία απάντηση αλληλεγγύης στην οικονομική κρίση, αλλά μία προσπάθεια για τη θέσμιση της κοινωνίας που θέλουμε με τη δημιουργία αυτόνομων μη-εμπορευματικών δομών σε όλους τους τομείς της ζωής, συμπεριλαμβανόμενης και της εκπαίδευσης. Μας είναι ξεκάθαρο ότι αυτά τα εγχειρήματα θα προκύψουν μόνο μέσα από την αυτοοργάνωση, έτσι συναντηθήκαμε και… ξεκινάμε!

Αυτή τη στιγμή μπορούμε να καλύψουμε τα εξής μαθήματα:
Λύκειο: Φιλολογικά, Θετικές επιστήμες, Οικονομικά – Κοινωνικές επιστήμες, Αισθητική αγωγή, Ελεύθερο σχέδιο, Αγγλικά, Γαλλικά
Γυμνάσιο: Φιλολογικά, Θετικές επιστήμες, Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά
Δημοτικό: Όλα τα μαθήματα, Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Μαθήματα ειδικής αγωγής

Πρώτη συνάντηση διδασκόντων, μαθητών, γονέων την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου στις 8 μμ στο Μικρόπολις, Βενιζέλου & Βασ. Ηρακλείου 18

БЕСПЛАТНО КУРСЫ ОБУЧЕНИЯ

Группа специалистов подготовит учащихся по материалам школьной программы начального и среднего образования. Подготовительные курсы будут проводиться бесплатно и качественно специалистами, которые относятся с любовью к своему делу.
Целью проведения бесплатных курсов является помощь гражданам, непосредственно переживающим экономический кризис, а также стремление к становлению желаемого общества, благодаря созданию частных некоммерческих структур во всех общественных сферах, включая образование. Очевидно, что подобные проекты могут принести плоды только благодаря самоорганизации. Итак, после тщательного обсуждения мы приступаем к делу.

На данный момент подготовка будет проходить по таким предметам: Средняя школа (Лицей): филологические науки, точные науки, английский язык, французский язык.
Средняя школа (Гимназия): филологические науки, точные науки, английский язык, французский язык.
Начальная школа: все предметы, английский язык, французский язык, специализированные предметы.
Первая встреча преподавателей, родителей и учеников состоится в среду, 25 января в 20-00, в здании Микрополис (Μικρόπολις). Адрес: г. Салоники, ул. Венизелу и В. Ираклиу, 18.

KURSE FALAS NË NDIHMË TË MËSIMDHËNIES

Αναδημοσίευση από το δεύτερο τέυχος του Επιεικώς ΦΛΕΓΟΝ..
ολόκληρο το τεύχος και προηγούμενα κείμενα στο site του εντύπου

τεχνοκράτες | ανευθυνότητα

σχέδιο | θόρυβος

διαχείριση | σώματα

δόγμα | αμάθεια

άριστοι | άξεστοι

εξουσία | πληβείοι

ολιγαρχία | όχλος

ιερατείο | ποίμνιο

παπάς | Δήμος

αισθητική | φαντασία

χρόνος | αναζήτηση

χώρος | δημιουργικότητα

φωνή | διεκδίκηση

ύπαρξη | χειραφέτηση

Καταπάτηση ασύλου από τον στρατό κατοχής της κυβέρνησης των αφεντικών και του γαμημένου συστήματος!!!

Το βίντεο δείχνει μόνο την αρχή της παραβίασης του ασύλου, ανάλογα περιστατικά αναφέρθηκαν και απο την είσοδο της φιλοσοφικής.

Η Μαρία του Πολυτεχνείου

παπανδρέου το δημιούργησε λοιπόν, παπανδρέου το αποτελείωσε. Ο πρώτος ήρθε σαν την πανσέληνο του Αυγούστου… Με τόση προσμονή από τη πλευρά των πολλών! Μετά από 7χρονιά προσαρμογής στη λεγόμενη μεταπολίτευση, made by k. karamanlis the senior, τα αστικά κέντρα στην επικράτεια μετατράπηκαν πάνω-κάτω σε τσιμέντο και ήδη άρχισαν να γεμίζουν με κόσμο να ψάχνει δουλειές…

Με τα δυο πρώτα μεγάλα ψέματα σε αυτούς που τον ψήφισαν για αυτά, ο daddy παπανδρέου ξεκινάει ένα δικό του serie ενιαετίας, όπου σε γενικές γραμμές το πλαστικό και το χάρτινο “χρήμα” (σε εισαγωγικά γιατί δεν εννοώ απαραίτητα χάρτινο νόμισμα) μπήκε σε πάρα πολλές τσέπες και άρχισε να νοιώθει ήδη πολύ μέσος μεταξύ ευρωπαίων ο έλληνας…

Κάναμε ένα διάλλειμα βλέποντας το κομμάτι της αριστεράς με το μεγαλύτερο έρισμα στην κοινωνία (όχι μόνο εκλογικά) να τα ψιλοσκατώνει για λίγες στιγμές …εξουσίας και καπάκι από τις διαφημίσεις, επιστροφή στην κανονικότητα του εγκατεστημένου με βεβαιότητα εξελισσόμενου καπιταλισμού σε στυλ μαρίκας και δρακουμέλ! Κάπου εκεί αρχίζεις να την ψιλιάζεσαι τη δουλειά, ότι τόσα χρόνια, τουλάχιστον με τα παραμύθια στην τηλεόραση  προετοίμαζαν τα παιδιά…

Κι έτσι απλά σαν παραμύθι ο daddy έκανε το come back, ίδιο καιρό περίπου  με την αποχώρηση jordan κι όχι μόνο αλλάξαμε παράγραφο εδώ, αλλά και σελίδα ολόκληρη… Φανταστείτε παραμύθι. Αυτό ακριβώς. Τώρα φέραμε ανθρώπους από άλλη χώρα να συνεχίσουν την τσιμεντοποίηση, δουλεύοντας στα όρια της σκλαβιάς (και λέω στα όρια γιατί πλέον έχουμε εγκατεστημένο καπιταλισμό και κανείς δεν έχει δώσει σαφή ορισμό στη λέξη σκλαβιά σε καθεστώς εγκατεστημένου καπιταλισμού) κι εμείς συνεχίζαμε να πληρώνουμε κάθε άχρηστη ανάγκη που μπορεί να υπάρξει σε ένα τέτοιο καθεστώς.

Κι έντεκα χρόνια μετά σκληρής μεσοποίησης, έπρεπε να πανηγυρίσουμε… Γιατί τα πήγαμε πολύ καλά για την ακρίβεια… Κι όταν λέω για την ακρίβεια, δεν εννοώ μόνο τη γνωστή φράση για να τονίσω ότι όντως τα πήγαμε καλά, αλλά εννοώ και την άλλη, την οικονομική ακρίβεια. Για αυτήν τα πήγαμε τέλεια! ΟΝΕ-Χρηματηστήριο-Συμμετοχή στις “συμμαχικές” επιχειρήσεις (ειρήνης) στην ανατολή, δηλαδή στην ιμπεριαλιστική υστερία των ηπα.

Στο τελευταίο φάνηκε η μοναδική ισχνή αντίδραση ενος λαού, ή αλλιώς ένα απλόχειρο μάθημα από τους μεγάλους στους μικρούς του τότε, για το “πως να αποτύχετε πλήρως στη διεκδίκηση των αιτημάτων σας, περπατώντας απλά στο δρόμο” κι όταν μισότέλειωσε και η εγνατία οδός, “ένα έργο που θα ένωσει την ανατολική με τη δυτική πλευρά της χώρας σε λιγότερες από 6 ώρες” (γιατί ακόμα και τώρα κομμάτια της δεν έχουν παραδωθεί στην κυκλοφορία), πανηγυρίσαμε με τους πιο ακριβούς ολυμπιακούς ever… Υπό την καθοδήγηση του προφέσορα Κυρίου Σημίτη που είναι και ο μόνος που αν ξανααναφερθεί στο άρθρο θα είναι με κεφαλαίο Κ και στο “κύριος”.

Εδώ όμως αλλάζουμε σελίδα με σκάνδαλο. Μπαπ, ξαφνικά. Δυο αθλητών που πήραν χάπια για να ‘ναι πιο γρήγοροι και να πανηγυρίσουν με το εθνόσημο στο στήθος. Πολύς κόσμος ξενέρωσε, αλλά επειδή λόγω πανηγυρισμών για τους ολυμπιακούς , δεν πήραμε πρέφα ούτε ότι ο μέσος έλληνας το γύρισε σε k.karamanlis the junior, αρχίσαμε κι εμείς τα χάπια μετά το τέλος των αγώνων για να την παλέψουμε με τους μπλε. Αφού ενώ πριν με το πασοκ οι περισσότεροι ήταν χαρούμενοι, γιατί αν εξαιρέσεις τον κοσκωτά, δεν ακουμπήθηκε κανείς άλλος (από τη δικαιοσύνη, σ.σ. κατά το “σπαστήκανε” ευαγγέλειο) κι ο πραγματικός πλέον πλούτος έχει συγκεντρωθεί στους λίγους, τώρα άρχισαν τα περίεργα…

Σου κόβω από ‘δω, σου κόβω από ‘κει, σου κόβω μισθούς, σε απολύω, τελειώνω μαζί σου σκίζοντας τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και εν τέλει σε απομονώνω, σε αμείωτους πάντα ρυθμούς ιδιωτικοποιήσεων και δαιμονοποίησης του δημόσιου χώρου (γενικότερα εννοώ, όχι μόνο σαν χώρο-κτίριο, αλλά και σαν έννοια-συλλογικότητες) εκ μέρους της διοίκησης… Υπήρξε ένα μόνο σχετικά δυνατό (κι εδώ ίσως είμαι κι ευγενικός) “όχι” από πλευράς φοιτητών στην ιδιιωτικοποίηση του δικού τους χώρου κι αυτό έπεσε στο κενό. Ίσως επειδή κι οι ίδιοι οι φοιτητές δεν κατάλαβαν ούτε και τότε ότι έχουν να κάνουν με αδίσταχτους ανθρώπους στην εξουσία, όχι μόνο τότε, αλλά από την αρχή του τερατουργήματος μεταπολίτευση στην ελλάδα. Αδίσταχτους για προσωπικά κέρδη.

Βροχή τα σκάνδαλα, όπως τα goal στο euro. Πιθανό record απ’το πάρτι στις 7 του Μάρτη το ’04 και για τα επόμενα 5 χρόνια, μετράω πρόχειρα 5 σκάνδαλα (vodafone, βατοπέδι, ομόλογα ασφαλιστικών ταμείων, siemens, ζαχόπουλος, με αυτόν τον τελευταίο απλά να υποδεικνύει ότι ο μέσος πλέον, πρέπει να πηδιέται στη δουλειά ή/και πριν από αυτή για να την πάρει, κυριολεκτικά και μεταφορικά), παραδοσιακά φωτιές κάθε χρόνο και το πιο στεγνό παράδειγμα κρατικής κατάχρησης εξουσίας, με τη δολοφονία ενός παιδιού από όπλο προστάτη “της προστασίας του πολίτη” σε τυχαία συνάντηση των δυο πλευρών στο δρόμο. Άσχετα αν η τρέμη, μετά στο μεγάλο κανάλι, παρουσίαζε ντουπλαρισμένο το βίντεο με προσθήκη ήχου τύπου “φασαρίας σε πορεία-συνθήματα”, λίγο πριν το διπλό πυροβολισμό που τέλειωσε μια ζωή δεκαπέντε χρονών. Άσχετα αν ο ξεπουλημένος σε όλα του, δικηγορίσκος, σχεδόν μας έπεισε ότι οι σφαίρες εξοστρακίστηκαν, στα δικαστήρια και τα παράθυρα της κάθε τρέμη.

Η τρέμη όπως κι όλοι αυτοί του συναφιού της, δεν έκανε κάτι διαφορετικά από ότι ο daddy pap, η μαρικά, ο επιστήμονας Κύριος Σημίτης και το καθήκι ο καραμανλής ο junior (και τον αποκαλώ καθίκι γιατί είχε το θράσσος να είναι ο πιο ξεδιάντροπος από όλους, οι άλλοι προσπαθούσαν να καβατζωθούν στη λαδιά, κατά τα άλλα όλοι το ίδιο κάνανε), ψέμματα έλεγε (λένε) και έχει την τεχνολογική δυνατότητα να τα παρουσιάσει κιόλας “αληθινότερα”… Αυτά είναι σε γενικές τα μμε στο ελλάντα. Ψέματα. Και το κράτος είναι το ξύλο στους λίγους που ωρύονται σαν τις μάγισσες του μεσαίωνα στο δρόμο… Η ιερά εξέταση  του 2000 κι έπειτα τους στέλνει στα κολαστήρια του σωφρονιστικού συστήματος, ως… τρομοκράτες.

Επειδή ξυπνούσαν κάθε μέρα και λέγανε “όχι ρε κερατάδες δε θα με γαμήσετε ούτε σήμερα, ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ρε παιδί μου τη μισθωτή σκλαβιά, πως το λένε, άει στον βόθρο σας”. Για αυτόν μόνο το λόγο, κανέναν άλλο. Η οργή πρέπει να κατασταλλεί εξάλλου από όπου κι αν προέρχεται. Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτήν καταδικάζουν οι γραβατωμένοι πολιτηκάντηδες πάσας προέλευσης (όχι μόνο κομματικού πακέτου) στις τηλεοράσεις και όχι τη βία. Δυστυχώς αυτήν καταδίκαζαν και πολλοί μέσοι καιρό τώρα…

Με τους μπλε στο τιμόνι οι μόνοι που ακουμπήθηκαν τώρα λόγω σκανδάλου ήταν έξι παρακαλώ κι όχι ένας μόνο, όπως με το πασοκάκι. Γιατί όμως; Είχαν φτιάξει αυτοί οι 6 τρομοκράτες ένα site λέει στο ιντερνέτ, που παρείχε την δυνατότητα αναζήτησης οπτικοακουστικού υλικού (σε ψηφιακή μορφή) χρηστών που επιθυμούσαν να το μοιραστούν με τον οποιοδήποτε το επιθυμούσε, χωρίς να υπάρχει μάλιστα καμία χρηματική, ή anyway καπιταλιστικής μορφής, συναλλαγή των δημιουργών του site με τους χρήστες, ή των χρηστών μεταξύ τους. Ό,τι καταλάβατε, καταλάβατε. Έπρεπε μάλλον να γίνει μόνο με φράγκα κι αποδείξεις η δουλειά. Χωρίς, απαγορεύεται!! Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση. Όλα τα παρόμοια site στο ελλάντα κλείσανε. Ο τυφλός καπιταλισμός πρυτάνευσε και πάλι!

Είτε λέγεσαι όμως θρησκεία, είτε μοναρχική δυναστεία, είτε καπιταλισμός υπό δημοκρατική επίφαση (συνδυασμός των δύο πρώτων για μένα με δημοκρατική φράουλα στην κορυφή…), το όπλο στην αντιμετώπιση της οργής είναι ένα και δοκιμασμένο, το μπουντρούμι. Οι προσαγωγές, οι συλλήψεις και οι τελικοί εγκλωβισμοί ανθρώπων με διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις που εξέφρασαν εντονότατα την οργή τους σε όλο αυτό το βάλτο, από το Δεκέμβρη του ’08, μέχρι τώρα, συνεχίζονται εξάλλου κανονικά.

Στο ρόλο του τρομοκράτη όχι όποιος φέρει οτιδήποτε παράνομο σύμφωνα με το νόμο, μετά από έρευνα, αλλά όποιος φέρεται παράνομα σύμφωνα με τις την κρίση του εκάστοτε προστάτη επιταγές του εκάστοτε τρομονόμου, τύπου ποινικοποίησης της κουκούλας, πριν μάλιστα την έρευνα. Με το μάτι. Με σαφείς προθέσεις κατάχρησης εξουσίας Ναι, ναι, εντάξει. Όχι πάντα. Υπάρχουν και καλά παιδιά που κρατάνε το στόμα τους κλειστό!

Στα λεγόμενα ”τηλεοπτικά παιδικά” της εποχής, έτσι για την ιστορία να αναφέρουμε μόνο ότι τα στρουμφάκια πλέον αντικαταστάθηκαν με διάφορες φιγούρες (ο αριθμός των αντίστοιχων “παιδικών σειρών” πολλαπλασιάστηκε στην πορεία) που “φέρουν” πάνω τους μια ευρεία γκάμα πολεμικού εξοπλισμού για την αντιμετώπιση του εκάστοτε εχθρού. Φυσικά! Με τη γονική συναίνεση!

Πρώτη φορά που κόσμος βγαίνει στο δρόμο σε κάθε μεγάλο αστικό κέντρο, με απολύτως κανένα όμως είδος σχεδίου, κάτι που ήταν και λογικό βέβαια. Το αποτέλεσμα τεράστιο εύρος διαφορετικών αντιδράσεων… Εντελώς. Το ευχάριστο : η επαναοικειοποίηση του δημόσιου χώρου στην εποχή μετά-το-δεκέμβρη, ή μάλλον καλύτερα η διάδοση της ιδέας, ως μια πιθανή πηγή νερού στα  μολυσμένα νερά της πόλης του σάπιου πλέον καπιταλισμού και μάλιστα με το σφύριγμα έναρξης της κρίσης… Της οικονομικής κρίσης; Όχι βέβαια. Αν φτάσατε ως εδώ, θα καταλάβατε ότι μέχρι το ’04 οι περισότεροι περνούσανε χάρμα και μετά ξαφνικά οι περισσότεροι περνάμε μέχρι και τώρα με βία. Όχι στις πορείες. Στη καθημερινή μας (κατάντια της) επιβιώσης… Με βία και μεταξύ μας. Βαθιά κοινωνική κρίση.

Μια δημοσκόπηση που θα απαντούσε μόνο στο ερώτημα “πιστεύετε ότι έχει αυξηθεί το κόμπλεξ και η γκρίνια στην καθημερινότητά σας;” (σαφής ερώτηση, όσο γενική κι αν φαίνεται), νομίζω ότι θα με επιβεβαίωνε στο έπακρο. Οι δημοσκοπήσεις αντιθέτως που παρακολουθούμε περιστρέφονται τόοοοοοοσο βαρετά γύρω από το ποιό χρώμα θα έχει την επόμενη φορά το μπαλάκι που θα μας σπάει τ’αρχίδια (και ισχύει και για τα δύο φύλα αυτό) και οι πιθανές επιλογές είναι πάντα και μόνο δύο. Δικό σας.

Κι έτσι σαν ψέματα, ο γιωργάκης του daddy (αφού διαδέχτηκε το καθήκι που τόσο μπόρεσε, τόσο έκλεψε), με το ψέμα της επανάκμψης σε εκατό ημέρες, υπο τη φτερούγα του,  και δεύτερο το “όχι” στο ΔΝΤ, μας άφησε να το λουζόμαστε εδώ και 500 μέρες. Δυο ψεματάκια, όπως ο μπαμπάκας του. Πολύ ξαφνικά μας άφησε όμως αυτός. Όπως ο άνεμος Κεντέρης.

Το ΔΝΤ εδώ μπαστακωμένο με πρωθυπουργό τραπεζίτη, πασόκους και νουδίτες μαζί πλέον στις γνωστές, για αμφότερες τις πλευρές, καρέκλες και  ωωωω έκπληξις τους σκατοκέφαλους του λαος με το δολοφόνο βοειδη και τον αφελώς επικίνδυνο πωλητή βιβλίων (γραμμένων από τον ίδιο, στην τηλεόραση. βουλευτής και πλέον υπουργός ο τραχανιάης). Όχι ότι δεν κυβερνούσανε και πριν, αλλά πλέον είναι εκλεγμένα μέλη της κυβέρνησης-σωτηρίας της δημοκρατίας-του καπιταλισμού που ξεβράκωτος επιβιώνει κάθε μέρα στις πλάτες μας σαν ξοφλημένο πρεζάκι για ένα 5€ τη φορά, με την απολύτη ανοχή και συγκατάθεση μας… Με την επιλογή μας.

Και όσοι γνωρίζουν, ξέρουν ότι δεν το βοηθάς το πρεζάκι με το να το τροφοδοτείς με 5€ κάθε φορά που κυλάει. Διακοπή της παροχής χρειάζεται και ψυχολογική υποστήριξη. Αποδομίστε την έννοια στο μυαλό σας και τη ίδια τη στολή της καθημερινότητας σας. Δεν είναι εύκολο γιατί μας ναρκώνανε τόσο καιρό και το ναρκωτικό σκληρό. Ανασφάλεια και τρόμος λέγεται. Κρεμαστήκατε πάνω σε αυτή την επιλογή και μας μάθατε κι εμάς πως να κρεμιόμαστε, αλλά δεν έχει πλάκα πλέον… Δεν είναι κάν βαρετό. Είναι εξοργιστικό και χτυπάει αλύπητα στο ψαχνό καθημερινά χωρίς οίκτο. Είναι βία! Όπως και στη χούντα. Βία ήταν από το ’74 μέχρι τώρα. Τότε μας βιάζαν τα όνειρα, τώρα τις ζωές.…

Δε θέλει ούτε ανώτερα μαθηματικά, ούτε ανάλυση σε μαρξιστικό level. Ο καπιταλισμός στην ελλάδα και παντού πεθαίνει και πρόλαβε να χέσει το παρεάκι του βοειδη μπας και… Θα τελειώσουμε μαζί τους; Να συννεοηθούμε και να μιλήσουμε μεταξύ μας χρειάζεται, όλοι όσοι έχουνε υποστεί τα σκατά με οποιοδήποτε κόστος και τρόπο όλα αυτά τα χρόνια κι όσοι αρχίζουν να τα γεύονται τώρα. Οι δεύτεροι να ‘ναι σίγουροι ότι τα πράγματα δε θα βελτιωθούν υπέρ του καπιταλισμού. Απλά γιατί οι καταπιεσμένοι αυξάνονται καθημερινά παγκοσμίως.

Να κοιταχθούμε στα μάτια και να πούμε επιτέλους τι θέλουμε να κάνουμε όλοι εμείς. Όχι τι δε θέλουμε. Ούτε τι κάναν οι παπούδες μας 80 χρόνια πριν, ώστε να κάνουμε κάτι παρόμοιο. Ούτε τι θα ψηφίσουμε όταν μας κάνουν την τίμή να μας καλέσουν. Τι θέλουμε να κάνουμε; Τώρα! Να συνεχίσουμε το ίδιο ή να αρχίσουμε κάτι άλλο; Οτιδήποτε άλλο. Να το συζητήσουμε μετά το πως θα είναι το άλλο. Αλλά να ξεκαθαρίσουμε το όχι αυτό.

17 Νοέμβρη σήμερα. Σαν σήμερα πριν 38 χρόνια, 23 άνθρωποι εκτελέστηκαν σε ένα βράδυ μπροστά στην πύλη της ανώτατης παιδείας  από το σιχαμερό στρατιωτικό καθεστώς στο οποίο όρθωσαν για τελευταία φορά το αναστημά τους και το πλήρωσαν με τη ζωή τους. Μετά από λίγους μήνες οι κοπριές με τα τανκς φύγαν για να μας μεταπολιτεύσουν οι κοπριές με τις πιστωτικές κάρτες από όπου κι αν προέρχονται κι αυτοί…

Με αυτούς στο τιμόνι οι δολοφονίες πολλαπλασιάστηκαν Για όσους θεωρούν ότι λέω κάτι αυθαίρετο τώρα, θα αναφέρω μόνο τους 78 νεκρούς στα έργα κατασκευής και υποστήριξης των ολυμπιακών του ’04, χωρίς να έχω ακριβή νούμερα για τα υπόλοιπα εργατικά ατυχήματα, τις δολοφονίες στους σάπιους δρόμους τους, τις δολοφονίες πολιτών από κάθε είδους προστάτη του συστήματος, ένστολου και μη, τις “αυτοκτονίες” στις φυλακές τους και τις δολοφονίες νέων κυρίως παιδιών από την πρέζα που πολλές φορές οι ιδιοί προστάτες κυκλοφορούν στο σκοτάδι…

Σίγουρα πολλά δεν πήγανε καθόλου καλά αυτό τον καιρό… Στο τέλος όμως θα χαμογελάσουν οι πολλοί… Κι αν όχι, δε θα ‘ρθε ακόμα το τέλος… Έχουμε δρόμο! Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε τις επιλογές μας…

Υγ.1 Το κείμενο εμπνεύστηκε από τη μοναδική φωτογραφία που το συνοδεύει, από την πρώτη διδάξασα… Οι απόψεις είναι αποτέλεσμα συντροφικών συζητήσεων τον τελευταίο καιρό [υπήρξε ελαφρά τροποποίηση δύο μέρες, μετά τη δημοσίευση]

Υγ.2 Χρησιμοποιώ πολλούς εντελώς αδόκιμους όρους, αλλά δε με ενδιαφέρει. Με ενδιαφέρει να πιάσετε το νόημα. Για τους λάτρεις της ταμπέλας, που πιθανόν να διαβάσουν ολόκληρο το κείμενο, και θεωρούν (με επιχειρήματα) ότι δεν έχω πάρει σαφή θέση, να τους πω μόνο, ότι είναι εκτός θέματος. Είμαι με τους ανθρώπους όλου του κόσμου. Τους καταπιεσμένους και τους εξεγερμένους.

Υγ.3 Οι μοναδικές πηγές στην ιστορική αναδρομή που κάνω, αφορούν το δολοφόνο βοειδη και το ντοκουμέντο με τον αριθμό των νεκρών τη νύχτα σαν κι αυτή το 1973. Για το μεν πρώτο, γιατί τα σκουλήκια κρύβονται στη φωλιά τους και βγαίνουν μόνο μετά τη βροχή και για τα παιδιά του ’73 γιατί η εικόνα του μπάτσου της φωτογραφίας να διαλύει το αίμα τους στο τσιμέντο με τη μάνικα, για τη “βελτίωση”  της εικόνας και μόνο του κτιρίου, μου προκαλεί τόσο αηδιαστικά συναισθήματα και ως συνήθως τα έντονα συναισθήματα καθρεφτίζονται και εγκλωβίζονται πολύ εύκολα σε μια εικόνα…

Έτσι, θέλω να τη θυμάμαι δίπλα στις όμορφες, δεν έχει σημασία….

Δείτε σχετικά ιστορικά ντοκουμέντα :

• Κορυδαλλός 1975 : Η δίκη της χούντας (video)
• Η ιστορική δίκη του Πολυτεχνείου και οι καταδικαστικές αποφάσεις
• Μίλησε ο Α. Σκευοφύλαξ (ο οδηγός του τανκ του Πολυτεχνείου) 30 χρόνια μετά…
• Οι πρωταγωνιστές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973 που χάθηκαν στην ανωνυμία
• Πολυτεχνείο 1973. Μια μαρτυρία ενός μαθητή…

και ακούστε τρια τραγούδια που αν δεν τα λένε όλα, τουλάχιστον λένε πολλά σχετικά με όσα αναφέρθηκαν πριν ¨

Ντοκουμέντο πρώτο, δηλώσεις Ραγκούση στο υπουργικό συμβούλιο πέντε μέρες πριν:
«Αποδείξαμε ότι είμαστε αντιεξουσιαστές στην εξουσία και υπηρετούμε τον τόπο. Η ενότητα της παράταξης είναι εκ των ων ουκ άνευ, ενόψει και της αυριανής παροχής ψήφου εμπιστοσύνης στην Βουλή.»

Ντοκουμέντο δεύτερο δηλώσεις Παπανδρέου

Ασφαλείς πηγές ωστόσο, επιμένουν οτι πρόκειται για βάνδαλους χούλιγκαν του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού ενώ άλλες πηγές τους αναφέρουν ως προβοκάτορες του κεφαλαίου..

Σήμερα ο μπαμπάς είχε ρεπό από το γραφείο και αποφάσισε να κάνουμε μια ψηφιακή βόλτα στο Τσίρκο της Συναίνεσης..Τον αγαπάω το μπαμπά και τις ιδεές του γιατί συνήθως περνάω καλά οταν παίζουμε μαζί..Έβγαλα και φωτογραφίες!! Σήμερα όμως η

Ένας απ' τους κλόουν

ιδέα του ήταν χαζή.. Κατ’ αρχήν αυτό το τσίρκο είχε παρουσιαστές κάτι κλόουν που δεν ήταν πολύχρωμοι αλλά φορούσαν γκρί και μαύρα κουστούμια και ταγέρ.. Άσε που έλεγαν συνέχεια ότι ξέρουν τί θέλω και τί είναι καλό για μένα.. Εγώ ποπ-κορν ήθελα όχι συναίνεση, τελοσπάντων λέω ο μπαμπάς θα ξέρει.. Αυτοί οι κλόουν έλεγαν κάτι πολύ ωραία αστεία πρέπει να πώ.. Ότι τους νοιάζει να είμαι καλά εγώ και η χώρα, ότι είναι αντικειμενικοί και περιγράφουν γεγονότα, ότι κάνουν σκληρή κριτική στους ακροβάτες και τους σαλτιμπάγκους.. Γέλασα πολύ αλλά βαρέθηκα γρήγορα και ο μπαμπάς με πήγε να δω αυτούς τους σαλτιμπάγκους και τους ακροβάτες μήπως και περάσω καλύτερα.. Α, να μην ξεχάσω να σας πώ ότι αυτοί οι κλόουν μαζί με όλα τα άλλα διάλεγαν και ποιός σαλτιμπάγκος είναι καλύτερος για μένα,  για να μην διαλέξω εγώ και κάνω κανένα λάθος..

Ο Αρχι-Σαλτιμπάγκος

Οι σαλτιμπάγκοι και οι ακροβάτες είχαν πιο πολύ πλάκα.. Κάνανε συνέχεια τούμπες κι όσο τις κάνανε λέγανε κι αστεία.. Καλά τα ίδια με τους κλόουν αλλά και πάλι θέλει ταλέντο να λες αστεία και να κάνεις ακροβατικά μαζί.. Ίσως γι αυτό να πέφτανε συνέχεια βέβαια αλλά δεν πειράζει, εγώ πάλι γελούσα.. Ο μπαμπάς είπε να μη γελάω γιατί το νούμερο είναι σοβαρό και κινδυνεύει η χώρα αλλά εγώ δεν άντεχα και για να μη με μαλώσουν οι κλόουν και οι σαλτιμπάγκοι μαζί ο μπαμπάς μου φώναζε.. Ο μπαμπάς είπε ότι μπορεί να μαλώνουν στην παράσταση αλλά αν τους πεις ότι δε τους θέλεις πια σε μαλώνουν γιατί είσαι κακό παιδί.. Κι επειδή έρχονται και Χριστούγεννα και θέλω να πάρω δώρο, φύγαμε..

Ένας Ζογκλέρ

Μετά ο μπαμπάς με πήγε να δω κάτι ζογκλέρ που λέει αυτοί θέλουν να φύγουν αυτοί οι σαλτιμπάγκοι και να λένε άλλα αστεία οι κλόουν αλλά αυτοί οι ζογκλέρ σήμερα δεν μπορούσαν να κάνουν ζογκλερικά όπως άλλες μέρες γιατί λέει δεν συνεργαζόταν οι θεατές.. Να σας πω την αλήθεια εμένα πάντα βαρετά μου φαινότανε αυτά τα ζογκλερικά αλλά ο μπαμπάς λέει ότι τα παλιά τα χρόνια που οι ζογκλέρ είχανε πιο ωραία κόλπα που άρεζαν στα παιδάκια ήταν πολύ πιο καλά.. Δεν ξέρω εγώ είμαι μικρός..

Ε, επειδή βαρέθηκα κι εκεί μετά είδαμε τα ζώα.. Τα ζώα ήταν πολλά και διαφορετικά.. Πιο πολύ εντύπωση μου έκαναν αυτά που μιλούσανε με τους κλόουν και χειροκροτούσαν τους αρχι-σαλτιμπάγλους για να τα ταϊζουν.. Μου έκαναν εντύπωση γιατί μπορούσαν να λένε και αστεία.. Τα ίδια κι αυτά αλλά ζώα είναι δεν περιμένω και πολλά..

Για να πώ την αλήθεια η βόλτα στο Τσίρκο θα ήταν αδιάφορη αν δεν είχε και άλλα παιδάκια και το μπαμπά.. Αυτά είχαν το πιο πολύ ενδιαφέρον.. Κάποια που τους άρεζε το τσίρκο παρακολουθούσαν με κομμένη την ανάσα αλλά δεν καταλάβαιναν τα αστεία.. Χαζοί θα είναι, είπα στο μπαμπά.. Σε κάποια άλλα άρεζαν τα αστεία και τα καταλάβαιναν αλλά δε γελούσαν για να μη χαλάσει το τσίρκο γιατί έχουνε βγάλει λεφτά απ’ αυτό, είπε ο μπαμπάς.. Ο μπαμπάς απο την άλλη με έβαλε σε σκέψεις.. Κάλα μια μέρα άδεια είχε και διάλεξε να πάμε σ’ αυτό το τσίρκο;; Παλιά είχε πιο πολύ πλάκα.. Τον ρώτησα.. Μου είπε ότι αυτό το τσίρκο έπρεπε να το δούμε και γι’ αυτό είχε και τόσο πολλά παιδάκια, γιατί οι κλόουν, οι σαλτιμπάγκοι και τα ζώα μας είπαν ότι πρέπει να φοβόμαστε ότι αν δεν πάει καλά το τσίρκο θα πάθουμε μεγάλη ζημιά όλοι μας.. Τελικά και ο μπαμπάς είναι βλάκας.. Σιγά μη φοβηθώ εγώ για το τσίρκο το δικό τους.. Είπα στο μπαμπά να κάνουμε δικό μας πιο ωραίο τσίρκο.. Δε θέλει, μάλλον βαριέται, είναι και που συνήθισε, φοβάτε και λίγο..

Εγώ πάντως μπαμπά, σ’ αυτό το τσίρκο δεν πάω ξανά..

Ποιος ήταν ο Guy Fawkes; Ένας καθολικός συνωμότης που θέλησε να εξαφανίσει, την προτεσταντική αριστοκρατία, το παπαδαριό και τον ίδιο τον βασιλιά της Αγγλίας. Μια απόπειρα που έγινε θρυλική. Μια ιστορία που ταυτίστηκε με τους αναρχικούς. Δίκαια ή άδικα; Δεν είναι βέβαιο πως μια μονολεκτική απόδοση των δύο αυτών λέξεων θα ήταν ικανή να προσδιορίσει ένα γεγονός ή ένα πρόσωπο.

Ένας καθολικός στρατιώτης που ετοιμάζεται να εξοντώσει ένα ολόκληρο οίκο ευγενών, στα πλαίσια μιας συνωμοσίας, μαζί με άλλους 12 συνωμότες (Robert Catesby, Robert Keyes, Ambrose Rookwood, Thomas Wintour, Sir Everard Digby, Thomas Percy, Francis Tresham, Thomas Bates, Christopher Wright, Robert Wintour, John Grant, John Wright) δεν είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που θα μπορούσαν να συσχετιστούν ή να ταυτιστούν με την αναρχία.

Αφού, όμως, αυτό έχει συμβεί με ένα ορισμένο τρόπο, θα ήταν χρήσιμο να προσδιοριστούν ορισμένα χαρακτηριστικά αυτής της κατάστασης και να εξετάσουμε το γεγονός απλά σε σχέση με τις κοινωνικές προεκτάσεις του. Είναι αλήθεια πως κάθε γεγονός συνδυάζει τα προσωπικά χαρακτηριστικά των ατόμων και των επιδιώξεων που αυτά έχουν και μπορεί να πάρει προεκτάσεις ανεξάρτητες από τις θελήσεις αυτών που ξεκίνησαν μια διαδικασία.

Στην προκειμένη περίπτωση, η προοπτική μιας επανάστασης θεωρούνταν σίγουρη εφ’ όσον οι συνωμότες θα επετύγχαναν του σκοπού τους. Η όλη έκταση που πήρε η απόπειρα ανατίναξης της Βουλής ξεπερνά τα στενά όρια των προθέσεων των συνωμοτών. Το ζήτημα αποκτά ευρύτερες κοινωνικές διαστάσεις. Γίνεται τραγούδι στα χείλη εκατομμυρίων ανθρώπων μέχρι και σήμερα. Αυτό είναι που έχει ιδιαίτερη σημασία και αφορά την αναρχία. Το ότι, δηλαδή, αγκαλιάστηκε και εδραιώθηκε στις καρδιές των ανθρώπων ως μια πράξη ενάντια στην τυραννία και τους εξουσιαστές αριστοκράτες.

Οι αποστάσεις και οι συνθέσεις είναι απαραίτητες ώστε να αποφεύγονται οι ταυτίσεις αλλά και για να αναδεικνύονται εκείνα τα χαρακτηριστικά που μέσα από τους πολλούς μανδύες (θρησκευτικούς, πολιτικούς, ηθικοπλαστικούς κλπ.) φέρνουν στην επιφάνεια το πάθος των καταπιεσμένων για την λευτεριά και την απέραντη εχθρότητα τους προς κάθε εξουσιαστή…

Απεικόνιση του Γκάι Φωκς από βιβλίο του 1840

Ο Guy Fawkes (13/04/1570-13/01/1606) ήταν Άγγλος στρατιώτης και μέλος μιας ομάδας Ρωμαιοκαθολικών συνωμοτών, που επιχείρησαν να θέσουν σε εφαρμογή την επονομαζόμενη «Συνομωσία της Πυρίτιδας» το 1605, η οποία εξουδετερώθηκε με τη σύλληψη του Guy Fawkes στις 5 Νοεμβρίου. Το σχέδιο αφορούσε τη δολοφονία του τότε βασιλιά της Αγγλίας James I, της προτεσταντικής αριστοκρατίας και των μελών και των δύο οίκων του Αγγλικανικού Κοινοβουλίου. Για να επιτευχθεί αυτό, έπρεπε να ανατιναχθεί το Παλάτι του Westminster κατά την επίσημη περίοδο έναρξης του Κοινοβουλίου το 1605.

Ο Guy Fawkes ήταν στο μεγαλύτερο μέρος υπεύθυνος για τα τελευταία στάδια εκτέλεσης του σχεδίου λόγω της στρατιωτικής εμπειρίας του και των γνώσεων του πάνω στα εκρηκτικά. Μαζί με τους συνεργάτες του κατάφερε να νοικιάσει ένα κελάρι κάτω από τη «Βουλή των Λόρδων». Αρχικά είχαν προσπαθήσει να σκάψουν ένα τούνελ κάτω από το Κοινοβούλιο, αλλά αυτό τελικά θα ήταν αρκετά δύσκολο καθώς θα έπρεπε να αποθηκεύουν και να βγάζουν έξω σε βαρέλια το χώμα και τα μπάζα. Η ανακούφισή τους ήταν μεγάλη όταν βρήκαν το κελάρι αυτό προς ενοικίαση. Το Μάρτιο του 1605 είχε γεμίσει το κελάρι με 36 βαρέλια, τα οποία εκτιμάται ότι περιείχαν συνολικά 2,5 τόνους πυρίτιδα.

Εξ αιτίας, όμως, ενός γράμματος που έπεσε στα χέρια του Γραμματέα του Κράτους και προειδοποιούσε κάποιους Καθολικούς για την επικείμενη επίθεση, άρχισαν έρευνες με αποτέλεσμα να ανακαλυφθεί και να συλληφθεί ο Fawkes σε μια επιδρομή στο κελάρι το πρωινό της 5ης Νοεμβρίου.

Ο Fawkes προσήχθη στο δωμάτιο του Βασιλιά κατά τις μια το πρωί, όπου είχαν συγκεντρωθεί όλοι οι υπουργοί. Διατηρούσε μια αμυντική συμπεριφορά, μην κρύβοντας όμως τις προθέσεις του. Όταν ο Βασιλιάς τον ρώτησε για ποιο λόγο ήθελε να τον σκοτώσει, ο Fawkes απάντησε ότι ο Πάπας τον είχε αποκηρύξει (εννοώντας τον Βασιλιά), προσθέτοντας ότι «…οι επικίνδυνες αρρώστιες χρειάζονται άμεσες θεραπείες…». Επίσης εξέφρασε στους τοπικούς άρχοντες της Σκωτίας την πρόθεση του να ανατινάξει και το κτίριο της κυβερνητικής αρχής στη Σκωτία. Στη συνέχεια οδηγήθηκε στον Πύργο του Λονδίνου, όπου και ανακρίθηκε με βασανιστήρια. Τα βασανιστήρια εκείνο τον καιρό απαγορεύονταν, αλλά ο Βασιλιάς είχε δηλώσει ότι: «…αρχικά να χρησιμοποιηθούν ήπια βασανιστήρια, τα οποία όμως να αυξηθούν προς τα χειρότερα, ώστε ο Θεός να επιταχύνει την καλή δουλειά σας…».

Η υπογραφή του Γκάι Φωκς αμέσως μετά τα βασανιστήρια (υπογραφή ως "Γκίντο")

Ο Fawkes αρχικά άντεξε στα βασανιστήρια, αλλά τελικά υπέκυψε σε προφορική ομολογία στις 8 Νοεμβρίου, ενώ στις 10 Νοεμβρίου έγινε και γραπτή ομολογία. Χαρακτηριστική είναι η τρεμουλιαστή μορφή της υπογραφής του Fawkes στην ομολογία, μορφή η οποία υποδηλώνει τα συνεχή βασανιστήρια στα οποία βρισκόταν. Ύστερα από ανακρίσεις νέα δεδομένα έδειξαν ότι και μια άλλη ομάδα σχεδίαζε την ανατίναξη, η οποία, όμως, ποτέ δεν ανακαλύφθηκε.

Πολλοί από τους συνωμότες συνελήφθησαν και πέθαναν κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων. Συνωμότες θεωρήθηκαν όλοι όσοι είχαν ακόμα και εργασιακή ή τυπική σχέση με κάποιον από τους 13 συνωμότες. Η δίκη που ακολούθησε ήταν αρκετά σύντομη (διήρκησε μόνο μία ημέρα) και το αποτέλεσμα προκαθορισμένο και προαποφασισμένο: ο Fawkes και οι συνεργάτες του καταδικάστηκαν σε κρέμασμα και διαμελισμό για προδοσία και απόπειρα δολοφονίας και εκτελέστηκαν στις 31 Ιανουαρίου του 1606.

* * *

Οι στόχοι των συνωμοτών συγκρίνονται με αυτούς των χαρακτηριζόμενων στην εποχή μας ως τρομοκρατών. Παρ’ όλα αυτά, ο πραγματικός τους σκοπός δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια ολοκληρωτική επανάσταση ενάντια στην κυβέρνηση της Αγγλίας και η εγκαθίδρυση της Καθολικής Μοναρχίας. Εκείνο τον καιρό, η λέξη «τρομοκράτης» δεν χρησιμοποιούταν.

Η συνωμοσία απλά προσδιορίστηκε ως σχέδιο προδοσίας και, όχι μόνο, δεν βοήθησε τους Καθολικούς, αλλά έφερε και πολλούς πιστούς Καθολικούς σε δύσκολη θέση. Πριν από την περίοδο αυτή, ο Καθολικισμός ήταν συνδεδεμένος με την Ισπανία και τα δεινά της Ιεράς Εξέτασης, αλλά και ύστερα από το συμβάν θεωρήθηκε προδοσία να είναι κανείς Καθολικός. Πυροδοτήθηκαν πολλές κινήσεις εναντίον των Καθολικών οι οποίοι θα έπρεπε να περιμένουν άλλα 200 χρόνια έως ότου αποκτήσουν σχεδόν ίσα δικαιώματα. Πολλοί από αυτούς που ασχολούνται με αυτή τη περίοδο ισχυρίζονται ότι στο Λονδίνο «το ενδιαφέρον που υπήρχε στο Σατανισμό και την τρομοκρατία», η οποία ενισχύθηκε και από τη Συνομωσία της Πυρίτιδας ενέπνευσε το έργο του Σαίξπηρ, Μάκβεθ.

* * *

Σύμφωνα με μια αναπαράσταση της ανατίναξης που έγινε, διαπιστώθηκε ότι η ένταση της έκρηξης θα ήταν τεράστια. Οι μετρητές που τοποθετήθηκαν στα δωμάτια για να υπολογίσουν τη δύναμη της ανατίναξης διαλύθηκαν, ενώ οι απομιμήσεις του Βασιλιά και των υπουργών, επισκόπων κ.α. βρέθηκαν σε μεγάλη απόσταση από την τοποθεσία. Σύμφωνα με μελέτες, κανείς σε απόσταση 100 μέτρων δεν θα επιβίωνε, ενώ τα τζάμια του Αβαείου καθώς και τα τζάμια σε μια μεγάλη απόσταση από το Παλάτι θα είχαν θρυμματιστεί, μολονότι πρόκειται για τζάμια ενισχυμένης κατασκευής. Η δύναμη της έκρηξης έγινε αισθητή από μίλια μακριά. Ακόμα και η μισή ποσότητα πυρίτιδας να είχε χρησιμοποιηθεί, θα είχε σκοτώσει ακαριαία όλους όσους βρίσκονταν στη Βουλή των Λόρδων και τριγύρω.

* * *

Στις μέρες μας, ο θρύλος εξακολουθεί να είναι αγαπητός. Ο Guy Fawkes εμφανίζεται στη λίστα των «100 διασημότερων Βρετανών», του 2002, η οποία ψηφίστηκε από τον κόσμο. Η λίστα αυτή τον κατατάσσει ανάμεσα σε άλλους όπως ο Churchill, ο Johnny Rotten και ο David Beckham. Επίσης συμπεριλήφθηκε και στη λίστα των «50 μεγαλύτερων ανδρών του Yorkshire». Παρ’ ότι οι ενέργειες του Fawkes θεωρήθηκαν τρομοκρατικές, λέγεται ότι ήταν: «…ο μόνος άνθρωπος που μπήκε ποτέ στο Κοινοβούλιο με ειλικρινείς προθέσεις…». (Η φράση αυτή κυκλοφορούσε σε αναρχικές αφίσες κατά τις αρχές του 20ου αιώνα).

Έχει γίνει αναφορά του ονόματός του σε πολλά βιβλία, ποιήματα, όπως αυτά του T.S.Eliot, καθώς και σε τραγούδια. Σημειωτέον ότι οι Smiths, στο βινύλιο «The Queen is Dead», έχουν τη φράση «ο Guy Fawkes ήταν ιδιοφυΐα» χαραγμένη κοντά στο κέντρο του δίσκου. Τέλος, ο John Lennon τραγουδά στο τραγούδι του «Remember», το στίχο «Remember, remember, the 5th of November». Οι στίχοι ακολουθούνται από τον ήχο της έκρηξης.

Ένα διάσημο τετράστιχο τραγουδιέται συχνά τη «Νύχτα του Guy Fawkes», στη μνήμη της «Συνομωσίας της Πυρίτιδας»:

Remember, remember, the 5th of November

The Gunpowder Treason and plot

I know of no reason why Gunpowder Treason

Should ever be forgot.

Θυμήσου, θυμήσου την 5η Νοέμβρη

Την Προδοσία της Πυρίτιδας και της συνομωσίας

Δεν βρίσκω το λόγο γιατί η Προδοσία της Πυρίτιδας

Πρέπει ποτέ να ξεχαστεί.

(Η λέξη «guy» εμφανίστηκε τον 19ο αιώνα και χαρακτήριζε έναν περίεργα ντυμένο άντρα, ενώ αργότερα πέρασε στην αμερικάνικη αργκό ως προσφώνηση για έναν οποιοδήποτε άντρα.)

John Lennon and the Plastic Ono Band – Remember

Η ομιλία στην ταινία V-for-Vendetta

Δημοσιεύτηκε στη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φύλλο 51, Ιούνιος 2006 | από το Παραπόρτι 

εικονογράφηση και βίντεο : Επισκίασις

Διαβάστε επίσης σχετικά : Η Συνωμοσία της Πυρίτιδας (έχει επιπλέον χαρακτηριστικά στοιχεία για την εποχή, λεπτομέρειες της εκτέλεσης και γραμμένο στα κυπριακά)

Απολαύστε που θα έλεγε κι ο Ζίζεκ..

Gabriel Tupinambá’s Living in the End Times

Sam Norton’s Enough

Temujin Doran’s Living in the End Times

Andrej Uduč’s Chado

Jamie Jones’ The Last Capitalist

Svitlana Biedarieva’s In the End Times

Emalee Arroyo’s and Rod Mahdavi’s The End Times Are Upon Us

Αναδημοσίευση από Αξιοπρέπεια και Αντοχή

Για ακόμη μια φορά τα τελευταία χρόνια, «η Ευρώπη βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού», αλλά (ω του θαύματος!) «κατάφερε να σωθεί χάρη στις γενναίες αποφάσεις των ηγετών και των τραπεζιτών της»! Πώς γίνεται βέβαια και κάθε φορά αυτές οι… «σωτηρίες» κρατών και ενώσεων συνεπάγονται την ολοένα και μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση των εκάστοτε «σωσμένων λαών», μόνο ο θεός (του χρήματος) και η (σκατο)ψυχή τους το ξέρουν…

Ρεπορτάζ των δημοσιογράφων Ramita Navai και Wael Dabbous από το Κανάλι 4, που πέρασαν δύο εβδομάδες σε μερικές από τις πιο επικίνδυνες περιοχές της Συρίας μαζί με τους εξεγερμένους που είναι αποφασισμένοι να ανατρέψουν τη στυγνή δικτατορία του Άσαντ.

Αλληλεγγύη στο Συριακό λαό 

Το Σάββατο 22 Οκτωβρίου στο Ο.Α.Κ.Α. οπαδοί του Παναθηναϊκού ανάρτησαν πανό εναντίον του κομματικού κόσμου και της διαφθοράς που αυτός κουβαλάει. Το αποτέλεσμα ήταν στη λήξη του αγώνα ομάδες των ΜΑΤ να ψάξουν τα οχήματα στο parking του γηπέδου και να συλλάβουν χωρίς αιτιολογία τους επιβαίνοντες του αυτοκινήτου στο οποίο βρέθηκε το πανό.

Το περιστατικό αυτό δεν αποτέλεσε έκπληξη για όσους έχουν έστω και λίγο συμμετάσχει στις κινητοποιήσεις εναντίον της πολιτικής της τρόικας και της διαχείρισης της κυβέρνησης τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Ήταν όμως μια αφορμή για μια συμβολική διαμαρτυρία. «Αφού σας ενοχλεί τόσο πολύ ένα πανό, ας κρεμάσουμε όλοι από ένα στο μπαλκόνι μας. Δεν μπορείτε να μας συλλάβετε όλους ασφαλώς!» Και κάπως έτσι, τελείως αυθόρμητα, δημιουργήθηκε η ιδέα του ΟΧΙ, ανάμεσα σε μια παρέα ανθρώπων με κοινές αγωνίες, χωρίς κομματικές ταυτότητες.

Όχι στην καταστολή, είτε αυτή μεταφράζεται σε αστυνομική βία και ρήψη χημικών μέχρις εξοντώσεως των διαδηλωτών, είτε σε περιορισμό της λαϊκής έκφρασης και της ελευθερίας του λόγου. Είναι δεδομένο ότι πρόκειται για δύο όψεις της ίδια κυβερνητικής επιλογής: πρωτοφανής, σφοδρή βία και μηδενική ανοχή στην αντίδραση από όπου και αν προέρχεται.

Όμως αυτό δεν είναι το μόνο όχι που θέλουμε να πούμε. Ακόμα πιο δυνατά θέλουμε να φωνάξουμε όχι στο κομματικό κράτος της διαφθοράς και της αναλγησίας, όχι στις αποτυχίες των πολιτικών προσώπων που μας έφεραν ως εδώ και τώρα προφασίζονται πως θα μας σώσουν, όχι στο αυτομαστίγωμα και τη συλλογική ενοχή.

Το ΟΧΙ είναι η αρχή αλλά δεν είναι το τέλος. Είναι μια συμβολική κίνηση αντίστασης, όπως ξεδιπλώνονται τόσες άλλες διεθνώς από την Αίγυπτο ως την Αμερική αλλά και να χτίσουμε ένα κοινό ΝΑΙ. Ναι στην κατανομή ευθυνών, ναι στην αλληλεγγύη, ναι στην πρόοδο. Όχι στα λόγια, ναι στις πράξεις.

Η ιδέα είναι απλή: χρησιμοποιείστε και εσείς το μπαλκόνι σας για να δηλώσετε το ΟΧΙ σας, όχι στην εφεδρεία ζωής, όχι στην κρίση συνειδήσεων, όχι στα χαμένα όνειρα. Με ένα σεντόνι, μια φόδρα λευκή ή ένα καραβόπανο, ακόμα με μια μεγάλη παλιά πετσέτα, γράψτε το δικό σας ΟΧΙ. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μαύρη κολλητική ταινία, μπογιά για παπούτσια, χοντρούς μαρκαδόρους. Βρείτε την ευκαιρία για να μιλήσετε με τους γείτονες, να ανακαλύψετε μαζί τρόπους να αντισταθείτε στην μίζερη ζωή που μας σερβίρουν. Ένα πανό που να λέει ΟΧΙ κρεμασμένο στο μπαλκόνι για όσο χρειαστεί, μέχρι εμείς οι ίδιοι να το πιστέψουμε.

Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοι;

Από Λέμε ΟΧΙ! μέσω της αναδημοσίευσης στον παραλληλογράφο..

… σταθμός στην προμετωπίδα του Blog…

“Όχι” σημαίνει αντίσταση. Ενωνόμαστε κάτω από αυτό το μήνυμα. Ενάμιση χρόνο τώρα, βουλιάζουμε ως χώρα, εξαιτίας των επιλογών κυβέρνησης και τρόικας. Δεν θέλουμε άλλη δήθεν σωτηρία. Κρεμάμε όλοι στα μπαλκόνια μας ένα λευκό πανί που να γράφει ΟΧΙ, ξεκινώντας αυτή την Δευτέρα, με κορύφωση την 28η Οκτωβρίου και για όσο χρειαστεί λέμε ένα νέο ΟΧΙ.

* Να σημειωθεί ότι πρόκειται για μία κίνηση άνευ κομματικής ταυτότητας κάτι το οποίο σκοπεύουμε να τηρήσουμε πάση θυσία κ χωρίς εξαιρέσεις. *

… και τώρα η γκρίνια

Στην καταστολή στην πράξη και στο δημόσιο χώρο, απαντάμε με πανό στο σπίτι!!! Λαμπρά..

Αυτό το σπιτικό “ΟΧΙ” λέει είναι η αρχή: “…μια συμβολική κίνηση αντίστασης, όπως ξεδιπλώνονται τόσες άλλες διεθνώς από την Αίγυπτο ως την Αμερική”. Σωστά τα παλικάρια!!! Συμβολικά σκοτωνότανε οι εξεγερμένοι στην Αίγυπτο, εμείς που το συμβολισμό τον πιάσαμε γιατί να κινδυνεύουμε θα πούμε ΟΧΙ μπαλκονάτο.. Ή μάλλον μιας και στο μπαλκόνι κάνει κρύο, δεν την πέφτουμε στον καναπέ να δούμε και καμιά μπάλα που κι εκεί παίζουν πανό..

Μετά απ’ αυτή τη ριζοσπαστική αρχή λοιπόν συνεχίζουμε για  ”…να χτίσουμε ένα κοινό ΝΑΙ. Ναι στην κατανομή ευθυνών, ναι στην αλληλεγγύη, ναι στην πρόοδο.” Φαντάζομαι θα πούμε ναι, διαλέγοντας κανάλι, με sms, tweets και post σε blog, με φωνές από μπαλκόνι σε μπαλκόνι εν ανάγκη.. “Όχι στα λόγια, ναι στις πράξεις.” λοιπόν, αρκεί να μην τραβιόμαστε και πολύ..

Αλλά απ’ την άλλη ας μην είμαι κακός είναι τόσο συγκεκριμένα τα προτάγματα που προφανώς δε χρειάζονται πολύ κουβέντα “σωτηρία”, “ευθύνες”, “αλληλεγγύη”, “πρόοδος”.. Τί;; Αυτά τ’ ακούς απ’ όλους;; Τα ίδια έλεγε προχθές κι ο κυρ-Γιώργης ο Καρατζαφύρερ;; Κι ο Πρετεντέρης;; Κι η Αλέκα;; Κι ο ογκόλιθος Μίμης;; Δεν πειράζει.. Το θέμα είναι οι πράξεις οι συμβολικές κι από απόσταση (είπαμε οι Αιγύπτιοι απλά  δεν κατάλαβαν ότι μπορούσαν να σκοτώσουν το Avatar τους)..

Και συνεχίζουν: “Με κορύφωση την 28η Οκτωβρίου” Γιατί;; επειδή είναι Παρασκευή;; Επειδή τελειώνει ο μήνας;; Τί;; Αααα, τότε είπαμε το πρώτο ΟΧΙ. Οκ, σόρρυ. Και ποιοί είμαστε αυτοί που το είπαμε;;; Αααα, οι Έλληνες… τάξη, φύλο, θρησκεία είναι κατηγορίες ανούσιες μπροστά στην ιδιότητα του Έλληνα φαντάζομαι. Λέμε, τελειώνει η προμετωπίδα ένα ΝΕΟ ΟΧΙ! Ουπς, νάτος κι ο νεο-πατριωτισμός πού ναι και της μοδός τελευταία. Εξάλλου τα κάνει όλα και συμφέρει: Μας ενώνει όλους, χωρίς -επιφανεικά- καμία ανάγκη πολιτικής, ιδεολογίας και θέσης… Μόνο η ιδιότητα του Έλληνα είναι αρκετή και μ’ αυτό το μαγικό τρόπο γίνεσαι αντιστασιακός… Αντιστασιακός από τον καναπέ σου, αντιστασιακό αφεντικό, αντιστασιακός καθώς εκμεταλλεύεσαι μετανάστες, αντιστασιακός τηλεθεατής, αντιστασιακός χώρις αντίσταση..

Αν περιμένουμε ανατροπές με πανιά, καλύτερα να τα βάψουμε μαύρα..

Αν περιμένουμε ανατροπές απ’ το μπαλκόνι, καλύτερα ας πηδήξουμε απ’ αυτό..

Αν περιμένουμε ανατροπές απ’ τον καναπέ, καλύτερα ας τον κάψουμε μπας και ζεσταθούμε και λίγο..

Αν περιμένουμε ανατροπές με αφορμή εθνικές επετείους, καλύτερα να περιμένουμε τα χειρότερα..

ΥΓ: Είναι σαφές ότι το τελευταίο διάστημα όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της αριστεράς επιλέγει να γλύφει την καραμέλα του πατριωτισμού (νομίζοντας οτι καμουφλάρει εθνικιστικές τάσεις και ψαρεύοντας στα θολά νερά της εθνικής υπερηφάνειας του μέσου πολίτη), τους εύχομαι ολόψυχα να τους κάτσει στο λαιμό πολύ πριν λιώσει..

Αναδημοσίευση από Ήρωα

Προς όλες τις συλλογικότητες, τα συνδικάτα, τους φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης, τα αυτοδιοικητικά σχήματα, τα κοινωνικά κινήματα, αλλά και προς όλους τους ευαισθητοποιημένους πολίτες και τους υγειονομικούς που αντιλαμβάνονται την αξία της αλληλεγγύης, ειδικά μέσα στην ζοφερή περίοδο της οικονομικής κρίσης με την διευρυνόμενη φτώχεια, την ανεργία και τον κοινωνικό αποκλεισμό…..

Το Kοινωνικό Iατρείο Aλληλεγγύης ξεκινά την λειτουργία του σε λίγες ημέρες.

Σε χώρο που διέθεσε το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, στον 1ο όροφο στην Αισώπου 24 (πρώτη προς τα κάτω παράλληλο της Μοναστηρίου, περιοχή Βαρδάρη), από την 7Η Νοεμβρίου 2011 θα λειτουργούν καθημερινά τις εργάσιμες ημέρες εντελώς δωρεάν για ανασφάλιστους-ες, έλληνες και αλλοδαπούς, τακτικό ιατρείο γενικής ιατρικής, νευρολογικό, παιδιατρικό, ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, οδοντιατρείο και φαρμακείο. 

Ραντεβού θα μπορεί κάποιος να κλείσει στο τηλέφωνο 2310 520386, τις πρωινές ώρες των εργάσιμων ημερών.

Σκοπός του Κοινωνικού Ιατρείου Αλληλεγγύης και της πρωτοβουλίας υγειονομικών, που το εμπνεύστηκε τον Απρίλη του 2011 και θα το λειτουργεί εντελώς εθελοντικά με συνέπεια και σταθερότητα, είναι η παροχή πρωτοβάθμιας περίθαλψης και φροντίδας υγείας σε ανασφάλιστους-ες πολίτες, έλληνες και αλλοδαπούς, οι οποίοι-ες σήμερα πετιούνται επίσημα (νομοθετημένα) έξω από το ΕΣΥ, αν δεν έχουν να πληρώσουν το σύνολο του κόστους της θεραπείας ή των εξετάσεών τους. Ταυτόχρονα, η πρωτοβουλία υγειονομικών δίνοντας καθημερινές μάχες, θα διεκδικεί συνεχώς από το ΕΣΥ να καλύπτει για αυτούς τους ανασφάλιστους συμπολίτες μας τα έξοδα διαγνωστικών και θεραπευτικών πράξεων που χρειάζονται πρόσβαση στα νοσοκομεία και θα συνεργάζεται με ένα δίκτυο εξειδικευμένων εθελοντών υγειονομικών, ιδιωτών και νοσοκομειακών, για την ολοκλήρωση πάλι εντελώς δωρεάν της διαγνωστικής και θεραπευτικής προσπέλασης, αλλά και της αποκατάστασης των ανασφάλιστων, όπου αυτή φυσικά χρειάζεται.

Για τον εξοπλισμό του ιατρείου και οδοντιατρείου και την αγορά των αναλώσιμων υλικών και των απαραίτητων φαρμάκων που θα χορηγούνται δωρεάν στους ασθενείς, χρειαζόμαστε την οικονομική ενίσχυσή σας. Επίσης, φάρμακα που πλέον δεν τα χρειάζεστε, μπορεί να αποδειχθούν ιδιαίτερα χρήσιμα αν μας τα παραδώσετε, πριν λήξουνε.

Ζητάμε ακόμα την ηθική ενίσχυση και ακόμα περισσότερο την συμμετοχή σας στον αγώνα για την εγκαθίδρυση, ανάπτυξη και ολοκλήρωση ενός πραγματικά δημόσιου, καθολικού, ποιοτικού και φιλικού για τους ανθρώπους Συστήματος Υγείας, χωρίς καμιάς μορφής κοινωνικό αποκλεισμό και πληρωμές από την τσέπη των ασθενών.

Τέλος, καλούμε όλους τους υγειονομικούς που κατανοούν την αναγκαιότητα αυτής της προσπάθειας να στελεχώσουν το ιατρείο στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, ή να συνεργαστούν ως εξωτερικοί συνεργάτες, εξετάζοντας χωρίς καμιά οικονομική επιβάρυνση τους ασθενείς που θα παραπέμπονται κατόπιν συνεννόησης από το κοινωνικό ιατρείο.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗ  ΘΕΣ\ΝΙΚΗ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΙΑΤΡΕΙΟΥ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΥΣ-ΕΣ

Αναδημοσίευση από Ήρωα

(…) Συνθήματα εν χορώ κατά του Γιώργου Παπανδρέου, των πολιτικών και της Βουλής και πανό με πολιτικό περιεχόμενο στο Ολυμπιακό Στάδιο, τη Ν.Σμύρνη και το “Γεντί Κουλέ” του Ηρακλείου. Πανό που άναψαν φωτιές, ιδίως στο ΟΑΚΑ, καθώς σύμφωνα με το γράμμα του νόμου (UEFA speaking… ;;;;) απαγορεύεται στα γήπεδα η ανάρτηση πανό με πολιτικό ή ρατσιστικό περιεχόμενο. Και μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, οι παρατηρητές αγώνων (και όχι οι διαιτητές) δίνουν εντολές για τη διακοπή ή συνέχιση ενός αγώνα.

Για αρχή..

- Είναι η εργατική τάξη, το έθνος, οι λούμπεν προλετάριοι, οι (“χωρίς χαρτιά”) μετανάστες, οι γυναίκες, οι βουδιστές, οι αναπνοϊστές ή οποιαδήποτε άλλο προκατασκευασμένο πολιτικό υποκείμενο το μόνο καταπιεσμένο κομμάτι της κοινωνίας του οποίου η απελευθέρωση και εξουσία (ακόμα και με όρους αυτοοργάνωσης) θα σημάνει το τέλος της καταπίεσης και την κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση;; Υπάρχει ρε αδερφέ ο εννιαίος καταπιεσμένος λαός με κοινά χαρακτηριστικά που υπάρχουν απο την κατασκευή του ή όλα αυτά διαμορφώνονται στην πολιτική πράξη;; Κι αν υπάρχει, που κρύβεται ρε φωστήρες και δεν το βλέπω;;

- Κι ακόμα κι αν δεχτούμε ότι κάτι τέτοιο υπάρχει, είναι οποιαδήποτε συλλογικότητα, οσοδήποτε χαλαρά δομημένη, γνήσιος εκφραστής αυτού του συνόλου κι όλοι οι άλλοι προδότες;;

- Κι άντε να το δεχτώ κι αυτό, ποιός διορίζει, επιλέγει αναθέτει σε μια συλλογικότητα τη “γνήσια έκφραση” των καταπιεσμένων;; Η ίδια η συλλογικότητα;; Αν θες το λέμε πρωτοπορεία αν θες το λέμε και καπέλο εγώ πρόβλημα δεν έχω..

.. μια στάση που θα γίνεται συνεχώς κεντρικότερη..

- Δε βαρέθηκες να “καταδικάζεις τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται”;; Δεν καταλαβαίνεις πόσο πέρα από τις κοινωνικές συνθήκες είναι ο χίπικος πασιφισμός;; Στην άνοιξη της Β. Αφρικής η βία χωρούσε, στον “πολιτισμένο δυτικό σου κόσμο” δε χωράει;; Εκτός κι αν η εξουσία εδώ είναι ανθρωπιστική, οπότε μήπως είναι καλύτερα να κάνουμε μια ΜΚΟ να πάρουμε και κανένα ψιλό;;

- Δε βαρέθηκες να φετιχοποιείς τη βία;; Μέχρι πού νομίζεις ότι μπορεί να φτάσει το επιχείρημα αυτά τα κάνουν χουλιγκάνοι;; Ή μήπως νομίζεις ότι 100, 1000, 5000 χιλιάδες ασυμβίβαστοι βίαοι αγωνιστές περικυκλωμένοι από προδότες και φλώρους (είναι λίγο μάτσο το επιχείρημα που θα ενώσει τους καταπιεσμένους ή εμένα μου φαίνεται;;) θα ανατρέψουν τις σχέσεις εξουσίας στον καπιταλισμό;;

- Μήπως, λέω μήπως, η απάντηση στην ερώτηση δίνεται στις καθημερινές πρακτικές πολιτικής δράσης και διαμόρφωσης πολιτικής υποκειμενικότητας;;

.. και για κλείσιμο

- Θέλουμε να επαναφέρουμε το όνειρο της χαμένης μας καταναλωτικής απόλαυσης;; της χρυσής εποχής με τις πιστωτικές;; Θέλουμε να σώσουμε την πατρίδα και το έθνος (δε νομίζω ότι αυτές οι ερωτήσεις απευθύνονται μόνο στο απολίτικο κομμάτι των αγανακτισμένων);; Θέλουμε να αυξήσουμε τα εκλογικά ποσοστά μας για να διαπραγματευτούμε καλύτερα;; Θέλουμε να ξεκαβλώσουμε;;

- Μπορούμε να φανταστούμε μορφές έκφρασης, ύπαρξης, και δράσης πέρα από την κυρίαρχη ασφυξία;; Θέλουμε και μπορούμε να (αυτο-)οργανώσουμε μορφές έκφρασης, ύπαρξης, και δράσης πέρα από την κυρίαρχη ασφυξία;; Αν ναι, πότε;; Περιμένουμε την επανάσταση με το φαντασμαγορικό της θέαμα;; την εξουσία των προλεταρίων;; τί;;

- Μπορούν όλα αυτά να γίνουν στα πλαίσια του έθνους-κράτους ως κυρίαρχου πλαισίου έκφρασης και οργάνωσης;; Μπορούν οι αυτο-οργανωμένες κοινότητες σε μικροκλίμακα να γίνουν κάτι παραπάνω από Disneyland Δημοκρατίας (ως ισο-ελευθερίας);; Μπορεί να ονειρεύεται κανείς μια μαγική αλλαγή σε παγκόσμιο επίπεδο βασισμένη στην καλή βούληση της εξουσίας;; Μήπως οι νέες μορφές δικτύωσης των κινημάτων πέρα από ενδιαφέρον παιχνιδάκι για να περνάει η ώρα, είναι και ουσιαστικό ζήτημα;;

ΥΓ: Είναι αυτονόητο ότι η κατασκευή πολιτικής υποκειμενικότητας στην πράξη, προϋποθέτει να διαλέξεις πλευρά..

ΥΓ1: Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better.

…”Και βέβαια οι φελλοί καλούν φελλούς στις εκπομπές τους για να μην υπάρχει μέτρο σύγκρισης
και φανεί η γύμνια τους δημιουργώντας τον πλέον αποπνικτικό ανούσιο εμετό ενημέρωσης.

 Δημοσιογραφικοί χαμαιλέοντες που άλλοτε μετατρέπονται σε βρικόλακες άλλοτε σε εύθυμους-χαζοχαρούμενους σχολιαστές καταφέρνοντας πάντα στο τέλος να ξεγελούν και να υπνωτίζουν τον τηλεθεατή.

  Φουρναραίοι που ψήνουν επί ώρες-χρόνια τους πολίτες στην γάστρα της παραπλάνησης και της ανηθικότητας καταφέρνοντας να μετατρέψουν όλους μας σε φραντζόλες ίδιου μεγέθους, βάρους, γεύσης, σχήματος.

Αποτελούν τους χειριστές της πιο τέλειας μηχανής που καταφέρνει πάντα να παράγει με θαυμαστή ακρίβεια το ίδιο αποτέλεσμα.

Παραπληροφόρηση, αποχαύνωση, απραξία, ανεκτικότητα, φόβο, παράλυση.

Τέλειοι φαρμακοποιοί αφού καταφέρνουν με νοηματική ένεση να εισάγουν στον καθένα μας
την ποσότητα της οργής και θυμού που θέλουν. Οργή και θυμός που καταφέρνουν
να τον αδρανοποιούν με έναν μαγικό τρόπο όπως θέλουν και όποτε θέλουν.

Καταφέρνουν να κρατούν εγκλωβισμένους εκατομμύρια ανθρώπους στους πιο σκοτεινούς
λαβύρινθους σκέψης και ατολμίας που μπορεί να φανταστεί κανείς”…

Ολόκληρο το άρθρο “Οι βλαχοδήμαρχοι των οκτώ” από : ΑντιNews

Αναδημοσίευση από antirrisies.gr

Οι δυνάμεις της οπισθοδρόμησης της χώρας κατοικοεδρεύουν στα άδυτα του πολιτικού συστήματος. Ας μην καμώνεται τον αγανακτισμένο ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας για την εισβολή των απόστρατων στο Υπουργείο. Ο φυσικός χώρος των απόστρατων είναι το Υπουργείο και το ελληνικό κράτος είναι το τσιφλίκι τους. Ο τρόπος που πολιτεύεται ο Υπουργός αποδεικνύει τη βαθιά του προσήλωση στην υπηρέτηση των συμφερόντων του μιλιταριστικού κατεστημένου, αλλά και τη σταδιακή μεταμόρφωση του ίδιου σε «αγανακτισμένο απόστρατο» παρά τα φούμαρα.

Όσο ο Υπουργός και η κυβέρνηση συνεχίζουν να κατασκευάζουν τα εθνικιστικά παραμύθια περί του εξ Ανατολών εχθρού για να μπορούν να προωθούν τις μπίζνες με τα όπλα · όσο οι στρατιωτικοί εξαιρούνται από όλα τα επώδυνα μέτρα που λαμβάνονται για τους υπόλοιπους δημοσίους υπαλλήλους, των οποίων μάλιστα η παραγωγικότητα είναι σε κάθε περίπτωση μεγαλύτερη από την παραγωγικότητα ενός παρασιτικού μηχανισμού στον οποίο υπηρετούν 55 διοικητές ταξιαρχιών για 90.000 στρατό, τη στιγμή που οι ΗΠΑ, με 600.000 στρατό, έχουν 58 διοικητές και παίρνουν μέρισμα από το Μετοχικό Ταμείο Στρατού 2.760 απόστρατοι ως «αρχηγοί» ΓΕΣ και 16.250 ως «στρατηγοί» (άρθρο του Διονύση Γουσέτη στην Καθημερινή, 5/10/2011). Όσο συμβαίνουν όλα αυτά, αυτός ο παρασιτικός μηχανισμός παρέα με τους υπηρέτες του μπορεί να συνεχίσει να οδηγεί αυτή τη χώρα στην καταστροφή.

Την ίδια στιγμή η Επιτροπή Ελέγχου Συνείδησης του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας μπορεί να συνεχίζει το δικό της δρόμο στο ίδιο τέμπο. Δύο νέοι άνθρωποι, αντιρρησίες συνείδησης, ο Γιώργος Κεραμυδάς και ο Γιώργος Βαλλής, εμφανίστηκαν ενώπιον της με σκοπό να υπηρετήσουν εναλλακτική υπηρεσία αντί της στρατιωτικής θητείας, υπερασπίζοντας με παρρησία τις αξίες τους και αποδεχόμενοι με γενναιότητα να πληρώσουν το τίμημα για την προσήλωσή τους σ’ αυτές. Προσπάθησαν να ασκήσουν έτσι το κατοχυρωμένο από το ελληνικό και διεθνές δίκαιο δικαίωμα στην ελευθερία της συνείδησης Ο Γιώργος Κεραμυδάς δεν πέτυχε στις εξετάσεις και αποτελεί τον πρώτο ιδεολογικό αντιρρησία που η πάνσοφη επιτροπή απέρριψε μετά την ψήφιση του νόμου .3883/2011. Αρνητικές ήταν και οι ψήφοι των “καθηγητών” κύριων Η. Μπεζεβέγκη και Γ. Σπανού γεγονός που καθιστά επιτακτικότερη την ανάγκη της Π.Ο.Σ.Δ.Ε.Π να τοποθετηθεί στο κατά πόσο επιτρέπει μέλη της να κρίνουν τις συνειδήσεις πολιτών.

Δεν τους έπεισαν οι απαντήσεις του στο τι θα έκανε αν οι Τούρκοι εισέβαλαν στο σπίτι του, αν πηγαίνει σε πορείες και όλες τις παραδοσιακές ερωτήσεις που η επιτροπή κάνει. Πώς αλλιώς θα δικαιολογούσε η επιτροπή την ανούσια ύπαρξή της; Αποδεχόμενη το αυτονόητο γεγονός πως κάποιος που δέχεται να υπηρετήσει 6 μήνες περισσότερο από τους υπόλοιπους πρέπει να είναι συνειδητός αρνητής της στράτευσης; Όχι βέβαια. Αφού ήδη περίμενε ένα ολόκληρο χρόνο ο αντιρρησίας συνείδησης Γιώργος Κεραμυδάς αναγκάζεται να προσφύγει στο Σ.τ.Ε. (το κόστος για την προσφυγή ανέρχεται στα 2.000ευρω) με αποτέλεσμα να καθυστερήσει άλλον ένα χρόνο περιμένοντας να μάθει εάν η ελληνική πολιτεία θα του κάνει τη χάρη να εργαστεί για 15 μήνες. Οι κύριοι της επιτροπής μπορούν να έχουν τη συνείδηση τους καθαρή πως έπραξαν το ιεροεξεταστικό τους καθήκον.

Το ελληνικό κράτος εξακολουθεί να παραβιάζει το δικαίωμα στην ελευθερία της συνείδησης επιβάλλοντας περιορισμούς στην απρόσκοπτη άσκηση του και μετατρέποντάς το ουσιαστικά σε δικαίωμα α λα καρτ που αποδίδεται σε όσους επιτύχουν σε κάποιες εξετάσεις. Σαν το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης να μην είναι καθολικό, αλλά να εξαρτάται από το περιεχόμενο των λεγομένων κάποιου: αν συμφωνούμε μαζί σου μπορείς να μιλάς, αλλιώς όχι.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οι πολιτικοί και οι πολίτες αυτής της χώρας πρέπει να πάψουν να επενδύουν στο φόβο και στην ανασφάλεια. Η νεολαία αυτής της χώρας πρέπει να απελευθερωθεί από τα δεσμά της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, η χώρα πρέπει να εναρμονιστεί με τα ευρωπαϊκά πρότυπα, οι φορολογούμενοι πολίτες πρέπει να πάψουν να πληρώνουν παρασιτικούς μηχανισμούς.

Άμεση κατάργηση της Επιτροπής Ελέγχου Συνείδησης

Ούτε μια ώρα στο στρατό! Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης

Αναδημοσίευση από antirrisies.gr

του David Graeber

Οι νέοι που διαμαρτύρονται στη Γουόλ Στρήτ και αλλού απορρίπτουν αυτή τη μάταια οικονομική τάξη. Ήρθαν για να διεκδικήσουν το μέλλον.

Γιατί οι άνθρωποι κάνουν κατάληψη στη Γουόλ Στρήτ; Γιατί η κατάληψη -παρά την αστυνομική καταστολή- μετέδωσε σπίθες σε όλη την Αμερική, μέσα σε μέρες, εμπνέοντας εκατοντάδες ανθρώπους να στείλουν πίτσες, λεφτά και εξοπλισμό και, τώρα, να ξεκινήσουν τα δικά τους κινήματα με την ονομασία Κατάληψη Σικάγο, Κατάληψη Φλόριδα, Κατάληψη στο Ντένβερ ή Κατάληψη στο Λος Άντζελες;

Υπάρχουν προφανείς λόγοι. Γινόμαστε μάρτυρες της προκλητικής αυτοπροβολής μιας νέας γενιά Αμερικάνων, μιας γενιάς που προσβλέπει στο να τελειώσει τις σπουδές της μην έχοντας δουλειές, μην έχοντας μέλλον αλλά που εξακολουθεί να επιβαρύνεται με τεράστια και ασυγχώρητα χρέη. Οι περισσότεροι, όπως ανακάλυψα, προέρχονται από την εργατική ή τη μεσαία τάξη, παιδιά που έκαναν ακριβώς αυτό που τους είπαν να κάνουν: Μελέτησαν, πήγαν πανεπιστήμιο, και τώρα όχι μόνο τιμωρούνται για αυτό, αλλά εξευτελίζονται -αντιμέτωποι με μια ζωή όπου τους φέρονται σαν να είναι ξοφλημένοι και ηθικά απόκληροι.

Αποτελεί πραγματικά έκπληξη που θα ήθελαν να πουν δυο κουβεντούλες με τους οικονομικούς μεγιστάνες που τους έκλεψαν το μέλλον τους;

Όπως και στην Ευρώπη, βλέπουμε τα αποτελέσματα μιας γιγαντιαίας κοινωνικής αποτυχίας.

Οι καταληψίες είναι εκείνο το είδος ανθρώπων, γεμάτων με ιδέες, την ενέργεια των οποίων μια υγιής κοινωνία θα έπρεπε να χρησιμοποιεί για την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης για όλους. Αντί για αυτό, τη χρησιμοποιούν(οι καταληψίες) για την εξεύρεση τρόπων κατάρρευσης ολόκληρου του συστήμτος.

Αλλά εδώ, η υπέρτατη αποτυχία είναι της φαντασίας. Αυτό στο οποίο γινόμαστε μάρτυρες μπορεί να ιδωθεί και ως μια απόπειρα να κάνουμε, εν τέλη, τη συζήτηση που υποτίθεται έπρεπε να είχαμε κάνει όλοι πίσω στο 2008. Υπήρχε μια στιγμή, μετά από τη παρ’ ολίγο κατάρρευση  της παγκόσμιας οικονομικής δομής, που οτιδήποτε έμοιαζε πιθανό.

Ότι μας έχουν πει τη τελευταία δεκαετία αποδείχθηκε πως ήταν ψέμα.

Οι αγορές δεν αυτορυθμίζονται. Οι δημιουργοί οικονομικών εργαλείων δεν ήταν αλάνθαστες ιδιοφυΐες και τα χρέη δεν χρειάζονται πραγματικά να αποπληρώνονται, -για την ακρίβεια το ίδιο το χρήμα αποκαλύφθηκε ότι είναι ένα πολιτικό εργαλείο. Τρισεκατομμύρια δολάρια τα οποία μπορούν να δημιουργηθούν ή να εξαφανιστούν σε μια νύχτα αν οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες το απαιτήσουν. Ακόμα και ο Economist είχε πρωτοσέλιδα όπως : ” Καπιταλισμός: Ήταν μια καλή ιδέα;”

Φαινόταν ότι είχε έρθει ο καιρός να ξανασκεφτούμε τα πάντα: Την ίδια τη φύση των αγορών, του χρήματος, του χρέους. Να ρωτήσουμε τι ακριβώς εκφράζει η οικονομία. Αυτό κράτησε, ίσως, δύο εβδομάδες. Τότε, σε μια από τις πλέον τεράστιες αποτυχίες θάρρους στην ιστορία, χειροκροτήσαμε με τα χέρια πάνω από τα αυτιά μας και προσπαθήσαμε να επαναφέρουμε τα πράγματα όσο το δυνατόν περισσότερο κοντά στην αρχική τους κατάσταση.

Ίσως, δεν αποτελεί έκπληξη. Γίνεται αυξανόμενα προφανές πως η πραγματική προτεραιότητα, εκείνων που ελέγχουν το κόσμο, τις  τελευταίες δύο δεκαετίες δεν ήταν η δημιουργία ενός βιώσιμου καπιταλισμού, αλλά να μας πείσουν όλους ότι η παρούσα μορφή καπιταλισμού είναι το μοναδικό πιθανό οικονομικό σύστημα, άρα και τα ελαττώματα του άσχετα. Σαν αποτέλεσμα, ακόμα καθόμαστε στα αυγά μας, κατάπληκτοι καθώς το οικοδόμημα καταρρέει.

Αυτό που έχουμε μάθει τώρα είναι ότι η οικονομική κρίση της δεκαετίας του ’70, στη πραγματικότητα δεν τελείωσε ποτέ. Αποκρύφτηκε με φτηνές πιστώσεις στο εσωτερικό και με μια μαζική λεηλασία στο εξωτερικό – η τελευταία στο όνομα της “κρίσης χρέους του τρίτου κόσμου”. Αλλά ο παγκόσμιος Νότος αντιστάθηκε.

Το κίνημα της “εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης”, ήταν στο τέλος,  επιτυχές: Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εκδιώχθηκε από την Ανατολική Ασία και τη Λατινική Αμερική, όπως τώρα εκδιώχνεται από τη Μέση Ανατολή.

Ως αποτέλεσμα, η κρίση χρέους γύρισε πίσω στην Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική, κορεσμένη με την ίδια προσέγγιση: Ανακοίνωση οικονομικής κρίσης, διορισμός υποτιθέμενων ουδέτερων τεχνοκρατών να τη διαχειριστούν, και συμμετοχή σε ένα όργιο λεηλασίας στο όνομα της “λιτότητας”.

Η μορφή αντίστασης που αναδύθηκε μοιάζει εξαιρετικά με το κίνημα για τη παγκόσμια δικαιοσύνη,επίσης. Βλέπουμε την απόρριψη της παλιάς κομματοκεντρικής πολιτικής, τον εναγκαλισμό με τη ριζοσπαστική διαφορετικότητα, την ίδια έμφαση στην επινόηση νέων μορφών δημοκρατίας από τα κάτω.

Αυτό που είναι διαφορετικό είναι σε μεγάλο βαθμό ο στόχος : Πίσω στο 2000 η στόχευση ήταν στη δύναμη των πρωτοεμφανιζόμενων πλανητικών γραφειοκρατιών( Ο Διεθνής Οργανισμός Εμπορίου, το Δ.Ν.Τ, η Παγκόσμια Τράπεζα, η NAFTA), θεσμών χωρίς δημοκρατική λογοδοσία, που υπήρχαν μόνο για να υπηρετούν τα συμφέροντα του διεθνούς κεφαλαίου. Τώρα, είναι ενάντια σε ολόκληρες τις πολιτικές τάξεις χωρών όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και, τώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες -για ακριβώς τους ίδιους λόγους. Για αυτό και οι διαδηλωτές είναι συχνά επιφυλακτικοί ακόμα και στο να ανακοινώσουν επίσημα αιτήματα, μιας και αυτό μπορεί να υπονοήσει την αναγνώριση του πολιτικού προσωπικού με το οποίο είναι εξοργισμένοι.

Εν’τούτοις, όταν η ιστορία γραφτεί,  είναι πιθανό όλες αυτές οι περιπέτειες -αρχίζοντας με την Αραβική Άνοιξη- να περάσουν στην ιστορία ως το προοίμιο για ένα κύμα διαπραγματεύσεων σχετικά με την διάλυση της Αμερικάνικης αυτοκρατορίας. Τριάντα χρόνια αδίστακτης προτεραιότητας στη προπαγάνδα παρά στην ουσία και αποψίλωση οπουδήποτε πράγματος θα έμοιαζε σαν μια πολιτική βάση για αντιπολίτευση, μπορεί να καταστούν ζοφερές τις προοπτικές για τους νέους διαδηλωτές. Και είναι σαφές ότι οι πλούσιοι είναι αποφασισμένοι να αρπάξουν όσο μεγαλύτερο μερίδιο μπορούν από τα λάφυρα που μένουν, πετώντας μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων στου λύκους ώστε να το καταφέρουν. Αλλά η ιστορία δεν είναι με το μέρος τους.

Καλό θα ήταν να αναλογιστούμε την κατάρρευση των Ευρωπαϊκών αποικιοκρατικών αυτοκρατοριών. Σίγουρα δεν οδήγησε τους πλούσιους να αρπάξουν όλο το “βάζο με το μέλι” αλλά στην δημιουργία του σύγχρονου κράτους πρόνοιας. Δεν ξέρουμε τι ακριβώς θα προκύψει από αυτό το γύρο. Αλλά αν οι καταληψίες τελικά καταφέρουν να σπάσουν τη 30χρονη θηλιά που έχει τοποθετηθεί στην ανθρώπινη φαντασία, όπως σε εκείνες τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη του 2008, τα πάντα θα είναι ξανά στο τραπέζι -και οι καταληψίες της Γουόλ Στρήτ και άλλων πόλεων στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα μας έχουν κάνει τη μεγαλύτερη χάρη που μπορεί να μας κάνει κανένας.

To άρθρο του David Graeber δημοσιεύτηκε στα αγγλικά στο Guardian.

Ωραία όλα αυτά θα μου πεις αλλά που βρίσκεται η ελληνική πρωτοπορεία; Κι εδω είναι που κάνεις το λάθος.. Όχι μόνο έχουμε θίασο της σκούπας αλλά τον είχαμε κι ένα χρόνο πριν τους old fashioned Εγγλέζους: οι φίλοι μας οι atenistas.. Κι αντιγράφω από το Δερβενιώτη:

«Και γιατί, ρε φίλε, είναι κακό που αυτή τη διέξοδο του την έδωσαν οι atenistas; Σου πήραν πελατεία απ’ τις ντουντούκες και τις πορείες; Σου τη σπάει που είναι ακομπλεξάριστες, φρέσκες φατσούλες που δεν τους εκφράζουν τα μπάχαλα και οι πορείες;» Χαίρομαι που μου κάνατε αυτή την ερώτηση γιατί είναι ωραιότατη γέφυρα για να αναφερθώ στην αγαπημένη μου –μέχρι στιγμής– δράση των atenistas: δύο μέρες πριν την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, με τη μισή αστυνομική δύναμη επί ποδός ενόψει πορείας και πιθανών επεισοδίων, οι Πολυάννες των atenistas καθάριζαν «κομμάτι της Πατησίων απ’ τις αφίσες και τα συνθήματα».

Οκ, το δέχομαι η ένταση και η συμβολική σημασία του φαινομένου μπορεί να μην είναι η ίδια.. Οκ, μπορεί το στοιχείο της επιστροφής στην κανονικότητα να μην είναι τόσο έντονο στη συγκεκριμένη περίπτωση.. Όσο, μακρυά από την αντίληψη της κανονικότητας και του εξωραϊσμού της πόλης μπορεί να είναι το σβήσιμο συνθημάτων, δηλαδή πολιτικής έκφρασης.. Το σίγουρο είναι ότι η ιδέα “γύρω μου γίνεται ο χαμός πολιτικά και κοινωνικά και εγώ κρατάω σκούπα” είναι στην καρδιά του εγχειρήματος.. Όπως και η χρήση των social media (με τα οποία δεν έχω κανένα a priori πρόβλημα, ένα μέσο είναι και μάλιστα εξαιρετικά χρήσιμο).. Όπως και το “απολίτικο” προφίλ της “κοινωνικής” τους δράσης..

Να ένας λόγος λοιπόν για να χαρούμε μέσα στην κρίση.. Να κάτι για το οποίο πρέπει να είμαστε περίφανοι..

Έχουμε broomeoisie ισχυρή, με όραμα και πρωτοπόρα..

Το μόνο που με στεναχωρεί είναι η αδυναμία σύνδεσης του κινήματος αυτού με το άλλο ένδοξο κίνημα της χώρας -αγαπημένο παιδί του Αλαφούζου κι αυτό- το Αγανακτισμένοι Φοιτητές! Ανοιχτές Σχολές.. Γιατί αδέρφια δε συνεργάζεστε; Γιατί δε γίνεται μια παρέμβαση καθαρισμού του άντρου των άπλυτων.. Χάνουμε ευκαιρίες και οι καιροί δεν επιτρέπουν ολιγωρίες..

Κι επειδή τελευταία μ’ αρέσει να βάζω και μουσικούλα να συνοδεύει τα post Βαβυλώνα και Πανούσης: Δεθελοντής

Το να μιλήσουμε για το πόση βρώμα και δυσωδία εκπέμπουν τα ελληνικά ΜΜΕ νομίζω είναι σαν να κηρύττεις το λόγο του θεού σε ευσεβείς κουακέρους. Για να είστε εδώ κι όχι στην οθόνη του μεγάλου καναλιού σημαίνει πως τις έχετε τις υποψίες σας.

Είναι και αυτό το καταραμένο wikileaks που εκθέτει ανεπανόρθωτα το κύρος και την ανεξαρτησία των σοβαρότερων δημοσιογράφων και μέσων και μας χαλάει τη σούπα. Δεν ξέρω τι να πω. Ίσως αν επιστρέψουν στην καθαρεύουσα, το πεσμένο κύρος τους να ανασκουμπωθεί λιγάκι. Παρόλαυτά είναι χρήσιμο να μαζεύουμε σε μια γωνίτσα διάφορα σκατά τους σε περίπτωση που θέλουμε να βουλώσουμε κανέναν “καλόπιστο”. Και το καλόπιστος το βάζω σε εισαγωγικά, διότι μόνο η έντονη εθελοτυφλία μπορεί να σε κάνει καλόπιστο απέναντι σε αυτό τον οχετό από κουραμπιέδες.

Δελτίο Προόδου (από τον τροϊκανό TechieChan)

Ξεκινώντας θα ήθελα να ρίξουμε μια ματιά στην πορεία προόδου των ελληνικών μέσων και στο θαύμα της επιβίωσής τους. Στην καρτέλα προόδου έχουμε κρατήσει τα αποτελέσματα της περσινής χρονιάς, τα οποία και θα συμπληρώσουμε με τα αποτελέσματα του πρώτου εξαμήνου αυτής της χρονιάς. Γι’ αυτούς που δεν θυμούνται, τα 5 ανεξάρτητα κρατίδια τα είχαν πάει πολύ άσχημα το 2010 και η πορεία των οικονομιών τους είναι σαφέστατα μη διατηρήσιμη. Τα ελλείμματα κινούνταν γύρω στο 20-25% του “ΑΕΠ” τους και τα συσσωρευμένα χρέη τους ξεπερνούσαν το 100% του ΑΕΠ. Ξαναβάζω τον πίνακα για να θυμούνται οι παλιοί και να χαίρονται οι νεότεροι.

Πώς τα πήγαν τα εκδοτικά κρατίδια στο πρώτο εξάμηνο του 2011? Για αρχή να πούμε πως τα πήγαν σκατά, αφού δεν ακολούθησαν τις συμβουλές που τους είχαμε δώσει για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και των αποτελεσμάτων τους. Ας δούμε όμως και τον πίνακα του πρώτου εξαμήνου του 2011 σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2010.

Για αρχή να πούμε πως ο τίτλος καθαρά κέρδη είναι ευφημισμός, καθώς μόνο η ναυτεμπορική έχει από αυτό το μαγικό φρούτο που λέγεται κέρδη. Από τους υπόλοιπους το ακρωτήρι Τεγοπούλου χτυπάει τιλτ με χασούρα 63,5% του ΑΕΠ του. Ακολουθεί ο ΔΟΛ ο τηλέτυπος και ο πήγασσος που επιδεικνύουν μια αξιοζήλευτη σταθερότητα στο να τα πηγαίνουν σκατά, καθώς κράτησαν το έλλειμμά τους στο 20% του ΑΕΠ τους και φέτος. Οι ΗΠΚ με μόλις 17% δείχνουν πως αποτελούν ένα λαμπρό παράδειγμα χρηστής διοίκησης. Σε απόλυτους αριθμούς ο ΔΟΛ μπαίνει μέσα 18εκ ευρώ, ο Τεγόπουλος 14,5εκ, ο Πήγασσος μόλις 13εκ , ο Τηλέτυπος 12εκ και η Καθημερινή μόλις 6εκ. Συνολο ζημιάς για το εξάμηνο 64εκ ευρώ. Κι όλα αυτά αφορούν το πρώτο μόλις εξάμηνο.

Ποιος λύκος ρε παιδιά?

Και τώρα ας παίξουμε ένα παιχνιδάκι. Ας δούμε τη στήλη που δείχνει το έλλειμμα πρώτου εξαμήνου του 2010 κι ας τη συγκρίνουμε με το έλλειμμα ολόκληρου του 2010 όπως υπάρχει στον πρώτο πίνακα. Τι βλέπουμε? Πως μερικά κακά παιδάκια είχαν υποτιμήσει τις ζημιές τους στο πρώτο εξάμηνο του 2010. Πχ ενώ ο τηλέτυπος εμφανίζει έλλειμμα μόλις 3,5% στο πρώτο εξάμηνο 2010, κλείνει μαγικά τη χρονιά με 24,5%. Δηλαδή ενώ το πρώτο εξάμηνο του 2010 κατάφερε να χάσει μόλις 2,5εκ ευρώ, έκλεισε τη χρονιά με χασούρα 27,5εκ ευρώ. Παρόμοια εικόνα υπάρχει και στον πήγασσο. Ενώ το Α’ εξάμηνο του 2010 εμφανίζει χασούρα μόλις 4εκ ευρώ ή έλλειμμα 4% του ΑΕΠ του, κλείνει τη χρονιά με μια εκπληκτική χασούρα 31εκ ευρώ. Μήπως (λέω μήπως) κάποιος φτιασιδώνει τους ισολογισμούς του? Κι αν ισχύει κάτι τέτοιο, τι μπορούμε να φανταστούμε για το τέλος του 2011?

Φυσικά αυτές οι δραματικές αλλαγές στα αποτελέσματα μπορεί να οφείλονται σε άσχετους παράγοντες και οι εκδοτικές μας επιχειρήσεις να μην είχαν κάποια κακή πρόθεση. Προσωπικά όμως δεν είμαι διατεθειμένος να αποδεχθώ την ειλικρίνεια και την καλή πίστη αυτών των επιχειρήσεων δεδομένου πάντα του παρελθόντος τους.

Χρεοκοπημένοι πέρα από κάθε σωτηρία

Και δεν μιλάω μόνο για το ελληνικό κράτος. Ας παίξουμε ένα ακόμα παιχνιδάκι. Ας είμαστε ευγενικοί κι ας υποθέσουμε πως τα αποτελέσματα του δεύτερου εξαμήνου θα είναι παρόμοια με του πρώτου (κι όχι χειρότερα). Πώς διαμορφώνεται το χρέος των εκδοτικών επιχειρήσεων? Από τους 5 εκδότες που έχουμε στοιχεία, μόνο η Καθημερινή θα έχει καλύτερη σχέση χρέους/ΑΕΠ από το ελληνικό κράτος στα χέρια του ΓρΑΠ (127% του ΑΕΠ της). Ο ΔΟΛ και ο Πήγασσος θα έχουν φτάσει κοντά στο 180%, ο Τηλέτυπος στο 210% και ο Τεγόπουλος στο στρατοσφαιρικό 225% του ΑΕΠ του. Και είναι αυτοί οι τύποι που μας δίνουν συμβουλές για το πώς θα διαχειριστούμε το χρέος μας και μας λένε πως απλώσαμε τα πόδια μας πέρα από το πάπλωμα?

Κι ακόμα περισσότερο, υπάρχει πιθανότητα έστω και μία από αυτές τις επιχειρήσεις με τα τόσο άθλια οικονομικά στοιχεία να ήταν ανοιχτή αν δεν ήταν βουτηγμένες στη βρωμιά και τη διαπλοκή?

Στα καλά νέα πάντως, τα χρέη των 5 που περιγράφουμε για το τέλος του 2011 δεν θα ξεπερνούν το 1δις ευρώ, δηλαδή μόλις 23 φορές μικρότερα από το ζεστό χρήμα που έχουμε μαρκάρει για τις τράπεζες. Άρα δεν καταλαβαίνω προς τι η φασαρία. Ας εκδώσουμε προνομιούχες μετοχές και για τους εκδότες, να τους δώσουμε 2δις να τελειώνουμε με το ζήτημα που ο κάθε βρωμερός κινέζος μας μπλέκει με ψευτοδιλήμματα. Οι δυνάμεις της προόδου δεν πρέπει να κουράζονται με κάτι τόσο ταπεινά ζητήματα όπως η ζωή μέσα στον καπιταλισμό.

Η ελληνική mediaκή οικογένεια, από τον SalataTV βασισμένο σε μια εικόνα του γαλαξιάρχη που κι αυτός την πήρε από έναν ανώνυμο, άρα δεν γνωρίζουμε ποιος έκανε τον αρχικό ιστό (άξιος πάντως ο ιδρώτας ολωνών ακόμα και του μεσάζοντα γαλαξιάρχη που έβγαλε τη μίζα του). Η εικόνα που δημοσιεύω εδώ είναι 3000px αν θέλετε την οικογενειακή συσκευασία των 4000px, κατεβάστε τη από τον ίδιο τον εδώ.

Είμαστε τρομοκράτες με πρώτο το Μανώλη.

Αναδημοσίευση από Αξιοπρέπεια και Αντοχή

Η εκκλησία είναι πνευματικό ίδρυμα που σκοπός του είναι η σωτηρία της ανθρώπινης ψυχής. Στο σημείο όμως, που γίνεται «κτηματομεσίτης» αποκτά τις ίδιες υποχρεώσεις όπως όλοι οι πολίτες. Τα κτίρια δεν είναι αγιασμός ή πνευματική δύναμη, είναι κι αυτά με πέτρες φτιαγμένα, όπως όλα τα υπόλοιπα. Άρα στο σημείο που η εκκλησία έχει περιουσία, είναι ίδια με όλους τους άλλους. Σε αντίθετη περίπτωση, έχουμε ένα άλλο είδος ειδωλολατρίας που ανακηρύσσει αυθαίρετα ότι τα κτίρια είναι… άγια. Αλλά δεν είναι. Κι αυτά γκρεμίζονται και αυτά καίγονται όπως και οι πιστοί. [ Περικλής Κοροβέσης ]

Κατά αρχήν μακάρι να εξαιρούνταν όλη η Ελλάδα από τις έκτακτες εισφορές για τα ακίνητα και το ξεπούλημα. Όσο για την εκκλησία εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί πληρώνουμε τους παπάδες. Ποιος τους διόρισε αντιπρόσωπους του Θεού; Δεν καταλαβαίνω… Γιατί να τον πληρώνω εγώ τον παππά; (το υπέρογκο κόστο της μισθοδοσίας των κληρικών εδώ)

Ο παππάς θα βγάλει τα έξοδά του από τους πιστούς, από τη λειτουργία που κάνει και τα ρέστα. Είναι εντελώς τρελό… Η εκκλησία κατά την άποψή μου δεν πρέπει καν να έχει περιουσία! Ο θρησκευόμενος είναι ασκητής. Και οι καλόγεροι και οι παπάδες ζούσαν από την ελεημοσύνη των πιστών. Τώρα μου γίνανε με χρυσά άμφια και κορώνες χρυσές, έχουν και βατοπέδια έχουν και περιουσίες, και εταιρείες… Ε, αυτό πια στον 21ο αιώνα είναι τουλάχιστον ρεζίλι. [ Χρόνης Μίσσιος ]

Μπορεί οι ιεράρχες μας να ισχυρίζονται πως ουδέποτε έθεσαν θέμα απαλλαγής για την ακίνητη περιουσία που αξιοποιούν εμπορικά, όμως η Εκκλησία απαλλάσσεται από την καταβολή φόρου για τις δωρεές που γίνονται για την τέλεση μυστηρίων, όπως και για τα χρήματα που συγκεντρώνονται στα παγκάρια, δραστηριότητες που συμβαίνουν εντός των ναών (βλέπε  νομιμοποιημένες απαλλαγές εδώ).

Σύμφωνα με το Επίσημο Δελτίο, τεύχος 5, η Εκκλησία της Ελλάδος διαθέτει 7.945 ενορίες και πάνω από 500 μοναστήρια και ησυχαστήρια, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται σε αυτά τα μετόχια μονών του Αγίου Ορους ή πρεσβυγενών πατριαρχείων που λειτουργούν στην ελληνική επικράτεια. (…) Να σημειωθεί πως η Εκκλησία διαθέτει μετοχές σε τράπεζες, χιλιάδες στρέμματα δασικής και χορτολιβαδικής έκτασης, 800 κτήρια με γραφεία, καταστήματα, εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία, ακόμα και μισθωμένα βενζινάδικα. [_koutipandoras.gr ]

Σύμφωνα με τον εργασιακό νόμο περί συνταξιοδοτήσεως δημοσιών υπαλλήλων το ηλικιακό όριο είναι στα 65 για τους άνδρες και στα 60 για τις γυναίκες, κάτι που δεν ισχύει βέβαια για τους ιερείς οι οποίοι αμείβονται από τον προϋπολογισμό του κράτους. Ο καταστατικός χάρτης της Εκκλησιάς της Ελλάδας αναφέρει ότι οι ιερείς μπορούν να συνταξιοδοτηθούν αφού συμπληρώσουν τα 70 τους χρόνια και μόνο αν πάσχουν από πνευματική ή σωματική ασθένεια.

Το ενδεχόμενο δηλαδή να συνταξιοδοτηθεί ένας ιερέας στα 65 του, όπως προβλέπει ο νόμος για τους δημοσίους υπαλλήλους δεν ισχύει. Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο είναι ότι ακόμα και στα 70 του ένας ιερέας για να πάρει σύνταξη πρέπει να πάσχει από πνευματική ή σωματική ασθένεια γεγονός που να τον καθιστά ανίκανο να ασκήσει τα καθήκοντα του, ενώ παράλληλα αυτό πρέπει να βρίσκει σύμφωνο και τον αρχιερέα ο οποίος στην συγκεκριμένη περίπτωση εκτελεί και χρέη… γιατρού.

Δηλαδή εκτός από την ιατρική γνωμάτευση που θα αναφέρει ότι ο συγκεκριμένος ιερέας είναι αδύνατο να ασκήσει τα καθήκοντα του πρέπει να συμφωνήσει και ο αρχιερέας της μητρόπολης με την εν λόγω γνωμάτευση. [ koutipandoras.gr ]

Η Εκκλησία με μια τεράστια περιουσία κινητή και ακίνητη, δεν θα φορολογηθεί, δεν θα πληρώσει κανένα τέλος. Θα απειλεί απλώς για το τέλος του κόσμου που έρχεται. Είμαι σχεδόν βέβαιος πως η Εκκλησία στην Ελλάδα τα βάζει με τον Εωσφόρο γιατί πιστεύει πως είναι φόρος.

Αυτή η εμμονή της Εκκλησίας να μην πληρώσει τίποτα την ώρα της κρίσης, αλλά να επικαλείται αορίστως το φιλανθρωπικό της έργο είναι πια προκλητική. Ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης γης στην Ελλάδα, μεγαλομέτοχος επιχειρήσεων και μεγαλοκαταθέτης, η Εκκλησία, δεν αυτοαναιρεί μόνο θεολογικά τον εαυτό της, αλλά προκαλεί κοσμικά. Αυτή η φιλάργυρη Εκκλησία που προσπαθεί να αποδείξει πως ο Θεός αν υπάρχει είναι εκτιμητής πολύτιμων λίθων ανάμεσα σε Αγίους πολλών καρατίων, συνεχίζει να πολιτεύεται, να επιβάλλει πολιτικές αποφάσεις και να εκβιάζει. [ Κώστας Βαξεβάνης ]

Υ.Γ.: ”Η Εκκλησία της Ελλάδος αποφάσισε να συμμετάσχει στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της Εθνικής Τράπεζας κατά 27 εκατομμύρια ευρώ, τα οποία θα εξασφαλίσει μετά από δανεισμό”… [ Οκτώβριος '10 -anarchypress.wordpress.com ]

“Οι μετανάστες είναι προϊόν προς πώληση στις ΗΠΑ. Πωλούνται σε ιδιωτικές φυλακές που τους φυλακίζουν με στόχο την ανήθικη κερδοφορία τους.

Αυτά είναι τα τρία πράγμα που ΕΣΥ πρέπει να ξέρεις για την απάτη με τα λεφτά των Ιδιωτικών Φυλακών:

Τα θύματα: Οι Ιδιωτικές Φυλακές δεν ενδιαφέρονται ποιον έχουν φυλακισμένο. Με μια χρέωση 200 δολαρίων τη νύχτα ανά μετανάστη στις φυλακές τους, είναι μια κερδοφόρα απάτη που καταστρέφει οικογένειες και ζωές.

Οι “παίκτες”: CCA (Αμερικανική Εταιρεία Σωφρονισμού), το Geo Group και οι εταιρίες Διαχείρισης και Εκπαίδευσης -τα συνδυασμένα κέρδη αυτών των Ιδιωτικών Φυλακών ανέρχονται σε 5 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο.

Τα λεφτά: Αυτές οι Ιδιωτικές Φυλακές έχουν ξοδέψει πάνω από 20 εκατομμύρια δολάρια στο lobbying με νομοθέτες του κράτους για να εγκριθούν κρατικοί αντί-μεταναστευτικοί νόμοι και να εξασφαλίσουν περισσότερους έγκλειστους μετανάστες.

Γίνε μέρος του κινήματος για την παρακολούθηση των παικτών, των χρημάτων και των θυμάτων αυτής της κερδοφόρας ιδιωτικής απάτης : immigrantsforsale.org ”

Αναδημοσίευση από Active Propaganda

Διαβάστε σχετικά : 

• HΠΑ: κερδοφόρος επιχείρηση οι ποινικοποιήσεις και μαζικές φυλακίσεις μεταναστών 05.02.2011
• Ιδιωτικές φυλακές ως …επενδυτική ευκαιρία… 10.10.2010

 Θα μου πεις και τί με νοιάζει εμένα φίλε μου πως κατέρευσε ο μύθος, η εικόνα και το μάρκετινγκ μιας ποδοσφαιρικής εταιρίας; Δίκιο έχεις και παρά τον ρομαντισμό μου θα συμφωνήσω ότι είναι αφέλεια να περιμένεις ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες από τέτοιου τύπου εταιρίες.. Για να είμαι ειλικρινής δε θα έγραφα ούτε μια σειρά για το θέμα αν δε μου θύμιζε τόσο έντονα τη μετάλλαξη -με διαφορετικούς ρυθμούς και βάθη- της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας..

Φωνή του λαού και αμφισβήτησης, υπέρμαχος της κρατικής παρέμβασης προς όφελος των μαζών στις δεκαετίες 70′-80′, δεν είχε καμία διάθεση, σε ρητορικό τουλάχιστον επίπεδο, διαπραγμάτευσης με τις εταιρίες, καμία συνδιαλλαγή με χορηγούς καμία στάμπα στη φανέλα της.. Η Ιστορία όμως τέλειωσε, την ενημέρωσε ο Φουκουγιάμα, κι αυτό που απέμενε ήταν μια πιο ανεκτική, πιο δίκαιη κοινωνία σε συνεργασία με κινήματα πολιτών και μη κυβερνητικές οργανώσεις σε συνεργασία με εταιρίες που δίνουν απ’ το υστέρημά τους το φιλανθρωπικό οβολό τους και τί καλύτερο απ τη UNICEF για πρόσωπο αυτής της λαϊκής, ριζοσπαστικής ομάδας στην περίοδο των όμορφων χρόνων της φιλανθρωπίας ως μοναδικής δυνατότητας άσκησης πολιτικής.. Έλα όμως που αυτό δεν έφτανε.. Το θέμα ήταν, είναι και θα είναι η εταιρία, το κέρδος, ο ανταγωνισμός.. Κανένας μύθος, καμία ιστορία και εικόνα, κανένας πρόλογος δεν είναι αρκετός για να αναγκάσει τα κεφάλαια του Qatar να μείνουν ανενεργά.. Qatar Foundation μπροστά και πίσω UNICEF για να κρατήσουμε και ένα άρωμα κοινωνικής ευαισθησίας, μια ελάχιστη νότα διαφοροποίησης από την κακιά δεξία..

Με λίγα λόγια, κοιτάτε να δείτε μάγκες εμείς και τα γκαφρά απ’ τους καπιταλιστές θα παίρνουμε και φιλανθρωπίες θα κάνουμε.. Το κεφάλαιο στην υπηρεσία της ανθρωπότητας.. Ο ανθρωπισμός ως άλλοθι στην επέλαση του Κεφαλαίου..  Σ’ έναν κόσμο ενωμένο, αγαπημένο, αγγελικό καπιταλιστικά πλασμένο.. Σ’ ένα κόσμο στα πρόθυρα της καταστροφής, σε οικολογική, οικονομική και πολιτισμική κρίση, σ’ έναν κόσμο καπιταλιστικά πλασμένο.. Σ’ αυτό τον κόσμο, η κοινωνία και οι ριζοσπαστικοί συμβολισμοί αρχίζουν να μη χωράνε ούτε στο μάρκετινγκ.. Δε χωράνε τουλάχιστον σε τόσο μεγάλα και σημαντικά εγχειρήματα.. Όχι στην καλύτερη ομάδα του πλανήτη, όχι στις δυνάμεις του εκσυγχρονισμού και της διακυβέρνησης του ύστερου καπιταλισμού..

Εγώ έχασα ένα περιφερειακό παραμύθι που με διασκέδαζε μία στο τόσο, το θέμα είναι τι κέρδισε -ή έχασε- η Μπάρτσα..

Και μετά τους επαίνους και τα αυτοκολλητάκια απ’ την κυρία Άννα, ο επιμελής φασίστας αναλαμβάνει να εξαρθρώσει τη σπείρα ελεύθερης ενημέρωσης του Indymedia, μόνος αλλά λέων, όρθιος ανάμεσα σε άπλυτους με τούφες, τατουάζ και σκουλαρίκια..

ΠαΣοΚ είσαι κύριε και θαυμαστά τα τέκνα σου..

Κλαίω απο συγκίνηση..

Η Αγία Άννα η της Συναινέσεως..

Ένα ρίγος διαπερνάει το σώμα μου..

Η μάνα μου έκαψε το φαγητό γιατί χορεύαμε μαζί..

Η Αδερφή μου πήρε απ το πατάρι τη σημαία και τρέχει στις πλατείες να γιορτάσει..

Θα πάω κι εγώ αλλά πρέπει πρώτα να τα πω..

Στα πανεπιστήμια οι εμπόροι ναρκωτικών – ήταν περισσότεροι από τους φοιτητάς – τρέχουν γεμάτοι πανικό..

Οι άπλυτοι με τις τούφες και τα τατουάζ τρέχουν για μπάνιο και λέιζερ..

Οι οίκοι αξιολόγησης αναβαθμίζουν τη χώρα της υπευθυνότητας..

Τέρμα πια οι έλεγχοι, τέρμα πια οι εκκλήσεις, τέρμα πια οι απειλές..

Ευρωπαίοι ηγέτες και μανατζερέοι με παίρνουν τηλέφωνα να με συγχαρούν..

Κι όλα αυτά χάρη σε ένα όραμα, μια γυναίκα..

την Αγία Άννα της Συναίνεσης..

Εκκλησίες ξεκίνησαν να χτίζονται, στείλε κι εσύ τη μικρή συνεισφορά σου για την Αγία του Έθνους..

Για περισσότερες πληροφορίες: 210-3%-10%-αύριο υπουργός

ΛΑ.(κ)Ο.Σ της ανώτατης παιδείας

Ζητήστε τον κύριο Γιώργο..

ΑΦΙΣΑ ΟΜΑΔΩΝ ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΘΙΑΣΩΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ

ΚΑΙ ΑΠΟΛΟΓΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

Επειδή δε γεννηθήκαμε χθες, αλλά έχουμε μνήμη, επειδή φτύνουμε κατάμουτρα την προπαγάνδα των καθεστωτικών media…

Επειδή κι εμείς, είτε γεννηθήκαμε εδώ είτε όχι, ζούμε και περπατάμε σ’ αυτούς εδώ τους δρόμους, γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά πως:

ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ
–μαζικά κιόλας– στο Αφγανιστάν, στη Σομαλία και όπου αλλού πατάει η μπότα του ελληνικού στρατού, όπως δολοφονούσε χθες στη Σρεμπρένιτσα και θα συνεχίσει να δολοφονεί όπου υπάρχει ανάγκη να προστατευτούν τα «εθνικά οικονομικά συμφέροντα».

ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΒΙΑΖΟΥΝ
κορίτσια και αγόρια από την Αφρική, την ανατολική Ευρώπη και από παντού, χρόνια τώρα στα μπουρδέλα της πρωτεύουσας και στα κωλόμπαρα της επαρχίας, στα αστυνομικά τμήματα των γειτονιών μας. Άλλη μια απτή απόδειξη της παραδοσιακής τους λεβεντιάς-παλικαριάς, ενισχυμένης απ’ τη –δανεική– συνθήκη του οικονομικά «ισχυρού Έλληνα».

ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΗΣΤΕΥΟΥΝ
Έλληνες τραπεζίτες, εφοπλιστές, αφεντικάνοι, επιχειρηματίες μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς, αρχιμανδρίτες και πολιτικοί, τίμιοι δικαστές και αδιάφθοροι αστυνομικοί. Στην Ελλάδα, στα Βαλκάνια και όπου αλλού επεκτείνουν τις βρόμικες μπίζνες τους…

Η ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΤΗ
που θέλει να δίνει την ψευδαίσθηση σ’ εμάς τους «από τα κάτω» ότι έχουμε κοινά συμφέροντα μ’ αυτούς που ληστεύουν τις τσέπες μας, βιάζουν την προσωπικότητά μας, μ’ αυτούς που θέλουν να μας ξεζουμίσουν πριν μας δολοφονήσουν σ’ ένα κάτεργο, μια φυλακή, ένα τρελάδικο.

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΜΑΣ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΝΕΤΑΙ
ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΤΣΑΚΙΣΕΙ

ΟΜΑΔΕΣ ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΘΙΑΣΩΤΕΣ
ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΟΓΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

Αναδημοσίευση από Contra Info μέσω Παραλληλογράφου

Ο Slavoj Zizek στην Αθήνα, στις 19/12/2010, στην εκδήλωση με τίτλο: “Ζώντας στην Εποχή των Τεράτων”. Κλικ για το βίντεο της εκδήλωσης

Η μετάφραση στα Ελληνικά έγινε από το blog “για την κοινωνική αριστερά” στις 21/8/2011

Η επανάληψη, σύμφωνα με τον Χέγκελ, παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία: όταν κάτι συμβαίνει μόνο μία φορά, μπορεί να εκληφθεί ως ατύχημα, κάτι δηλαδή που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν η κατάσταση είχε εξελιχθεί διαφορετικά. Αλλά όταν το ίδιο γεγονός επαναλαμβάνεται, αυτό είναι σημάδι ότι μια βαθύτερη ιστορική διαδικασία εκτυλίσσεται. Όταν ο Ναπολέων ηττήθηκε στη Λειψία το 1813, φάνηκε σαν κακοτυχία. Όταν όμως ηττήθηκε και πάλι στο Waterloo, ήταν σαφές πλέον ότι η εποχή του τελείωνε.

Το ίδιο ισχύει και για τη συνεχιζόμενη οικονομική κρίση. Τον Σεπτέμβριο του 2008, παρουσιάστηκε από κάποιους ως μια ανωμαλία που θα μπορούσε να διορθωθεί με καλύτερους κανονισμούς κλπ. Τώρα που συγκεντρώνονται τα σημάδια μιας επαναλαμβανόμενης οικονομικής διάλυσης, είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με ένα διαρθρωτικό φαινόμενο.

Μας λένε ξανά και ξανά ότι ζούμε σε μια κρίση χρέους, και ότι όλοι πρέπει να μοιραστούμε το βάρος και σφίξουμε  το ζωνάρι μας. Όλοι, δηλαδή, εκτός από τους (πολύ) πλούσιους. Η ιδέα μεγαλύτερης φορολόγησής τους είναι ταμπού: αν το κάναμε, το επιχείρημα που επικρατεί είναι ότι οι πλούσιοι δεν θα είχαν πλέον κανένα κίνητρο να επενδύσουν, θα δημιουργούνταν λιγότερες θέσεις εργασίας και όλοι μας θα υποφέραμε. Ο μόνος τρόπος για να σωθούμε στους δύσκολους καιρούς είναι οι φτωχοί να γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι. Τι θα έπρεπε να κάνουν οι φτωχοί? Τι μπορούν να κάνουν?

Αν και οι ταραχές στο Ηνωμένο Βασίλειο προκλήθηκαν από τον πυροβολισμό του Mark Duggan, όλοι συμφωνούν ότι εκφράζουν μια βαθύτερη ανησυχία – αλλά τι είδους? Όπως και με το κάψιμο αυτοκινήτων στα περίχωρα (banlieues) του Παρισιού το 2005, οι εξεγερμένοι του Ηνωμένου Βασιλείου δεν είχαν κανένα μήνυμα να παραδώσουν. (Υπάρχει σαφής αντίθεση με τις μαζικές φοιτητικές διαδηλώσεις το Νοέμβριο του 2010, οι οποίες επίσης στράφηκαν προς τη βία. Οι φοιτητές έκαναν σαφές ότι απέρριπταν τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση). Γι ‘αυτό και είναι δύσκολο να αντιληφθούμε τους ταραξίες του Ηνωμένου Βασιλείου με μαρξιστικούς όρους, ως ένα περιστατικό που σχετίζεται με την εμφάνιση του επαναστατικού υποκειμένου.

Οι ταραξίες ταιριάζουν πολύ καλύτερα στην εγελιανή (του Hegel) έννοια του «όχλου», εκείνων δηλαδή που βρίσκονται εκτός οργανωμένων κοινωνικών χώρων και οι οποίοι μπορούν να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους μόνο μέσα από «παράλογες» εκρήξεις καταστροφικής βίας – αυτό που ο Χέγκελ που ονομάζεται «αφηρημένη αρνητικότητα». Υπάρχει μια παλιά ιστορία για έναν εργαζόμενο ύποπτο για κλοπή: κάθε βράδυ, καθώς φεύγει από το εργοστάσιο, το καροτσάκι που σπρώχνει μπροστά του ελέγχεται προσεκτικά. Οι φρουροί δεν βρίσκουν τίποτα. Το καρότσι είναι πάντα άδειο. Τελικά το μυστήριο αποκαλύπτεται: αυτό που ο εργαζόμενος κλέβει είναι τα ίδια τα καροτσάκια. Οι φρουροί δεν έβλεπαν την προφανή αλήθεια, όπως ακριβώς κάνουν και οι σχολιαστές των ταραχών. Μας λένε ότι η κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων στις αρχές της δεκαετίας του 1990 σήμανε το τέλος της ιδεολογίας: η ώρα των μεγάλης κλίμακας ιδεολογικών προγραμμάτων που κορυφώνονται με απολυταρχική καταστροφή τελείωσε. Είχαμε εισέλθει σε μια νέα εποχή ορθολογικής και ρεαλιστικής πολιτικής. Εάν η κοινοτυπία ότι ζούμε σε μια μετα-ιδεολογική εποχή ισχύει υπό οποιαδήποτε έννοια, αυτό μπορεί να ειδωθεί σε αυτό το πρόσφατο ξέσπασμα της βίας. Αυτό ήταν μια μηδενικού βαθμού διαμαρτυρία, μια βίαιη δράση που δεν απαιτούσε τίποτα. Στην απεγνωσμένη προσπάθειά τους να βρουν νόημα στις ταραχές, οι κοινωνιολόγοι και οι συντάκτες-συγγραφείς συσκότισαν το αίνιγμα που αυτές παρουσιάζουν.

Οι διαδηλωτές, αν και μη προνομιούχοι και εκ των πραγμάτων κοινωνικά αποκλεισμένοι, δεν ζουν στα όρια της λιμοκτονίας. Άλλοι άνθρωποι, σε πολύ μεγαλύτερες υλικές δυσκολίες – για να μην αναφέρουμε περιπτώσεις φυσικής και ιδεολογικής καταπίεσης – είχαν καταφέρει να αυτοοργανωθούν σε πολιτικές δυνάμεις με ξεκάθαρο πρόγραμμα. Το γεγονός ότι οι εξεγερμένοι δεν έχουν πρόγραμμα, είναι επομένως το ίδιο ένα γεγονός που πρέπει να ερμηνευθεί: μας αποκαλύπτει πολλά για την ιδεολογική-πολιτική κατάστασή μας και για το είδος της κοινωνίας που ζούμε, μια κοινωνία η οποία διατυμπανίζει την επιλογή, αλλά στην οποία η μόνη διαθέσιμη εναλλακτική λύση στην επιβαλλόμενη δημοκρατική συναίνεση είναι μια τυφλή δράση.

Η αντίθεση με το σύστημα δεν μπορεί πλέον να εκφραστεί με τη μορφή μιας ρεαλιστικής εναλλακτικής λύσης, ή ακόμα και ως ένα ουτοπικό πρόγραμμα, αλλά μπορεί μόνο να λάβει τη μορφή ενός χωρίς νόημα ξεσπάσματος. Ποιο είναι το νόημα της διατυμπανιζόμενης ελευθερίας μας για επιλογή, όταν η μόνη επιλογή είναι μεταξύ τήρησης των κανόνων και (αυτο) καταστροφικής βίας?

Ο Alain Badiou (σ.τ.μτφρ. 1937-, γάλλος φιλόσοφος, εξέχουσα φιγούρα του αντι-μεταμοντέρνου κινήματος. Εργάζεται πάνω στην ανασύνθεση των εννοιών της ύπαρξης, της αλήθειας και του υποκειμένου με έναν τρόπο που δεν θα είναι ούτε μεταμοντέρνος ούτε μια απλή επανάληψη του μοντερνισμού. Πολιτικά ανήκει στην άκρα αριστερά και στην κομμουνιστική παράδοση: http://en.wikipedia.org/wiki/Alain_Badiou) υποστηρίξει ότι ζούμε σε έναν κοινωνικό χώρο ο οποίος ολοένα και περισσότερο βιώνεται ως «χωρίς παγκοσμιότητα» (worldless): σε ένα τέτοιο χώρο, η μόνη μορφή που μπορεί να λάβει η διαμαρτυρία είναι η χωρίς νόημα βία. Ίσως αυτός είναι ένας από τους κύριους κινδύνους του καπιταλισμού: αν και – ακριβώς επειδή είναι παγκοσμιοποιημένος – αγκαλιάζει όλο το κόσμο, διατηρεί έναν χωρίς παγκοσμιότητα (worldless) ιδεολογικό αστερισμό στον οποίο οι άνθρωποι δεν διαθέτουν τα μέσα για να ανακαλύπτουν νοήματα. Το θεμελιώδες δίδαγμα της παγκοσμιοποίησης είναι ότι ο καπιταλισμός μπορεί να εγκατασταθεί σε όλους τους πολιτισμούς, από χριστιανικούς και ινδουιστικούς ή βουδιστικούς, από τη Δύση στην Ανατολή: δεν υπάρχει παγκόσμια «καπιταλιστική κοσμοθεωρία», δεν υπάρχει πρότυπο «καπιταλιστικού πολιτισμού». Η παγκόσμια διάσταση του καπιταλισμού, αντιπροσωπεύει αλήθειες χωρίς νόημα.

Το πρώτο συμπέρασμα που πρέπει να εξαχθεί από τις ταραχές, ως εκ τούτου, είναι ότι τόσο οι συντηρητικές όσο και οι φιλελεύθερες αντιδράσεις (reactions) απέναντι στις ταραχές είναι ανεπαρκείς. Η συντηρητική αντίδραση ήταν προβλέψιμη: δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τέτοιου είδους βανδαλισμούς. πρέπει κανείς να χρησιμοποιήσει όλα τα απαραίτητα μέσα για να αποκαταστήσει την τάξη. για να αποτραπούν περαιτέρω εκρήξεις τέτοιου είδους δεν χρειάζεται περισσότερη ανοχή και κοινωνική βοήθεια, αλλά περισσότερη πειθαρχία, σκληρή δουλειά και αίσθημα ευθύνης.

Το λάθος με αυτό τον συλλογισμό είναι όχι μόνο ότι αγνοεί την απελπιστική κοινωνική κατάσταση η οποία ωθεί τους νέους προς βίαια ξεσπάσματα, αλλά, ίσως πιο σημαντικό, ότι αγνοεί τον τρόπο που αυτά τα ξεσπάσματα αντηχούν τις κρυφές προϋποθέσεις της ίδιας της συντηρητικής ιδεολογίας. Όταν, στη δεκαετία του 1990, οι Συντηρητικοί ξεκίνησαν την εκστρατεία τους για «επιστροφή στα βασικά», το άσεμνο συμπλήρωμά της αποκαλύφθηκε από τον Norman Tebbitt: Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ζώο της κοινωνίας (social animal) αλλά και ζώο της περιοχής (territorial animal). Πρέπει να είναι μέρος του προγράμματός μας να ικανοποιούνται τα βασικά ένστικτα του φυλετισμού (της φυλής, tribalism) και της εδαφικότητας (territorialism). Αυτή ήταν η πραγματική ουσία του προγράμματος «επιστροφή στα βασικά: η απελευθέρωση του βαρβάρου που κρύβεται κάτω από την φαινομενικά πολιτισμένη, αστική κοινωνία μας, μέσα από την ικανοποίηση των βαρβάρων “βασικών ενστίκτων».

Στη δεκαετία του 1960, Herbert Marcuse εισήγαγε την έννοια του «καταπιεστικού απο-εξαγνισμού» για να εξηγήσει την «σεξουαλική επανάσταση»: τα ανθρώπινα κίνητρα θα μπορούσαν να από-εξαγνιστούν, να αφεθούν αχαλίνωτα, και παρ’ όλα αυτά να εξακολουθούν να υπόκεινται στον καπιταλιστικό έλεγχο – βλέπε την  βιομηχανία του πορνό. Στους βρετανικούς δρόμους κατά τη διάρκεια των ταραχών, αυτό που είδαμε δεν ήταν άνθρωποι που είχαν μετατραπεί σε «θηρία», αλλά η απογυμνωμένη μορφή του «θηρίου» που παράγεται από την καπιταλιστική ιδεολογία.

Εν τω μεταξύ αριστεροί φιλελεύθεροι, όχι λιγότερο προβλέψιμα, παραμένουν προσκολλημένοι στα δικά τους «μάντρα» (σ.τ.μτφρ.: τα mantra είναι στιχάκια που βοηθούν στον διαλογισμό, στην συγκέντρωση και στην σωστή αναπνοή, στην γιόγκα) σχετικά με τα κοινωνικά προγράμματα και τις πρωτοβουλίες ενσωμάτωσης, η εγκατάλειψη των οποίων έχει στερήσει τους δεύτερης και τρίτης γενιάς μετανάστες από οποιαδήποτε οικονομική και κοινωνική προοπτική: τα βίαια ξεσπάσματα είναι τα μόνα μέσα που διαθέτουν για να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους. Αντί να εντρυφούμε σε φαντασιώσεις εκδίκησης, θα έπρεπε να κάνουμε προσπάθεια να κατανοήσουμε τα βαθύτερα αίτια των ξεσπασμάτων αυτών. Μπορούμε κάν να φανταστούμε τι σημαίνει να είσαι ένας νεαρός άνδρας σε μια φτωχή, φυλετικά μικτή περιοχή, να θεωρείσαι εκ των προτέρων ύποπτος και να παρενοχλείσαι από την αστυνομία, όχι μόνο άνεργος, αλλά συχνά μη «απασχολήσιμος», χωρίς καμία ελπίδα για το μέλλον?

Η επίπτωση είναι ότι οι όροι μέσα στους οποίους βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι καθιστούν αναπόφευκτο ότι θα βγουν στους δρόμους. Το πρόβλημα με αυτό το συλλογισμό, όμως, είναι ότι εμφανίζει μόνο τις αντικειμενικές συνθήκες για τις ταραχές. Η εξέγερση είναι μια υποκειμενική δήλωση, διακηρύσσει εμμέσως τον τρόπο με τον οποίο κάποιος συσχετίζεται με τις αντικειμενικές του συνθήκες.

Ζούμε σε κυνικούς καιρούς, και εύκολα φανταζόμαστε ότι αν ένας διαδηλωτής πιανόταν να λεηλατεί και να καίει ένα κατάστημα και πιεζόταν να δηλώσει τους λόγους για τις πράξεις του, θα απαντούσε στη γλώσσα που χρησιμοποιείται από τους κοινωνικούς λειτουργούς και τους κοινωνιολόγους, και θα επικαλούνταν την μειωμένη κοινωνική του κινητικότητα, την αύξηση της ανασφάλειάς του, την αποσύνθεση της πατρικής εξουσίας, την έλλειψη της μητρικής αγάπης στην πρώιμη παιδική ηλικία του. Ξέρει τι κάνει, αλλά το κάνει παρ ‘όλα αυτά.

Είναι άσκοπο να αναλογιστούμε ποια από τις δύο αυτές αντιδράσεις, η συντηρητική ή η φιλελεύθερη, είναι χειρότερη: όπως θα το έθετε Στάλιν, είναι και οι δύο χειρότερες, και αυτό περιλαμβάνει την προειδοποίηση που δίνεται και από τις δύο πλευρές ότι ο πραγματικός κίνδυνος από αυτά τα ξεσπάσματα έγκειται στην προβλέψιμη ρατσιστική αντίδραση της «σιωπηλής πλειοψηφίας». Μία από τις μορφές που πήρε αυτή την αντίδραση ήταν η «φυλετική» δραστηριότητα των τοπικών (τουρκικής, Καραϊβικής, Σιχ) κοινοτήτων που οργάνωσαν γρήγορα τις δικές τους μονάδες επαγρύπνησης για να προστατεύσουν τις περιουσίες τους.

Είναι οι καταστηματάρχες, η μικρή αστική τάξη που υπερασπίζεται την περιουσία της από μια πραγματική, αν και βίαιη, διαμαρτυρία, ενάντια στο σύστημα? Ή είναι (οι καταστηματάρχες) εκπρόσωποι της εργατικής τάξης, που καταπολεμούν τις δυνάμεις της κοινωνικής αποσύνθεσης?

Και εδώ επίσης, θα πρέπει να απορρίψει κανείς το αίτημα να πάρει θέση. Η αλήθεια είναι ότι η σύγκρουση ήταν ανάμεσα σε δύο πόλους των μη προνομιούχων: εκείνους που έχουν καταφέρει να λειτουργούν μέσα στο σύστημα ενάντια σε εκείνους που είναι πολύ απογοητευμένοι για να συνεχίσουν να προσπαθούν.

Η βία των εξεγερμένων ήταν σχεδόν αποκλειστικά ενάντια στους δικούς τους. Τα αυτοκίνητα που κάηκαν και τα καταστήματα που λεηλατήθηκαν δεν ήταν σε πλούσιες γειτονιές, αλλά στις ίδιες τις γειτονιές των εξεγερμένων. Η σύγκρουση δεν είναι μεταξύ διαφορετικών τμημάτων της κοινωνίας. Είναι, στην πιο ριζοσπαστική τους μορφή, η σύγκρουση μεταξύ κοινωνίας και κοινωνίας. Μεταξύ αυτών που έχουν τα πάντα, και εκείνων που δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Μεταξύ εκείνων που δεν έχουν τίποτε στην κοινότητά τους και εκείνων που έχουν.

Ο Zygmunt Bauman χαρακτήρισε τις ταραχές ως πράξεις «ελαττωματικών και αποκλεισμένων καταναλωτών»: περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ήταν μια εκδήλωση καταναλωτικής επιθυμίας η οποία εκδηλώνεται βίαια όταν αδυνατεί να υλοποιηθεί με τον «κατάλληλο» τρόπο – δηλαδή με ψώνια.

Ως εκ τούτου, περιέχουν επίσης μια στιγμή πραγματικής διαμαρτυρίας, με τη μορφή μιας ειρωνικής απάντησης στην καταναλωτική ιδεολογία: «Μας καλείτε να καταναλώνουμε, ενώ ταυτόχρονα μας στερείτε από τα μέσα για να το κάνουμε με κατάλληλο τρόπο – έτσι το κάνουμε με το μόνο τον τρόπο που μπορούμε!»

Οι ταραχές είναι μια επίδειξη της υλικής δύναμης της ιδεολογίας – πολύ περισσότερο, ίσως, για την « μετα-ιδεολογική κοινωνία». Από μια επαναστατική σκοπιά, το πρόβλημα με τις εξεγέρσεις δεν είναι η βία ως τέτοια, αλλά το γεγονός ότι η βία δεν είναι πραγματικά αυτο-κατηγορηματική. Είναι ανίσχυρη οργή και απελπισία μεταμφιεσμένη ως επίδειξη δύναμης. Είναι ο φθόνος μασκαρεμένος ως θριαμβευτής καρνάβαλος.

Οι ταραχές θα πρέπει να τοποθετηθούν σε σχέση με ένα άλλο είδος βίας που η φιλελεύθερη πλειοψηφία σήμερα αντιλαμβάνεται ως απειλή για τον τρόπο ζωής μας: τις τρομοκρατικές επιθέσεις και τις βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας. Και στις δύο περιπτώσεις, η βία και η καταπολέμηση της βίας είναι παγιδευμένες σε έναν φαύλο κύκλο, κάθε μία τους δημιουργεί τις δυνάμεις που η ίδια προσπαθεί να καταπολεμήσει. Και στις δύο περιπτώσεις, έχουμε να κάνουμε με τυφλά passages à l’acte (στμτφρ ψυχολ: παρορμητικά ξεσπάσματα), όπου η βία αποτελεί μια σιωπηρή αποδοχή της ανικανότητας. Η διαφορά είναι ότι, σε αντίθεση με τις ταραχές στο Ηνωμένο Βασίλειο ή στο Παρίσι, οι τρομοκρατικές επιθέσεις πραγματοποιούνται στην υπηρεσία του απόλυτου Νοήματος που παρέχεται από τη θρησκεία.

Αλλά δεν ήταν οι αραβικές εξεγέρσεις μια συλλογική πράξη αντίστασης που απέφυγε την ψευδή εναλλακτική λύση της αυτοκαταστροφικής βίας και του θρησκευτικού φονταμενταλισμού? Δυστυχώς, το Αιγυπτιακό καλοκαίρι του 2011 θα μείνει στην ιστορία ως η σηματοδοσία του τέλους της επανάστασης, μια εποχή που η απελευθερωτική της δυνατότητα έπαθε ασφυξία. Νεκροθάφτες του είναι ο στρατός και οι ισλαμιστές. Το περίγραμμα της συμφωνίας μεταξύ του στρατού (που είναι στρατός του Μουμπάρακ) και των Ισλαμιστών (που ήταν στο περιθώριο κατά τους πρώτους μήνες της αναταραχής, αλλά κερδίζουν πλέον έδαφος) είναι όλο και πιο σαφές: οι ισλαμιστές θα ανεχτούν τα υλικά προνόμια του στρατού και σε αντάλλαγμα θα εξασφαλίσουν την ιδεολογική τους ηγεμονία.

Οι χαμένοι θα είναι οι φιλοδυτικοί φιλελεύθεροι, πολύ αδύναμοι – παρά τη χρηματοδότηση που παίρνουν από την CIA – για να «προωθήσουν την δημοκρατία», καθώς και οι πραγματικοί φορείς των γεγονότων της άνοιξης, η αναδυόμενη κοσμική (σ.τμτφρ. =secular, σε αντίθεση με το θρησκευτική) αριστερά που προσπαθεί να στήσει ένα δίκτυο οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, από συνδικαλιστικές οργανώσεις έως φεμινίστριες.

Η ραγδαία επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης αργά ή γρήγορα θα φέρουν τους φτωχούς, οι οποίοι ήταν σε μεγάλο βαθμό απόντες από τις διαμαρτυρίες της άνοιξης, στους δρόμους.

Είναι πιθανό να υπάρξει μια νέα έκρηξη, και το δύσκολο ερώτημα για τα πολιτικά υποκείμενα της Αιγύπτου είναι ποιος θα καταφέρει να κατευθύνει την οργή των φτωχών; Ποιος θα την μεταφράσει σε πολιτικό πρόγραμμα: η νέα κοσμική αριστερά ή οι ισλαμιστές?

Η κυρίαρχη αντίδραση της δυτικής κοινής γνώμης για το σύμφωνο μεταξύ Ισλαμιστών και στρατού, αναμφίβολα θα είναι μια θριαμβευτική επίδειξη κυνικής σοφίας: θα μας πουν ότι, όπως έγινε σαφές και στην περίπτωση του (μη αραβικού) Ιράν, οι λαϊκές εξεγέρσεις – αναταραχές στις αραβικές χώρες πάντα καταλήγουν σε μαχητικό ισλαμισμό. Ο Μουμπάρακ θα εμφανιστεί ότι αποτελούσε ένα πολύ μικρότερο κακό – καλύτερα να μείνεις με το διάβολο που γνωρίζεις παρά να κάνεις παιχνίδια με τη χειραφέτηση. Ενάντια σε τέτοιο κυνισμό, θα πρέπει κανείς να παραμείνει πιστός χωρίς όρους στον ριζοσπαστικό-απελευθερωτικό πυρήνα της Αιγυπτιακής εξέγερσης.

Αλλά θα πρέπει να αποφύγει κανείς και τον πειρασμό του ναρκισσισμού της χαμένης υπόθεσης: είναι πάρα πολύ εύκολο να θαυμάζουμε την μεγαλειώδη ομορφιά εξεγέρσεων καταδικασμένων να αποτύχουν. Η σημερινή αριστερά αντιμετωπίζει το πρόβλημα της «προκαθορισμένης άρνησης»: ποια νέα τάξη θα πρέπει να αντικαταστήσει το παλιό μετά την εξέγερση, όταν ο μεγαλειώδης ενθουσιασμός της πρώτης στιγμής έχει τελειώσει? Στο πλαίσιο αυτό, το μανιφέστο των ισπανών indignados (αγανακτισμένων), που εκδόθηκε μετά από τις διαδηλώσεις τους το Μάιο, είναι αποκαλυπτικό. Το πρώτο πράγμα που πιάνει το μάτι είναι ο επίμονα απολιτικός τόνος: «Μερικοί από εμάς θεωρούμε τους εαυτούς μας προοδευτικούς, άλλοι συντηρητικούς. Μερικοί από εμάς είναι θρησκευόμενοι, άλλοι όχι. Μερικοί από εμάς έχουν σαφώς καθορισμένες ιδεολογίες, άλλοι είναι απολιτικοί, αλλά είμαστε όλοι ανησυχούντες και θυμωμένοι για τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές προοπτικές που βλέπουμε γύρω μας: η διαφθορά ανάμεσα στους πολιτικούς, τους επιχειρηματίες, τους τραπεζίτες, μας αφήνει αβοήθητους, χωρίς φωνή».

Κάνουν τη διαμαρτυρία τους για λογαριασμό του: «αναφαίρετες αλήθειες που πρέπει να τηρούμε στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας και τα δικαιώματα των καταναλωτών για μια υγιή και ευτυχισμένη ζωή».

Απορρίπτοντας τη βία, καλούν σε μια: «ηθική επανάσταση, αντί να τοποθετούμε τα χρήματα πάνω από τα ανθρώπινα όντα, θα τα θέσουμε εκ νέου στην υπηρεσία μας. Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα. Δεν είμαι το προϊόν του τι αγοράζω, γιατί αγοράζω και από ποιόν αγοράζω».

Ποιοί θα είναι οι φορείς αυτής της επανάστασης; Οι indignados απορρίπτουν το σύνολο της πολιτικής τάξης, δεξιά και αριστερά, ως διεφθαρμένης και ελεγχόμενης από τον πόθο για εξουσία, αλλά το μανιφέστο αποτελείται παρ ‘όλα αυτά από μια σειρά αιτημάτων που απευθύνεται σε – ποιον;

Ούτε στους ίδιους: οι indignados δεν υποστηρίζουν (ακόμη) ότι κανένας άλλος δεν θα το κάνει για αυτούς, ότι αυτοί οι ίδιοι θα πρέπει να είναι η αλλαγή που θέλουν να δουν. Και αυτή είναι η θανάσιμη αδυναμία των πρόσφατων διαδηλώσεων: εκφράζουν μια αυθεντική οργή που όμως δεν είναι σε θέση να μεταμορφωθεί σε ένα θετικό πρόγραμμα κοινωνικοπολιτικών αλλαγών. Εκφράζουν ένα πνεύμα εξέγερσης, χωρίς επανάσταση.

Η κατάσταση στην Ελλάδα φαίνεται πιο ελπιδοφόρα, ίσως εξ’ αιτίας της πρόσφατης παράδοσης για προοδευτική αυτο-οργάνωση (η οποία εξαφανίστηκε στην Ισπανία μετά την πτώση του καθεστώτος του Φράνκο).

Αλλά ακόμα και στην Ελλάδα, το κίνημα διαμαρτυρίας εμφανίζει τα όρια της αυτο-οργάνωσης: οι διαδηλωτές διατηρούν ένα χώρο ισόνομης ελευθερίας χωρίς κεντρική αρχή για να το ρυθμίσει, έναν δημόσιο χώρο όπου σε όλους παραχωρείται το ίδιο χρονικό διάστημα για να μιλήσει και ούτω καθεξής.

Όταν οι διαδηλωτές άρχισαν να συζητάνε τι θα κάνουν στη συνέχεια, πώς να προχωρήσουν πέρα ​​από την απλή διαμαρτυρία, η συναίνεση της πλειοψηφίας έλεγε ότι αυτό που χρειαζόταν δεν ήταν ένα νέο κόμμα ή μια άμεση προσπάθεια να καταληφθεί η κρατική εξουσία, αλλά ένα κίνημα που σκοπός του θα είναι να  ασκεί πίεση στα πολιτικά κόμματα. Αυτό σαφώς δεν αρκεί για να επιβάλει μια αναδιοργάνωση της κοινωνικής ζωής. Για να γίνει αυτό, χρειάζεται ένα ισχυρό σώμα (body) ικανό να παίρνει γρήγορα αποφάσεις και να τις υλοποιεί με όλη την απαραίτητη δριμύτητα.

Σ.τμτφρ. Ο Slavoj Zizek είναι Σλοβένος φιλόσοφος που εργάζεται πάνω στις παραδόσεις του Χέγκελ, του Μάρξ και της ψυχανάλυσης του Λακάν.  

Η μετάφραση στα Ελληνικά έγινε από το blog “για την κοινωνική αριστερά” στις 21/8/2011

Στο πλαίσιο αυτό, κυβερνήσεις όπως η βρετανική και η ελληνική εκμεταλλεύονται τις κοινωνικές εξεγέρσεις που προκάλεσαν τα βίαια αντικοινωνικά μέτρα τους για να προχωρήσουν στην επιβολή ενός σκληρού καθεστώτος Αστυνομικού Κράτους, απαραίτητο συμπλήρωμα του σύγχρονου Κοινοβουλευτικού Ολοκληρωτισμού. Στόχος η συντριβή του εσωτερικού εχθρού-αγωνιζόμενου λαού με ακραία κατασταλτικά μέτρα και μεθόδους, με απαγόρευση των συγκεντρώσεων και της συνδικαλιστικής δράσης, με ποινικοποίηση των ιδεών και αντιμετώπιση της κοινωνικής δράσης ως τρομοκρατική ενέργεια.

Όλες οι εξεγέρσεις που σημειώθηκαν στις καπιταλιστικές μητροπόλεις, από το Λος Άντζελες έως το Παρίσι, από την Αθήνα έως το Λονδίνο ερμηνεύτηκαν με προπαγανδιστικά κλισέ περί «συμμοριών βανδάλων που τα σπάνε», προκάλεσαν συζητήσεις για λήψη εκτρωματικών μέτρων καταστολής στο ίντερνετ θέλοντας να μπλοκάρουν την ελεύθερη πληροφόρηση και τον συντονισμό του κινήματος, την ψήφιση ολοένα πιο σκληρών τρομοκρατικών νόμων, αλλά και μαζικές συλλήψεις.

Οι μαζικές συλλήψεις, βασισμένες στην αυθαιρεσία των κατασταλτικών δυνάμεων, ήταν ένα χαρακτηριστικό της αστυνομικής αντιμετώπισης των μεγάλων εργατικών-νεολαιίστικων και αντιπολεμικών κινητοποιήσεων και στην Ελλάδα, επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Η κυβέρνηση Γ.Παπανδρέου και Ευ.Βενιζέλου εκτιμώντας ότι τα παράλογα αντικοινωνικά μέτρα,απολύτως λογικά όμως για την εξυπηρέτηση του ελληνικού κεφαλαίου, των εγχώριων και των διεθνών τοκογλύφων, που θέλει επιπρόσθετα να επιβάλλει το Φθινόπωρο,ενδέχεται να προκαλέσουν κοινωνικές αντιδράσεις, σχεδιάζει να τις αντιμετωπίσει και με την επέκταση των μαζικών συλλήψεων διαδηλωτών.

Στο πλαίσιο αυτών των σχεδιασμών μια νέα, ειδική ομάδα που θα βγαίνει μέσα από τις διμοιρίες των ΜΑΤ και θα συλλαμβάνει όσους προκαλούν επεισόδια, βρίσκεται στα σκαριά από την Ελληνική Αστυνομία.Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, έχει ξεκινήσει ήδη η εκπαίδευση των συγκεκριμένων αστυνομικών και είναι πιθανό να κάνουν την εμφάνιση τους στα αγωνιστικά ραντεβού του Σεπτεμβρίου.

Για να έχουν μεγαλύτερη ευελιξία δε θα έχουν ασπίδα και κλομπ, όμως θα φορούν τη στολή των ΜΑΤ, θα έχουν αντιασφυξιογόνα μάσκα και κράνος και θα συνοδεύουν διακριτικά τις διμοιρίες των ΜΑΤ που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των επεισοδίων. Επιπλέον, σε κάθε διμοιρία θα βρίσκονται πέντε καμουφλαρισμένοι ΜΑΤατζήδες, έτοιμοι να επέμβουν όταν χρειαστεί.

Το ερώτημα όμως είναι ποιοι θα αναλάβουν αυτή την αποστολή. Προβληματισμός που δεν αποσκοπεί να συνταχθεί στον υπηρεσιακό προγραμματισμό της κυβέρνησης,αλλά να αναδείξει μια διαφορετική πτυχή των κρίσιμων στιγμών που περνά η κοινωνία μας και των τρομερών κινδύνων που ελλοχεύουν εξαιτίας της βίαιης ταξικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ και των Μνημονίων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι την περίοδο που τα αστικά επιτελεία οργανώνουν την επιβολή της Σιδερένιας Φτέρνας του Ολοκληρωτικού Κοινοβουλευτισμού, οι κατασταλτικές δυνάμεις που θα το επιχειρήσουν χρήζουν ψυχιατρικής αντιμετώπισης. Σύμφωνα με μελέτες της ΕΛ.ΑΣ. ένας στους δύο αστυνομικούς των ΜΑΤ χρειάζεται επειγόντως ψυχολογική στήριξη, καθώς τα όσα συνέβησαν τους περασμένους μήνες, τους έχουν τραυματίσει ψυχικά! Αυτή η εξέλιξη είναι ενδεικτική της όξυνσης των αντιθέσεων που συνταράζουν την κοινωνία μας, των σκληρών διλημμάτων που όλοι μας ατομικά και συλλογικά αντιμετωπίζουμε, αλλά αποκαλυπτική και των κινδύνων που εγκυμονεί η εφαρμογή της κρατικής τρομοκρατίας και από ένστολους ψυχασθενείς, με υπερβάλλων ζήλο και υπερεξουσίες, άνωθεν κάλυψη και διαταγές συντριβής των κινημάτων.

Είναι αποκαλυπτικό των κυβερνητικών προτεραιοτήτων ότι δε προβλέπεται από την πλευρά του Υπ. Προστασίας του Πολίτη να υλοποιηθεί άμεσα ο απαραίτητος μηχανισμός ψυχολογικής στήριξης των αστυνομικών, καθώς η κυβέρνηση επιλέγει να βγάλει Άρρωστους Ψυχικά Ματατζήδες στο δρόμο να καταδιώκουν με το ρόπαλο στο χέρι και να συλλαμβάνουν διαδηλωτές, ενώ η κατάθεση των Ένστολων Ψυχολογικά Ανισόρροπων θα καθοδηγεί τη δικαστική απόφαση και άρα θα κρίνει το μέλλον τόσων ανθρώπων.

Μια τρελή ταξική πολιτική που για να επιβληθεί βασίζεται σε Ψυχασθενείς Ματατζήδες!

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Αναδημοσίευση από Σταυροβελονιές

Νομοσχέδιο με διατάξεις που ποινικοποιούν τη δημόσια έκφραση γνώμης, εφόσον αυτή αποδεδειγμένα παρακινεί μεγάλο αριθμό ατόμων στη διάπραξη κάποιου τρομοκρατικού αδικήματος, έχει στα χέρια του ο υπουργός Δικαιοσύνης Μιλτ. Παπαϊωάννου. Πρόκειται για τη μεταφορά στην ελληνική έννομη τάξη της σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης αλλά και της απόφασης της Ε.Ε. για την πρόληψη της τρομοκρατίας.

Τρία είναι τα νέα τρομο-αδικήματα που τυποποιούνται με το σχέδιο αυτό ως νέες συμμετοχικές μορφές τρομοκρατικής δράσης στο άρθρο 187Α του ποινικού κώδικα: η δημόσια πρόκληση (διέγερση) για τέλεση τρομοκρατικού αδικήματος, η στρατολόγηση σε τρομοκρατική ομάδα και η εκπαίδευση υποψήφιων τρομοκρατών σε χρήση εκρηκτικών υλών (μέσω Διαδικτύου).

Τα αδικήματα αυτά συμπληρώνουν το θεσμικό έκτρωμα της έκτακτης τρομονομοθεσίας που απλώνεται τα τελευταία δέκα χρόνια (κυρίως μετά την 11η Σεπτεμβρίου) σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. Με την εισαγωγή και στην ελληνική νομοθεσία των τριών νέων τρομο-αδικημάτων, ουδείς μπορεί πλέον να εγγυηθεί ότι σ’ αυτά δεν θα συμπεριληφθούν ως ποινικά κολάσιμες, απόψεις, ιδέες και ανοικτές κοινωνικές δράσεις ατόμων, συλλογικών φορέων και πολιτικών οργανώσεων, τους οποίους οι μηχανισμοί καταστολής αυθαιρέτως θα χαρακτηρίσουν «επικίνδυνους» για τη δημόσια τάξη και την ασφάλεια του κράτους.

Ηδη η κυβέρνηση από τον περασμένο Σεπτέμβριο κατήργησε, εν κρυπτώ, τις προστατευτικές διατάξεις προηγούμενου τρομονόμου, οι οποίες δεν θεωρούσαν τρομοκρατία τη δράση υπέρ της ελευθερίας και την άσκηση θεμελιωδών ατομικών, πολιτικών ή συνδικαλιστικών δικαιωμάτων!

Ομως και πολύ πριν απ’ την κατάργηση αυτή, οι διατάξεις της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας είχαν εφαρμοσθεί ήδη στους νεαρούς διαδηλωτές της Λάρισας από το Δεκέμβρη του 2008. Αν και στο δικαστήριο οι κατηγορίες περί συμμετοχής μαθητών σε τρομοκρατική οργάνωση κατέπεσαν, εν τούτοις το θεσμικό και νομικό ζήτημα που δημιουργήθηκε είναι τεράστιο.

Η επιτροπή που συνέθεσε το τελικό κείμενο του νέου, τέταρτου κατά σειρά, «τρομονόμου», έδωσε μεγάλη βαρύτητα στη διατύπωση του αδικήματος της δημόσιας παρακίνησης, καθώς αυτό απειλεί ευθέως την άσκηση κατοχυρωμένων θεμελιωδών δικαιωμάτων (ελευθερία έκφρασης και διακίνησης ιδεών).

Σύμφωνα με τη διατύπωση της σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης, η διάθεση μηνύματος στο κοινό με πρόθεση την παρακίνηση στη διάπραξη τρομοκρατικού αδικήματος τιμωρείται ανεξάρτητα εάν συνηγορεί άμεσα ή έμμεσα υπέρ της διάπραξης αυτών των αδικημάτων! Το μόνο προαπαιτούμενο είναι να προκαλείται, αορίστως, κίνδυνος τέλεσης ενός ή περισσότερων τέτοιων αδικημάτων.

Οπως επισημαίνουν ωστόσο νομικοί, η διατύπωση αυτή είναι τόσο αόριστη και γενική, που ανοίγει παράθυρο για τη δίωξη ως τρομοκρατών ακόμη και όσων εκφράζουν ριζοσπαστικές απόψεις ή ασκούν έντονη κριτική σε μια κρατική πολιτική, αρκεί να αιωρείται κάποιος αόρατος τρομοκρατικός κίνδυνος!

Από Δρομο της αριστερας μέσω Αναρχογατούλη

Η Αθήνα αποπνέει θάνατο.

Χιλιάδες μαγαζιά κλειστά, με κιτρινισμένους απλήρωτους λογαριασμούς κάτω από τις πόρτες, σκόνη και παρατημένα ράφια, άδεια. Ζωές που πέρασαν. Δεκάδες μελαμψοί νεαροί με καροτσάκια, άχρηστα πλέον στα σουπερμάρκετ αφού κανένας δεν τα χρησιμοποιεί για τα λιγοστά του ψώνια, μαζεύουν τα παλιοσίδερα μιας κοινωνίας που σκουριάζει ραγδαία. Η μόνη ανακύκλωση που επιβιώνει στην πόλη.

Στον ηλεκτρικό, στους δρόμους και στις καφετέριες, λιγόστεψαν τα παιδάκια που πουλάνε λουλούδια και πολλαπλασιάστηκαν οι ζωντανοί νεκροί που για μια μικρή βοήθεια δηλώνουν ότι μόλις αποφυλακίστηκαν, ότι είναι στην απεξάρτηση ή ότι είναι φορείς του aids.

Από : διακλαδική πρωτοβουλία μμε

Κλείνουν σχολεία, συγχωνεύονται νοσοκομεία, έχουμε όμως από τις υψηλότερες αναλογίες αστυνομικών ανά κάτοικο στην Ευρώπη. Κι ενώ όλα περικόπτονται, το υπουργείο “Προστασίας του Πολίτη” ανακοινώνει τις προσλήψεις άλλων 1200  ειδικών φρουρών.  Μόλις 600 δάσκαλοι θα προσληφθούν φέτος, για πάνω από 10.000 που συνταξιοδοτούνται.

“Με τόσα δωρεάν δακρυγόνα πού να μείνουν λεφτά για δωρεάν παιδεία;”   Καμία χούντα δεν έγινε χωρίς καταστολή. Κάτι μας λέει ότι το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 22 Αυγούστου θα είναι μόνο η αρχή. Σε λίγο η Ελλάδα θα μοιάζει όλο και περισσότερο με τη Χιλή. Οχι του Πινοτσέτ, του Πινέιρα… Κι εκεί η εξέγερση των μαθητών και φοιτητών  για δημόσια και δωρεάν παιδεία μετράει ήδη νίκες αλλά και θύματα, με διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων, από τις μεγαλύτερες μετά την πτώση του δικτάτορα Πινοτσέτ,  αλλά και σκληρή καταστολή με  εκατοντάδες συλλήψεις.

Στην Ελλάδα  οι τρομονόμοι, οι απαγορεύσεις συναθροίσεων,  η ενισχυμένη αστυνομοκρατία, οι φράχτες, οι πλαστικές σφαίρες, αλλά και το θεσμικό “κυνήγι κουκουλοφόρων μαγισσών” στα μπλογκς, όλα δείχνουν  ότι το κράτος εξοπλίζεται για ένα θερμό φθινόπωρο. Ξέραμε ότι στην τηλεόραση μας μιλάει η αστυνομία, καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι στα μπλογκς μας φακελώνει  η Ασφάλεια. Και πάλι δεν μας φοβίζουν. Μας εξοργίζουν.

Από : διακλαδική πρωτοβουλία μμε

Πηγή: Κατάληψη ΕΣΗΕΑ/Μετάφραση απ΄το The Commune από Radical Desire

Υπάρχει στην Αγγλία μια υποτάξη που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Λευκή, με στοιχειώδη μόρφωση, χωρίς κανένα μέσο κοινωνικής ανέλιξης, είναι ένα τέλειο παράδειγμα των αποτελεσμάτων του αγγλοσαξονικού καπιταλισμού και του προγράμματος απανθρωποποίησης που εφαρμόζει. Η αγγλική διαστροφή είναι να κάνει τον πληθυσμό αυτό περήφανο για την αθλιότητα και την άγνοιά του. Η κατάσταση είναι απελπιστική. Έχω περισσότερες ελπίδες για τη νεολαία των δικών μας banlieues.

Jean-Baptiste Clamence, από την Πτώση του Αλμπέρ Καμύ (1956).

Κάποιος ήρθε σήμερα το πρωί και μου είπε ότι σκεφτόταν πως έχει κάτι παράξενο αυτή η χώρα: ανέκαθεν είχε αυτή την υποτάξη που έχουν αποφύγει οι περισσότερες άλλες χώρες στην Ευρώπη. Του αντέταξα τις φασαρίες πριν από μερικά χρόνια στα προάστια του Παρισιού, αλλά το επιχείρημά του παρέμενε αληθές. Οι χώρες αυτές κατασκευάζουν αυτή την αρρωστημένη εικόνα εκλέπτυνσης, υψηλής κουζίνας, υψηλής κουλτούρας, πολιτισμένων αξιών, τσαγιού και διανοουμενισμού, αλλά και στις δύο η αισχρή κρυφή τους όψη ξεσπά και αποκαλύπτεται σε όλους.

Είναι κάτι που θα το λέγαμε «κουλτούρα Φριτσλ», από εκείνον τον Αυστριακό που κατάφερνε να διατηρεί μια ωραία βιτρίνα στο σπίτι του στα προάστια, κουβέντιαζε με τους γείτονες, πήγαινε στη δουλειά, μεγάλωνε παιδιά, ενώ στο μεταξύ κρατούσε ένα φρικτό μυστικό κρυμμένο στο υπόγειό του, την ειδεχθή αιμομικτική οικογένεια που έφτιαχνε. Έτσι μοιάζει και η νεοφιλελεύθερη κοινωνία μας, και αυτό αντανακλούν οι ρεπόρτερ του BBC που δείχνουν τις τρέντι καφετέριες με τις βιτρίνες τους σπασμένες στο Ένφιλντ, ψελλίζοντας τις μειλίχιες, ακατανόητες μπουρδολογίες τους.

Τι αποκαλύφθηκε τις τελευταίες μέρες; Όπως βλέπουμε, σαφώς όχι το ίδιο με τις ταραχές της δεκαετίας του 1980 στο Μπρίξτον και στο Νότινγκ Χιλ. Φαίνεται ότι τα αρχικά γεγονότα στο Τότεναμ ξέσπασαν μάλλον λόγω του θανάσιμου τραυματισμού του Μαρκ Ντάγκαν από αστυνομικά πυρά, είναι φανερό όμως ότι αυτό ήταν το φιτίλι για κάτι πολύ ευρύτερο σε σχέση με το αστυνομικό ή το φυλετικό ζήτημα. Μέσα σε λίγες ώρες, ταραξίες, νέοι κυρίως, και πολλοί μαύροι, αλλά ούτως ή άλλως πολλοί από κάθε φυλή, έβαλαν φωτιά σε τμήματα της Χάι Στριτ, έσπασαν και λεηλάτησαν τα μαγαζιά κατά μήκος του δρόμου. Οι «ηγέτες της κοινότητας» σύρθηκαν αναμενόμενα στην τηλεόραση: ο David Lammy να καταδικάζει συγκαταβατικά κάτω από τις ιαχές των οπαδών του, και ο αιδεσιμώτατος Nims Obunge να καταθέτει την εξίσου συγκαταβατική έγνοια του για την ανισότητα, προσθέτοντας μερικές βουβές κουβέντες για το πόσο περιττή ήταν η βία.

Αλλά, στην πραγματικότητα, η κατάσταση ήταν φανερό ότι είχε ξεφύγει ήδη από τον έλεγχό τους. Δεν είναι φυλετική η εξέγερση, ούτε καν και τόσο πολιτική. Το καινούργιο σε αυτές τις ταραχές είναι ότι μοιάζουν διεστραμμένα απολίτικες, και σχεδόν αμιγώς οικονομικές. Μέχρι στιγμής, δεν πρόκειται για εξέγερση ενάντια στην αστυνομία ως τέτοια, αλλά ενάντια στις λαμπερές γυάλινες βιτρίνες των καταστημάτων. Η καταστροφή αφορά κυρίως επιχειρήσεις: κάνουν επιδρομές σε μαγαζιά τηλεφωνίας, εισβάλλουν στα ΜακΝτόναλντς και φτιάχνουν χάμπουργκερ, καταλαμβάνουν μαγαζιά και σερβίρουν ποτά. Η βασική εικόνα στην τηλεόραση ήταν οι πλιατσικολόγοι του Debenhams, που επί μιάμιση ώρα έκαναν ό,τι ήθελαν στο μαγαζί, αρπάζοντας ό,τι μπορούσαν. Υπάρχει επίσης μια παραβατική και καρναβαλική αίσθηση – γιατί να βάλεις στόχο ένα μαγαζί γεμάτο φανταχτερά κοστούμια; Οι τεράστιες φλόγες που κατάκαιγαν την πόλη ως τον ουρανό μοιάζουν μάλλον να συμβάλλουν σε αυτό παρά να το αναιρούν.

Οπότε αυτό που έχουμε είναι όντως «ανεγκέφαλη βία», όπως λέει η Τερέζα Μέι , βεβαίως όμως η φράση αυτή είναι ήδη απαξιωμένη επειδή τη χρησιμοποίησε κατά του UK Uncut και των διαδηλωτών φοιτητών. Αυτή τη φορά όμως ταλαντεύεται και η αριστερά προς αυτή την κατεύθυνση. Τώρα δεν έχουμε άνευ όρων υποστήριξη –οι IWW βγήκαν και είπαν στο Facebook ότι δεν επικροτούν τις επιθέσεις σε «εργατικά σπίτια» σε φτωχογειτονιές– και δεν είναι βέβαια λάθος τοποθέτηση, σωστή είναι πολιτικά, πρέπει να δούμε όμως και πώς ταιριάζει με την παρουσίαση της εξέγερσης από τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση ως τρομοκρατικής καταστροφής για την καταστροφή. Τα σχόλια στη σελίδα του The Commune στο Twitter δείχνουν καλύτερα αυτή την ένταση, καθώς μας ρωτάνε πώς «ισορροπούμε το δίκιο και τη νομιμότητα της εξέγερσης» με τη νομιμότητα των ανθρώπων που φοβούνται αυτά τα «ανεγκέφαλα πράγματα».

Εντελώς αδιάφορο ζήτημα, λες κι έχει καν σημασία πώς επιλέγουμε να ισορροπήσουμε ή τι άποψη έχουμε «εμείς», ο μικρός κύκλος της ριζοσπαστικής αριστεράς – εμείς είμαστε αδιάφοροι, η κρίση μας είναι αδιάφορη, και κάθε απόπειρα να κρίνουμε ηθικά διαφορετικά είδη βίας είναι προδοσία της επαναστατικής αρχής. Δεν είναι επαναστατικός τρόπος σκέψης αυτός, γιατί δεν βλέπει την κοινωνία και τη βία μέσα της ως ολότητα. Ό,τι συμβαίνει συμβαίνει, είναι αποτέλεσμα δυνάμεων που δικό μας καθήκον είναι να προσπαθήσουμε να τις κατανοήσουμε. Κι εδώ νομίζω ότι η αναλογία με τον Φριτσλ είναι η σωστή, γιατί αυτό που έχουμε εδώ είναι μια νέα διαλεκτική ανάμεσα στο νεοφιλελεύθερο καταναλωτικό καθεστώς και τον πλιατσικολόγο, αυτούς που κάποιος τους έχει ονομάσει «αποτυχημένους καταναλωτές», που δεν βλέπουν πια τον λόγο να θέσουν τα αιτήματά τους με πολιτικούς όρους, αλλά απλώς αρπάζουν αυτό που θέλουν.

Και είναι σοβαρό αυτό, δεν σημαίνει ότι τους αποκηρύσσουμε, είναι ίσως ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να συμβεί: πώς αλλιώς οι νέοι αυτοί που ξέμειναν στο περιθώριο της κοινωνίας μας θα μπορούσαν να τα βάλουν μαζί της και να της αντισταθούν; Αυτή είναι η έκφρασή τους, το κράτος θα κάνει ό,τι μπορεί για να την καταστείλει, εμείς όμως ξέρουμε στα σίγουρα ότι δεν θα εξαφανιστεί όσο η κοινωνία αυτή εντείνει τη λιτότητα. Το κράτος έχει συντριβεί από τις απαιτήσεις του χρηματιστικού καπιταλισμού, και οι κουβέντες περί επιστροφής στη σοσιαλδημοκρατία είναι πλάνη και όνειρο.

Οφείλουμε να παραμείνουμε πιστοί σε αυτή την κρίση. Οφείλουμε να υποστηρίξουμε το ξέσπασμα των ανήκουστων και των ανείπωτων στην αισχρή κοινωνία μας. Είναι πολύ ταιριαστό που τα χρηματιστήρια καταρρέουν σε όλο τον κόσμο και την ίδια στιγμή η ιστορία αυτή επισκιάζεται από τη βία από τα κάτω. Είναι οι καλύτερες συνθήκες που θα μπορούσαμε να ευχηθούμε, τώρα όμως οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι οι υπερβολές της μιας ή της άλλης δράσης, είναι ότι οι εξεγερμένοι δεν είναι αρκετά ριζοσπαστικοί. Οφείλουμε να τους ριζοσπαστικοποιήσουμε κι άλλο, οφείλουμε να τους πολιτικοποιήσουμε και να τους στρέψουμε ενάντια στους πραγματικούς στόχους της αλλοτρίωσης και της φτώχειας μας – όχι τα εργατικά σπίτια, αλλά το κλυδωνιζόμενο καπιταλιστικό καθεστώς. Οφείλουμε να υποστηρίξουμε τον θυμό τους, αλλά να κάνουμε τον θυμό πολιτικό, κι έτσι να τον μετατρέψουμε σε κάτι γνήσια ισχυρό κι επικίνδυνο – μια επαναστατική στιγμή αντί για μια εξέγερση.

Πρόσθεση Daniel Harvey (μτφρ. Radical Desire): 

Για σκοπούς διευκρίνισης, θα πρέπει να πω ότι αυτό που προτείνω δεν είναι μια άκριτη αποδοχή της βίας στην οποία τα κύρια θύματα είναι οι ίδιες οι κοινότητες της εργατικής τάξης. Είναι αλήθεια ότι η ηθική αποκήρυξη κάτι τέτοιου μπορεί να αποτελέσει μέρος του επαναπροσανατολισμού των ανθρώπων σε πιο δέουσες ενέργειες, και του ξυπνήματος της πολιτικής συνείδησης αυτών που δεν είχαν συναίσθηση του γεγονότος πριν. Παρ’ όλα αυτά όμως, πρέπει να διατηρήσουμε την πιστότητα στο ίδιο το ξέσπασμα, και όχι να αρχίσουμε να ζητούμε την αποκατάσταση της τάξης κάτω απ’ τους ίδιους όρους που υπήρχαν πριν. Αυτή ήταν η πρόθεση του άρθρου αυτού: το να μάς οδηγήσει στο να συντηρήσουμε αυτή την κρίση, και να μην αφήσουμε την ευκαιρία να ξεγλιστρήσει μέσα από την υποκρισία που διαχέει το καθεστώς για την δήθεν μέριμνά του για την εργατική τάξη και την ευημερία της.

Πηγή: Κατάληψη ΕΣΗΕΑ/Μετάφραση απ΄το The Commune από Radical Desire

Ένα εξαιρετικό κείμενο ενός συντρόφου από το amesi-dimokratia.org μέσω In Love With Life

Η Άμεση Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια τεχνική διαβούλευσης και απόφασης, ούτε στενά πολιτειακό και συνταγματικό ζήτημα. Είναι ένα ριζικά διαφορετικό από το υπάρχον μοντέλο πολιτικής, που επιχειρεί να υπερβεί κάθε μορφή κομματικής και ιδεολογικής αλλοτρίωσης, ιεραρχίας και αντιπροσώπευσης, επανασυστύνοντας την πολιτική ως συνεργασία πρόσωπο με πρόσωπο, όπως στις πλατείες, ως δημιουργία και υπεράσπιση των «κοινών». Είναι ένα μοντέλο αυτοκυβέρνησης απευθείας από την κοινωνία, με την κοινωνία και για την κοινωνία.

Από αυτή την άποψη συνδέεται οργανικά με το ερώτημα της αναδιάρθρωσης ολόκληρης της ζωής μας, της δημιουργίας των κοινών βάσεων μιας νέας ζωής έξω από εξουσιαστικές, αγοραίες και εκμεταλλευτικές δομές. Άλλωστε μόνο τότε μπορούν να αποκτήσουν πραγματικό «υλικό» περιεχόμενο οι αξίες της Άμεσης Δημοκρατίας για ισότητα, αλληλεγγύη, δικαιοσύνη, ελευθερία. Γιατί όσο οι συνθήκες της παραγωγής αγαθών και της κάλυψης των αναγκών μας παραμένουν εγκιβωτισμένες σε σχέσεις ανισότητας, δεσποτείας, καταναγκασμού και αλλοτρίωσης ένα «δίκαιο της ισότητας» δε θα κάνει τίποτε άλλο παρά να αναπαράγει την ανισότητα και τις εξουσιαστικές σχέσεις.

Το ερώτημα ποιος παράγει, γιατί παράγει, πώς παράγει, πόσα παράγει, είναι κομβικό στο πλαίσιο της Άμεσης Δημοκρατίας. Μέχρι τώρα το ερώτημα αυτό δεν τίθεται καν· ο «οικονομικός αυτοματισμός» της ιδιοκτησίας και της αγοράς τα έχει αναλάβει όλα πριν από εμάς για εμάς, και κυρίως εναντίον μας. Κι όμως, τι πιο βασικό για μια κοινωνία από τον από κοινού προσδιορισμό των αναγκών μας και του τρόπου της ικανοποίησής τους; Χωρίς τη δυνατότητα να αποφασίζουμε εμείς γι’ αυτό και να δημιουργούμε τα κοινά μέσα για την υλοποίηση αυτής της απόφασης, η όποια δραστηριότητά μας μετατρέπεται σε μια αλλότρια και εχθρική δύναμη απέναντί μας. Γι’ αυτό σήμερα ο κοινωνικός πλούτος που δημιουργούμε δεν ανήκει σε μας αλλά συγκεντρώνεται στα χέρια των οικονομικών ολιγαρχιών, στερώντας ακόμη κι αυτά τα μέσα επιβίωσης από τη μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων του πλανήτη και οδηγώντας σε ανεπίστρεπτες οικολογικές καταστροφές.

Ας ξαναρχίσουμε, λοιπόν, από εκεί που ξεκίνησε η «πολιτική οικονομία» που νομιμοποίησε εν είδει φυσικού νόμου την ιδιοκτησία, την ανισότητα και την εκμετάλλευση. Δεν είναι φυσικός νόμος κάποιοι λίγοι να κατέχουν τα μέσα παραγωγής και οι περισσότεροι να διαθέτουν μόνο τη εργασιακή τους δύναμη προς εκμετάλλευση. Δεν είναι φυσικός νόμος η μετατροπή της δημιουργικής δραστηριότητας του ανθρώπου σε εργασία για την εξασφάλιση της επιβίωσής του. Δεν είναι φυσικός νόμος να υπάρχει διεύθυνση και δεσποτεία, μέσω των τεχνικών, επιστημονικών και διοικητικών ιεραρχιών, πάνω στη δραστηριότητα του ανθρώπου και της κοινωνίας. Δεν είναι φυσικός νόμος το να γίνεται ο προσδιορισμός των αναγκών μας από δυνάμεις έξω από εμάς, που έχουν ως μοναδικό κριτήριό τους το κέρδος, και η κάλυψη αυτών των αναγκών να επαφίεται στις απρόσωπες, αφηρημένες δυνάμεις του χρήματος. Όλα αυτά δεν είναι παρά επιλογές που μας έχουν επιβληθεί από τις ολιγαρχίες της ιδιοκτησίας και του πλούτου, επιλογές που αναπαράγουν τη θέση τους και υπεξαιρούν τη δυνατότητά μας για ατομικό και κοινωνικό αυτοκαθορισμό.

Από τότε που η οικονομία διαχωρίστηκε από το σύνολο των κοινωνικών δραστηριοτήτων και επιβλήθηκε ως ο μοναδικός ηγεμόνας πάνω σε όλες τις πτυχές της ζωής, όλα έγιναν οικονομία. Ο χρόνος έγινε χρήμα, η εργασία εμπόρευμα, η επιβίωση αγορά, ακόμη και ο ίδιος ο άνθρωπος έγινε homo oeconomicus και παραγωγός-καταναλωτής, ένα συμφεροντολογικό πλάσμα που όλη του η ζωή είναι τάχα ένας υπολογισμός κόστους-οφέλους, κέρδους και ζημιών, και που όλο του το νόημα έχει συρρικνωθεί στην ικανότητά του να δουλεύει. Η ιστορία απέκτησε, επίσης, νόημα ως διαρκής «εκσυγχρονισμός», δηλαδή ως απεριόριστη ανάπτυξη εμπορευμάτων, και ολόκληρη η βιόσφαιρα μετατράπηκε σε «οικονομικό πόρο» προορισμένο να τροφοδοτεί μέχρι εξαντλήσεως αυτήν την αέναη ανάπτυξη.

Η οικονομία γιγαντώθηκε και η κοινωνία συρρικνώθηκε. Τα «δικαιώματα» της παραγωγής, της ιδιοκτησίας, της αγοράς, ορθώθηκαν πάνω από κάθε άλλο δικαίωμα, μετατρέποντας σε «πουκάμισο αδειανό» όλες τις διακηρύξεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αντιμετωπίζοντας την κοινωνία ως ορυχείο εξόρυξης πλούτου και ισχύος. Οι αξίες της Άμεσης Δημοκρατίας, η ισότητα, η αλληλεγγύη, η δικαιοσύνη και η ελευθερία, δεν μπορούν να ριζώσουν σε αυτή τη «γη της επαγγελίας» όπου η κυριαρχία πάνω στον άνθρωπο και τη φύση είναι το μόνο που μπορεί να φυτρώσει. Για να υπάρξει η Άμεση Δημοκρατία στην πλήρη της έννοια χρειάζεται όχι μόνο να ξαναπάρει στα χέρια της η κοινωνία την οικονομία αλλά και να τη συρρικνώσει σε διαστάσεις που θα ανταποκρίνονται σε ανθρώπινα μέτρα, κοινωνικούς στόχους και περιβαλλοντικές δεσμεύσεις. Και παράλληλα να επανατοποθετήσει τον άνθρωπο, το κοινωνικό άτομο με όλες τις πολύμορφες δυνατότητές του, ως μέτρο κάθε αξίας και κάθε πλούτου.

Σε μια τέτοια βάση, όλοι οι πόροι της κοινής μας ζωής και τα μέσα ικανοποίησης των κοινών αναγκών μας δε μπορεί παρά να είναι κοινά, έξω από κάθε ιδιοκτησία και ατομική εκμετάλλευση, στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας που αδιαμεσολάβητα αποφασίζει για την ισότιμη για όλους, και με σεβασμό στο περιβάλλον, διάθεσή τους. Χωρίς την κοινωνική «ιδιοκτησία» και αυτοδιαχείριση αυτών των πόρων και μέσων δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστικά πολιτική κοινότητα ίσων και ελεύθερων.

Αυτή η κοινωνικοποίηση, όμως, δε σημαίνει ότι παίρνουμε απλώς στα χέρια μας την παραγωγή όπως είναι σήμερα. Σημαίνει ότι, επιτέλους, μπορούμε να την αλλάξουμε! Είναι φανερό ότι η κάλυψη των κοινωνικών αναγκών σε συνθήκες Άμεσης Δημοκρατίας απαιτεί έναν τριπλό επαναπροσδιορισμό:

- Επαναπροσδιορισμό της παραγωγής και των μέσων και τεχνολογιών της παραγωγής με βάση τους κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς στόχους που θέτει η κοινότητα της Άμεσης Δημοκρατίας. Δεν μπορεί να παραμείνει ως πυρήνας της παραγωγής η εταιρική μορφή, το κέρδος και η παραγωγή εμπορευμάτων για την αγορά. Αντίθετα, πυρήνας της παραγωγής γίνεται τώρα η κάλυψη των αναγκών της κοινότητας και των υποδομών της «κοινότητας των κοινοτήτων». Στη θέση της παραγωγής για την παραγωγή και της κατανάλωσης για την κατανάλωση τίθενται άλλες αξίες-κριτήρια όπως η εγγύτητα των παραγωγικών δραστηριοτήτων στο έδαφος της κοινότητας, η εξοικονόμηση πόρων και ενέργειας, η άμεση ανταλλαγή των προϊόντων έξω από την αγορά, το μοίρασμα του όποιου πλεονάσματος στην κοινότητα.

- Επαναπροσδιορισμό της θέσης του ανθρώπου μέσα στην παραγωγή. Η αυτοδιεύθυνση και η συνεργασία παίρνουν τη θέση των διάφορων ιεραρχιών και διευθυντικών εξουσιών. Η ισότητα, η εναλλαγή καθηκόντων, η εξασφάλιση για όλους διευρυνόμενου ελεύθερου χρόνου, η ανταπόκριση στις ανάγκες της κοινότητας, διαμορφώνουν νέες σχέσεις έξω από το πλαίσιο του ανταγωνισμού, του συντεχνιασμού και των συμφερόντων. Μοναδικό σχεδιαστικό και αποφασιστικό όργανο γίνεται η συνέλευση των εργαζομένων. Η όλη δραστηριότητα εξασφαλίζει την ισότιμη πρόσβαση καθενός στο κοινωνικό προϊόν.

- Επαναπροσδιορισμό της θέσης της παραγωγής μέσα στη συνολική ζωή της κοινότητας. Η παραγωγή αποτελεί ένα μέρος της συνολικής ζωής της κοινότητας και όχι αυτό που επισκιάζει όλα τα άλλα. Στόχος είναι να περιορίζεται όλο και περισσότερο η αναγκαία παραγωγή και να απελευθερώνεται χρόνος για την ενασχόληση με τις κοινωνικές και πολιτικές δραστηριότητες της κοινότητας, αλλά και για την αυτοανάπτυξη και έκφραση του κοινωνικού ατόμου. Η εξασφάλιση της εναλλαγής διάφορων κοινωνικών, πολιτικών, ατομικών δραστηριοτήτων με τις παραγωγικές δραστηριότητες, για όλους, διαμορφώνει έναν πλούτο κοινωνικής και ατομικής ζωής που απελευθερώνει από τις κατηγοριοποιήσεις και τις «ταυτότητες» της καπιταλιστικής κοινωνίας (παραγωγός-καταναλωτής, διανοητική-χειρωνακτική εργασία, εργασία-ελεύθερος χρόνος, κ.ά.) και ταυτόχρονα αλλάζει και το ίδιο το νόημα του πλούτου από κατοχή και κατανάλωση εμπορευμάτων σε ελεύθερη ατομική δημιουργία και κοινωνική συμμετοχή.

Ένα εξαιρετικό κείμενο ενός συντρόφου από το amesi-dimokratia.org μέσω In Love With Life

Σίγουρα δεν είναι παγιωμένη έκφραση δημοκρατίας το να ρίχνεις γιαούρτια σε έναν μεγαλοδημοσιογράφο. Ακόμα κι αν οι απόψεις του είναι συχνά προκλητικές για τον σκεπτόμενο πολίτη. Ακόμα κι αν από το τηλεπαράθυρο και την πάνω αριστερή γωνία της οθόνης μας έχει αποτελέσει μέρος της μιαρής συμμορίας με τα λοιπά φερέφωνα του ΜΕΓΚΑ. Ακόμα κι αν κανείς μας δεν θα ήθελε να ρίξει γιαούρτια σε έναν επισκέπτη του νησιού, παρά μόνο αν αυτή η χειρονομία εκφράζει έναν γενικότερο συμβολισμό. Ακόμα κι αν ο ίδιος με αναίδεια πέταγε μπουκάλια στο γήπεδο παλιότερα. Ακόμα κι αν μέσω του ΜΕΓΚΑ αποκαθήλωσε την αξιοπιστία της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας και δημοκρατίας για πολλά χρόνια. Ακόμα κι αν αποτελεί μέρος ενός κυκλώματος που παρασιτεί πλάι στην εξουσία και καρπώνεται εξουσία μέσω αυτής. 

Ή μήπως πάλι τελικά το ήθελε το γιαουρτάκι του;

Όπως και να έχει, αυτό που τονίζει αυτή η ενέργεια είναι αφενός η δυσχέρεια που έχουν ακόμα και στα μικρά νησάκια του Αιγαίου οι φερόμενοι ως μεγαλο- (δημοσιογράφοι, δικηγόροι, επιχειρηματίες, βουλευτάδες) να κυκλοφορούν αμέριμνοι και ευτυχείς ως ανώνυμοι τουρίστες, αφετέρου κάνει σαφές και σε άλλους ότι στο νησί υπάρχει μία ολόκληρη κοινωνία που δεν είναι μόνο του κάμπιγκ, που δηλώνει αντιεξουσιαστική, και στην επόμενη ευκαιρία θα γιαουρτώσει ξανά τον Πρετεντέρη, τη Στάη (πώς τους ξέφυγε;), τη βουλευτή Άννα, και πολλούς άλλους. Μπορεί να μη μας προκαλούν ευθέως με τη στάση τους, αλλά και μόνο το ότι αντιπροσωπεύουν μία κοινωνία αποκομμένη από την αληθινή που καθημερινά εκφυλίζεται τριγύρω μας, και μόνο που εκπροσωπούν με τη ζωή τους και την πορεία τους αυτήν ακριβώς την κοινωνική ανισότητα που τους βγάζει χρόνια στον αφρό και τους δίνει ισχύ να αναρριχηθούν ακόμα περισσότερο σε βάρος των υπολοίπων, αξίζει τον κόπο να αφήσουμε ένα χαμόγελο στο άκουσμα της χθεσινής είδησης. Ας πάνε στη Μύκονο όσοι θέλουν να περιφέρονται αμέριμνοι στα αυγουστιάτικα σοκάκια, συνώνυμη πλέον με το νησί των εκμαυλισμένων, όπου έχει και πιο πολλά σοκάκια για να κυκλοφορούν ανενόχλητοι.

Φυσικά κάποιοι θα κρίνουν ως δυσφήμιση για το νησί το συγκεκριμένο γεγονός. Για να καταλήξει τελικά όλη η συζήτηση για μια ακόμα φορά στο τι ανάπτυξη, κι άρα και τουρίστες επιθυμεί το νησί. Ευτυχώς, όπου δεν υπάρχει εικόνα δεν υπάρχει και είδηση, επομένως ας μην ανησυχούν οι κάτοικοι για πιθανή δυσφήμιση, γιατί δεν υπάρχει οπτικό ντοκουμέντο.

Τουλάχιστον για φέτος με την κίνηση αυτή των αντιεξουσιαστών σώθηκε η παρτίδα. Μακάρι να μπορούσαμε να έχουμε ένα βίντεο του συμβάντος, όπου να έχουμε πειράξει τον ήχο, ώστε να παραποιηθεί το συμβάν, όπως έγινε με το βίντεο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου στο MEGA. Και μακάρι να μπορούσαμε να πετάξουμε και κανένα γιαούρτι στα ελικόπτερα που πετάνε ακριβώς από πάνω μας προκλητικά τα μεσημέρια, στις απίθανες κλωνοποιημένες παρέες που συγχρωτίζονται στα τρέντυ μαγαζιά του νησιού, στα ογκώδη οχήματα που οργώνουν την κυκλαδική σαβάνα και σε τόσα άλλα που κατά καιρούς έχουν θιγεί από εδώ και από αλλού.

Από την άλλη, κάποιοι μετράνε τις μέρες. Σε δέκα- δεκαπέντε μέρες όλα αυτά θα αποτελούν παρελθόν. Και το νησί θα βρει ξανά το ρυθμό του. Με μία στάμπα από γαλακτοκομικά στον πεζόδρομο να θυμίζει για καιρό ότι δεν υπάρχει μεταλλαγμένη δημοκρατία μόνο από τη μία πλευρά, αλλά εκατέρωθεν. Από τη μεριά μάλιστα των πολιτών η αντίληψη για το τι εστί δημοκρατία έχει συμπεριλάβει και τα γιαουρτώματα, αλλού δε και τις πέτρες ή τις σφαλιαρίτσες. Όπως κι από την πλευρά των κρατούντων δημοκρατία είναι τάχα όλα αυτά που παρακολουθούμε να μας αλώνουν τη ζωή τον τελευταίο καιρό.

Φωτογραφίες : Indymedia 

Κείμενο : Antiparos-blog

Αναδημοσίευση από Cogito Ergo Sum

Η πρεμούρα της εξουσίας για κατάργηση του θεσμού των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων (ΒΑΕ) δεν είναι καινούρια. Η αρχή έγινε επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη, το 1990, όταν συστήθηκε η πρώτη γνωμοδοτική επιτροπή κρίσης των ΒΑΕ (νόμος 1902/90), η οποία δεν ολοκλήρωσε το έργο της, παραδεχόμενη πως δεν διέθετε τα απαραίτητα επιστημονικά δεδομένα. Ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ, όταν το 1997 ο καθηγητής Σπράος ζήτησε την κατάργηση των ΒΑΕ. Το 2002, πάλι με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, στην εισηγητική έκθεση του νόμου 3029/02, αναφέρεται ότι “η εξέλιξη της τεχνολογίας, η βελτίωση των συνθηκών εργασίας…επιβάλλει τον επανακαθορισμό των ΒΑΕ”. Τον Αύγουστο του 2008, επί ΝΔ, κατατίθεται το “πόρισμα Μπεχράκη”, με βάση το οποίο εξοστρακίζονται από τη λίστα των ΒΑΕ 300.000 εργαζόμενοι και αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης.

Τα ΒΑΕ θεσμοθετήθηκαν για πρώτη φορά το 1951 με τον Αναγκαστικό Νόμο 1846/51. Εκεί, στην παράγραφο 5 του άρθρου 28, αναφέρεται: “Από της συμπληρώσεως των αυτών ορίων ηλικίας, ήτοι 60ού προκειμένου περί αρρένων και του 55ου προκειμένου περί θηλέων, δικαιούνται συντάξεως…οι ησφαλισμένοι οι επί μακρόν απασχολούμενοι εις ιδιαζόντως βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα καθοριζόμενα διά Κανονισμού”. Εκεί, λοιπόν, καθιερώνεται η πρόωρη, κατά πέντε χρόνια, συνταξιοδότηση όσων απασχολούνται σε ΒΑΕ. Στην εισηγητική έκθεση του ίδιου νόμου αναφέρεται:“Διά τας επαγγελματικάς ασθενείας, αίτινες την γένεσίν των οφείλουν εις τας συνθήκας του επαγγέλματος, δεν δίδεται ούτε ορισμός, ούτε γίνεται απαρίθμησις τούτων. Αφήνεται εις κανονισμόν, να καθορίζη ταύτας, επί τη βάσει και των εκάστοτε ισχυουσών περί αυτών διεθνών συμβάσεων εργασίας”.

Στον ίδιο νόμο, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η ένταξη των ΒΑΕ στο ΙΚΑ. Στην εισηγητική έκθεση αναφέρεται: “Το εργατικόν ατύχημα και η επαγγελματική ασθένεια δεν αποτελούν…ιδίαν ασφαλιστικήν περίπτωσιν, αλλ’ αναλύονται αναλόγως των συνεπειών τα οποίας έχουν. Εάν δηλαδή προκαλούν νοσηράν κατάστασιν χρήζουσαν ιατρικής περιθάλψεως ή ανικανότητα πρόσκαιρον προς εργασίαν καλύπτονται από τον οικείον κλάδον παροχών ασθενείας εις είδος ή εις χρήμα, ενώ αν προκαλούν αναπηρίαν ή θάνατον καλύπτονται από τον κλάδον συντάξεων ως προς την συνταξιοδότησιν του αναπήρου ή των μελών οικογενείας του ησφαλισμένου και ως προς τα έξοδα κηδείας από τον κλάδον παροχών ασθενείας εις χρήμα”. Δηλαδή, σε όλες τις περιπτώσεις, τα έξοδα καλύπτονται από τον ασφαλιστικό φορέα, ο οποίος χρηματοδοτείται και από τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων.Από την τσέπη των εργαζομένων! Άρα, τίποτε δεν χαρίστηκε.

Η παραπάνω απόφαση είχε το εξής χαρακτηριστικό στοιχείο: αντί να δημιουργηθεί ένας ξεχωριστός κλάδος ασφάλισης επαγγελματικού κινδύνου, όπου θα βαρυνόταν αποκλειστικά ο εργοδότης, δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για τη μετακύλιση του ασφαλιστικού κόστους επαγγελματικού κινδύνου και στους εργαζόμενους, λόγω της ένταξης των ΒΑΕ στο ΙΚΑ. Επί πλέον, η θέσπιση των ΒΑΕ απάλλασσε τους εργοδότες από την υποχρέωση που είχαν να αποζημιώνουν το θύμα σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος, να καλύπτουν τα έξοδα, νοσηλείας, κηδείας κ.λπ. όπως προβλεπόταν από τον νόμο 551/1914: “Ατύχημα εκ βιαίου συμβάντος, επερχομένου εις εργάτη ή εις υπάλληλον…εν τη εκτελέσει της εργασίας ή εξ αφορμής αυτής, παρέχει…δικαίωμα αποζημιώσεως απέναντι του κυρίου της επιχείρησης (δηλαδή, ο εργάτης δικαιούται αποζημιώσεως από τον εργοδότη)“.

Όπως είδαμε, με τον νόμο του 1951, προβλέπεται ότι οι εργαζόμενοι στα ΒΑΕ έχουν τη δυνατότητα πρόωρης συνταξιοδότησης, κατά πέντε έτη. Μόνο που, για να γίνει αυτό, θα πρέπει να καταβληθεί επί πλέον ασφαλιστική εισφορά (επασφάλιστρο), το οποίο ανέρχεται σε 2,2% για τον εργαζόμενο και 1,4% για τον εργοδότη. Δηλαδή, ακόμη και αυτή την πρόωρη συνταξιοδότηση, οι εργαζόμενοι την πλήρωναν 60% περισσότερο από τους εργοδότες. Συνοπτικά, λοιπόν, η καθιέρωση των ΒΑΕ αντιμετωπίστηκε ως θεσμός πρόωρης συνταξιοδότησης, την οποία όμως, αναλογικά, πλήρωναν οι εργαζόμενοι περισσότερο από τους εργοδότες, ενώ ταυτόχρονα η εργοδοτική ευθύνη αναπροσαρμόζονταν και ήταν εμφανώς μειωμένη.

Στον ίδιο νόμο προβλεπόταν η ρύθμιση των ΒΑΕ με ειδικό Κανονισμό. Ο Κανονισμός αυτός άργησε να έρθει …12 χρόνια. Μόλις τον Δεκέμβριο του 1963 εγκρίθηκε ο “Κανονισμός περί βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων” και η εφαρμογή του ξεκίνησε την 1/1/1964. Σ’ αυτόν τον πρώτο κανονισμό, περιλαμβάνονταν 27 εργασίες και 102 ειδικότητες ενώ σήμερα είναι ενταγμένα 537 επαγγέλματα (156 εργασίες και 381 ειδικότητες). Ωστόσο, και αυτή ακόμη η πρώτη εφαρμογή, δεν θα γινόταν αν δεν υπήρχαν σκληροί ταξικοί αγώνες, προκειμένου να αναγνωριστεί στους εργαζόμενους αυτούς ότι εκτίθενται σε βαριές, ανθυγιεινές και επικίνδυνες συνθήκες εργασίας. Ξεχωριστή στιγμή και σημείο καμπής των εργατικών αγώνων εκείνης της περιόδου, απετέλεσε η μεγάλη πανοικοδομική απεργία της 1ης Δεκεμβρίου του 1960. Τότε, μεταξύ των αιτημάτων της απεργίας ξεχωρίζουν τα αιτήματα τόσο για αναγνώριση του οικοδομικού επαγγέλματος ως βαρέως και ανθυγιεινού όσο και για λήψη μέτρων προστασίας των εργαζομένων στην οικοδομή.

Από τα παραπάνω γίνεται σαφές ότι τα ΒΑΕ δεν αποτελούν χάρισμα στους εργάτες. Ουσιαστικά, η ένταξη στα ΒΑΕ σημαίνει δυνατότητα πρόωρης συνταξιοδότησης ως ένδειξη αναγνώρισης της ιδιαίτερης φθοράς της εργατικής δύναμης σε συγκεκριμένα επαγγέλματα. Ωστόσο, αυτή η φθορά, σε καμμιά περίπτωση δεν αντιμετωπιζόταν αλλά, απλώς, αναγνωριζόταν. Αλλωστε, στην καπιταλιστική οικονομία, όπου η παραγωγή σχεδιάζεται με στόχο το κέρδος, η υγεία και η ασφάλεια του εργαζόμενου ποτέ δεν θα έχουν προτεραιότητα. Και μια λεπτομέρεια: οι επαγγελματικές ασθένειες άρχισαν να καταγράφονται το 1967 αλλά ο πρώτος γενικός νόμος για την υγιεινή και ασφάλεια των εργαζομένων δεν πάρθηκε παρά μόνο το …1985!

Αυτή η εικοσαετής επίθεση στον θεσμό των ΒΑΕ δεν είναι καθόλου τυχαία. Πρώτα-πρώτα, οι εργοδότες θα κερδίσουν αμέσως από την κατάργηση του πρόσθετου ασφαλίστρου, μειώνοντας το μη μισθολογικό τους κόστος. Δεύτερον, το κεφάλαιο θα κερδίσει από την κατάργηση των πρόσθετων μέτρων υγιεινής και ασφάλειας, αφού δεν θα αναγνωρίζεται πλέον κίνδυνος στην εργασία για μια σειρά επαγγελμάτων. Τέλος, στο στόχαστρο θα μπουν κι ένας σωρός κλαδικών κατακτήσεων, όπως η χορήγηση ανθυγιεινού επιδόματος, η πρόβλεψη μειωμένου αριθμού ωρών εργασίας κ.λπ. Για παράδειγμα, στις ελαφρές μεταλλικές δουλειές υπάρχει ανθυγιεινό επίδομα 12%, στους ηλεκτροσυγκολλητές 20%, σε χαλυβουργεία και χυτήρια 25%, σε βυρσοδεψία 15 %, σε μηχανικά πλυντήρια 20% κλπ. Συνεπώς, η απένταξη αυτών των επαγγελμάτων από τα ΒΑΕ θα σημάνει ταυτόχρονη καθίζηση των μισθών των εργατών.

Όσο για το ότι οι νέες ρυθμίσεις θα αφορούν μόνο τους νέους εργαζόμενους, αυτό είναι ένα παραμύθι το οποίο έχει στόχο την διάσπαση της αντίστασης των εργαζομένων. Η πραγματικότητα είναι ότι οι συνέπειες θα αφορούν όλους τους εργαζόμενους και όχι μόνο τους νεότερους, αφού θα πυροδοτηθούν οι απολύσεις των “παλαιών”, μιας κι αυτοί θα κοστίζουν ακριβότερα στην επιχείρηση.

Πιστεύετε ακόμη ότι οι μεταρρυθμίσεις της σοσιαληστρικής μας κυβέρνησης έχουν στόχο την δημιουργία μιας πιο δίκαιης κοινωνίας; Τί άλλη παπαριά θα ακούσουμε…

Αναδημοσίευση από Cogito Ergo Sum

Από το Εκτός Καρέ

Πόλεμο ξεκινάει η κοσμαγάπητη και σοσιαλιστική κυβέρνησή μας κατα της τρισκατάρατης ανωνυμίας. Όντας κοσμαγάπητη και σοσιαλιστική, επ΄ουδενί δεν θα έβαζε στο στόχαστρο του Υπουργείου-Δικαιοσύνης-και-Κάποιων-Επικοινωνιακών-Νεολογισμών τους πολίτες. Τα βέλη της θα τα στρέψει καθαρά κατά του βορβορώδους υπόκοσμου που υπό το σκότος της ανωνυμίας επιδίδεται σε εκβιασμούς, αλισβερίσια και άνομες συναλλαγές με το σύστημα της εξουσίας.

Από τούδε και στο εξής λοιπόν, καταργούνται τα παραπολιτικά σχόλια στις εφημερίδες, καθώς και οι γενικόλογες κομματικές ανακοινώσεις οι οποίες το όνομα που αναφέρουν είναι “Κάποιοι ως γνωστόν”.

Ειδικότερα δε, στα πλαίσια της πάταξης της αυταπόδεικτα κακιάς ανωνυμίας, καταργούνται δια νόμου οι “κύκλοι προσκείμενοι”, “άτομα απ’ το περιβάλλον του υπουργού/πρωθυπουργού”, καθώς και “άνθρωποι που είναι σε θέση να γνωρίζουν”. Στη θέση τους, θα πρέπει να ονοματίζονται καθαρά οι κατα νόμο υπεύθυνοι κομματικής φράξιας, βουλευτικού πραξικοπήματος, πολιτικής φιλοδοξίας ή/και character assasinaton experts.

Κι αυτή είναι μόνο η αρχή. Θα ακολουθήσει άρση της ανωνυμίας και ανάρτηση στο opengov των συγγραφέων λόγων Πρωθυπουργού, των spin doctors και των επικοινωνιακών ιμάντων φιλοτέχνησης κυβερνητικής εικόνας, μέχρι βαθμού Παπαγάλου β’ .

Εκτιμάται από κύκλους προσκείμενους που είναι σε θέση να γνωρίζουν, ότι έτσι θα εξαλειφθεί η μάστιγα της Ανωνυμίας με τρόπο που αρμόζει σε δημοκρατικό κράτος δικαίου, και σίγουρα όχι με τρόπο που να εξισώνει τον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας με πρακτικές που προτιμώνται σε Κίνες, Κορέες και Σαουδικές Αραβίες.

Εδώ και λίγες εβδομάδες έκανε την επανεμφάνισή του το κόμμα της θιγμένης μας αισθητικής. Ίσως η πιο σκληρή αντισυντεχνιακή συντεχνία αυτού του τόπου. Αυτή τη φορά στόχος της λοιδορίας και του πικρόχολου σχολιασμού ήταν το απαράδεκτο «camping» στο Σύνταγμα. Διότι, όπως όλοι γνωρίζουμε, η εικόνα της χώρας απειλήθηκε σοβαρά από την πολιτική ασχήμια της πλατείας. Αισθητικά αποδεκτό είναι μόνο το (α)πολιτικά κόσμιο, δηλαδή η έξωση κάθε ορατής διαμαρτυρίας από τον δημόσιο χώρο. Στο εξής ο καθένας καλείται να πνιγεί ελεύθερα στο ιδιωτικό του άγος, να βιώσει την περιρρέουσα οικονομική και κοινωνική βία ως μοναχική περίπτωση ή ως κακότυχο και κατά βάθος ένοχο νοικοκυριό, μακριά από τα βλέμματα των happy few. Ο δημόσιος χώρος μπορεί να είναι μόνο τουριστικός, εμπορικός, καταναλωτικός. Έστω με κάποιες εμβόλιμες πολιτισμικές δράσεις, φεστιβάλ γαστρονομίας, έξυπνες και προπαντός δροσερές festivities για το πλήθος.

Η ελληνική αστυνομία, οι Εισαγγελείς, η δημοτική αστυνομία του κ. Καμίνη είναι ασφαλώς θεσμοί φημισμένοι για τις ασίγαστες αισθητικές τους ανησυχίες: από αυτούς τους θεσμούς θα ξεκινήσουν μάλλον όλες οι θαυμάσιες μητροπολιτικές αναπλάσεις του προσεχούς μέλλοντος, η εφόρμηση της Ελλάδας των «αξιών και των αξίων» προς μια νέα εθνική αυτοπεποίθηση.

Οι πλατείες ανήκουν πάλι στους χρήστες τους. Κυριολεκτικά. Όχι συνθήματα, όχι ανάρμοστα πανό, όχι τσαντίρια, όχι άσκοπες συναθροίσεις και επιβλαβείς κινήσεις. Επιτέλους: μετά την επέμβαση της πολιτείας για την αποκατάσταση της ευρυθμίας, όλος ο κόσμος μπορεί πια να πάει στις κοντινές παραλίες. Όχι μπορεί• πρέπει να φύγει, Αύγουστος μπαίνει. Η αντιαισθητική νικήθηκε και έτσι μπορούμε πια να ανασάνουμε ελεύθερα πίνοντας έναν φρεντοτσίνο στη ξαπλώστρα…

αναδημοσίευση από το RedNotebook.

Σε μια κοινωνία όπου η κοινωνική διαμαρτυρία βαφτίζεται αισθητική υποβάθμιση, η “ακαλαισθησία” ειναι πράξη πολιτικής και πολιτισμού..

Άρθρο του Άγγελου Καλαδούκα (Αναδημοσίευση Από Αφορμή)

Κάθε φορά που διαπράττονται (πραγματικά) «ειδεχθή εγκλήματα», δίδεται η ευκαιρία σε κάθε λογής (και πάλι, κυριολεκτικά) «ειδεχθείς ανθρώπους» να εκφράσουν τον (υποτιθέμενο) αποτροπιασμό τους. Δεν θα μπορούσε από αυτόν τον κανόνα να ξεφύγει το μακελειό που προκάλεσε ο Νορβηγός φασίστας Άντερς Μπέχρινγκ Μπρέιβικ (ο τελικός απολογισμός είναι 77 νεκροί -ο ορισμός της φρικώδους πράξης).

Προσέξτε ωστόσο…

Μεγαλοδημοσιογράφοι γλοιώδεις υπηρέτες των αφεντικών τους, ανάλγητοι φραγκοφονιάδες που δεν διστάζουν, για να εισπράξουν την αργυρώνητη αμοιβή τους, να καταγγέλλουν κάθε απεργό ως επικίνδυνο για το «κοινωνικό σύνολο και την εθνική οικονομία», ξαφνικά αποκτούν «ηθική συνείδηση»: επιτέλους, μπορούν να φρικιάσουν μπροστά στο «ειδεχθές έγκλημα» και να «αποδείξουν» με αυτόν τον τρόπο ότι ακόμα διαθέτουν κάποιου είδους «ηθική συνείδηση». Ωστόσο, οι κοινότοπες περιγραφές τους δεν αποκαλύπτουν απλά έλλειμμα φαντασίας, αλλά έλλειμμα οποιασδήποτε ηθικής: «ψυχρός δολοφόνος», «δέσμιος μισαλλόδοξων απόψεων», «ανθρωπόμορφο τέρας που πυροβολούσε επί μιάμιση ώρα ανελέητα». Οι άνθρωποι βρίσκονται, απλά, σε διατεταγμένη αποστολή: οι «ανθρωπιστικές» κορώνες έχουν σκοπό να καταπνίξουν οποιαδήποτε προσπάθεια να αναλυθούν τα γεγονότα στην Νορβηγία, να αναζητηθούν οι βαθύτερες αιτίες.

Και… ασφαλώς, μαζί με τα παραπάνω «καλόπαιδα» των ΜΜΕ και οι πολιτικοί ηγέτες, το ίδιο (και ακόμα παραπάνω) «συγκλονισμένοι» από τα γεγονότα στη Νορβηγία. Ο κατ’ επάγγελμα κενολόγος Κάρολος Παπούλιας (ποιόν άλλο ρόλο έχει ο πρόεδρος της ελληνικής Δημοκρατίας;) μας δίνει το απόλυτο όριο της υποκριτικής και αποπροσανατολιστικής «ηθικολογίας»:

«Είμαστε όλοι συγκλονισμένοι από την εθνική τραγωδία που βιώνει η Νορβηγία. Αλληλεγγύη προς τον νορβηγικό λαό και αποτροπιασμός για την αποκρουστική φονική επίθεση, που μας θυμίζει πόσο σκοτάδι μπορεί να κρύβει η ανθρώπινη φύση [sic!] και πού μπορεί να οδηγήσει η διαπαιδαγώγηση στο μίσος».[1]

Από κοντά και ο ΓΑΠ, με το γνωστό του… γλαφυρό ύφος:

«Είμαι συγκλονισμένος από τη βομβιστική επίθεση που έπληξε το κέντρο του Όσλο, και τις μαζικές δολοφονίες στο νησί Ουτόγια, που στοίχισαν τις ζωές αθώων και άφησαν πίσω τους πολλούς τραυματίες».[2]

Τώρα…

…τολμούν και έχουν το θράσος να ομιλούν περί «ανθρώπινης φύσης», αυτοί που έχουν πλήρη συνείδηση ότι υπογράφοντας νόμους και νομοσχέδια που περικόπτουν μισθούς και συντάξεις, που κλείνουν νοσοκομεία και περιορίζουν δραστικά τις κοινωνικές δαπάνες για την υγεία, ωθούν εκατομμύρια εργαζόμενους στην εξαθλίωση και κάποιους τους σπρώχνουν στον θάνατο (είτε γιατί δεν έχουν τα χρήματα για να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά κάποια ασθένεια είτε γιατί η ανέχεια τους οδηγεί στην αυτοχειρία).

Ομιλούν περί «ανθρώπινης φύσης» αυτοί που στέλνουν στρατεύματα σε Αφγανιστάν και Λιβύη, που παραχωρούν τις βάσεις της χώρας για να γίνονται βομβαρδισμοί που ισοπεδώνουν ολόκληρες χώρες, στέλνοντας στον θάνατο χιλιάδες άμαχους. «Συγκλονίζονται» αυτοί που απαγορεύουν τον απόπλου των πλοίων για τη Γάζα και συμπαρατάσσονται με τους σιωνιστές μακελάρηδες, μπροστά στους οποίους ωχριά ο Μπρέιβικ.

Αυτοί δηλαδή, που σε τελική ανάλυση, είναι οι κυρίως υπεύθυνοι για να δημιουργηθούν οι συνθήκες που «γεννούν» φασίστες σαν τον Άντερς Μπέχρινγκ Μπρέιβικ, αυτοί «συγκλονίζονται» μετά από τις πράξεις του:

Αιδώς Αργείοι! Αιδώς Αχρείοι!

Η «ειρηνική, φιλήσυχη» Νορβηγία

Η «ειρηνική και φιλήσυχη» Νορβηγία, η Νορβηγία της «ανοικτής κοινωνίας», βρίσκεται μονάχα στη φαντασιακή, προπαγανδιστική κατασκευή του δυτικού ιμπεριαλισμού.

Η Νορβηγία συμμετέχει με στρατεύματα στην κατοχή του Αφγανιστάν και στους βομβαρδισμούς της Λιβύης (ενώ συμμετείχε μέχρι το 2006 και στην κατοχή του Ιράκ). Συμμετέχει ενεργά στην καταστροφή χωρών του μουσουλμανικού κόσμου για να ελέγχουν οι δυτικοί καπιταλιστές τα πετρέλαια του αραβικού κόσμου. Η καταστροφή που προκαλεί ο δυτικός ιμπεριαλισμός (συμπεριλαμβανομένου και του νορβηγικού) είναι ανείπωτη:

Στο Αφγανιστάν μόνο το 14% των τοκετών γίνονται με τη βοήθεια γιατρού. Το προσδόκιμο ζωής μιας γυναίκας στη Νορβηγία είναι 83 χρόνια ενώ στο Αφγανιστάν μόλις45.[3] Τουλάχιστον 109.000 άνθρωποι, από τους οποίους οι 66.000 άμαχοι, σκοτώθηκαν στο Ιράκ από την εισβολή του δυτικού συνασπισμού τον Μάρτιο του 2003 και έως τα τέλη του 2009.

Σε όλες τις περιπτώσεις των μαζικών δολοφονιών αμάχων από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές στις μουσουλμανικές χώρες η απάντηση των δυτικών κυβερνήσεων ήταν η ίδια:

«Παράπλευρες απώλειες» -δηλαδή ο υποτιθέμενος στόχος των δυτικών είναι οι «πανανθρώπινες αξίες» (η «ελεύθερη αγορά», η ελεύθερη ασυδοσία των αφεντικών, ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός) οι οποίες δικαιολογούν την «παράπλευρη» απώλεια αθώων.

Αυτού του είδους η δικαιολόγηση μαζικών δολοφονιών είναι ακριβώς η ίδια με τη δικαιολόγηση των πράξεών του από τον ίδιο τον Μπρέιβικ:

«Οι πράξεις μου ήταν απεχθείς, αλλά απαραίτητες»

[…]

Ένας άνθρωπος που έχει άποψη ισούται με 100.000 ανθρώπους που έχουν μόνο ενδιαφέροντα».

Ο δυτικός καπιταλισμός δημιουργεί και την ιδεολογία και τις συνθήκες για να υπάρξουν δολοφόνοι-φασίστες του είδους του Μπρέιβικ. Δεν είναι ούτε η πρώτη φορά ούτε ασφαλώς και η τελευταία. Πριν από κάποιους μήνες αποκαλύφθηκε η δράση αμερικάνων φαντάρων στο Αφγανιστάν, που είχαν δημιουργήσει την αυτοαποκαλούμενη «Δολοφονική Ομάδα» (η διαβόητη «Kill Team»), που εκτελούσε εν ψυχρώ άοπλους Αφγανούς πολίτες.[4] Πτώματα δεμένα μεταξύ τους, κομμένα κεφάλια, χέρια και πόδια, «αναμνηστικές» πόζες με χαμόγελα από ένστολους οι οποίοι φωτογραφίζονται περήφανοι δίπλα σε Αφγανούς τους οποίους σκότωσαν. Επίσης, οι στρατιώτες μόνταραν αποτρόπαια βίντεο, «ντύνοντας» εικόνες από δολοφονίες αμάχων με μουσική χέβι μέταλ, κάποια από αυτά με μουσική του συγκροτήματος «Αποκαλύπτικα» από τη Φινλανδία.

Ο νορβηγικός καπιταλισμός δεν είναι λοιπόν καθόλου «αθώος», αντίθετα, μαζί με τους συμμάχους του στο δυτικό στρατόπεδο, είναι ενεργητικά ένοχος για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Η αρπαχτικότατα και η βαρβαρότητα δεν περιορίζεται απλά στις εξωτερικές σχέσεις της Νορβηγίας. Εδώ και πολλά χρόνια , οι δυνάμεις του ρατσισμού και του φασισμού ανθούν στη σκανδιναβική χώρα. Τα κρούσματα είναι πολλά ακόμα και σε καθημερινό επίπεδο. Είναι συνηθισμένο, για παράδειγμα, πελάτες εταιρειών ταξί να ζητούν «λευκούς οδηγούς».[5] Κάθε τόσο η νορβηγική αστυνομία διεξάγει τρομοκρατικές-προληπτικές συλλήψεις ενάντια σε μουσουλμάνους της χώρας με τη δικαιολογία ότι «προετοίμαζαν τρομοκρατικές επιθέσεις στη χώρα για λογαριασμό της Αλ Κάιντα».[6] Οι νόμοι για τη νομιμοποίηση μεταναστών γίνονται διαρκώς αυστηρότεροι με το πέρασμα του χρόνου. Το 2000, ο αρχηγός της αστυνομίας είχε ζητήσει -με το πρόσχημα της «υπέρ-αντιπροσώπευσης των προσφύγων στις εγκληματολογικές στατιστικές»- να τίθενται υπό κράτηση όσοι από τους αιτούντες άσυλο δεν διαθέτουν ταξιδιωτικά έγγραφα, μια πρακτική που καταργήθηκε στη Νορβηγία το 1996 μετά την αυτοκτονία ενός άνδρα ενώ βρισκόταν υπό κράτηση.^[7] Πέρσι στο Buskerud της Νορβηγίας σε στρατόπεδο κράτησης μεταναστών, κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης, καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά το στρατόπεδο από μετανάστες που είχει απορριφθεί η αίτηση ασύλου τους:

«Σύμφωνα με τα μέσα ενημέρωσης, το στοιχείο που πυροδότησε την εξέγερση ήταν οι άσχημες συνθήκες διαβίωσης: έλλειψη φαγητού, ψυχιατρικής φροντίδας, ζεστού νερού στο ντους, … και μάλιστα πολλά άτομα κρατούνταν εκεί από το 2006! Όλα ξεκίνησαν χθες το πρωί, όταν οι κρατούμενοι άρχισαν να καταστρέφουν εξοπλισμό και να ανάβουν φωτιές».[8]

Η ακροδεξιά στη Νορβηγία ως πρότυπο

Παρά τη μυθολογία περί «ανεκτικής και ανοικτής κοινωνίας», στη Νορβηγία ανθεί η ακροδεξιά (Κόμμα της Προόδου ) που κατέχει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.[9] Ο Μπρέιβικ ανήκει στη νορβηγική ακροδεξιά, δηλώνει Χριστιανός, πολιτικά συντηρητικός, έχει μίσος για το Ισλάμ και για την «άνοδο του πολιτιστικού Μαρξισμού/της πολυπολιτισμικότητας».[10]

Μέχρι το 2006, ο Μπρέβικ πλήρωνε εισφορές μέλους στο ακροδεξιό Κόμμα της Προόδου. Το κόμμα ανέφερε σε ανακοινωθέν του πως ο Μπρέιβικ:

«Ανήκε στον κομματικό μηχανισμό του από το 1999 έως ότου διαγράφηκε, στη διάρκεια του 2006, ασχολούμενος με τα θέματα της νεολαίας κατά την τριετία 2002-2004».[11]

Ο λόγος που στη Νορβηγία εμφανίζονται οι πλέον σκληροί εκπρόσωποι του ευρωπαϊκού φασισμού έχει να κάνει με το γεγονός ότι εδώ και δεκαετίες η Σκανδιναβική ακροδεξιά έχει μετατραπεί σε ένα από τα πρότυπα της αναγέννησης των ακροδεξιών ιδεών για ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Το κατ’ εξοχήν κόμμα-εκπρόσωπος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα, το ΛΑΟΣ, ακολουθεί ένα πρόγραμμα παρόμοιο με αυτό της Σκανδιναβικής ακροδεξιάς. Μέχρι σήμερα διάφοροι πολιτικοί αναλυτές υποστήριζαν (όπως ακριβώς και για το ΛΑΟΣ στην Ελλάδα) ότι η Σκανδιναβική ακροδεξιά «δεν θα πρέπει να χαρακτηρίζεται φασιστική» γιατί δεν έχει σχέση με τη φασιστική ιδεολογία, αλλά μοιάζει να είναι «πιο οικεία σε έναν μέτριο συντηρητισμό, και αν μελετηθεί στην ίδια βάση με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κόμματα, δύσκολα θα κατατάσσονταν στην ριζοσπαστική δεξιά».[12] Με απλά λόγια:

Δεν πρέπει να ανησυχούμε, πρόκειται απλά για ακροδεξιά, δηλαδή, άλλο ένα πολιτικό ρεύμα στο κοινοβουλευτικό πολίτευμα.

Τα δραματικά γεγονότα των τελευταίων ημερών στη Νορβηγία αποκαλύπτουν πόσο ρηχές ήσαν αυτές οι πολιτικές «αναλύσεις». Αξίζει για το λόγο αυτό να κάνουμε μια αναφορά στην ακροδεξιά της Νορβηγίας και την επιρροή της στην ακροδεξιά της υπόλοιπης Ευρώπης.

Κατ’ αρχήν, πράγματι, δεν θα πρέπει να ταυτίζουμε την ακροδεξιά με το φασισμό. Ωστόσο το γεγονός αυτό κάθε άλλο παρά σημαίνει ότι η ακροδεξιά είναι λιγότερο επικίνδυνη από το φασισμό για τους εργαζόμενους. Κατ’ αρχάς αποτελεί τον πολιτικό χώρο στον οποίοεκκολάπτεται ο ίδιος ο φασισμός. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι ότι η ακροδεξιά και ο φασισμός μοιράζονται κοινές πολιτικές ιδέες και στόχους: σωβινισμό, σεξισμό, εξύμνηση του ηγέτη-φύρερ, ρατσισμό, μίσος για την εργατική τάξη, περιορισμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων μέσω της εξύμνησης των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους -«νόμος και τάξη». Αυτός είναι ο λόγος (η αιματοσυγγενική σχέση με τον φασισμό) που η ακροδεξιά υπήρξε ο κατ’ εξοχήν στυλοβάτης δικτατορικών καθεστώτων -στην Ελλάδα υποστήριξε τη χούντα 1967-1974, στη Χιλή τη δικτατορία του Πινοσέτ 1973-1990.

Ωστόσο, ο φασισμός έχει διακριτά χαρακτηριστικά από την ακροδεξιά. Ο φασισμός αναπτύχθηκε τις δεκαετίες του 1920 και 1930 ως απάντηση των πιο αντιδραστικών δυνάμεων στην οικονομική κρίση και τις τότε συνθήκες της ταξικής πάλης. Τότε είχαμε την ανάπτυξη του μεγαλύτερου κύματος εργατικών αγώνων μέχρι σήμερα, όχι μόνο διεκδίκησης κάποιων «αμυντικών» οικονομικών αιτημάτων αλλά και πολιτικών διεκδικήσεων. Το πολιτικό πρόγραμμα για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό ήταν στην άμεση πολιτική ατζέντα της εργατικής τάξης κάτω και από την επίδραση των ιδεών της (τότε πρόσφατης) Ρωσικής Επανάστασης. Αυτό ήταν εμφανές σε ολόκληρο τον κόσμο, πολύ περισσότερο στην Ευρώπη: στην κόκκινη διετία της Ιταλίας (1919-1920), στην Γερμανία μέχρι την άνοδο του Χίτλερ το 1933, στην Γαλλία του 1936, στην Ισπανική Επανάσταση το 1936. Για να μπορέσει ο φασισμός να επιβάλει τη θέση του στην άρχουσα τάξη ως το αντίπαλο δέος στο επαναστατικό εργατικό κίνημα έπρεπε να αναπτύξει ένα μαζικό κόμμα που να μπορεί να αντιμετωπίσει με τη βία το εργατικό κίνημα στους δρόμους (οι μελανοχίτωνες του Μουσολίνι, τα διαβόητα Τάγματα Εφόδου [Sturmabteilung] του ναζιστικού κόμματος).

Σε αντίθεση, λοιπόν, με το φασισμό τα ακροδεξιά κόμματα είναι συνήθως αρχηγικά κοινοβουλευτικά κόμματα με μηδενική παρέμβαση στο μαζικό κίνημα (αλλά όχι λιγότερο επικίνδυνα όπως αναφέραμε παραπάνω).

Σήμερα οι συνθήκες είναι πολύ διαφορετικές από αυτές του μεσοπολέμου. Σήμερα δεν υπάρχει η πίεση των επαναστατικών αγώνων της εργατικής τάξης. Το αντίθετο μάλιστα. Η πτώση των «κομμουνιστικών καθεστώτων» (των χωρών του κρατικού καπιταλισμού) επέφερε μια υποχώρηση των σοσιαλιστικών και επαναστατικών ιδεών μιας και αυτά τα καθεστώτα είχαν (δυστυχώς) ταυτιστεί με το σοσιαλισμό.

Έτσι η νέα ακροδεξιά δεν συμμερίζεται τον «κρατικισμό» του φασισμού του μεσοπολέμου. Τότε, με την κρίση του 1929, οι πολιτικοί διαχειριστές («δημοκράτες» ή φασίστες) των καπιταλιστών κατευθύνονταν προς την κρατική παρέμβαση ως απάντηση στις πιέσεις της οικονομικής κρίσης αλλά και των διεκδικήσεων των εργαζομένων. Ωστόσο για τους φασίστες ο επιδιωκόμενος στόχος ήταν να καταργήσουν όλα τα εργατικά δικαιώματα, να απαγορεύσουν την αυτόνομη λειτουργία των συνδικάτων και τελικά να προδώσουν χειροπόδαρα δεμένη την εργατική τάξη στην καπιταλιστική εκμετάλλευση.[13]

Ο ίδιος στόχος, grosso modo, εξυπηρετείται και από το πρόγραμμα της ακροδεξιάς, πράγμα που μπορούμε να δούμε ανάγλυφα στην εξέλιξη τη νορβηγικής ακροδεξιάς ήδη από τα πρώτα βήματά της τη δεκαετία του 1970.

Τότε η κρίση του 1973-74 σήμανε την αρχή του τέλους των «χρυσών χρόνων» του καπιταλισμού -της συνεχούς οικονομικής ανάπτυξης μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Η οικονομική κρίση έφερε και το τέλος της κεϋνσιανής περιόδου. Δηλαδή, της άμεσης κρατικής παρέμβασης στην οικονομία μέσω μεγάλων κρατικών επιχειρήσεων και την επιδίωξη «ταξικής ειρήνης» με την ενσωμάτωση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 (Βρετανία -Θάτσερ) και τη δεκαετία του 1980 (ΗΠΑ -Ρέιγκαν) ο νεοφιλελευθερισμός γίνεται η σημαία του κεφαλαίου σε παγκόσμια κλίμακα. Στην ημερήσια διάταξη μπαίνουν οι ιδιωτικοποιήσεις, οι φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο, το χτύπημα των συνδικάτων («των εργατικών ρετιρέ»), η κατεδάφιση του «κράτους πρόνοιας».

Το Κόμμα Προόδου

Σε αυτό το κλήμα, η Σκανδιναβική ακροδεξιά βρέθηκε στην πρωτοπορία των επιθέσεων κατά του «κράτους πρόνοιας» που είχε μακρά παράδοση δεκαετιών στις Σκανδιναβικές χώρες:

«Το Κόμμα Προόδου (Fremskrittspartiet – FrP) στη Νορβηγία, ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1973 από τον Anders Lange, περισσότερο ως κίνημα διαμαρτυρίας ενάντια στην υψηλή φορολογία, τις επιχορηγήσεις και τον κρατικό παρεμβατισμό παρά ως τυπικό πολιτικό κόμμα».[14]

Εξ’ αρχής ήταν καθαρά αρχηγικό κόμμα, τηρώντας έτσι τις παραδόσεις της ακροδεξιάς:

«Το όνομά του αρχικά ήταν : Το κόμμα του Anders Lange για τη σημαντική μείωση των φόρων, των τιμών και της κυβερνητικής παρέμβασης (Anders Langes Parti til sterk nedsettelse av skatter, avgifter og offentlige inngrep, ALP). Στις εκλογές της ίδιας χρονιάς [1973] έλαβε το 5% των ψήφων και τέσσερις έδρες στο εθνικό κοινοβούλιο».[15]

Το κόμμα θα μετατραπεί στον κατ’ εξοχήν εκπρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού υπερασπίζοντας θέσεις υπέρ «της ελεύθερης αγοράς». Ο ιστορικός ηγέτης του κόμματος, Carl Ivar Hagen, έχει χαρακτηρίσει «τεμπέληδες» όσους ζουν από τα κοινωνικά επιδόματα και διεφθαρμένους αυτούς που επιχορηγούνται από το κράτος.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 μετατρέπεται στο τρίτο μεγαλύτερο κόμμα με ποσοστό 13%.

Η εκλογική επιτυχία του κόμματος μεταφράζεται και σε ουσιαστική συμμετοχή, μαζί με τις υπόλοιπες συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις, σε κυβερνήσεις συνασπισμού. Μετά τις εκλογές του 2001 η κυβέρνηση που σχηματίζεται (από Χριστιανούς Δημοκράτες, το Συντηρητικό Κόμμα και τους Φιλελεύθερους) εξαρτάται από τη στήριξη του Κόμματος Προόδου. Για να εξασφαλίσει αυτή τη στήριξη, ο συνασπισμός των τριών κομμάτων συμπεριέλαβε στην πολιτική του μειώσεις φόρων και επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων. Επιπλέον, μέλη του Κόμματος Προόδου ανέλαβαν την προεδρία στις διαρκείς κοινοβουλευτικές επιτροπές οικονομικών.

Κεντρικό ζήτημα στις θέσεις του Κόμματος Προόδου αποτελεί η μετανάστευση. Ήδη από το μανιφέστο του 1977 ζητείται ο περιορισμός της μετανάστευσης «για να εξασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας». Αντιδρά στην επιδότηση στέγασης και τις επιχορηγήσεις για την εκμάθηση της μητρικής γλώσσας των μεταναστών θεωρώντας ότι αποτελούν «διακρίσεις εις βάρος των Νορβηγών». Παράλληλα υπογραμμίζει ότι «μόνο Νορβηγοί πολίτες έχουν το δικαίωμα να κατοικούν στη Νορβηγία». Υποστηρίζει την άποψη πως μια κοινωνία χωρίς εθνικές μειονότητες είναι «η ιδανική κοινωνία» αιτιολογώντας την άποψη αυτή με το σκεπτικό ότι στις «πολύ-πολιτισμικές κοινωνίες οι συγκρούσεις προκύπτουν πολύ εύκολα».[16]

Κεντρική θέση στην πολιτική του Κόμματος Προόδου κατέχει ο αντι-ισλαμικός ρατσισμός. Ο Hagen στο θρησκευτικό φεστιβάλ του Levende Ord τον Ιούλιο του 2004 μεταξύ άλλων υποστήριξε πως:

«Πρέπει να γίνει προσπάθεια προσηλυτισμού στον Χριστιανισμό όλων των Μουσουλμάνων που κατοικούν στη χώρα».[17]

Την επόμενη μέρα στελέχη του κόμματος προχώρησαν ακόμη πιο πολύ. Ζήτησαν «να ποινικοποιηθεί η ιδεολογία και η πρακτική του Ισλάμ και να τεθεί εκτός νόμου όπως ο Ναζισμός», συγκρίνοντας το Κοράνι με το «Mein Kampf» του Χίτλερ. Ακόμη δήλωσαν :

«Η θρησκεία [το Ισλάμ] όπως ασκείται είναι απειλή για το κοινωνικό μας σύστημα και τον τρόπο ζωής».[18]

Μια τελευταία αναφορά στην ιδεολογία του κόμματος. Το Κόμμα Προόδου, όπως όλα τα ακροδεξιά κόμματα είναι σεξιστικό και ανδροκρατούμενο (παρά το γεγονός ότι στην ηγεσία του σήμερα βρίσκεται μια γυναίκα, η Siv Jensen). Όπως και στα άλλα Σκανδιναβικά ακροδεξιά κόμματα, η εκλογική του βάση είναι κατά κύριο λόγο άντρες. Γενικά, οι γυναίκες στη Σκανδιναβία τείνουν να ψηφίζουν πιο αριστερά κόμματα σε σχέση με τους άνδρες, με βάση εκλογικές μελέτες. Από την εμφάνιση του κόμματος στη δεκαετία του 1970, σταθερά οι άντρες αποτελούν το 65 με 67% των ψηφοφόρων του ενώ οι γυναίκες 33 με 35%.

Κλείνοντας αυτή την ενότητα, θα αναφερθώ στην ταξική σύνθεση των ψηφοφόρων του. Σε αρκετούς έχει κάνει εντύπωση η (σχετικά) μεγάλη συμμετοχή των ανειδίκευτων εργατών μεταξύ των ψηφοφόρων του κόμματος. Με βάση αυτό κάποιοι πολιτικοί αναλυτές βρήκαν την ευκαιρία να μιλήσουν για «το τέλος της εργατικής τάξης» και άλλα ανάλογα ιδεολογήματα-αερολογίες.

Στην πραγματικότητα, η κυριαρχία της κεντροαριστεράς στην πολιτική ζωή των Σκανδιναβικών χωρών εδώ και δεκαετίες αποδεικνύει ότι η εργατική τάξη ζει και βασιλεύει. Γι’ αυτό άλλωστε το «κράτος πρόνοιας» έχει κτυπηθεί σε αυτές τις χώρες λιγότερο από τις άλλες ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες.

Ωστόσο, η προσχώρηση της σοσιαλδημοκρατίας στον σοσιαλφιλελευθερισμό είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορεί να εκφράσει τα συμφέροντα των πιο αδύναμων κομματιών της εργατικής τάξης, πράγμα που αποπροσανατολίζει (και εκλογικά) ένα μέρος τους.

Σε κάθε περίπτωση όμως, η ταξική σύνθεση όσων ψηφίζουν την ακροδεξιά παραμένει ιστορικά η ίδια. Είναι κατά κύριο λόγο τα μικροαστικά στρώματα που αποτελούν τη μεγάλη δεξαμενή των ψηφοφόρων του Κόμματος Προόδου:[19]

Οι ψηφοφόροι του “Κόμματος Προόδου” ανάλογα με την επαγγελματική τους κατάσταση 1973-1997. Ποσοστό επί τοις %.

Όπως φαίνεται από τον πίνακα τα μικροαστικά στρώματα αποτελούν σχεδόν το 65% των ψηφοφόρων (αν προσθέσουμε στελέχη δημοσίου τομέα, στελέχη ιδιωτικού τομέα, αυτοαπασχολούμενους και γεωργούς-αλιείς. Οι γεωργοί-αλιείς των Σκανδιναβικών χωρών δεν έχουν, ταξικά, την ίδια θέση με αυτούς των Μεσογειακών χωρών).

Η Ευρώπη του ιμπεριαλισμού και του ρατσισμού

Από τα προηγούμενα, γίνεται καθαρό ότι η περίπτωση του Άντερς Μπέχρινγκ Μπρέιβικ δεν είναι μεμονωμένη, αλλά ο ίδιος αποτελεί γέννημα και θρέμμα της ανάπτυξης της ακροδεξιάς, και αυτό όχι μόνο στις Σκανδιναβικές χώρες, αλλά σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο.

Το θερμοκήπιο που εξέθρεψε τους ακροδεξιούς φασίστες ήταν ο ρατσισμός, με αιχμή του δόρατος τον αντι-ισλαμικό ρατσισμό, αναπόφευκτο ιδεολογικό αποτέλεσμα της ιμπεριαλιστικής επέμβασης σε μουσουλμανικές χώρες.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αρχικά, πριν αποκαλυφθεί η αλήθεια για την ταυτότητα του μακελάρη της Νορβηγίας, τα στυγερά εγκλήματα αποδόθηκαν σε «φανατικούς ισλαμιστές με σχέσεις με την Αλ Κάιντα».[20] Πολλοί σχολιαστές στο διαδίκτυο επεσήμαναν αυτό το γεγονός, αποδίδοντας το (σωστά) στον αντι-ισλαμικό ρατσισμό των δυτικών κοινωνιών, που αποσιωπά τα εγκλήματα του δυτικού καπιταλισμού την ίδια ώρα που «φρικιά» για τους «ισλαμιστές φονταμενταλιστές». Για τα δυτικά ΜΜΕ ήταν «αδιανόητο» ο στυγερός δολοφόνος να ήταν λευκός, ξανθός και μάλιστα, κάτοικος μιας «ανοικτής δυτικής κοινωνίας όπως η Νορβηγία».

Ωστόσο η αρχική αυτή «παραγνώριση» αποκαλύπτει κάτι πολύ πιο ουσιώδες:

Ο δυτικός καπιταλισμός είναι πάντοτε έτοιμος να δικαιώσει δολοφονικές πράξεις όπως αυτές του Μπρέιβικ ή της «Kill Team» στο Αφγανιστάν. Για τη δυτική προπαγάνδα «δολοφόνοι» είναι πάντοτε όσοι αντιδρούν στο δυτικό ιμπεριαλισμό ενώ οι πράξεις των ιμπεριαλιστικών στρατευμάτων στις κατεχόμενες χώρες (ή των φασιστών στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών) «δικαιώνονται» ως αναπόφευκτη αντίδραση στη βαρβαρότητα των «καθυστερημένων μουσουλμάνων». Τα φώτα της δημοσιότητας σιγά-σιγά θα σβήνουν για τον Μπρέιβικ ενώ θα γίνονται όλο και πιο εκτυφλωτικά για την επόμενη «τρομοκρατική ενέργεια» στο Ισραήλ, για παράδειγμα, με θύματα «αθώους Ισραηλινούς» ή στην αποκάλυψη ενός «νέου πυρήνα ισλαμιστών εξτρεμιστών» σε κάποια δυτική χώρα. Τα ΜΜΕ της Δύσης θα συνεχίσουν να χαρακτηρίζουν τα στρατεύματα κατοχής στο Ιράκ και το Αφγανιστάν «δυνάμεις της διεθνούς κοινότητας» ενώ τις αντιστασιακές δυνάμεις σε αυτές τις χώρες θα τις αναφέρουν ως «οι εξτρεμιστές».

Και, ασφαλώς, θα συνεχιστεί η λειτουργία της καθημερινής ρατσιστικής μηχανής στο εσωτερικό των δυτικών καπιταλιστικών κοινωνιών που προβάλει την «εισβολή των λαθρομεταναστών» οι οποίοι καθημερινά «κλέβουν τις δουλειές» των «γηγενών» Ευρωπαίων. Όλη αυτή η τερατώδης προπαγανδιστική μηχανή λειτουργεί ως δικαίωση των πράξεωνφασιστών όπως του Μπρέιβικ, πράγμα που αποκαλύφθηκε όταν ακροδεξιοί πολιτικοί έσπευσαν να δικαιώσουν τον Μπρέιβικ ενώ ακόμα το αίμα των θυμάτων του ήταν ζεστό:

«Σάλο έχουν προκαλέσει στην Ιταλία οι δηλώσεις του βουλευτή της Λέγκας του Βορρά Μάριο Μποργκέζιο, ο οποίος χαιρέτισε τις ακροδεξιές απόψεις του 32χρονου Νορβηγού που σκόρπισε το θάνατο στο Όσλο και το νησί Ουτόγια.

“Αν εξαιρέσεις τη βία, ορισμένες από τις απόψεις που εξέφρασε είναι σωστές. Σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, είναι άριστες” δήλωσε ο Μποργκέζιο στον ραδιοφωνικό σταθμό Il Sole-24 Ore.

Είπε, επίσης, ότι συμφωνεί με τις ιδέες του Μπρέιβικ κατά του Ισλάμ και υιοθέτησε τις κατηγορίες κατά της Ευρώπης ότι παραδόθηκε αμαχητί στους μουσουλμάνους.

[…]

Ωστόσο, με τις απόψεις του Μπρέιβικ συμφώνησε και ένας γάλλος βουλευτής του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου. Ο Ζακ Κουτελά χαρακτήρισε τον Μπρέιβικ “αντιστασιακό” και “υπερασπιστή της Δύσης”.[21]

Ο ρατσισμός δεν εκπορεύεται αποκλειστικά από την ευρωπαϊκή ακροδεξιά, αλλά αποτελείκεντρική επιλογή όλων των επίσημων εκπροσώπων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

«Το μοντέλο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας απέτυχε στη Γερμανία, τόνισε η γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ, απευθυνόμενη σε νέους-μέλη του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματός της.

Με τη δήλωσή της ρίχνει… λάδι στη φωτιά καθώς εντείνεται η συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να αντιμετωπιστούν τα εκατομμύρια των μεταναστών που αποκαλούν πατρίδα τους τη Γερμανία.

Οι μετανάστες είναι ευπρόσδεκτοι στη χώρα-είπε η Μέρκελ-όμως θα πρέπει να μάθουν τη γλώσσα και να δεχτούν τα πολιτισμικά στοιχεία μας.

Η προηγούμενη προσέγγιση να οικοδομηθεί μια πολυπολιτισμική κοινωνία που επιτρέπει σε ανθρώπους από διαφορετικούς πολιτισμούς «να ζουν ο ένας δίπλα στον άλλον…απέτυχε. Απέτυχε πλήρως», τόνισε».[22]

Η συνεχής ενίσχυση της Frontex (της ευρωπαϊκής αστυνόμευσης των συνόρων για τους μετανάστες) σ’ ένα μόνο πράγμα έχει επιτυχία: τη διαρκή αύξηση του αριθμού των μεταναστών που πνίγονται στη Μεσόγειο ή που δολοφονούνται στα ευρωπαϊκά σύνορα («ατυχήματα» στα ναρκοπέδια).

«Σε ένα χωράφι, που φέρει την πινακίδα «Νεκροταφείο Λαθρομεταναστών – Μουφτεία Έβρου» θάβονται οι παράνομοι μετανάστες που βρίσκουν το θάνατο από πνιγμό στα νερά του Έβρου ή από τις νάρκες, προσπαθώντας να διασχίσουν τα ελληνοτουρκικά σύνορα.

Στις αρχές Αυγούστου, σημειώνει ρεπορτάζ της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», η διεθνής οργάνωση «Καλώς Ήρθατε στην Ευρώπη» (W2EU), παρουσίασε στις ιστοσελίδες της εκτενή αναφορά για «ομαδικό τάφο μεταναστών» στην ελληνοτουρκική μεθόριο. Η οργάνωση αναφέρει πως συνέλεξε τις πληροφορίες από επιτόπια αυτοψία της στο νεκροταφείο, με σκοπό τον εντοπισμό τάφου ενός μετανάστη, ο οποίος σκοτώθηκε στα σύνορα στις 25 Ιουνίου και τον οποίο αναζήτησαν η γυναίκα του και τα παιδιά του, που ήρθαν σε επαφή με την οργάνωση.

“Δεν γίνεται αμέσως κατανοητό ότι πρόκειται για ομαδικό τάφο. Μετά από προσεκτικότερη εξέταση, μπορεί κανείς να δει τους μεγάλους λάκκους που ανασκάφηκαν από τις μπουλντόζες, και ότι ο καθένας μπορεί να περιέχει ακόμη έως και δέκα πτώματα. Το γεγονός ότι η τοπική αρχή διέταξε την εκταφή του πτώματος και την ταφή του σύμφωνα με το μουσουλμανικό τελετουργικό, δεν αναιρεί το ότι οι νεκροί μετανάστες έχουν ταφεί σε ομαδικό τάφο. Πρόκειται για κατάφωρη ασέβεια προς τους νεκρούς και τους συγγενείς τους. Επίσης η εκταφή των νεκρών ώστε να θαφτούν με έναν αξιοπρεπή τρόπο δεν είναι πλέον εφικτή» αναφέρει στην αναφορά της η W2EU”».[23]

Η δολοφονική αυτή πολιτική αποσιωπά το γεγονός ότι ένα μεγάλο τμήμα της μετανάστευσηςπροκαλείται από τις πολεμικές επεμβάσεις του δυτικού ιμπεριαλισμού. Στην Ελλάδα μόνο, από τους 132.524 συλληφθέντες «παράνομους αλλοδαπούς» το 2010, οι Αφγανοί και οι Πακιστανοί αποτελούσαν πάνω από 37.000 άτομα.[24]

Αυτές οι ρατσιστικές πολιτικές έχουν νομιμοποιήσει την ακροδεξιά στην Ευρώπη, όπου πλέον η συμμετοχή ακροδεξιών σε κυβερνήσεις θεωρείται απολύτως φυσιολογική. Η κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι στην Ιταλία (στην οποία η συμμετοχή της ακροδεξιάς σε κυβερνήσεις είναι νομιμοποιημένη εδώ και πολλά χρόνια) έχει επανειλημμένα εκδιώξει δια της βίας από την Ιταλία μετανάστες που διώκονται για πολιτικούς λόγους.[25]

Φυσικά η Ιταλία του Μπερλουσκόνι δεν είναι η μόνη σε αυτή την πρακτική. Και η ελληνική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πρωτοστατεί σε αυτού του είδους τις πολιτικές πρακτικές.[26] Το 2010 απελάθηκαν από την Ελλάδα «102 Σουδανοί υπήκοοι, μολονότι οι τελευταίοι […] μπορούσαν να αιτιολογήσουν αίτημα ασύλου λόγω των γεγονότων στο Νταρφούρ».[27]

Ούτε στην Ελλάδα, φυσικά, είναι τυχαίος ο εναγκαλισμός της ελληνικής ακροδεξιάς, του ΛΑΟΣ, με την κυβέρνηση του ΓΑΠ. Συχνά στα ελληνικά ΜΜΕ το ΛΑΟΣ χαρακτηρίζεται ως «λαϊκιστικό», υπονοώντας ότι για να κερδίσει ψήφους κατά καιρούς υποστηρίζει κάποιου είδους «λαϊκά» αιτήματα. Πρόκειται, εξόφθαλμα, για λάθος που τελικό στόχο έχει να αντιμετωπιστεί «συμπαθητικά» το ΛΑΟΣ. Όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη έτσι και στην Ελλάδα, ο κύριος στόχος των ακροδεξιών είναι η υπεράσπιση των συμφερόντων του κεφαλαίου ακόμα και αν αυτό τους φέρνει σε αντίθεση με την εκλογική τους βάση. Το ΛΑΟΣ ήταν και είναι ένθερμος υποστηρικτής των μνημονίων. Στην απεργία των ταξί υποστήριζε τον τερματισμό της απεργίας στο όνομα της «εθνικής οικονομίας». Κανένα εμπόδιο δεν τίθεται μπροστά στον κύριο στόχο των ακροδεξιών: την παράδοση γης και ύδατος στο μεγάλο κεφάλαιο. Αυτό το γεγονόςνομιμοποιεί το ΛΑΟΣ ως «σοβαρή αστική πολιτική δύναμη», όχι ο ανύπαρκτος «λαϊκισμός» του.

Εν κατακλείδι τελευταίο αλλά όχι έσχατο, όλα τα προηγούμενα, μας υπενθυμίζουν ότι η Αριστερά θα πρέπει να θέσει το ζήτημα της ρήξης με την Ευρωπαϊκή Ένωση σε πρώτη προτεραιότητα. Ακριβώς επειδή η Ε.Ε. έχει μετατραπεί σε προπύργιο του νεοφιλελευθερισμού και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, έχει, για μια ακόμα φορά, μετατραπεί στην περιοχή που εκτρέφει το αυγό του φιδιού. Θα υπενθυμίσουμε, για άλλη μια φορά την προειδοποίηση αυτού του άρθρου: ναι μεν φασισμός και ακροδεξιά δεν ταυτίζονται, ωστόσο η ακροδεξιά αποτελεί τη μήτρα του φασισμού. Αυτό την καθιστά εξ’ ίσου επικίνδυνη με τον φασισμό.

Άγγελος Καλοδούκας

Σημειώσεις

Η προσπάθεια αποστασιοποίησης των αστών από τον εθνικιστή αντικομμουνιστή δολοφόνο δεν μπορεί να κρύψει ότι είναι προϊόν της σάπιας καπιταλιστικής κοινωνίας.

 

Μία βδομάδα έχει μεσολαβήσει από το μακελειό στη Νορβηγία, που στοίχισε τη ζωή σε οκτώ ανθρώπους από τη βομβιστική επίθεση στην έδρα της κυβέρνησης στην καρδιά του Οσλο, και την εν ψυχρώ δολοφονία 69 νέων στο νησί Ουτόγια, βόρεια του Οσλο, στην πλειονότητά τους έφηβοι μεταξύ 14 και 19 ετών, που προκάλεσε ο 32χρονος, Αντερς Μπέχρινγκ Μπρέιβικ, που δηλώνει εθνικιστής και αντικομμουνιστής.

Στο δήθεν «μανιφέστο» του στο διαδίκτυο των 1.5ΟΟ σελίδων, υπό τον τίτλο «2083 – Ευρωπαϊκή Διακήρυξη Ανεξαρτησίας», σημειώνει: «Πριν ξεκινήσουμε τη σταυροφορία μας, πρέπει να εκπληρώσουμε το καθήκον μας αποδεκατίζοντας τον πολιτιστικό μαρξισμό»… Ο «αντικομμουνισμός» είναι κινητήριος μοχλός και το μεγαλόπνοο πλάνο του είναι «η ανακατάληψη της Ευρώπης από μια συντηρητική επανάσταση» και «η κάθαρσή της από το Ισλάμ και την κουλτούρα του μαρξισμού». Επίσης, αναφέρει ότι είναι μέλος του χριστιανικούΤάγματος των Ναϊτών, που, όπως λέει, ανασυστάθηκε στο Λονδίνο το 2002, ενώ ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη αναφέρει ότι είναι δύο Βρετανοί, ένας Γάλλος, ένας Γερμανός, ένας Ολλανδός, ένας Ελληνας, ένας Ρώσος, ένας Νορβηγός και ένας Σέρβος, χωρίς όμως να τους κατονομάζει.

«Φυντάνια» σαν τον εν λόγω δολοφόνο δεν ξεφυτρώνουν από το… πουθενά, αλλά συμβαδίζουν με τη συνολική ρητορική και δράση, με τις επεμβάσεις που υλοποιούν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα ΕΕ και ΝΑΤΟ, χρόνια τώρα, έχουν κάνει σημαία τους τον «αντιτρομοκρατικό» πόλεμο ενάντια σε όποιον δεν τους αρέσει, και τον αντικομμουνισμό, που γνωρίζει μεγάλη έξαρση με την προσπάθεια εξίσωσης φασισμού κομμουνισμού και του ξαναγραψίματος και της παραχάραξης της Ιστορίας, ώστε να συκοφαντηθεί η προσφορά του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε.

«Μανιφέστο» μισαλλοδοξίας και ρατσισμού

Το «μανιφέστο» του Νορβηγού φονιά αποτελεί μία συρραφή πολλών κειμένων, που βρίσκονται ευρύτατα στο διαδίκτυο αλλά και στα διεθνή ΜΜΕ. Η πλειονότητα αυτών είναι αναπαραγωγές κειμένων του γνωστού Αμερικανού «Γιουναμπόμπερ», του καθηγητή των μαθηματικών του Μπέρκλεϊ που επί μία εικοσαετία έσπερνε τον τρόμο στις ΗΠΑ με τις επιστολές-βόμβες και είχε και αυτός σοβαρό θέμα με τους «αριστερούς» που… είχαν κυριεύσει την πανεπιστημιακή κοινότητα. Του γνωστού «θεωρητικού» μπλόγκερ Φιόρντμαν, που τα κείμενά του εναντίον του Ισλάμ «κοσμούν» όλες σχεδόν τις εθνικιστικές και ακροδεξιές ιστοσελίδες στο διαδίκτυο. Του Βρετανού Πολ Ρέι, πρώην μέλους του ακροδεξιού κινήματος «English Defence League» (EDL), τον οποίο ο Μπρέιβικ αποκάλεσε «μέντορά του», και ο οποίος έσπευσε σε συνέντευξη που παραχώρησε στη βρετανική εφημερίδα «Times» να καταδικάσει τις επιθέσεις στη Νορβηγία, τις οποίες χαρακτηρίζει «πραγματικά διαβολικές» και να διαβεβαιώσει ότι ουδέποτε είχε οποιαδήποτε επαφή μαζί του, διαψεύδοντας ότι είναι αρχηγός της οργάνωσης των «Ναϊτών Ιπποτών»…

Υπάρχουν κείμενα του Γερμανού δημοσιογράφου Χένρικ Μ. Μπρόντερ, που για χρόνια μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας «Die Welt» αλλά και του περιοδικού «Der Spiegel» καταδίκαζε και έριχνε ανάθεμα για την «παράδοση» και την «υποταγή της Ευρώπης στο Ισλάμ». O Μπρόντερ ερωτώμενος από δημοσιογράφους εάν νοιώθει μετανιωμένος που τα κείμενά του τα μνημονεύει ο Μπρέιβικ ήταν αποστομωτικός: «θα έλεγα τα ίδια και σήμερα». Εξάλλου ο Μπρόντερ περιλαμβάνει τον εαυτό του στη λίστα των επικριτών του Ισλάμ, στην οποία επίσης περιλαμβάνονται και ο Γερμανός συγγραφέας Τίλο Σαραζίν – τις απόψεις του οποίου θεωρούν νομιμοποιημένες και στελέχη του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD) και ο Ολλανδός πολιτικός Γκερτ Βίλντερς.

Στο μανιφέστο επίσης εμπεριέχονται στοιχεία και για χώρες, με ορισμένες να είναι μάλιστα στις πρώτες θέσεις των εχθρικών χωρών, όπως π.χ. η Γερμανία. Η Ελλάδα, και άλλες βαλκανικές χώρες κατέχουν περίοπτη θέση στο μανιφέστο του Μπρέιβικ, καθώς θεωρούνται ως «μέτωπα» κατά της ισλαμοποίησης, με την Τουρκία και την Αλβανία να αποτελούν τις κύριες εστίες κινδύνου εξισλαμισμού της Ευρώπης. Κατά τον Μπρέιβικ, η Αλβανία πρέπει να «τεμαχιστεί» και να διαμοιραστεί σε Ελληνες και Μαυροβούνιους. Εκδηλη είναι η «λατρεία» του Μπρέβικ για την Ελλάδα, που έχει «υποστεί δεινά από τους “βαρβάρους”» ενώ κατηγοριοποιεί τα πολιτικά κόμματα, καταγράφοντας ως φίλους το ΛΑ.Ο.Σ., τη «Χρυσή Αυγή» και άλλα φασιστοειδή, ουδέτερη θεωρεί τη ΝΔ και εχθρούς το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και το ΣΥΝ.

Ουσιαστικά όλα αυτά τα κείμενα αποτελούν τη σπορά της μισαλλόδοξης ρητορείας, του ρατσισμού και του αντικομμουνισμού που διαπερνά τα αστικά κόμματα της Ευρώπης που σιγοντάρουν και σπρώχνουν τα λεγόμενα ακροδεξιά κόμματα. Πολλά από αυτά συμμετέχουν ή είναι στην κυβέρνηση, όπως στην Αυστρία, την Ιταλία, την Ολλανδία, τη Δανία και την Ουγγαρία και είναι βεβαίως «λαμπροί» σύμμαχοι της «δημοκρατικής» ΕΕ.

«Ο παράδεισος που έγινε κόλαση»

Η Νορβηγία δεν αποτελεί εξαίρεση και επ’ ουδενί πρόκειται για τον «παράδεισο που μετατράπηκε σε κόλαση», όπως αρέσκονται τις τελευταίες ημέρες να χαρακτηρίζουν τα αστικά ΜΜΕ τη χώρα του βορρά, δηλαδή πριν και μετά το μακελειό.

Ο πρωθυπουργός, Γιενς Στόλτενμπεργκ, επικεφαλής της κυβέρνησης Συνασπισμού (Εργατικοί, Πράσινοι και το Κόμμα του Κέντρου), στην πρώτη σύντομη θητεία του μεταξύ 2000 – 2001, υιοθέτησε την ατζέντα των Βρετανών Νέων Εργατικών και προώθησε σειρά αντιλαϊκών μέτρων με περικοπές αποδοχών και ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων. Πολιτική που συνέχισε μετά την επανεκλογή του το 2005, ενώ από το 2009, ο πρωθυπουργός έχει πλέον υιοθετήσει το σύνθημα του προέδρου Ομπάμα, «Γιενς, μπορούμε» από το «Ναι, μπορούμε»…

Οι επιθέσεις στα λαϊκά δικαιώματα προκαλούν, όπως είναι αναμενόμενο, εντάσεις και κοινωνική αναταραχή και η κυβέρνηση του συνασπισμού, που βρίσκεται στην εξουσία ως έχει από το 2005, τις «χειρίζεται» με την υποδαύλιση των αντι-μεταναστευτικών αισθημάτων, όπως και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Ποιος άραγε μπορεί να ξεχάσει ότι πρώτη όλων η Γερμανίδα καγκελάριος Αγγελα Μέρκελ διακήρυξε πέρσι ότι το «πολυπολιτισμικό μοντέλο απέτυχε»; Ατζέντα που έσπευσε δημόσια να υιοθετήσει και ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον. Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί είχε χαρακτηρίσει «αποβράσματα» τους νέους των προαστίων της γαλλικής πρωτεύουσας, παιδιά μεταναστών, που εξεγέρθηκαν στα τέλη του 2005.

Φόβητρο ή και «εναλλακτική» ο φασισμός

Πρόκειται για μία συνολική εικόνα που σε συνδυασμό με τη βαθύτατη καπιταλιστική κρίση, προξένησε μάλλον πανικό τις πολιτικές ηγεσίες των χωρών της Ευρώπης, όσον αφορά τις λαϊκές αντιδράσεις. Ετσι πριν καν περάσει το εμφανιζόμενο ως «σοκ» των πρώτων 24ωρων, άρχισε η εκστρατεία απο-ιδελογικοποίησης. Χτίζεται το προφίλ ενός «μοναχικού ψυχασθενή». Τα ΜΜΕ συνεχίζουν τη συνηθισμένη εκστρατεία συσκότισης όσον αφορά τις αιτίες, επικεντρώνοντας στις λεπτομέρειες της υπόθεσης, της κράτησης κλπ.

Ακροδεξιά κόμματα και οργανώσεις από όλη την Ευρώπη, με ανακούφιση βγάζουν ανακοινώσεις αποστασιοποίησης από τις εγκληματικές και αποτρόπαιες πράξεις του Μπρέιβικ, δίχως όμως να μπορούν να κρύψουν και τη «σαγήνη τους» για τις ιδέες. Την ίδια στιγμή, οι αστυνομικές επιχειρήσεις – «σκούπα» σε διάφορες χώρες της Ευρώπης συνεχίζονται, σε μία καταφανή προσπάθεια της πολιτικής εξουσίας να αποστασιοποιηθεί δήθεν από την ακροδεξιά που, όμως είναι σπλάχνο της. Στη Γερμανία επί 48 ώρες οι γερμανικές αρχές ανακοινώνουν συλλήψεις, αλλά και κατάσχεση όπλων στη Στουτγάρδη και άλλες πόλεις, ενώ στη Φινλανδία οι αρχές προχώρησαν στη σύλληψη ενός ανθρώπου, που ανακρίνεται προκειμένου να διαπιστωθεί εάν σκόπευε να χρησιμοποιήσει σε κάποια επίθεση τα χημικά που είχε προμηθευτεί, ανάλογα με αυτά που είχε προμηθευτεί και χρησιμοποιήσει ως πρώτη ύλη ο Μπρέιβικ.

Παραφωνία ή μη θέληση υποταγής στη «γραμμή» οι δηλώσεις του ευρωβουλευτή της ιταλικής Λέγκας του Βορρά – κυβερνητικού εταίρου του Σίλβιο Μπερλουσκόνι - Μάριο Μποργκέζιο, ο οποίος χαιρέτισε τις ακροδεξιές απόψεις του Νορβηγού μακελάρη: «Αν εξαιρέσεις τη βία, ορισμένες από τις απόψεις που εξέφρασε είναι σωστές… Σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, είναι άριστες» δήλωσε ο Μποργκέζιο στο ραδιοφωνικό σταθμό «Il Sole-24 Ore».

Ανέφερε, επίσης, ότι συμφωνεί με τις ιδέες του Μπρέιβικ κατά του Ισλάμ και υιοθέτησε τις κατηγορίες κατά της Ευρώπης ότι παραδόθηκε αμαχητί στους μουσουλμάνους. Με τις απόψεις του Μπρέιβικ συμφώνησε και ο Γάλλος βουλευτής του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου, Ζακ Κουτελά, χαρακτηρίζοντας τον Μπρέιβικ «αντιστασιακό» και «υπερασπιστή της Δύσης». Τα σχόλιά του προκάλεσαν την παρέμβαση της προέδρου Μαρίν Λεπέν, που απάλλαξε τον Κουτελά από τα καθήκοντά του και τον παρέπεμψε για διαγραφή στο πειθαρχικό συμβούλιο, όχι προφανώς για τις πολιτικές του απόψεις, αλλά για το πολιτικό κόστος που θα έχουν προφανώς στο αναδυόμενο αστέρι της γαλλικής πολιτικής σκηνής, που έχει τη στήριξη του συστήματος. Δεν έπραξε το ίδιο όμως για το άλλο στέλεχος του κόμματός της, τον Λοράντ Οζόν, τον «ιδεολόγο οικολόγο», που με σειρά μηνυμάτων στο «τουίτερ» εξέφρασε την υποστήριξή του στον Μπρέιβικ: «Για να εξηγήσει κανείς το δράμα στο Οσλο, πρέπει να αναλογιστεί την έκρηξη της μετανάστευσης: εξαπλασιάστηκε από το 1970»… Ο εθνικισμός, η ακροδεξιά, ο ρατσισμός και ο αντικομμουνισμός ήταν και θα είναι στη φαρέτρα του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος.

Άρθρο της Χριστίνας Μαυρουπούλου via Tasos 

Γράφει ο Καρτεσιος via Παραλληλογραφος

Έπρεπε να περάσουν τρεις ολόκληρες ημέρες για να διαβάσω έστω και μία φορά σε επίσημο ενημερωτικό site τη λέξη «τρομοκράτης» για τον Νορβηγό που δολοφόνησε 76 ανθρώπους. Το βρίσκω απόλυτα «φυσιολογικό» για την εποχή που ζούμε. Βλέπετε, η Τεκτονική στοά του Όσλο, επιβεβαίωσε ότι ο Anders Behring Breivik ήταν μέλος της. Δηλαδή μασόνος. Και οι μασόνοι είναι πολύ καθώς πρέπει άνθρωποι. Απαγορεύεται να είναι και τρομοκράτες.

Βλέπετε, ο Anders Behring Breivik είναι εθνικιστής, δηλωμένος ακροδεξιός. Οι ακροδεξιοί, όμως, είναι σήμερα εκλεγμένοι στη Βουλή, παίζουν ρόλο, είναι αγαπημένοι συνομιλητές του πρωθυπουργού και ως εκ τούτου δε δύναται να είναι τρομοκράτες.

Βλέπετε, βολεύει πολύ περισσότερο ο Anders Behring Breivik να είναι ένας ψυχοπαθής. Μια ακόμη «άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου». Ένας άνθρωπος «με ψυχολογικά τραύματα από τη διαλυμένη οικογένειά του».

Βλέπετε, δε μπορεί και δεν πρέπει ο Anders Behring Breivik να χαλάσει το δυτικό στερεότυπο του τρομοκράτη που χτίστηκε με τόση προσπάθεια. Ο τρομοκράτης πρέπει να είναι ισλαμιστής, αριστεριστής, ολίγον ή πολύ ναρκομανής, τσογλάνι, ποινικός και να ζει σε υπόγειο.

Ο Anders Behring Breivik ήταν μασόνος, εθνικιστής, αντιισλαμιστής, ρατσιστής ακροδεξιός. Άρα αν δεν είναι ένας καλός νορβηγός πολίτης τότε θα πρέπει να είναι τρελός. Σε κάθε περίπτωση, η νορβηγική νομοθεσία προβλέπει ως ανώτατη ποινή φυλάκισης τα 21 χρόνια. Ακόμη και για 76 νεκρούς.

Πριν λίγες μέρες η ελληνική Δικαιοσύνη τιμώρησε σε 37 χρόνια κάθειρξη (κατά συγχώνευση, με σύνολο ποινής 77 χρόνια) τον Χάρη Χατζημιχελάκη και τον Παναγιώτη Αργυρού, σε 20 κάθειρξης τον Γιώργο Καραγιαννίδη και σε 11 χρόνια τον Παναγιώτη Μασούρα, την Κωνσταντίνα Καρακατσάνη και τον Αλέξανδρο Μητρούσια ως μέλη της «Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς». Το αδίκημα για το οποίο καταδικάστηκαν σε όλα αυτά τα χρόνια φυλάκισης ήταν η τοποθέτηση «βομβών» σε κατσαρόλες έξω από τα σπίτια της Κατσέλη και του Χηνοφώτη καθώς και στο υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης στη Θεσσαλονίκη. Οι εκρήξεις δεν προκάλεσαν ούτε θύματα, ούτε καν ζημίες. Παρά το γεγονός ότι το δικαστήριο αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι για κανέναν από τους κατηγορούμενους δεν προκύπτει η αυτοπρόσωπη παρουσία στους χώρους των βομβιστικών επιθέσεων με τις κατσαρόλες… Παρά το γεγονός ότι ο εισαγγελέας πρότεινε μικρότερες ποινές… Το δικαστήριο ρήμαξε 20χρονα παιδιά.

Δεν ήταν μασόνοι. Δεν ήταν εθνικιστές. Δεν ήταν ακροδεξιοί. Άρα βόλευαν το στερεότυπο του τρομοκράτη. Και αυτό το στερεότυπο έπρεπε πάση θυσία να διατηρηθεί, να τιμωρηθεί και να συνεχίσει να τρομοκρατεί όποιον διαφωνεί.

Αν αυτά τα 20χρονα παιδιά ήταν ρατσιστές και φασίστες, ίσως να τα έβγαζαν ψυχοπαθή και να γλίτωναν με εγκλεισμό λίγων μηνών σε κάποιο ψυχιατρείο. Ίσως, πάλι, να είχαν απολαύσει τις ζεστές φτερούγες της ελληνικής αστυνομίας και του παρακράτους, όπως συχνά αποδεικνύεται ότι συμβαίνει.

Αυτά τα 20χρονα παιδιά με τις κατσαρόλες είναι τρομοκράτες. Ο ακροδεξιός Νορβηγός που δολοφόνησε 76 ανθρώπους είναι «μακελάρης», «ψυχρός φονιάς», «στυγνός εγκληματίας».

Το Σύστημα πάντα προστάτευε τους δικούς του ανθρώπους. Το Σύστημα πάντα τιμωρεί «παραδειγματικά» αυτούς που φοβάται. Τους εξολοθρεύει. Ακόμη κι αν δεν έχουν κάνει τίποτα, τώρα πια τιμωρείται η σκέψη. Αντιμετωπίζεται ως πρόθεση!

Ας μη γελιόμαστε, αυτή η φυλακή δεν έχει σύνορα. Ένα Guantanamo είναι όλη η Γη.

Γράφει ο Καρτεσιος via Παραλληλογραφος

Η αστυνομία κάτω από τις εντολές της εταιρείας και της κυβέρνησης επιτέθηκαν στις οικογένειες κατα την διάρκεια του ύπνου, ρίχνοντας αέρια και πλαστικές σφαίρες πάνω στις σκηνές, είτε βάζοντας φωτιά σε αυτές με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τρία άτομα και να τραυματιστούν άλλοι έξι, εκ των οποίων ο ένας νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση, ενώ ένα βρέφος μόλις 1,5 μηνών αντιμετώπισε σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα. Ο επικεφαλής της αστυνομίας, σε δηλώσεις του ισχυρίστηκε ότι οι καταληψίες ήταν οπλισμένοι.

Η ανεργία, η φτώχεια και ο πληθωρισμός είναι τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Πολιτεία του Χουχούι και ειδικά η περιοχή του Libertador. Η εταιρεία Ledesma είναι ο μεγαλύτερος γαιοκτήμονας με 157.556 εκτάρια στην ιδιοκτησία της.Σύμφωνα με εκτιμήσεις, 40 εκτάρια θα έφταναν για να επιλυθεί το πρόβλημα της κατοικίας στην περιοχή του Libertador.

H κατάληψη αυτή δεν πραγματοποιήθηκε αυθαίρετα. Είχαν προηγηθεί έντονες διαπραγματεύσεις μεταξύ ιθαγενών και  ιδιοκτητών πριν από 5 χρόνια. Οι τελευταίοι υποσχέθηκαν ότι θα παραχωρούσαν τη γη στους ιθαγενείς μετά από την λήξη της πενταετίας.

Αυτή είναι μια μόνο σκηνή από την πραγματικότητα που βιώνει καθημερινά μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού της Αργεντινής. Η εικόνα της χώρας όπως παρουσιάζεται στο εξωτερικό διαφέρει ριζικά από την πραγματικότητα: η κεντροαριστερή κυβέρνηση του Κίρσνερ και στην συνέχεια της Κριστίνα, με την επαναδιαπραγμάτευση και διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και την κοινωνική της πολιτική προπαγανδίζει συνεχώς ότι οδήγησε την Αργεντινή σε ευημέρια. Μια ευημέρια ωστόσο πλασματική, που αφορά μόνο τους δείκτες της καπιταλιστικής ανάπτυξης και όχι τις ζωές των ανθρώπων. Οι επιθέσεις και δολοφονίες της αστυνομίας και των αφεντικών είναι συνεχείς στις ιθαγενικές κοινότητες και στις πόλεις, απέναντι σε όποιον αγωνίζεται ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό.

Πηγές:
Athens Indymedia, La Haine via Fight for Autonomy

Στην αυταρχική επιχείρηση «σκούπα» χρησιμοποιήθηκαν περίπου 20 φορτηγά του δήμου και πλήθος αστυνομικών και δημοτικών υπαλλήλων!

Η επιχείρηση εκκαθάρισης της πλατείας ξεκίνησε στις 4 τα ξημερώματα και ολοκληρώθηκε περίπου στις 8 το πρωί! Ωστόσο ο «αγώνας» κυβέρνησης και Γ. Καμίνη να τρομοκρατήσουν όσους συγκεντρώθηκαν στις πλατείες της χώρας, αντιδρώντας στα μέτρα διάλυσης της κοινωνίας που παίρνουνΠΑΣΟΚ και τρόικα, συνεχίζεται με τη βοήθεια της προϊσταμένης της Εισαγγελίας Πρωτοδικών, Ελένης Ράικου και την εντολή της τελευταίας να εντοπιστούν οι υπεύθυνοι για τις σκηνές και τα πανό και να εφαρμοστεί η αυτόφωρη διαδικασία!

Ο αυταρχισμός δεν γνωρίζει τέλος!

Πηγή : Iskra

Ε, λοιπόν δεν είναι δική µας δουλειά να τους σώσουµε…

Στις γειτονιές αυτού του κόσµου δεν υπάρχει ελευθερία. Γιατί ζούµε στην εποχή της βάρβαρης δηµοκρατίας, που εδώ και δεκαετίες υφαίνει έναν πυκνό ιστό ολοκληρωτισµού κι εγκλωβισµών, τροµοκρατίας κι αφοµοίωσης.

Στην τοπική της εκδοχή, κατασκευάστηκε µε αισχρές ρητορίες για τα οφέλη της “πρόσδεσης στο άρµα της ανάπτυξης” την ίδια στιγµή που αθροίζονταν οι δολοφονηµένοι εργάτες στα εργοτάξια -ντόπιοι και µετανάστες, κυρίως µετανάστες… Την ίδια στιγµή που το γειτονικό χρυσορυχείο των βαλκανίων άνοιγε για το ντόπιο κεφάλαιο αρπαχτές και για ολόκληρες κοινότητες και κοινωνικές οµάδες -εδώ- την πληγή της ανεργίας και της εξαθλίωσης. Γιατί η λέξη ανάπτυξη στον καπιταλισµό σηµαίνει ελαστικοποιηµένη και κακοπληρωµένη εργασία, αποξένωση από τον εαυτό  και ανθρώπινο φόρο αίµατος.

Ζήσαµε για χρόνια το περιδρόµιασµα των δηµόσιων έργων, των Ολυµπιακών Αγώνων και των εξοπλισµών και είδαµε σχεδόν µια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που κάποτε αγωνίζονταν να αφοµοιώνονται και να υποκύπτουν στους εκβιασµούς και τα ψευτοδιλήµµατα της εξουσίας που υπαγόρευε: “δεν µπορείς να αλλάξεις τίποτα”.

Ζήσαµε ακόµη -µε δανεικά από τις τράπεζες που θησαύριζαν κλέβοντας- µια επίφαση αφθονίας και µας επιβλήθηκαν ως πρότυπο ένα όργιο κατανάλωσης και µια γελοία κοινωνική γκλαµουριά. Με το δηλητήριο της τηλεόρασης και την κρατική καταστολή να προσπαθούν να αποµονώσουν κάθε πράξη αντίστασης ως µεµονωµένη και εχθρική για τους Άλλους. Η βία των από πάνω δούλεψε συστηµατικά για να πείσει ότι η πρωταρχική µας ανάγκη είναι η ασφάλεια, την ίδια στιγµή που ο πραγµατικός εχθρός δεν είναι άλλος από την ίδια. Πανάρχαιο τέχνασµα το διαίρει και βασίλευε…

Κι έτσι λοιπόν στο παρόν δεν έχουµε να σκεφτούµε αν θα απαντήσουµε στα ψευτοδιλήµµατα της εξουσίας για το αν θα παλέψουµε όλοι µαζί ή αν θα βυθιστούµε µαζί σε κάποιο εθνικό τέλµα. Τέλµα είναι να συνεχίσουµε να ζούµε όπως τώρα.

Έµείς έχουµε να αναρωτηθούµε αν θα σπάσουµε την ανακωχή διαλέγοντας στρατόπεδο για να υπερασπιστούµε την αξιοπρέπειά µας και το µέλλον µας ή αν θα υποστούµε πιο βαθιά φθορά. Αν θα αναζητήσουµε πραγµατικούς κοινούς τόπους µεταξύ µας -χωρίς φοβικά σύνδροµα σε σχέση µε τα πολιτικά τους περιεχόµενα- ή αν θα υποστούµε την ερήµωση σε έναν κόσµο που µας νεκρώνει. Αν θα σταθούµε αλληλέγγυοι/ες σε ανθρώπους που διώκονται για την αντίσταση σε αυτόν τον κόσµο της φθοράς ή αν θα σφυρίζουµε αδιάφορα νοµίζοντας ότι ποτέ δε θα ρθει η σειρά µας. Αν θα στοχεύσουµε την οργή µας σ΄ αυτούς που πραγµατικά µας δυναστεύουν ή αν θα αφεθούµε στη µαύρη τρύπα του κοινωνικού κανιβαλισµού.

Έχουµε ακόµη να συνειδητοποιήσουµε βαθιά ότι δεν υπάρχει σωτηρία ή µαγική λύση  από τα έξω. Γιατί δεν υπάρχει αληθινή διέξοδος που να µη µας εµπεριέχει. Γιατί η µοιρολατρία του Θεού προκαλεί οµαδική παράλυση και θρέφει το µίσος, καθώς αφήνει αβίωτο το παρόν. Γιατί η εθνική συσπείρωση κάτω από ένα αιµατοβαµµένο λάβαρο στραγγαλίζει την αλληλεγγύη µεταξύ των καταπιεσµένων και τους παραδίδει στο θανατερό σφιχταγκάλιασµα µε τους ντόπιους δυνάστες τους.

Έχουµε την ευκαιρία να αντιληφθούµε ότι δε ζούµε πραγµατικά όταν δεν έχουµε λόγο στις αποφάσεις που αφορούν τις ζωές µας και όταν τις αφήνουµε να κανονίζονται δι αντιπροσώπων. Δεν έχει νόηµα να περιµένεις τους φωτισµένους ηγέτες που θα αναλάβουν. Γιατί πολύ γρήγορα αυτοί θα γίνουν από αντιπροσώποι διαχειριστές και από εκεί καθαροί τύραννοι… Δεν υπάρχει λύση για να βρεθεί όταν είναι λάθος το ερώτηµα…

…ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ τους ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΗ ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ

οι αναρχικοί/ές της γειτονιάς σας

ΥΓ: Από την Τετάρτη το μεσημέρι και μέχρι τώρα το Εργατικό Κέντρο είναι υπό κατάληψη. Περισσότερες πληροφορίες εδώ και εδώ.