Η χαμένη ευκαιρία του φοιτητικού «κινήματος»…

Σκοπός αυτό του άρθρου είναι να τονίσει μεν το τις πταιει, αλλά κυρίως να προσπαθήσει να δει, αν βέβαια κάτι τέτοιο είναι εφικτό, το τι μέλει γενέσθαι, μέσα από τα όσα θετικά μπορεί να κρατήσει αυτό που στη συνέχεια χάριν συνεννοήσεως θα αποκαλείται «φοιτητικό κίνημα» (δεν συμφωνώ και τόσο με τον όρο).

Η Ιστορία έχει δείξει ότι το λεγόμενο «σύστημα» σε κάθε εποχή ψάχνει, βρίσκει και υιοθετεί τους βέλτιστους δυνατούς τρόπους για να «κοιμίζει» όλους τους εμπλεκόμενους σε αυτό. Έτσι, σε μια εποχή και ιδιαίτερα σε μια χώρα όπου μετά την μεταπολίτευση του ’74, δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα το συνταρακτικό, σε κοινωνικό πάντα επίπεδο, προσωπική εκτίμηση είναι ότι αυτό το καλό όπλο του συστήματος αποτελεί η στροφή της προσοχής του κόσμου από τα κοινά, αποκλειστικά στην αφοσίωση του στο προσωπικό του συμφέρον. Και προς στιγμήν δείχνει να τα καταφέρνει μια χαρά…

Πατήστε στο Διαβάστε κι άλλο για τη συνέχεια του άρθρου!
Οι φοιτητικοί αγώνες του 2006-2007 απέτυχαν σε πρώτη φάση εξαιτίας των ίδιων των φοιτητών. Δεν μπόρεσαν (-αμε) να κάνουν κτήμα όλων την ανησυχία για τα κοινά. Η απάντηση στο γιατί κάποιοι αρνούνται τον αγώνα, είναι ότι πρέπει να δουν το μέλλον τους ή (αργότερα) ότι η μόνη που προτείνει κάτι είναι η κυβέρνηση (άρα και η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ…) και αγωνιστές αρκούνται σε στείρα ΌΧΙ.

Από την άλλη δύο ήταν τα ατού αυτού του κινήματος. Το πρώτο διατηρήθηκε μέχρι τέλους και θα πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού για το μέλλον. Όσο κι να προσπάθησαν να μας πείσουν οι τηλεοπτικοί δικαστές, η κυβέρνηση και η αστυνομία για το αντίθετο, το φοιτητικό κίνημα του 2006 ούτε χειραγωγήθηκε από κανέναν, ούτε μειοψηφούσε έναντι μιας (αόρατης μάλλον…) πλειοψηφίας. Οι εικόνες των εκατοντάδων φοιτητών σε κάθε συνέλευση και των χιλιάδων σε κάθε πορεία αρκούν σε όσους τουλάχιστον συμμετείχαν στην όλη ιστορία. Όσο για τη χειραγώγηση φαντάζομαι ότι αυτή θα έπρεπε να γίνει από κάποια σοβαρή δύναμη της αντιπολίτευσης ή έστω της «δυναμικότερης» αριστεράς. Όμως τόσο το ΠΑΣΟΚ μέσω της καιροσκοπικής στάσης της Πασπ, όσο και το ΚΚΕ μέσω της καπηλευτικής τάσης της ΠΚΣ και της πάντα ψηφοθηρικής διάθεσης και των δυο, απέτυχαν πανηγυρικά να μπουν μπροστά στην πλειονότητα των ανεξάρτητων φοιτητών που πέρα από κομματικές εξαρτήσεις, ήταν αυτοί που έδιναν στο κίνημα τον παλμό και τον όγκο που το χαρακτήριζε!

Δυστυχώς όμως το διαφαινόμενο αρχικό και ισχυρότερο ατού αυτού του σύντομου φοιτητικού κινήματος γύρισε μπούμερανγκ εναντίον του. Και αυτό ήταν το στοιχείο της πρόβλεψης και της πρόληψης. Οι φοιτητές πίστεψαν πως η κατάσταση για το σπίτι τους , το πανεπιστήμιο, θα χειροτερέψει και προσπάθησαν να αντιδράσουν. Αδυνάτισαν όμως να πάρουν με το μέρος τους μεγάλο μέρος της κοινωνίας, πρώτον εξαιτίας του όπλου του συστήματος που ήδη αναφέρθηκε και επιπλέον, διότι δεν είχαν απαντήσεις στο ΄΄εσείς τι προτείνετε;’’. Το ήταν σε θέση άμυνας εξ’ αρχής δεν απασχόλησε την «απαιτητική» μας κοινωνία.

Έτσι, αντί οι κινητοποιήσεις να κλιμακωθούν τη δεδομένη περίοδο, έχουμε ψηφίσει υπέρ ενός νόμου που η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που θα τον «υποστεί» (φοιτητές και πανεπιστημιακοί) δεν τον θέλει και έχουμε δώσει το νομοθετικό πάτημα στην επόμενη κυβέρνηση να ψηφίσει υπέρ και των ιδιωτικών πανεπιστημίων…

Ο μύθος λέει ότι οι κοινωνικοί αγώνες και η ανατροπή ίσως, έρχονται όταν οι άνθρωποι έχουν φτάσει σε σημείο εξαθλίωσης. Η πραγματικότητα όμως λέει ότι αυτό συμβαίνει λίγο πιο μετά, όταν δηλαδή τα πράγματα αρχίζουν κατ’ άτι να βελτιώνονται. Στην περίπτωση μας, το πανεπιστήμιο δεν έπιασε καν ακόμη πάτο. Έχει πολύ δρόμο ακόμα η ιστορία. Αναμένω με πολύ αγωνία πραγματικά την πρώτη αστυνομική δύναμη που θα μπει σε πανεπιστημιακό έδαφος για οποιοδήποτε λόγο. Με ακόμη μεγαλύτερη αγωνία τους πρώτους χορηγούς που θα «βοηθήσουν» το δημόσιο πανεπιστήμιο να είναι ανταγωνιστικό και το πρώτο πτυχίο που θα υποτιμηθεί έναντι κάποιου προερχόμενου από ιδιωτικό πανεπιστήμιο.

Τότε, όχι μόνο οι φοιτητές, αλλά και οι γονείς που προέτρεπαν τα παιδιά τους απλά να κάτσουν στα αυγά τους και όλη η «κοιμόμενη» κοινωνία φαντάζομαι και κυρίως ελπίζω ότι θα βγει στο δρόμο. Επειδή τότε όλοι αυτοί θα νιώθουν αδικημένοι. Οψόμεθα…

    About kyan

    Raised on the mountains of western Greece, studied by the sea in the north of Greece, went underwater (The Netherlands) to work. Music, hip-hop in particular, is my specialty. Most of my posts are in Greek and they rant about the defeat of capitalism and the rise of the weak.

    Posted on 25/06/2008, in Ανεξαρτησία στην κοινωνία, ΕΑΚΟ, ΕΠΙΣΚΙΑΣΙΣ, Παιδεία - Πανεπιστήμια and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink. 1 σχόλιο.

    1. Πολύ σωστός!

      Μου αρέσει!

    Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s

    Αρέσει σε %d bloggers: