Daily Archives: 03/06/2009

Γράμμα του Νίκου Κουνταρδά – Σε απεργία πέινας και δίψας ξανά

Από http://libertadaek.blogspot.com/

«Γράφω δύο λόγια σε μια χαρτοπετσέτα.Κρυφά. Μου έχουν απαγορέψει τα πάντα. Έιμαι σε καθεστώς πλήρους απομώνοσης.Δεν ξέρω τι γίνεται εκεί έξω. Πραγματική τρομοκρατεία από το βαθύ κράτος. Όμως θεωρώ δεν είπα την τελευταία λέξη. Έλπίζω να φτάσουν αυτά έξω και να γίνουν γνωστά , να διαδωθούν. Ό,τι και να γίνει. Να ακούσουν όλοι την κατάθεση ψυχής που έκανα πριν μια εβδομάδα στο Radio Revolt. Η κατάσταση και οι συνθήκες εδώ θυμίζουν άλλες σκοτεινές εποχές. Έχουν λυσσάξει όλοι μαζί μου. Δεν ξέρω άν θεωρούμαι πολιτικός κρατούμενος της δημοκρατίας τους, το σίγουρο είναι ότι αν κάποτε πέσει αυτή η κυριαρχία ίσως αναγνωριστώ ώς ένας πρώην πεσόντας ή πρώην κρατούμενος της «δημοκρατίας» τους. Κάτι σαν το τωρινό πολυδιαφημισμένο, πολυτιμιμένο και αναγνωρίσιμο από όλους συναποφηλακισθέντων – εξορισθέντων της δικτακτορίας. Ως τότε τι ψάχνεις… εκκωφαντική σιωπή. Σιωπή σαν ομερτά που δεν πρέπει να «σπάσει». Δεν πειράζει , κάποτε θα καταλάβουνε , ίσως ξυπνήσει ο λαός.

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για να δείτε τι άλλο έχει να πει!

Read the rest of this entry

Ανεξάρτητο Πολιτικό ΟΧΗμα (Α.Π.ΟΧΗ.) – Κάλεσμα

ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

από το todaxtylo.wordpress.com

“Το κείμενο που ακολουθεί έχει τον χαρακτήρα του πρωταρχικού καλέσματος. Είναι ανοιχτό προς τροποποίηση από όποιον ενδιαφέρεται προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν αποτελεί κάποιο μανιφέστο που δεν διαπραγματεύεται.

Καλώς σας βρήκαμε,

και καλώς μας βρήκατε. Το κείμενο που ακολουθεί δεν έχει σκοπό. Ή τουλάχιστον δεν έχει κάποιο σκοπό την ώρα που γράφεται. Είναι μια ανοιχτή επιστολή, ένα κάλεσμα, προς όλους εσάς, που νιώθετε την ίδια ανησυχία με εμάς, για όλα αυτά που συμβαίνουν στην κοινωνία μας και όχι μόνο. Μπορεί να μην έχει σκοπό αυτό το κείμενο, αλλά θα ήμασταν το λιγότερο αφελείς, αν δεν ελπίζαμε να έχει αποτέλεσμα. Και δεν υπάρχει καλύτερο αποτέλεσμα από το να…

σταθεί το έναυσμα για τη γνωριμία μας, ηλεκτρονικού τύπου κατ’ αρχήν, αλλά όχι μόνο. Μιας γνωριμίας ουσιαστικής, που θα επέλθει από την ανταλλαγή απόψεων και θέσεων, των προβληματισμών αλλά και των ενδιαφερόντων μας. Εξάλλου ο συγκερασμός ξεχωριστών προσωπικών αντιλήψεων στη δημιουργία μιας νέας κοινωνικής ηθικής αποτελεί το μεγαλύτερο βήμα προόδου και αυτό είναι η μοναδική αδιαπραγμάτευτη αρχή μας.

Η Α.Π.ΟΧΗ. (Ανεξάρτητο Πολιτικό Όχημα) δεν έρχεται για να καλύψει κάποιο πολιτικό κενό, ούτε για να επιφέρει την επανάσταση. Μέλημα και θέλησή της είναι να δείξει το δρόμο, ένα δρόμο απεγκλωβισμένο από όλα αυτά τα στερεότυπα μέσα στα οποία όλοι μας, έχουμε συνηθίσει να δρούμε, να λειτουργούμε, να ζούμε γενικότερα. Ακόμα, ακόμα και η αποχή ως λέξη αποτελεί ένα από τα πιο δυνατά στερεότυπα των καιρών μας, το στερεότυπο της απάθειας και της απαξίωσης. Δεν παύει, όμως, να είναι μια λέξη και μόνο. Όταν η καθημερινότητά μας, διέπεται από πράξεις με νόημα, χωρίς προσωπικό συμφέρον και από σκέψεις με όραμα, χωρίς να χάνονται στη σφαίρα του φανταστικού και απραγματοποίητου, τότε η Α.Π.ΟΧΗ. θα αποτελεί απλώς μια λέξη. Μια λέξη – αφετηρία για ομαδική, συνειδητή και συνειδητοποιημένη οργάνωση αυτής καθ’ αυτής της καθημερινότητας μας πάνω σε μια νέα βάση δεδομένων, με απαραίτητη προϋπόθεση την προσωπική αυτο-οργάνωση του καθενός από εμάς με γνώμονα τις ανάγκες των εκάστοτε χρονικών συγκυριών.

Αν μη τι άλλο θα μπορούσαμε να χαρακτηριστούμε ευθυνόφοβοι ή ακόμα και δειλοί αν δεν αναγνωρίζαμε ότι η χρονική αυτή στιγμή είναι από τις πλέον κατάλληλες για αλλαγή των κοινωνικών δομών. Όταν το πολιτικό παρελθόν αλλά και μέλλον της χώρας μας συντονιζόταν και προβλέπεται να συντονίζεται από τις ίδιες 4-5 απόμακρες οικογένειες, τότε νομίζουμε, ότι υπάρχει χώρος για έναν εναλλακτικό τρόπο συντονισμού. Πιο άμεσο και ευθύ, όπου όλοι μας θα νιώθουμε ότι παίρνουμε μέρος στις αποφάσεις και ότι έχουμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης στο κατά πόσο θα προοδεύσει και θα καλυτερέψει η κοινωνία μας. Και τι μπορεί να είναι πιο άμεσο και ευθύ από ένα forum, μέσα στο οποίο ο καθένας θα είναι ελεύθερος να συμβάλλει σε μια γενικευμένη ανάγκη της κοινωνίας για αλλαγή σελίδας. Είναι χρέος όλων μας και πολύ περισσότερο της δικιά μας γενιάς, να αντιληφθούμε τις δυνατότητες μας και κυρίως τα μέσα που μας δίνονται πλέον, για να φέρουμε κάτι διαφορετικό στην κοινωνία.

Τελειώνοντας αυτό το κείμενο θα θέλαμε να αναφερθούμε λιγάκι σε όλους όσους θα προσπαθήσουν να δαιμονοποιήσουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αυτή μας την προσπάθεια. Να ξέρουν ότι το μόνο που μπορούν να καταφέρουν, στην καλύτερη γι’ αυτούς περίπτωση, είναι να καταποντίσουν το πολιτικό σκέλος της λέξης Α.Π.ΟΧΗ. Τότε όμως η ανάγκη για κάτι νέο θα είναι ακόμα πιο έντονη και κανείς δεν θα είναι σε θέση να απέχει από το μέλλον του. Για όλους τους υπόλοιπους καλώς σας βρήκαμε, ακόμα μια φορά!

1ο Δημιουργικό Συνέδριο

Α.Π.ΟΧΗ.

ΥΓ1 : Αν φτάσατε ως εδώ το διαβάσμα, τότε μάλλον καλώς σας βρήκαμε idd!

ΥΓ2 : Αν πάλι θέλετε να δείτε από που προήλθε αυτό το κείμενο, τότε μάλλον καλύτερα να learn2google γιατί όπως το βρήκαμε εμείς, μπορείτε και εσείς!

ΥΓ3 : Αν και η πληροφορία ότι όντως έβρεχε τότε δεν είναι 100% εξακριβωμένη, ελπίζουμε στην κατανόησή σας. Τα υπόλοιπα στοιχεία της ιστορίας είναι μάλλον σχεδόν αληθινά.

Σαν τα χιόνια.. (μιας και μύρισε καλοκαιράκι ήδη)

Αναδημοσίευση από

Ελληνική κοινωνία έτος 2009

Η Ε.Σ. περπατάει αγέρωχα μέσα στο πλήθος, ψάχνοντας το επόμενο θύμα της. Κανείς δε φαίνεται να της δίνει σημασία, αν και θα έπρεπε για να πούμε του στραβού το δίκιο (μάλλον κυριολεκτικά), είναι λες και κινείται σε δικούς της ρυθμούς, με σκοπούς που μόνο αυτή μπορεί να καταλάβει. Κι όντως ξαφνικά σταματάει και αρχίζει να κοιτάει το ρολόι της εκνευρισμένη..2 ώρες στους δρόμους κι ακόμα να βρει κάποιον να περάσει την ώρα της και που ξέρεις να τον σαγηνεύσει κι όλας με τα κόλπα της. Είναι παλιά στο κουρμπέτι και αυτά είναι κόλπα ζόρικα, που κάνουν στο Ελλάντα.

Anyway δε γινόταν να πάει χαράμι η μέρα, τόση ώρα φτιαχνόταν και συγυριζόταν στον καθρέφτη, έπρεπε να συναντήσει κάποιον κι ας μην ήταν νέα γνωριμία. Στη φάση που ήταν θα περνούσε την ώρα της και με κάποιον που ήδη ήξερε, είχε αρχίσει να βαριέται και δεν την πλήρωναν τζάμπα στην τελική. Τις είχαν δοθεί προνόμια να έχει σχεδόν όποιον ήθελε, χωρίς τα χρόνια να αφήνουν κανένα σημάδι πάνω της και να διατηρείται νέα κι απαράλλαχτη. Βασικά η φύση της δουλειάς της αυτή καθ’ αυτή, ήταν που τη ξετρέλαινε, κι όχι ο παχυλός μισθός που της πρόσφερε κάθε μήνα τ’ αφεντικό. Ο κ. Ε.Κ. ήταν το πιο καλό αφεντικό που θα μπορούσε να είχε, πάντα σωστός απέναντί της αν και κάπως πιο σκεπτικός όσο περνούσαν τα χρόνια, κι απότομος.

Το γιατί είναι μια άλλη ιστορία που θα τη δούμε κάποιαν άλλη φορά, γιατί ξαφνικά μια φωνή διέκοψε της σκέψεις της Ε.Σ.

“Συγγνώμη για την ενόχληση μήπως ξέρετε που είναι η στάση για το μετρό;”

Κάπου τον ήξερε αυτόν, και πως σκατά τις μίλησε; ούτε που θυμάται πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος της απεύθυνε το λόγο, αλλιώς ήταν συνηθισμένη.. Αλλά αυτόν τον θυμήθηκε! Μια χαρά περίπτωση είναι, και καλά κρατιέται και του λόγου του, οπότε και θα κάνει τη δουλειά της και την ευχαρίστησή της ταυτόχρονα, το καλύτερό της. Μόνο να δεις πως τον λέγανε, είχε περίεργο όνομα, αλλά που θα πάει θα το θυμηθεί.. Α ναι! είναι το πατριωτάκι ο…

11 χρόνια πριν…

Καθόταν αμέριμνος, στο παγκάκι της γειτονιάς του και κοιτούσε τα κορίτσια να χασκογελάνε λίγο πιο κάτω.. Ήταν όλες μαζεμένες, η Ε.Α., η Δ.Ε. και η Δ.Υ. Που και που του  ρίχνανε κλεφτές ματιές και γελούσαν ακόμα πιο πολύ.. Είχε αρχίζει να του τι δίνει στα νεύρα αυτή η κατάσταση.. Και τότε, λες και ήρθε από το πουθενά, την άκουσε, μια φωνή θεσπέσια..

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για τη συνέχεια του άρθρου…

Read the rest of this entry