Daily Archives: 06/12/2009

Ανταπόκριση απο το σημείο κράτησης στην Αντιγονιδών Θεσσαλονίκης!

Αυτό που έγινε σήμερα το μεσημέρι στην πορεία δεν έχει προηγούμενο! Τα δακρυγόνα άρχισαν να πέφτουν απο την Αριστοτέλους με προφανή στόχο να διαλύσουν την πορεία το συντομότερο δυνατό. Παρόλα αυτά η πορεία συνεχίστηκε κανονικά και όταν έστριψε στην Αντογονιδών απο Εγνατία η κατάσταση ξέφυγε! Κλούβες των ΜΑΤ περίμεναν ήδη τους διαδηλωτές πολύ πριν την Αγιου Δημητρίου και εκεί αποφάσισαν οι μπάτσοι ότι πρέπει να αφήσουν νεκρούς στο μέρος…

Δακρυγόνα έπεφταν τόσο απο τους πάνω όσο και απο τους πίσω και όταν καταφέραν να μας ακινητοποιησουν (σ.σ. 150 διαδηλωτές) σε λίγα τετραγωνικά μέτρα άρχισε το ξύλο, οι γκλομπιές, τα φτυσίματα και οι απειλές!!! Κόσμος άρχισε να ποδοπατάται, κοπέλες λυποθήμησαν και τα γουρούνια δεν δεχόταν αρχικά καμιά μεταφορά κανενός έξω απο αυτό το σκηνικό ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!!! Βέβαια αποδείχτηκε πανηγυρικά ότι τα γουρούνια όχι μόνο δεν ξέρουν να κάνουν τη «δουλειά» τους, αλλά βρίσκοταν εκεί για άλλους λόγους που μόνο ο Χρυσοχοίδης και το κάθε κάθαρμα που έχει τη θέση του Χρυσοχοίδη μπορεί να δικαιολογήσει…

Τρία πράγματα έσωσαν την όλη κατασταση. Πρώτον δεν μπορούσαν να προσάγουν 150 άσχετους με το έτσι θέλω στην ΓΑΔΘ και έτσι περιορίστηκαν σε ΕΝΤΕΛΩΣ ΤΥΧΑΙΕΣ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ παιδιών που τρεχανε στα γύρω στενά τρομοκρατημένα! Κλουβές των ΜΑΤ που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στον παράλληλο δρόμο της Αγίας Σοφίας άδειαζαν δεκάδες ασφαλίτες ντυμένους μπαχαλάκηδες που έκαναν αυτό που ξέρουν καλύτερα απο όλα! Ρουφιανευαν και μάζευαν μεμονωμένα άτομα που απλά τρέχανε να σωθούν…Δευτερον,  η ομάδα Νομικής Βοήθειας ήταν εκεί απο την πρώτη στιγμή ώστε η κατάσταση να μην ξεφύγει πλήρως. Τέλος η ανασυγκρότηση ολόκληρης της πορείας πίσω απο το συμβαν με τον παλμό και τα συνθήματα τους απλά ανάγκασαν τα καθίκια να μην κάνουν  το ολέθριο λάθος και γελοιοποιηθουν πανελλαδικά…

Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ! Αφου αφεθήκαμε «ελευθεροι» και ενσωματωθήκαμε με την υπόλοιπη πορεία με στόχο την έλευση στην ΓΑΔΘ, ώστε να αφεθούν ελευθεροι οι 88 συλληφθέντες, η πλειοψήφια των οποίων δεν είχε καμία απολύτως σχέση με κάθε είδους επεισόδιο, ομάδες μπάτσων της ΔΕΛΤΑ, της ΖΗΤΑ και όπως αλλιώς λέγονται, μαζευαν αδιακρίτως κόσμο που ήθελε απλά να αποχωρήσει απο την πορεία…

Αυτές ήταν εν ολίγοις οι δράσεις των αξιωματούχων του Υπουργείου άκουσον άκουσον …»Προστασίας του Πολίτη» στη συμπρωτευουσα…

Αλλά είπαμε κάποια πράγματα δε γράφτηκαν ούτε τραγουδήθηκαν τυχαία… Το «αλήτες είναι τα ΜΑΤ κι οι ασφαλίτες» και το «Μπάτσοι Γουρουνια δολοφόνοι» είναι αλήθειες που ο καθένας που έχει ζήσει έστω και λίγο απο κοντά κάποιο παρομοιο γεγονός τις υιοθετεί ασυζητητί…

Λήψη φωτογραφιών σε δημόσιες συναθροίσεις παρουσία αστυνομίας

Ένα ερώτημα που τίθεται αρκετά συχνά τις περιόδους που συμβαίνουν διαδηλώσεις και συναθροίσεις παρουσία αστυνομικών δυνάμεων είναι το κατά πόσον επιτρέπεται στους παρευρισκόμενους η λήψη φωτογραφιών και κατά πόσον οι αστυνομικοί έχουν αρμοδιότητα να απαγορεύουν λήψη εικόνων ή και να προβαίνουν σε έρευνες ή κατάσχεση μηχανών λήψης εικόνας ή και ήχου. Ένα κείμενο του e-lawyer, Βασίλη Σωτηρόπουλου.

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για να δείτε τι ισχύει σε αυτές τις περιπτώσεις.
Read the rest of this entry

Πορεια Θεσσαλονικη 6-12-2009 συνεχεια

Η δυναμικη ανασυγκροτηση της πορειας καταφερε να απεγκλοβισει τους συντροφους απο την Αντιγονιδων και αυτη τη στιγμη συνεχιζετε η πορεια. Εχουν γινει πολλες προσαγωγες κυριως απο παιδια που ετρεξαν να γλυτωσουν απο τα δακρυγωνα και τους τσιμπησαν τα σκυλια της σημοκρατιας που περιμεναν κρυμμενα σε καθε γωνια πανω και κατω απο την εγνατια. Πολυ προσοχη! μην κυκλοφορειται μονοι!

Να θυμησουμε οτι χθες το ασυλο το εσπασαν τα ματ και συνελαβαν 8 ατομα μεσα απο το χωρο του πολυτεχνειου!!!

Σκατα στην δημοκρατια σας καθικια.

Πορεια Θεσσαλονικη 6-12-2009

Μια πρωτη περιγραφη της ως τωρα καταστασης: Ο στρατος κατοχης της δημοκρατιας της νεας κυβερνησης μας εδειξε πως δεν πρεπει να ανησυχουμε… ειναι ιδιοι με αυτους της νδ και ισως χειροτεροι. Ειδαμε την καταστολη των δεξιων φασιστων και τωρα των κεντρωων φασιστων. Οι πρασινοφρουροι εχουν φροντισει καλα ωστε κανενα απο τα εγκληματα που διαπρατουν αυτη τη στιγμη οι δυναμεις καταστολης και διαβρωσης των κοινωνικων αγωνων να μην φανουν με κανενα τροπο στο ευρη κοινο. Απο την αρχη της πορειας τα ματ, δελτα, ασφαλεια και οπκε θελησαν να μην γινει η πορεια. Εριξαν αμεσως δακρυγωνα και κροτου λαμψης. Η πορεια εσπασε 2 φορες και ανασυγκροτηθηκε ξανα στο υψος της Αντιγονιδων οπου και κρατουνται περικυκλομενοι απο κατασταλτικες δυναμεις γυρω στους 200 διαδηλωτες και αλλοι σε μικροτερες ομαδες μεσα σε πολυκατοικιες και ταρατσες πολυκατοικιων.

Αλέξης Γρηγορόπουλος – «Μη με ξεχνάτε»


Κάθε φορά που ακούω φωνές στο δρομο,
η πόρτα τρίζει, ανοίγεις και μπαίνεις.
Με πάνινα παπούτσια κι εκείνη τη μπλούζα
MARVIN AND FRIENDS
και τη μπλέ ριγέ ζακέτα σου.
«Μή με ξεχνάτε » μου λές
κι όλο κοιτάζεις στα χαμένα.
«Υπάρχει ελπίδα ρε φίλε;» ρωτάς
κι εγώ δεν ξέρω τι να πω.
Κοιτάζω πίσω και τρέχω εκεί,
γωνία Μεσολογγίόυ και Τζαβέλλα,
εκεί που σ’άφησα για να σε ξαναβρώ.
Μπερδευω κόσμους μεταξύ τους,
σπάω το χρόνο , ανακατεύω τα κομμάτια.
Τα Πολυτεχνεία, τους Δεκέμβρηδες, τις χαμένες επαναστάσεις,
που ζεσταίνονται σα φυλλαράκια,
σα φυλλαράκια σε μια γωνιά στην άσφαλτο
που σκάνε μύτη μόλις ανάβει φωτιά.
«Οι ουτοπίες ρε φίλε, οι ουτοπίες…»
σ’ακούω να μουρμουρίζεις.
Δεν εισαι πια δεκάξι, μεγάλωσες,
μακρύναν τα μαλλιά σου,
βαθύνανε τα μάτια σου σα θάλασσες.
Πέρασες απ’την άλλη μεριά αλλά να…,
όποτε βλέπω άδεια καρέκλα
και τον καφέ ν’αχνίζει μόνος στο τραπέζι,
σε σκέφτομαι και λέω πως είσαι συ…
Αραγε ήσουνα στο λάθος μερος, τη λάθος στιγμή;
Η εχει απλά η ζωή εναν τρόπο να μιλαει,
και διάλεξε εσένα να τα πείς,
να πείς τη «λέξη και το γράμμα»
χωρίς να βγάλεις ένα αχ την ώρα που έπεφτες;
Να πείς πως κάναμε πίσω, πως το ξεχάσαμε το όνειρο,
το καταδώσαμε έτσι απλά για ένα τίποτα,
για μια «ζωή» σε εισαγωγικά,
μ’ ένα κλεμμένο εισιτήριο στην τσέπη,
μια δανεική διαδρομή λίγο πιο πέρα.
Λιγο πιο πέρα που;;;;
Α ρε φίλε, καταμόναχο αγριμάκι,
μια στάλα ουρανός ήσουνα μόνο,
ενα φωσάκι τόσο δα μά κοίτα…
Ενα παιδί σαν όλα τα παιδιά,
που όμως μια ανάσα, ενα γέλιο του τρελό,
ενα αντριλίκι παιδικό,
ζυγίζει αλήθεια πιο βαριά
απ’όλες τις υπέροχες κοσμοθεωρίες.
Σου χρωστάω, σου χρωστάμε
αυτή τη στάλα ουρανό,
αυτή τη στάλα ουρανό ρε γαμώτο…
Καθε φορά που μυρίζει καπνια και δακρυγόνα,
ανοίγεις την πορτα και μπαίνεις.
Με πάνινα παπούτσια κι αυτή τη μαύρη μπλούζα Marvin and friends.
«Mή με ξεχνάτε ρε φίλε,μη με ξεχνάτε» μου λες

Αναδημοσίευση απο το προσωπικό blog του Γιώργου Σαρρή

Αρέσει σε %d bloggers: