Νικόλας Άσιμος – Ο καβαλάρης του ουρανού [6 ανέκδοτα τραγούδια]

Σαν σήμερα το 1988 ο Νικόλας Άσιμος αποφάσισε πως ήταν η ώρα να πέρασει… απέναντι και έβαλε τέλος στη ζωή του


Μια μέρα σαν σήμερα το 1988 ο Νικόλας Άσιμος άφησε πίσω τον σαματά και τους ανθρώπους και ξαναέγινε… καβαλάρης όπως «απειλούσε» μέσα από τον «Μπαγάσα» το πιο γνωστό του τραγούδι. Έβαλε με μια θηλιά τέλος στη ζωή του και παρέμεινε ασυμβίβαστος ακόμα και στον θάνατο κάνοντας την ύστατη… ζαβολιά του. «Θάψτε με κάπου αν γίνεται ήσυχα ή καλύτερα κάψτε με και σκορπίστε με» έγραφε σε ένα από τα 6 τελευταία χειρόγραφα σημειώματα του στα οποία εξηγούσε, μεταξύ άλλων, τους λόγους που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία.

«Νικόλας Άσιμος. Ουχί Νίκος, ουδέ Νικόλαος. Νικόλας και το «Άσιμος» με γιώτα…» έλεγε ο ίδιος όταν συστηνόταν και ήξερες από την πρώτη ματιά ότι δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Ένα φιλόσοφος του πεζοδρομίου, ένα στοιχειό των Εξαρχειών που σε σταματούσε στο δρόμο και σε αφόπλιζε με ερωτήσεις του τύπου: «Γιατί πατάς τις κάλτσες σου;» και «Εσύ που φοράς μια γραβάτα είσαι κύριος, εγώ που φοράω δύο είμαι δύο φορές κύριος;». Κάποιοι δεν μπορούσαν να τον καταλάβουν και απλά τον απέρριπταν φωνάζοντας: «Είσαι νούμερο» και ο Νικόλας απαντούσε: «Καλύτερα νούμερα, παρά αριθμός».

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για τη συνέχεια του αφιερώματος

Γεννήθηκε σαν Νικόλαος Ασημόπουλος στις 20 Αυγούστου του 1949 στη Θεσσαλονίκη. Οι γονείς του ήταν από την Κοζάνη, όπου ο Νικόλας έζησε τα παιδικά του χρόνια και τελείωσε το σχολείο. Ως έφηβος, ασχολήθηκε με τον αθλητισμό. Διακρίθηκε στο άλμα εις ύψος, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στους μαθητικούς αγώνες σχολείων της Μακεδονίας το 1965, καθώς και στο ποδόσφαιρο. Ήταν τερματοφύλακας και είχε το παρατσούκλι «Βίντος». Μάλιστα, του έγινε επίσημη πρόταση από την ομάδα της Κοζάνης, αλλά τελικά η συμφωνία ναυάγησε. Το Άσιμος το καθιέρωσε μετά από μια επιστολή που είχε στείλει στον Νίκο Μαστοράκη (τότε επιμελείτο μια στήλη στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος). Στα 18 του πάει στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει στο Νεοελληνικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής και τον Μάιο του 1973 κατεβαίνει στην Αθήνα.

Αρχίζει να ψάχνει τρόπους να αποφύγει την θητεία ενώ δημιουργεί το «Μουσικό Θέατρο Φτώχειας» (Μου.Θε.Φτω.), Το κοινό δεν αγκαλιάζει την προσπάθεια του και έρχεται το κλείσιμο. Ο απογοητευμένος Άσιμος βρίσκει παρηγοριά στη Λιλιά Χαριτάκη. Το 1975 βγαίνει η πρώτη του δισκογραφική δουλειά «Ρωμιός- Μηχανισμός» που η επιτροπή λογοκρισίας την απαγόρευσε από τα ραδιόφωνα. Δουλεύει σε ένα μαγαζί με επιτυχία αλλά η ρήξη έρχεται όταν ο μαγαζάτορας θέλει να ανεβάσει το ποτό. Μένει πάλι στο δρόμο με την Λίλιαν έγκυο και το 1976 εγκαθίσταται στα Εξάρχεια. Παρασκευή 28 Μαΐου του 1976, έρχεται στον κόσμο η «Νιουνιού», όπως συνήθιζε να αποκαλεί ο Νικόλας την κορούλα του Λιλιά (δίνει πλέον παραστάσεις με το κουκλοθέατρο της σε όλη την Ελλάδα).

Ηχογραφεί και διακινεί μόνος του τις «απαγορευμένες κασέτες» όπως τις έλεγε. Περνάει δυσκολίες και το φθινόπωρο του 1977 συλλαμβάνεται. Στις 24 Οκτωβρίου προφυλακίζεται μαζί με πέντε εκδότες με την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας και υποκίνησης στην διατάραξη της κοινής ειρήνης. Δύο μήνες κρατάει η προφυλάκιση και βγαίνοντας από τις φυλακές της Αίγινας λέει: «Θα ξανάρθω!».

Την άνοιξη του 1978 τον καλούν να παρουσιαστεί στην Πολεμική Αεροπορία, στην Τρίπολη αλλά με μια μοναδική παράσταση στο στρατόπεδο κερδίζει αναβολή για άλλο ένα χρόνο. Το καλοκαίρι του 78 χωρίζει με την Λίλιαν, μετά από μία εκρηκτική συμβίωση. Άνοιξη του 1979, παρουσιάζεται εκ νέου στην Πολεμική Αεροπορία, στο Ελληνικό αυτή τη φορά. Η παράσταση που έδωσε του δίνει αναβολή για έναν χρόνο με τη διάγνωση «Σχιζοειδής Ψύχωσης».

Το 1981 έγραψε το βιβλίο «Αναζητώντας Κροκανθρώπους» (κυκλοφόρησε αρχικά σε φωτοτυπίες) και το 1982 κυκλοφόρησε τον πρώτο του μεγάλο δίσκο, με τίτλο «Ο Ξαναπές». Πλέον ο Νικόλας ισορροπεί επικίνδυνα στο τεντωμένο σκοινί της αυτοκαταστροφής. Πρωτοστατεί στην κατάληψη ενός ερειπωμένου σπιτιού επί της οδού Βαλτετσίου, αριθμός 42, στα Εξάρχεια. Ήταν η πρώτη κατάληψη στην Ελλάδα και ακολουθούν χαώδεις καταστάσεις στο κέντρο της Αθήνας με αποκορύφωμα την αυτοκατάληψη της περιβόητης «υπόγας» του. Το 1983 ξεκινά η πορεία προς το…τέλος. Συλλήψεις, εγκλεισμοί στο Δαφνί, ξύλο και φάρμακα. Το 1986 ο Άσιμος κυκλοφορεί τη δεύτερή του «Τριπλή Κασέτα» που με βάση τις ηχογραφήσεις που περιέχονται εκεί θα κυκλοφορήσει 6 χρόνια αργότερα ο μεταθανάτιος δίσκος «Στο Φαλημέντο του κόσμου – Γιουσουρούμ».

Ο χειμώνας του 1987 βρίσκει τον Άσιμο σε έναν δικό του κόσμο. Ο «Έτσι» έχει χαθεί και δεν υπάρχει γυρισμός. Κυκλοφορεί σαν φάντασμα στα Εξάρχεια σέρνοντας ένα ψόφιο σκυλί (έκανε πειράματα με πολλά ζώα) ενώ έχει γίνει πολύ επιθετικός. Ακολουθούν συλλήψεις, κατηγορίες και η τελευταία του κασέτα την Άνοιξε το ’87. Έχει βυθιστεί σε έναν παρανοϊκό κόσμο τον Οκτώβριο και παρά τη θέλησή του, έπειτα από οδηγίες του πατέρα του, οδηγείται διά της βίας στην ιδιωτική ψυχιατρική κλινική «Γαλήνη». Βγαίνοντας από την κλινική, ράκος από τα ψυχοφάρμακα, τον περιμένει ένα δικαστήριο για βιασμό (δεν τεκμηριώθηκε ποτέ η κατηγορία). Η απόφαση για το «φευγιό» έχει παρθεί. Μετά από δύο ανεπιτυχείς απόπειρες αυτοκτονίας, στις 17 Μαρτίου του 1988 βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του.

Η κηδεία του Νικόλα, έγινε το απόγευμα της Παρασκευής 18 Μαρτίου 1988 στο νεκροταφείο της Καλλιθέας στη Νέα Σμύρνη, παρουσία 200 περίπου ατόμων.Τα έξοδα της κηδείας ανάλαβε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, φροντίζοντας λίγο καιρό αργότερα να τοποθετηθεί μία μαρμάρινη επιτύμβια στήλη αναγράφοντας τους στίχους του «Μπαγάσα».

Ο Άσιμος έζησε όπως ήθελε, προκάλεσε, προβλημάτισε και τελικά «ξέρασε την μπαταρία» ενός συστήματος που δεν τον χωρούσε. Δεν ήταν ο πιο εύκολος άνθρωπος και τα τελευταία χρόνια του, ζούσε στη δικιά του πραγματικότητα. Οι στίχοι του όμως ήταν τόσο αληθινοί που κάποιες φορές πονάνε. Άγγιξε όσο λίγοι την ουσία των πραγμάτων και τραγούδησε σκέψεις των ανθρώπων που είτε ο φόβος είτε ο εγωισμός τις κρατούσε μέσα τους. Ας ελπίσουμε ο «μπαγάσας» να περνά καλά εκεί πάνω.

Κείμενο : Ηλίας Τομαράς

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΑΣΙΜΟΥ πριν αυτοκτονήσει.

Μήνυμα προς όλους, για όλα.

Μια είναι η βόλτα, μόνο μια, αυτή θα μας λευτερώσει.

Δε σταματάει αυτή η βόλτα, ούτε ποτέ της έχει αρχίσει.

Magic theater fur fur

…Το μεγαλύτερο θέατρο στην ιστορία, που καταργεί την ιστορία. Εγώ που το έχω ξεκινήσει έχω αναλάβει την ευθύνη.

Με ξέρουν όλοι οι σοφοί του κόσμου, κι όλοι οι καλλιτέχνες του πλανήτη.

Στην αρχή υπήρξα μονάχος μου, τώρα υπάρχουν κι άλλοι πολλοί που μπήκανε στο θέατρο μας.

Ανθρώπους ψάχνουμε όχι ιδεολογίες, Ανθρώπους να’χουν θάρρος, αγάπη, καλοσύνη. Ανθρώπους που δεν είναι ψεύτες, ρηχοί και βολεμένοι και ξέρουν να δίνουνε, όχι να ρουφάν και να εκμεταλλεύονται τους γύρο. Ανθρώπους έστω με καρδιά. Ας είναι δικηγόροι, παπάδες και αστυνόμοι. Ας είναι και χαφιέδες, κομουνιστές, αναρχικοί, αρκεί να έχουν τόλμη να κρατήσουν ένα λόγο και να πούνε την αλήθεια.

Αν δεν καταλαβαίνετε το θέατρο μας και μας κοροϊδεύετε ακόμα δεν φταίμε εμείς.

Εμείς έχουμε τη γνώση. Αυτή που δεν έχουν όλοι μαζί οι κυβερνήτες, οι δικαστές και οι γιατροί.

Σας κολλάμε στον τοίχο με ένα ζελοτέιπ.

Είμαστε καθαροί γι’ αυτό ζούμε μέσα στις υπόγες και χαρίζουμε.

Δίνουμε παραστάσεις στην πλατεία και χαίρονται τα παιδάκια και δεν έχουμε λεφτά.

Είμαστε αυτόδουλοι της καλοσύνης . ξέρουμε να δημιουργούμε όχι να καταστρέφουμε. Ξενυχτάμε μέρα νύχτα και φτιάχνουμε μονάχοι τα όργανα μας.

Οι άλλοι σπανέ λάμπες και μπουκάλια, εμείς τα καθαρίζουμε με σκούπες. Οι σκουπιδιάρηδες είναι μαζί μας και όλοι οι άνθρωποι το πλανήτη.

Ρωτήστε στην περιοχή των Εξαρχείων που μας ξέρει. Μας αγαπάνε όλοι. Ρωτήστε αν χρωστάμε τίποτα και σα κανένα. Σε όλους έχουμε δώσει παραπάνω.

Μπακάληδες, ψιλικατζήδες, περιπτεράδες, ταβερνιάρηδες μας εκτιμάνε.

Χαρίζουμε το γέλιο, αγάπη και ευτυχία.

Κάναμε τους γέρους να αισθάνονται παιδιά.

Τα πρεζόνια να κόψουνε την άσπρη και να γελάνε.

Εγώ που το’ χω ξεκινήσει δεν έδειρα ποτέ και πουθενά κανένα.

Με έχουν περάσει από όλα τα μπουντρούμια και το κορμί μου είναι γεμάτο πληγές.

Τα όπλα μου είναι πιστολάκια και νταούλια απ’ αυτά που παίζουν τα παιδάκια, παίζει και η μικρή μου κόρη.

Όταν όλοι εσείς κολλάτε αφίσες και γεμίζετε σκουπίδια την Αθηνά εγώ σας πολεμάω με μια ζωγραφιά στον τοίχο του σπιτιού μου. Εκεί που ήταν βόθρος και μπάζα και ουρλιάζανε τα κομπρεσέρ.

Εκεί μένω τώρα, τρία χρόνια μαζί με την μικρή μου κόρη, φιλοξενώντας κι άλλους που δεν είχανε να φανέ και που να κοιμηθούνε.

Και δε φοβάμαι να δώσω τη διεύθυνση μου, την ξέρουν όλοι

‘ΑΡΑΧΩΒΗΣ 41′ ΕΞΑΡΧΕΙΑ

ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΕΧΩ ΠΑΡΑΠΟΝΑ.

ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΩ ΚΑΤΙ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ.

Έμαθα πως συνεχίζονται οι διώξεις εναντίον μου. Πως βάλανε εισαγγελέα για να με βάλουνε ξανά στο ψυχιατρείο και να μου κάνουν ίσως και λοβοτομή

Είμαι υποχρεωμένος να με σώσω

Καταγγέλλω λοιπόν δημόσια.

Στις 6 Οκτώβρη με πιάσανε έξω από το δρόμο του σπιτιού μου να παίζω θέατρο του δρόμου.

Με σύρανε με τη μια στο αστυνομικό τμήμα, με δέσανε με χειροπέδες, μου σπάσανε τα πλευρά μου, με πήγαν στο Αιγινίτειο ψυχιατρείο, με είχανε δεμένο.

ΕΓΩ ΤΟΥΣ ΕΛΕΓΑ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΙΣ ΛΕΝΕ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ και αυτοί με βγάλανε τρελό.

Έκανα ακόμη και αυτούς που με χτυπούσαν να γελάνε.

Αντί να τηρήσουν ένα λόγο ότι πια δε θα μ’ αγγίξουν με σύρανε δεμένο στο ΔΑΦΝΙ.

Στο χειρότερο μπουντρούμι με ξάπλωσαν, με ξαναχτύπησαν και μου κάνανε ενέσεις απ’ αυτές που σκοτώνουνε βουβάλια (παρ’ όλο που πάλι μου δώσανε λόγο ότι δεν θα μ’ αγγίξουν ) και με πάτησαν σα χαλάκι και με βάλανε με τις χειρότερες ρουφήχτρες.

Τους αρρώστους που προσπαθούσαν να μου πάρουν το ρολόι και ότι άλλο είχα πάνω μου, ακόμη και το τελευταίο μου τσιγάρο.

Όλοι οι γιατροί του κόσμου δεν τήρησαν ένα λόγο.

Αλλά εγώ κατάφερα και βγήκα και είμαι ζωντανός.

Σε λιγότερο από δυο μέρες κι απ’ το χειρότερο μπουντρούμι.

Ας έρθουν οι ψυχίατροι μια βόλτα μαζί μου και θα τους δείξω.

ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΡΕΛΟΣ.

ΞΕΡΩ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΩ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΜΕ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, ΜΕ ΜΙΑ ΚΑΡΑΜΟΥΖΑ, ΜΕ ΕΝΑ ΚΟΥΤΙ ΣΠΙΡΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΑΓΑΠΗ.

Ευχαριστώ όλους όσους κινητοποιήθηκαν για να με βγάλουν έξω, αν και κάπως καθυστερημένα. Ήμουν ήδη έξω και περίμενα τον πατέρα μου να βάλει μια υπογραφή.

Ευχαριστώ την Κατερίνα Γώγου που παράτησε το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και ήρθε.

Ιδίως το Διονύση το Σαββόπουλο καθώς και το φίλο μου ψυχίατρο Δημήτρη Μαντούβαλο.

Πήγα χθες μονάχος στο αστυνομικό τμήμα, ρώτησα αν κατά λάθος άγγιξα κανένα, μου είπαν όλοι όχι

Τους ζήτησα να μου δώσουν πίσω ένα μενταγιόν και μια καρφίτσα ανεκτίμητης αξίας (μου είναι χαρισμένα) Κάνανε ότι δεν ξέρουνε και ούτε το μισοσπασμένο χέρι μου δεν είχαν την τόλμη να μου σφίξουν.

Ας μου τα δώσουν όλα πίσω και τους συγχωρώ όλους.

ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΑΜΕΣΩΣ ΤΙΣ ΨΕΥΤΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ.

ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΩ ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΣΩ ΝΑ Μ’ ΕΚΤΕΛΕΣΕΤΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΠΛΑΤΕΙΑ. ΤΟ ΠΡΟΤΙΜΑΩ ΠΑΡΑ ΤΟ ΨΕΜΑ, ΣΤΑΥΡΟ Η ΚΡΕΜΑΛΑ.

Τώρα εγώ βρίσκομαι αποσυρμένος στο προσωπικό μου νησάκι όπου κανείς δεν μπορεί να πλησιάσει. Εδώ βλέπω και τη νύχτα και χρειάζεται να ξεκουραστώ και να θεραπεύσω το πληγωμένο μου κορμί.

Ταχυδρομώ αυτό το γράμμα στον πληρεξούσιο μου δικηγόρο. Προς όλους και για όλα.

Ακόμα και στους ψυχιάτρους και τον τυχόντα εισαγγελέα.

Βοηθήστε με να επανέλθω στον κόσμο και να παίξω τη μουσική που δεν έπαιξα ακόμα. Και ας μου σπάσανε τις κιθάρες και τα μηχανήματα μου. Δεν ζητάω αποζημίωση, ένα μονάχα συγνώμη εγώ ζήτησα χιλιάδες.

Καλώ τους φίλους δημοσιογράφους που με ξέρουν όλοι. Τώρα που κινδυνεύω, να δημοσιεύσουν το γράμμα, όλο, χωρίς περικοπές.

Τόσες συναυλίες έχω δώσει και δε γράφτηκε γραμμή. ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ και σας συγχωράω. Πολεμήστε την ΑΛΗΘΕΙΑ. Είναι αυτό που έχετε ξεχάσει.

Το μήνυμα της βόλτας είναι για όλους και για όλα.

Για όσους δεν καταλαβαίνουν και με θεωρήσανε τρελό εμένα ας κάνουνε τον κόπο να μελετήσουν βιβλία.

Όπως το ’1984′ του Όργουελ το λύκο της στέπας του Έρμαν Έσσε, τις ‘ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΔΥΝΑΜΗΣ’ του Δον Χουάν, τον Ευριπίδη, τον Αισχύλο, τον Αριστοφάνη, την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία για το Διόνυσο, τον Πάνα, τον Ιάσονα και άλλους, τη ‘Δολοφονία του Χριστού’ του Βίλχελμ Ράιχ, την Αποκάλυψη του Ιωάννη το Διογένη με το φανάρι, την κατσαρίδα που έμαθε να πετάει.

Η ας διαβάσουν το βιβλίο μου ‘ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΚΡΟΚΑΝΘΡΩΠΟΥΣ’ και πολλά άλλα, ΖΕΝ και ΓΙΟΓΚΑ, ακόμα και τον Αϊνστάιν.

Εγώ τα κάνω πράξη κάθε μέρα και στο δρόμο.

ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΑΘΩΩΣΩ.

Αλλιώς ο άγγελος του κόσμου το είπε και θα το κάνει, θα φύγει και θα σας αφήσει να περπατάτε μπουσουλώντας ή θα σας κολλήσω τη χειρότερη βρισιά που λέω,

ΕΙΣΑΣΤΕ ΜΠΟΥΜΠΟΥΝΕΣ.

Καλώ και το Μίνω Βολανάκη να έρθει και να μας σφίξει το χέρι.

Εμείς κάνουμε συμβάντα και χάπενινγκ και όχι αυτός στα Βραχιά.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΕΤΑ ΤΙΜΗΣ

Και όλο το MAGIC THEATER FUR FUR

Υ.Γ.

ΞΕΚΟΥΝΗΘΗΤΕ ΟΜΩΣ ΑΜΕΣΩΣ.

Η αλλιώς πάτε μια βόλτα μέχρι το πολυτεχνείο εκεί που είναι εκείνο το κεφάλι που προσκυνάτε όλοι. Κάντε τον κόπο, σκύψτε και διαβάστε.

ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Κάτω δεξιά είναι γραμμένο του Ανδρέα Κάλβου είναι.

Ή πάτε μια βόλτα μέχρι τον τάφο του Καζαντζάκη κάτι γράφει ‘Δεν έχω τίποτα να χάσω. Είμαι ελεύθερος’

ΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΜΑΙ. ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ

ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ

Ακούστε 6 ανέκδοτα τραγούδια του Νικόλα τα οποία δεν κυκλοφόρησαν ούτε στις παράνομες κασέτες του και βρέθηκαν σε μια κασέτα στο σπίτι όπου κρεμάστηκε στην Καλλιδρομίου 55, με τίτλο «Δοκιμές στην κιθάρα»

Σχόλιο Stoned Sparrow : Για οσους ενδιαφερονται, το βιβλιο του Νικολα “Αναζητωντας Κροκανθρωπους” ειναι διαθεσιμο εδω : http://www.asimos.gr/asimos_krokanthrwpous.html

Advertisements

Posted on 18/03/2010, in Ανεξαρτησία στην κοινωνία, Ελληνικό Hip-Hop and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. 3 Σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: