Daily Archives: 14/05/2010

Αφιέρωμα – Νίκος Γκάτσος – 18 χρόνια χωρίς την «Αμοργό»

Ο Ποιητής Νίκος Γκάτσιος

Ο Ποιητής Νίκος Γκάτσιος

“Τον θεωρώ τον πιο σημαντικό άνθρωπο που γνώρισα στη ζωή μου, μετά τη μητέρα μου”.

Με αυτές τις λίγες λέξεις σκιαγράφησε τον Νίκο Γκάτσο ο Μάνος Χατζιδάκις . Τα 18 χρόνια που δημιουργεί η πάροδος της βιολογικής απουσίας του Νίκου Γκάτσου (σαν σήμερα το 1992) προβάλλουν και αποκαλύπτουν  την σπουδαία του προσφορά στην ελληνική ποίηση και το ελληνικό τραγούδι.

Γιατί ο Ν. Γκάτσος  κατάφερε με ένα μοναδικό τρόπο να δημιουργήσει ένα αυτόνομο ποιητικό σύμπαν πάνω σε καθορισμένα εκ των προτέρων από τους συνθέτες μουσικά μέτρα. Ανάμεσα στα ποιητικής αισθητικής τραγούδια του Ν. Γκάτσου είναι τα «Αθανασία», «Η μικρή Ραλλού», «Αύριο πάλι», «Σ’ έβλεπα στα μάτια», «Μάτια βουρκωμένα», «Παλικάρι στα Σφακιά», «Ο Γιάννης ο φονιάς», «Κοίτα με στα μάτια», «Μπουρνοβαλιά», «Η ενδεκάτη εντολή», «Κεμάλ» και «Περιμπανού». Τα περισσότερα από τα προαναφερθέντα τραγούδια είναι καρπός της συνεργασίας του με τον Μάνο Χατζιδάκι. Είναι γνωστή η καλλιτεχνική τους συμπόρευση – ο Χατζιδάκις βρήκε στον Γκάτσο τον Λόγο των τραγουδιών του.

Θεωρείται ως ο κατ’ εξοχήν εκφραστής του ελληνικού ποιητικού υπερρεαλισμού. Ο ποιητής της συλλογής «Αμοργός», κορυφαίος στιχουργός της ελληνικής έντεχνης μουσικής, μεταφραστής, ο Νίκος Γκάτσος γεννήθηκε στα Χάνια Φραγκόβρυσης – Ασέα – στις 8 Δεκεμβρίου 1911…Τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο στο χωριό του, το Γυμνάσιο στην Τρίπολη και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, οπότε και έρχεται σε επαφή με τους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής.

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για τη συνέχεια του αφιερώματος

Από : The Insider

Read the rest of this entry

Μια περίεργη φωτογραφία

Για δες κάποιοι απο αυτούς που σπάνε τι έκαναν πριν σπάσουν;

Φαίνεται σε κανέναν λογική αυτη η φωτογραφία;

Αφού οι αναρχικοί δεν τα έχουν καλά με τη σημαία… Πως γίνεται;

Από : Βρασμό


Ας ξεπεράσουμε τις εθνικές “σιωπές”

Με αφορμή την επίσκεψη Ερντογάν αναδημοσιεύουμε ένα παλιότερο κείμενο από το feleki.

Στις 30 Οκτωβρίου του 1930, ο Βενιζέλος προχώρησε στην υπογραφή του πρώτου, στην ιστορία των δύο χωρών, συμφώνου φιλίας με την Τουρκία. Πιο συγκεκριμένα, υπογράφτηκε στην Άγκυρα, ανάμεσα στον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Ισμέτ Ινονού, τον Τεβφρήκ Ρουσδή και τον υπουργό εξωτερικών Ανδρέα Μιχαλακόπουλο, συνθήκη φιλίας, ουδετερότητας, διαλλαγής και διαιτησίας, που συνοδευόταν και από ένα Πρωτόκολλο περιορισμού των ναυτικών εξοπλισμών, συμβάσεις εγακαταστάσεων προξενικής αρχής και εμπορίου μαζί με την πολιτική συνθήκη φιλίας.

Γιατί όμως είναι απαραίτητο να γνωρίζει κάποιος για το συγκεκριμένο σύμφωνο φιλίας; Ο σημαντικότερος λόγος είναι ότι πρέπει (επιτέλους!) να μαθαίνουμε από το σχολείο ότι η ελληνική ιστορία δεν περιλαμβάνει μόνο τον αέναο αγώνα της ελληνικής «ψυχής» να περισωθεί από εχθρικούς «άλλους» ή και να επιβάλλει την ανωτερότητά της (ποιος, άραγε, θυμάται, από την σχολική ιστορία, το ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας;). Η ελληνική ιστορία έχει ανάγκη τη φιλία και τη συνεργασία, ακόμα και με προαιώνιους «εχθρούς». Κάτι τέτοιο δεν αποτελεί κατάπτωση του ελληνικού μεγαλείου αλλά αποδοχή μίας ακλόνητης πραγματικότητας: όσο κι αν τονίζεται η εθνική διαφορετικότητα, η ιστορία προχωράει πια με συνεργασίες. Το ιδεολόγημα του εθνικισμού, όσο κι αν προσφέρει μεταφυσικά επιχειρήματα προκειμένου να αισθανόμαστε ασφαλείς στα όρια του εθνικού μας κράτους, είναι ανεπαρκές να αντιμετωπίσει τα δεδομένα του 21ουαιώνα.

Το ελληνοτουρκικό σύμφωνο βέβαια, υπογράφτηκε τον προηγούμενο αιώνα αλλά είναι η πρώτη προσπάθεια προσέγγισης των δύο χωρών κάτω από αντίξοες συνθήκες. Αποδεικνύει (μέσα βέβαια σε ένα ιστορικό πλαίσιο τελείως διαφορετικό από το σημερινό) ότι οι δύο προαίωνιοι αντίπαλοι δημιούργησαν το κατάλληλο έδαφος της ειρηνικής συμβίωσης, συνύπαρξης και συνεργασίας. Το σύμφωνο αυτό αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι τα δύο κράτη μπορούν να ξεπεράσουν τις εθνικές τους «σιωπές».

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για τη συνέχεια του άρθρου

Read the rest of this entry

Burn Motherfuckerz – Δεν δέχεται την καύση των νεκρών η Ιεραρχία!

Να μην δέχεται την καύση των νεκρών αποφάσισε η συνεδρίαση της Ιεραρχίας. Ωστόσο, ειδικά κριτήρια τα οποία αναμένεται να συζητηθούν στην επόμενη Ιεραρχία, ίσως να αποτελέσουν εξαίρεση στον κανόνα.

Όπως ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος Τύπου της Ιεραρχίας, μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος (Sacred God), αποφασίσθηκε ότι η Ιεραρχία εμμένει στην προηγουμένη απόφασή της σύμφωνα με την οποία:

  • Για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς η Εκκλησία γνωρίζει και συνιστά ως μοναδικό τρόπο αποσυνθέσεως του νεκρού σώματος την ταφή σύμφωνα με την αγία Διδασκαλία Της και την από αιώνων Παράδοσή Της. (και όχι για το τεράστιο και πιο αισχρό εμπόριο που υπήρξε ποτέ !)
  • Η Εκκλησία δεν έχει αντίρρηση για την καύση των νεκρών για τους ετεροδόξους και ετεροθρήσκους.(Ε βέβαια! Αφού η Διαδασκαλία Της το λέει καθαρά. Άμα πιστεύεις αλλού, θα καείς στην κόλαση οπότε…τσάμπα καύση!)

Από : Kameleon

Αρέσει σε %d bloggers: