Ένας γίγαντας με ματωμένα πόδια: Η Κίνα, ο καπιταλισμός και η κατανάλωση…

Στις 26 Μάη ένας 23χρονος εργαζόμενος στο εργοστάσιο Foxconn στην επαρχία Hebei της Κίνας αυτοκτονούσε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες.  Η αυτοκτονία του ήταν η τελευταία σε έναν κύκλο θανάτου που έχει ανοίξει στο συγκεκριμένο εργοστάσιο από τις αρχές του χρόνου, καθώς δέκα συνολικά εργαζόμενοι αυτοκτόνησαν -με την αμέσως προηγούμενη αυτοκτονία να συμβαίνει στις 21 του Μάη- και δύο ακόμα αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν. Το εργοστάσιο παράγει μέρος του υψηλής τεχνολογίας εξοπλισμού του iphone και ipad της apple και αποτελεί τυπικό παράδειγμα του «Κινέζικου Αυταρχικού (καπιταλιστικού) θαύματος».

Μετά τα περιστατικά το αφεντικό της Apple, Steve Jobs, δήλωσε πως το εργοστάσιο είναι παράδεισος (!!!) και δεν έχει καμία σύνδεση με τα όσα συμβαίνουν. Για την ακρίβεια η δήλωση του ήταν επί λέξη: «You go in this place and it’s a factory but, my gosh, they’ve got restaurants and movie theatres and hospitals and swimming pools. For a factory, it’s pretty nice» (!!!). Παρανοϊκοί και αυτοκατασροφικοί άνθρωποι λοιπόν οι οποίοι αρνούνται τον παράδεισο της εργασίας επί 12 ώρες τη μέρα για 6 μέρες τη βδομάδα, στην καλύτερη των περιπτώσεων, για την αμύθητη αμοιβή των 90 λιρών το μήνα!!!

Θα ήταν όμως επιφανειακό να περιοριστεί η συζήτηση στο συγκεκριμένο εργοστάσιο ή εταιρία. Απλά η περίπτωση αυτού του τεχνολογικού επιτεύγματος που κάνει θραύση στις Δυτικές Κοινωνίες αποτελώντας ένα από σύμβολα της κατανάλωσης, ξαναθυμίζει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες μια σειρά προϊόντων (όχι μόνο τεχνολογικών) παράγονται μακρυά από τα μάτια μας, για τα μάτια μας μόνο.

Το ότι εκατομμύρια άνθρωποι μετατρέπονται σε σκλάβους για την διατήρηση των κερδών των πολυεθνικών επιχειρήσεων ειναί πολλά πράγματα αλλά σίγουρα όχι είδηση. Το ότι η κατανάλωση έχει μετατραπεί στην πεμπτουσία της ζωής στο σύγχρονο και ανεπτυγμένο (τρομάρα του) κόσμο επίσης. Ίσως ακόμα και η σύνδεση των δύο φαινομένων -όσο σπάνια κι αν γίνεται από τα Μέσα Μαζικής Ευημερίας- να μην είναι κάτι το πρωτότυπο. Το ενδιαφέρον όπως πάντα είναι οι ερωτήσεις που προκύπτουν με αφορμή τα συγκεκριμένα περιστατικά.

Συμβαίνει μόνο στην Κίνα αυτό ή και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, από τα ένδοξα Ελληνικά Ολυμπιακά Έργα μέχρι τη France Telecom; Είναι ατύχημα, παρεκτροπή και προσωπικό πρόβλημα των εργαζόμενων ή αποτέλεσμα επιλογών εταιριών και κυβερνήσεων που δημόσια και με τυμπανοκρουσίες συνεργάζονται για να μας αναπτύξουν και να μας υπηρετήσουν; Μέχρι ποιό βαθμό θυσιών και ανελευθερίας είμαστε πρόθυμοι να φτάσουμε για να μη χάσουμε την Αγία Κατανάλωση; Και ακόμα πιο σημαντικά, είναι η διασκέδαση και η ευημερία το πρόβλημα ή η διαχειρισή της από συμφέροντα και ομάδες με σκοπό (τον οποίο ομολογουμένως πετυχαίνουν στο έπακρο) περισσότερη εξουσία και κέρδος;

Για μένα -όπως φαντάζομαι και για τους περισσότερους- η ευχαρίστηση και η απόλαυση είναι πολύ σημαντικά ζητήματα για να επιστρέψω σε μια Χριστιανική λογική εγκράτειας και αυτοπεριορισμού. Παράλληλα όμως, η ελευθερία και η ισότητα είναι ακόμα πιο σημαντικά ώστε να μην επιτρέψω σε κανέναν δολοφόνο να διαχειρίζεται τις επιλογές μου.

Πηγές: Το αφεντικό, και οι θανατοι μέσω ΒΒC

Posted on 02/06/2010, in Ανεξαρτησία στην κοινωνία, Κόσμος, Κοινωνία, Πολιτική and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: