Daily Archives: 25/07/2010

Γένοβα Ιούλης 2001 : Μια Ιστορία και ένας δρόμος

Τέτοιες μέρες, το 2001, βρισκόμασταν στον απόηχο της συνόδου των G8 στη Γένοβα της γειτονικής Ιταλίας.  Οχτώ πρόεδροι θα βρίσκονταν (μαντρωμένοι) στο Palazzo Ducale για   να καθορίσουν τις τύχες των λαών του κόσμου… Στην ιστορία του κινήματος ενάντια στη σύγχρονη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, οι μέρες αυτές έμειναν στη μνήμη ως οι χειρότερες , από πλευράς καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Πολλοί διαδηλωτές τραυματίζονται και συλλαμβάνονται απο τις δυνάμεις της “τάξης”. Οι καραμπινιέροι βαρούν  αδιακρίτως και στο ψαχνό. Η αστυνομία ΔΟΛΟΦΩΝΕΙ εν ψυχρώ… κάνει εφόδους σε σπίτια, κοινωνικά κέντρα και κτίρια όπου στεγάζονται μέσα ενημέρωσης και νομικές υπηρεσίες τόσο κατα τη διάρκεια της συνόδου όσο και μετά. Χαρακτηριστική η έφοδος  στo σχολείο Diaz.

Ακολουθεί άρθρο απο τα αρχεία της  Ελευθεροτυπίας 29/07/2001

“Αγαπημένη μου Δουλτσινέα,

με δυο σφαίρες στο κεφάλι πυροβολήθηκε η θέληση των Ανθρώπων να αντισταθούν στην πολιτική του διαρκούς κέρδους. Θανατώθηκε προς στιγμή μέσα απ’ το άψυχο σώμα του 23χρονου Κάρλο Τζουλιάνι, που αφού εκτελέστηκε εν ψυχρώ από τους δούλους, των κυρίων που ζουν στα παλάτσα, ξανασκοτώθηκε από τις ρόδες του τζιπ, που πέρασε από πάνω του για σιγουριά. Οτι δεν θα ξανασηκωθεί να τους πετάξει τον πυροσβεστήρα, φωνάζοντάς τους κατάμουτρα την Αλήθεια που φρικιάζουν ν’ ακούσουν. Οτ’ είναι τυλιγμένοι με πανοπλίες παλιάτσικες, σηματάκια, κορδονάκια, φιγουρατζίδικα εξαρτήματα μιας αποκριάς που κορδώνεται μπροστά στον καθρέφτη, και προσπαθεί να ντύσει το μηδέν με κάτι που να το κάνει μισό, έστω, ένα.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Αθλιότητες περί Τροκτικού και Γκιόλια

Τον δολοφονημένο Σ. Γκιόλια, τον έμαθα με αφορμή το τέλος του.

Το «διαβόητο» Τρωκτικό, το είχα ακουστά, αλλά δεν το είχα επισκεφτεί πάνω από δυο φορές καθώς με μια ματιά αυτό που εισέπραξα, ήταν ένα είδος διαδικτυακής «μετεξέλιξης» της «κλασικής» Αυριανικής αθλιότητας.

Το όλο παιχνίδι που παίζεται γύρω από τα blogs και τη διάβρωσή τους από συστηματικά ανώνυμους «δημοσιογράφους» και εντολοδόχους ποικίλλων και συντεταγμένων συμφερόντων, το βρίσκω όχι μόνο άθλιο αλλά και εξαιρετικά επικίνδυνο.

Έχουν γεμίσει τόσο το ελληνικό διαδίκτυο όσο και το κυπριακό, από διάφορα δήθεν ιστολόγια που «αποκαλύπτουν» και «καταγγέλλουν» χρησιμοποιώντας μια στάνταρ μαγειρική που συνδυάζει είτε λίγο κιλότα, είτε ακραία χυδαίο ψευτοχιούμορ , με αρκετό συναίσθημα και μπόλικη βαρύγδουπη πολιτικολογία.

Τα χαρακτηριστικά αυτού του είδους «ιστολογίων» είναι παντού κοινά:

1. Συστηματική σπίλωση, λοιδορία, προσωπικές συκοφαντικές επιθέσεις κατά όσων «δεν γουστάρουν», δηλαδή όλους που δεν ταυτίζονται μαζί τους.

2. Η κουκούλα της ανωνυμίας και,

3. Η απόλυτη απουσία τους από τον οποιοδήποτε διάλογο με άλλα blogs-εκτός από τις περιπτώσεις στις οποίες επιβραβεύουν τους οπαδούς τους.

Σε αυτή την τελευταία πρόταση βρίσκεται και η κύρια αιτία που όλοι αυτοί –κατά τη γνώμη μου– δεν είναι bloggers και κατά συνέπεια η παρουσία τους και το πλαίσιο που τους διέπει δεν πρέπει να αφορά τα blogs γενικά.

Για τη συνέχεια του πολύ ενδιαφέροντος άρθρου πατήστε στο Read the rest of this entry

El Libertador – Σιμόν Μπολίβαρ

Ο ίδιος

Ένας άνθρωπος «δέσμιος» του οράματός του

Ο Σιμόν Μπολίβαρ γεννήθηκε μια μέρα σαν σήμερα το 1783 στο Καράκας της Βενεζουέλας και η φιλοσοφία της ζωής του συνοψίζετε στην φράση που είπε κάποτε: «Αν η φύση είναι αντίθετη θα την πολεμήσουμε και θα την κάνουμε να μας υπακούσει». Ο μεγάλος επαναστάτης είχε ένα όραμα και θα έκανε τα πάντα για να το υλοποιήσει. Ήταν έτοιμος να τα βάλει με τον οποιοδήποτε και το οτιδήποτε για να δει το όνειρο του να υλοποιείται.

Η «γέννηση» του ατίθασου και επαναστατικού πνεύματος ήταν θέμα συγκυριών. Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας κρεολών με βασκικές ρίζες, ο Μπολίβαρ ήταν μάλλον απίθανο να διαλέξει τον δρόμο της αντίδρασης. Οι γονείς του όμως πέθαναν όταν ήταν νηπιακή ηλικία και τον ανέλαβε ο θείος του. Προσέλαβε παιδαγωγούς να μορφώσουν τον μικρό Σιμόν. Ένας από αυτούς, ο Σιμόν Καρένιο Ροντρίγκες τον μύησε στα έργα σπουδαίων ευρωπαίων διανοητών και ξύπνησε μέσα του αυτό που ίσως να έμενε κοιμισμένο για πάντα.

Στα 16 του χρόνια, το 1799 ο Μπολίβαρ έκανε το πρώτο του ταξίδι στην Ευρώπη και έμεινε στην Ισπανία τρία χρόνια. Εκεί, το 1801, παντρεύτηκε μια νεαρή αρχοντικής οικογένειας, την Μαρία Τερέσα ντελ Τόρο. Ο γάμος κράτησε λίγο, καθώς σ’ ένα ταξίδι τους στο Καράκας, το 1803, η κοπέλα προσβλήθηκε από κίτρινο πυρετό και πέθανε. Στον Μπολίβαρ είχε ήδη γεννηθεί το όραμα μια ελεύθερης Λατινικής Αμερικής και σε μια επίσκεψή του στη Ρώμη ορκίστηκε πάνω στον Ιερό Λόφο (Monte Sacro) να κάνει τα πάντα για αυτό.

Για τη συνέχεια του αφιερώματος πατήστε στο Read the rest of this entry

Έθιμο που σοκάρει : Σιδερώνουν το στήθος κοριτσιών!

Αποτελεί ένα από τα παραδοσιακά έθιμα στο Καμερούν και προκαλεί έκπληξη και σχεδόν αποτροπιασμό σε όποιον πολίτη του δυτικού κόσμου μαθαίνει για αυτό.

Προκειμένου να «προστατεύσουν» τις κόρες τους από το να μείνουν έγκυες σε μικρή ηλικία ή να πέσουν θύματα σεξουαλικής επίθεσης, οι γονείς τους χρησιμοποιούν καυτές πέτρες, κέλυφος από καρύδες και άλλα αντικείμενα, για να «πιέσουν» με κάποιο τρόπο το στήθος τους από το να αναπτυχθεί φυσιολογικά.

Καθώς η διατροφή του πληθυσμού του Καμερούν βελτιώθηκε τα τελευταία χρόνια, τα νεαρά κορίτσια φτάνουν στην εφηβεία από την ηλικία των 9 ετών. Η απάνθρωπη διαδικασία «σιδερώματος» του στήθους τους ξεκινάει πολλές φορές από εκείνη ακριβώς τη στιγμή της ζωής τους.

Φιλανθρωπικές οργανώσεις προσπαθούν να ενημερώσουν τον πληθυσμό και τα παιδιά στο σχολείο για τις σοβαρές επιπτώσεις που μπορεί να έχει αυτό το «έθιμο» στην υγεία των κοριτσιών, όπως εγκαύματα, παραμορφώσεις και ψυχολογικά προβλήματα.

Για να δείτε τα βίντεο, (ένα μικρού μήκους ντοκιμαντέρ για την απάνθρωπη διαδικασία στην οποία υπόκεινται τα μικρά κορίτσια στο Καμερούν), πατήστε στο Read the rest of this entry

Δεκαετία του ’80 – Άρχισε νωρίς, τελείωσε αργά

Η «δεκαετία του 1980» στην Ελλάδα είναι μια δεκαετία που άρχισε νωρίς και τέλειωσε αργά. Συμπύκνωσε στο εσωτερικό της πολύπλευρες διαστάσεις της Μεταπολίτευσης του 1974, ενώ εγκαινίασε μια σειρά κοινωνικών, οικονομικών, αλλά και πολιτισμικών μετασχηματισμών, που επρόκειτο να σημαδέψουν τη χώρα για πολλά χρόνια.

Μπορούμε να κατανοήσουμε τη δυναμική της δεκαετίας του 1980 μέσα σε επάλληλους κύκλους που περιλαμβάνουν την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο. Σε αυτό το πλαίσιο, τα έτη 1981 και 1989 κατέχουν κεντρική σημασία. Η επίσημη ένταξη της Ελλάδας στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, το 1981, είχε καταλυτικές επιπτώσεις για τη χώρα, ενώ σηματοδότησε την απαρχή μιας πορείας διεύρυνσης της ΕΟΚ. Η Ελλάδα έγινε το δέκατο μέλος της Κοινότητας καταλαμβάνοντας μια ιδιαίτερη, συμβολική θέση στη μετάβαση από τον μονοψήφιο στον διψήφιο αριθμό των χωρών που σταδιακά εντάχθηκαν στην ΕΟΚ. Αυτή η συμβολική θέση ενισχύθηκε από το γεγονός ότι η Ελλάδα εντάχθηκε μόνη της, ενώ προηγουμένως ομάδες κεντροευρωπαϊκών κυρίως χωρών γίνονταν μέλη της Κοινότητας, εγκαινιάζοντας έτσι τη διεύρυνση προς τον «μεσογειακό Νότο».

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Κατρίνα: Το έγκλημα που συγκλόνισε τον κόσμο στη γέφυρα Danziger

Στις 4 Σεπτεμβρίου του 2005 η αστυνομία της Νέας Ορλεάνης άνοιξε πυρ εναντίον απεγνωσμένων επιζησάντων του τυφώνα. Δύο άνθρωποι σκοτώθηκαν και άλλοι τραυματίστηκαν. Σήμερα τέσσερις άνθρωποι πρόκειται τελικά να δικαστούν, έπειτα από τέσσερα χρόνια και μετά από μια επαίσχυντη επιχείρηση συγκάλυψης.

Η Γέφυρα Danziger δε θα ήταν τίποτα περισσότερο από ένα όνομα στο χάρτη εάν η επιχείρηση συγκάλυψης είχε πετύχει. Όμως πλέον ξέρουμε πως σημαίνει πολλά περισσότερα καθώς οι ενάγοντες κατηγορούν τέσσερις αστυνομικούς της Νέας Ορλεάνης πως πυροβόλησαν εν ψυχρώ άοπλους πολίτες, σκοτώνοντας δύο, στα υποστηρίγματά της. Εδώ είναι που οι τελευταίοι δεσμοί εμπιστοσύνης μεταξύ μιας πόλης και των φρουρών της εκλείπουν.

Τα φερόμενα εγκλήματα έλαβαν χώρα μια εβδομάδα μετά το χτύπημα του Τυφώνα Κατρίνα το 2005. Μακροχρόνια το πιο ντροπιαστικό γεγονός ίσως να είναι πως πήρε σχεδόν πέντε χρόνια για να ετοιμαστεί το ομοσπονδιακό κατηγορητήριο. Αλλά η παρουσίασή του από τον υπουργό Δικαιοσύνης Eric Holder έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Οι κατηγορούμενοι, σε περίπτωση που βρεθούν ένοχοι, ενδέχεται να περάσουν την υπόλοιπη ζωή τους στη φυλακή ή και να αντιμετωπίσουν τη θανατική ποινή.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry