Daily Archives: 26/07/2010

Julian Assange, Δείτε έναν αληθινό ακτιβιστή της ενημέρωσης…

Ο άνθρωπος αυτός έχει λάβει σαφείς προειδοποιήσεις, να µην ταξιδέψει ποτέ στις ΗΠΑ.

Τον λένε Julian Assange, είναι Αυστραλός πολίτης – αλλά «βάση» δεν έχει. Μετακινείται διαρκώς…

Λέγεται µάλιστα πως δεν µένει ποτέ πάνω από 2 νύχτες στο ίδιο µέρος. Ο λόγος; Επειδή διευθύνει µια µικρή ιστοσελίδα (µε µεγάλο στόµα…) ονόµατι Wikileaks.

Ο 39χρονος Assange είναι ο ιδρυτής, ο διευθυντής, το πρόσωπο και το πνεύµα που καθοδηγεί τη Wikileaks, την αυτοαποκαλούµενη «υπηρεσία πληροφοριών των πολιτών». Το παγκόσµιο καταφύγιο όλων όσων αποφασίζουν να καταγγείλουν παράνοµες πράξεις και έχουν τις αποδείξεις για αυτές, αλλά θέλουν να παραµείνουν ανώνυµοι για ευνόητους λόγους (φόβους).

Στα 3 χρόνια λειτουργίας της, η Wikileaks έχει πετύχει πολλά. Έχει δηµοσιεύσει απόρρητα ντοκουµέντα για:

  • Ρίψη τοξικών αποβλήτων στην Αφρική.
  • Πρωτόκολλα από τη διαβόητη Αµερικανική βάση του Γκουαντάναµο.
  • Ντοκουµέντα διαφθοράς στην οικογένεια του πρώην προέδρου της Κένυας.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Urban Guerrilas : Αφιέρωμα The Clash

Ήταν καλοκαίρι του 1976 όπου η Μεγάλη Βρετανία πλήττονταν από ένα πρωτοφανή -σε διάρκεια και ένταση- κύμα καύσωνα. Ταυτόχρονα η παγκόσμια οικονομία είχε ήδη εισέλθει σε ύφεση σηματοδοτώντας το τέλος της “χρυσής εποχής του καπιταλισμού”. Η νέα πραγματικότητα που διαμορφωνόταν αποτέλεσε την απαρχή ενός κύματος κοινωνικών αναταραχών και απεργιών που θα κορυφωθούν με δύο γεγονότα – σταθμός στην ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας. Η εκλογή της νεοφιλελεύθερης Μάργκαρετ Θάτσερ το 1979 και στον αντίποδα, μερικά χρόνια αργότερα, ο μεγαλειώδης αγώνας των ανθρακωρύχων που αποτέλεσε τη κορύφωση των εργατικών αγώνων όπως διεξήχθησαν τα προηγούμενα χρόνια. Σε αυτές τις συνθήκες προέκυψε ένα από τα πιο πρωτοπόρα συγκροτήματα στην ιστορία της rock μουσικής τόσο σε αισθητικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Όπως αναφέρει ο πρόλογος του αφιερώματος, αποτέλεσαν τη φωνή της ταξικής συνείδησης των εργατικών στρωμάτων της Βρετανίας, χωρίς το παραμικρό ίχνος διανοουμενίστικης επιτήδευσης, ενώ η μουσική τους έγινε το σύμβολο του αγώνα κατά της θατσερικής επέλασης. Από την άλλη συνδυάσαν με έναν μαγικό τρόπο ετερόκλητα μεταξύ τους μουσικά είδη όπως την rock με τα reggae, τα rhythm ‘n’ blues και τη soul. Με λίγα λόγια μιλάμε για τους… Clash.

Για τη συνέχεια του αφιερώματος πατήστε στο Read the rest of this entry

Κωνσταντίνα Κούνεβα : «Δεν έχω θυμό με τους δράστες»

Τα παράθυρα στο σπίτι που της παραχώρησε ο ΟΕΚ στα Πετράλωνα είναι κλειστά και εκείνη φοράει φόρμα και κάλτσες. Η μητέρα της είναι στο πλευρό της από την πρώτη μέρα και η Τζένη, η αποκλειστική νοσοκόμα, είναι δίπλα της σε κάθε της κίνηση. «Θέλετε κρύο τσάι» ρωτάει εκείνη για να σπάσει τη βουβαμάρα. «Ζεσταίνεστε; Ξέρετε, δεν κάνει να με φυσάει ο αέρας γιατί δεν πρέπει να κρυώσω» συνεχίζει. Η φωνή βγαίνει μέσα από «το κόσμημα στο λαιμό», όπως χαρακτήρισε η ίδια την τραχειοστομία της, συμμετέχοντας στην παράσταση των Γερμανών Rimini Ρrotokoll στο Ηρώδειο. Το ραμμένο αριστερό της μάτι πού και πού δακρύζει.

Η υπόθεσή της παίρνει για τρίτη φορά τον δρόμο για το αρχείο. Πώς άραγε νιώθει τώρα; «Ημουν σίγουρη από την αρχή,φάνηκε από την πρώτη μέρα ότι δεν θέλουν να κάνουν σωστή δουλειά. Δεν έγινε σωστή έρευνα, δεν έδωσαν καθόλου σημασία». Γιατί άφησαν τόσες μέρες να χαθούν; «Δεν θέλω να ασχοληθώ με αυτό. Είναι δικό τους πρόβλημα.Και πρέπει εκείνοι να απαντήσουν. Υποψιάζομαι ότι αυτή είναι απλώς η συνείδησή τους και το μόνο προφανώς που τους αφορά είναι να πάρουν τον μισθό τους. Ισως γιατί εγώ δεν ήμουν με κανέναν,δεν είχα ποιον να με υποστηρίξει, γιατί δεν είχε λεφτά η μαμά μου να πληρώσει κάποιον για να κάνει σωστά τη δουλειά του. Γιατί ήμασταν μόνες. Και γι΄ αυτό άλλωστε με υποστήριξε όλη η υπόλοιπη κοινωνία. Με βοήθησε το σωματείο μου αλλά και όλο αυτό το κίνημα αλληλεγγύης που ενεργοποιήθηκε από τις πρώτες κιόλας ημέρες και μου συμπαραστέκονται και σ΄ εμένα αλλά και στην οικογένειά μου μέχρι και σήμερα. Και βέβαια οι γιατροί μου».

Για τη συνέχεια πατήστε στο

Read the rest of this entry