Daily Archives: 11/08/2010

Πολιτικές Δολοφονίες μέρος 3ο: Σαντάτ, Τρότσκι

Προηγούμενα σχετικά άρθρα :

Πηγαίνοντας στο Ισραήλ υπέγραψε την καταδίκη του

6 Οκτωβρίου 1981, ο Σαντάτ παρακολουθούσε μια στρατιωτική παρέλαση. Τέσσερις συνωμότες πήδησαν από ένα στρατιωτικό φορτηγό και γάζωσαν το προεδρικό θεωρείο μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες

Μόνο έκπληξη δεν ήταν. Το περίμενε και ο ίδιος: «Θα είναι μεγάλη τιμή για εμένα να σκοτωθώ. Οι άνθρωποι της ειρήνης προσελκύουν τους δολοφόνους», είχε δηλώσει.

Οι συνωμότες τον γάζωσαν με 15 σφαίρες ενός Καλάσνικοφ. Βέβαια, κάποιοι θα έλεγαν πως τα ήθελε και τα έπαθε. Στις 20 Νοεμβρίου 1977, ο Ανουάρ Σαντάτ έβαλε στο κεφάλι του την κίπα, το εβραϊκό καπελάκι, και επισκέφθηκε το Γιαντ Βασέμ, το μνημείο του Ολοκαυτώματος. Ολοι αναρωτήθηκαν πόσες ώρες θα επιζούσε έπειτα απ΄ αυτή την ιεροσυλία. Μέσα σ΄ ένα 24ωρο είχε γκρεμίσει τα ιερότερα αραβικά ταμπού: είχε προσγειωθεί στο Ισραήλ και είχε σφίξει το χέρι του Μεναχέμ Μπέγκιν, του Μοσέ Νταγιάν, της Γκόλντα Μέιρ, ορκισμένων εχθρών των αραβικών λαών. Στη διάρκεια της ομιλίας του ενώπιον της Κνεσέτ, του ισραηλινού Κοινοβουλίου, πολλοί τσιμπιούνταν για να βεβαιωθούν πως δεν ονειρεύονται.

Οι φονιάδες του έδωσαν τρία χρόνια. Οσο είχε χρειαστεί για να διαπραγματευθεί και να υπογράψει την ειρήνη με το Ισραήλ και να εκκενώσει ολόκληρο το Σινά, διώχνοντας και τους εβραίους εποίκους. Και για να ανοίξει και πάλι τη διώρυγα του Σουέζ στη ναυσιπλοΐα και να στρέψει τη χώρα του στον τουρισμό. Σινά, διώρυγα, τουρισμός: οι τρεις πρώτοι φυσικοί πόροι της σημερινής Αιγύπτου. Ηταν μια τεράστια ευεργεσία, που οφειλόταν μόνον σε έναν άνθρωπο. Αλλά και ασυγχώρητο αμάρτημα για τους τρελούς του Θεού. Ο άνθρωπος αυτός έπρεπε να πεθάνει.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: