Daily Archives: 23/08/2010

Η ιστορία των Skinheads

Οι περισότεροι άνθρωποι αντιδρούν αρνητικά στον όρο «skinhead». Ως μία πολιτισμική οργάνωση,οι skinheads αντιμετωπίζονται ως ηλίθιοι, βίαιοι και ρατσιστές. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι πολλοί αναμείχθηκαν σε ακροδεξιές και ρατσιστικές οργανώσεις, αλλά η προέλευση τους ήταν πολύ πιο συνδεδεμένη με πολυφυλετικά κινήματα της εργατικής τάξης από κάθε είδους θεωρίες περί λευκής ράτσας.

Η κουλτούρα των «skinheads» αναδύεται ως αποτέλεσμα δύο διαφορετικών συμπεριφορών στη κουλτούρα και την κοινωνία της Βρετανίας στης αρχές της δεκαετίας του εξήντα. Το πρώτο ρεύμα το οποίο έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές στην Βρετανική νεολαία άρχισε να διαιρείται σε διάφορες φατριές. Καθώς η μεσαία τάξη είχε πρόσβαση στις διάφορες ανέσεις της εποχής, η εργατική τάξη είχε πολύ περιορισμένες δυνατότητες. Το ευρύ καταναλωτικό σκηνικό που επικρατούσε υπονόμευε την ανικανότητα της εργατικής τάξης να πάρει μέρος σε αυτό. Αυτό οδήγησε στην εμφάνιση ενός «σκληρού τρόπου ζωής», που τους ανάγκασε να ξεχωρίσουν απο τον κοινωνικό περίγυρο -έτσι ξυρίσαν το κεφάλι τους, φόρεσαν στενά jeans, τιράντες και εργατικές μπότες.

Για τη συνέχεια πατήστε στο

Read the rest of this entry

23 Αυγούστου 1927: Σάκο και Βαντσέτι – Η εκτέλεση της ιδεολογίας

Η δολοφονία δύο αναρχικών αγωνιστών

80 πριν, η Πολιτεία της Μασαχουσέτης και η κυβέρνηση των ΗΠΑ δολοφόνησαν τους Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti στην ηλεκτρική καρέκλα, δύο Ιταλούς μετανάστες, ενόχους για το ότι υπήρξαν αναρχικοί, ριζοσπάστες αντιμιλιταριστές και ενεργά στελέχη του εργατικού κινήματος.

Ήταν ο (τότε) υπουργός Δικαιοσύνης Palmer που ενέπνευσε την πολιτική του τρόμου, με την οποία επιδιώχθηκε προς τα τέλη της δεκαετίας του 1910 και στις αρχές αυτής του 1920 να «απελευθερωθούν» οι δρόμοι από τους ριζοσπάστες μετανάστες, τους αναρχικούς και τους κομμουνιστές, που αντιστέκονταν στην κυβέρνηση και δραστηριοποιούνταν στις συνδικαλιστικούς αγώνες και τις απεργίες της εποχής. Η πολιτική αυτή βρήκε την πραγμάτωσή της, εντούτοις, από το δικαστή Thayer καθώς και τον (τότε) κυβερνήτη της Πολιτείας Fuller. Οι Sacco και Vanzetti δολοφονήθηκαν επειδή ήσαν «μπάσταρδοι αναρχικοί», ακόμα και αν οι κατηγορίες περί ανθρωποκτονίας εναντίον τους κατέρρευσαν. Το 1997, ο τότε κυβερνήτης ζήτησε επίσημα συγγνώμη. Ήταν ένα δικαστικό λάθος. Μια ποινή θανάτου με την οποία καταδικάστηκαν πάρα πολλοί.

Σήμερα, η φρίκη του «λάθους» αυτού, οι εκθέσεις της τεράστιας παγκόσμιας κινητοποίησης που απαιτούν αναθεώρηση της δίκης και της αναγνώρισης της αθωότητας των Sacco και Vanzetti, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της συλλογικής μνήμης του εργατικού και του επαναστατικού κινήματος.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Ζώντας μαζί με το Κίνημα των Ακτημόνων Εργατών της Βραζιλίας

Κοιτάζοντας μια ανοιχτή φλέβα της Λατινικής Αμερικής

Του Στέλιου Τσιλιούκα*

Santarem

Οι σύντροφοι μου διηγήθηκαν κάτι συγκλονιστικό. Η τεράστια έκταση της Βραζιλίας και η πρόσφατη ιστορία της δουλείας δημιουργούν μια πραγματικότητα απίθανη για τους Ευρωπαίους. Στην περιοχή του Παρά, μια επαρχία (μεγέθους ευρωπαϊκου κράτους) δίπλα στον Αμαζόνιο, οι υποδομές είναι ελάχιστες, η μετακίνηση και η επικοινωνία αρκετά δύσκολες έως και αδύνατες. Υπάρχουν αγροκτήματα τα οποία βρίσκονται 15-20 ώρες δύσκολου καρόδρομου χωρίς σημεία ανεφοδιασμού.

Οι τσιφλικάδες της περιοχής παρασέρνουν φτωχούς εργάτες υποσχόμενοι ένα καλό συμβόλαιο. Η πραγματικότητα που τους επιβάλλεται είναι τελείως διαφορετική. Η διαμονή και η διατροφή που παρέχει το αφεντικό κοστολογείται (απο τον ίδιο φυσικά) υψηλότερα απο τον μισθό του εργάτη, ο οποίος αναγκάζεται να δουλεύει αδιάκοπα σε συνθήκες ημιδουλείας υπο την απειλή ιδιωτικών μισθοφόρων-πιστολέρος.

Αυτή η μορφή εκμετάλλευσης δεν αποτελεί μια ξεχασμένη-ξεπερασμένη δομή χαμένη στις ζούγκλες του Αμαζονίου καθώς οι τεράστιες εκτάσεις υπενοικιάζονται απο τους ντόπιους τσιφλικάδες σε γνωστές πολυεθνικές για την παραγωγή χαρτιού από μονοκαλλιέργειες ευκαλύπτου και αιθανόλης από ζαχαροκάλαμο. Είναι πιθανό το πάμφθηνο χαρτί-υγείας που σπαταλάμε κάθε μέρα στην Ευρώπη να έχει παραχθεί υπό αυτό το καθεστώς ημιδουλείας.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Μυρίζει ξεπούλημα – ξεκινάει την επόμενη βδομάδα ο «διάλογος» για τη θεσμοθέτηση νομικού εκπροσώπου σε κάθε blog…

Μαθαίνουμε τελευταία ότι μερικοί μπλόγκερς κάνουν κάποιες συναντήσεις για να συζητήσουν για τα Ελληνικά ιστολόγια και το μέλλον τους. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό αν ανταλλάσουν γνώμες και προτάσεις. Εκείνο που με φοβίζει είναι μήπως κάποιοι αποφασίσουν να συνδιαλλαγούν με την κυβέρνηση για το νομικό καθεστώς λειτουργίας των ιστολογίων.

Οι ενστάσεις για τυχόν τέτοιες ενέργειες είναι πολλές και οι φόβοι ακόμα πιο πολλοί. Μία βασική ένσταση είναι ότι δεν έχει κανείς δικαιοδοτηθεί να προχωρήσει σε συζητήσεις με την κυβέρνηση στο όνομα όλων των διαχειριστών ιστολογίων.

Για να νομιμοποιηθούν κάποιοι να μιλούν εξ ονόματος των υπολοίπων πρέπει να προηγηθεί σύσταση συλλόγου ή σωματείου, προκύρηξη εκλογών κτλ. Αν μπούμε σε τέτοιες διαδικασίες «φωτιά στα μπατζάκια μας». Το κίνημα των ελεύθερων και ανώνυμων διαχειριστών θα σβήσει για να αντικατασταθεί από κάτι άλλο πλήρως ελεγχόμενο.

Η κυβέρνηση θα επιδιώξει να συνομιλήσει με τα λεγόμενα σοβαρά ιστολόγια για να δικαιολογήσει ότι οι όποιες αποφάσεις της, προήλθαν μετά από διαβούλευση. Θα δικαιολογηθεί ότι δεν ήταν δυνατό να συνομιλήσει με όλα τα ιστολόγια λόγω του μεγάλου αριθμού τους και της ανωνυμίας, γι’ αυτό συνομίλησε με τα πλέον γνωστά.

Πιθανό να δώσει κάποια προθεσμία σε όσους θέλουν να κάνουν τα ιστολόγιά τους επώνυμα για να πάρουν μέρος στον διάλογο. Άρα τέρμα η ελευθερία που δίνει η ανωνυμία.

Υπάρχει κάποιος που να πιστεύει ότι οι αποφάσεις των κυβερνόντων δεν είναι προειλημμένες;
Έχει γίνει ποτέ στο παρελθόν να ληφθούν αποφάσεις μετά από διάλογο;
Πάντοτε οι διαβουλεύσεις αυτές είχαν προσχηματικό χαρακτήρα.

Ότι και να γίνει και όσο να πολεμηθούν τα ελεύθερα ιστολόγια το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Η εκάστοτε εξουσία πρέπει να ελέγχεται για πράξεις και παραλείψεις χωρίς να έχει την άνεση να φιμώνει με τους γνωστούς τρόπους αυτούς που πρέπει να την ελέγχουν. Ένα είναι βέβαιο, το διαδίκτυο δεν ελέγχεται, αν οι χρήστες του δεν θέλουν και αντιδράσουν. Καλή συνέχεια σε όλους.

Πηγή : Δυνατό μυρμήγκι

Αρέσει σε %d bloggers: