Daily Archives: 15/10/2010

«Οι κρατούμενοι, όπως και οι ελεύθεροι άνθρωποι, έχουν δικαιώματα. Πρέπει να τα διεκδικούν»

Ένας Γερμανός μιλά για τις ελληνικές φυλακές

Ο 31χρονος Timo Behrendt αποφυλακίστηκε από τις Δικαστικές Φυλακές Διαβατών – Οι αναμνήσεις του θυμίζουν σκηνές από το «Εξπρές του μεσονυχτίου». Βίωσε τις συνθήκες που επικρατούν στις ελληνικές φυλακές για τεσσεράμισι μήνες. Άκρατη βία, καθημερινοί εξευτελισμοί, παρεμπόριο, που περιλαμβάνει από ναρκωτικά μέχρι… ντομάτες. Προφυλακίστηκε μετά τη σύλληψή του στα επεισόδια που συνέβησαν στις 21 Φεβρουαρίου έξω από το ΑΠΘ, αποφυλακίστηκε πριν από τρεις ημέρες και περιγράφει τη ζωή ενός κρατουμένου στις Δικαστικές Φυλακές Διαβατών.

«Ήθελα να πω σε όλους το τι συμβαίνει εκεί μέσα. Δεν υπάρχουν νόμοι. Υπάρχουν οι δικοί τους (σ.σ. των δεσμοφυλάκων) νόμοι». Αυτή ήταν η πρώτη φράση του 31χρονου Timo, ο οποίος έπειτα από απόφαση του συμβουλίου πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης στις 27 Ιουνίου αφέθηκε ελεύθερος. Η κατάσταση την οποία περιγράφει σοκάρει. Η καθημερινότητα του κρατουμένου στις φυλακές Διαβατών περιλαμβάνει βία, ξυλοδαρμούς, εξευτελισμούς και εκμετάλλευση. «Τους πρώτους μήνες της προφυλάκισής μου έμεινα στις φυλακές Κομοτηνής, μετά με έφεραν στα Διαβατά. Τώρα που βρίσκομαι έξω μπορώ να πω ότι υπάρχουν δύο είδη φυλακών: οι δικαστικές, όπως των Διαβατών, όπου επικρατεί πραγματική τρέλα, και όλες οι άλλες«.

Για τη συνέχεια της συνέντευξης  πατήστε στο  Read the rest of this entry

Η Νέμεσις μυρίζει δακρυγόνα

Όταν σπέρνεις ανέμους, θερίζεις θύελλες. Στοιχειώδες στην πολιτική, σχεδόν νομοτελειακό. Την Πέμπτη (14/10) η κυβέρνηση βίωσε μία μίνι νέμεση, με τη δυσφορία από το «άρωμα» των δακρυγόνων να αναδίδεται κάτω από την Ακρόπολη.

Η ρίζα του κακού βρίσκεται στην εκμετάλλευση μίας κατηγορίας εργαζομένων που έχουν βαφτιστεί «συμβασιούχοι» και είναι επί της ουσίας όμηροι, παιδιά του πελατειακού κράτους, που η παρούσα κυβέρνηση ομνύει στην εξαφάνιση του.

Ναι, ουδείς έχει το δικαίωμα να κλείνει την Ακρόπολη. Δεν ανήκει σε κανέναν, είναι σύμβολο αιώνιο, παγκόσμια κληρονομία, ίσως ό,τι σπουδαιότερο διαθέτει η χώρα. Δεν είναι βιλαέτι κανενός. Όμως…

Από μία σοβαρή κυβέρνηση περιμένεις να μεριμνεί πριν οι φλόγες μπουν στο σπίτι. Οι άνθρωποι που διαδήλωναν ζητούν τη μονιμοποίηση τους, επειδή –όπως λένε- καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και προσεχώς λήγει η σύμβαση τους (δηλαδή βγαίνουν στην ανεργία), ενώ παράλληλα υποστηρίζουν ότι δεν έχουν πληρωθεί για 22 μήνες. Για το πρώτο η κυβέρνηση απαντά αρνητικά, καθώς θέλει να βάλει σε μία ρότα την εξάλειψη του φαινομένου των συμβασιούχων. Για το δεύτερο όμως; Πως μπορεί ένας άνθρωπος να ζει απλήρωτος για 22 μήνες; Και πως αυτός κατηγορείται από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο ως κομματικά καθοδηγούμενος;

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Το λαμπερό show της διάσωσης των μεταλλωρύχων και οι σκοτεινές συνθήκες εργασίας

Η επιτυχής διάσωση των 33 μεταλλωρύχων της Χιλής, οι οποίοι θάφτηκαν κάτω απο τόνους πέτρας και μπάζων για περίπου 10 εβδομάδες, ήταν αφορμή εορτασμού στα κέντρα εξόρυξης της Caldera και Copiapo, σε ολόκληρο τον κόσμο και πόσο μάλλον στις περιοχές εξόρυξης μετάλλων όπου οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν καθημερινά παρόμοιους κινδύνους.

Όλη αυτή η προσπάθεια  ήταν ενας θρίαμβος της διεθνούς συνεργασίας επιστημόνων, μηχανικών και εργαζομένων χρησιμοποιώντας την πιο προηγμένη τεχνολογία. Χρειάστηκαν 3 ξεχωριστές εργασίες γεώτρησης, εξαιτίας της φύσης του βράχου και των εκτεταμένων εξορυκτικών δραστηριοτήτων που υπέστη, μέχρι να γίνει η πολυπόθητη ρήξη στο χώρο όπου οι εργάτες είχαν βρεί καταφύγιο κατόπιν της αρχικής έκρηξης που κατέστρεψε το ορυχείο. Μηχανικοί της NASA μαζί με το Ναυτικό της Χιλής, συνεργάστηκαν για την κατασκευή της κάψουλας που χρησιμοποιήθηκε για να φέρει τους μεταλλωρύχους στην επιφάνεια, μέσα απο μια τρύπα διαμέτρου 28 ιντσών και βάθους 700 μέτρων.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Σε πλειστηριασμό ένα …μετάλλιο με αθλητική και πολιτική ιστορία!

Yπάρχουν μετάλλια και… μετάλλια. Στις 16 Οκτωβρίου του 1968 ο Τόμι Σμιθ είχε εντυπωσιάσει τον κόσμο με τις αθλητικές του επιδόσεις, νικητής όντας γαρ στην κούρσα των 200 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Μεξικό, και μάλιστα με παγκόσμιο ρεκόρ.

Αργότερα κατά τη διάρκεια της ημέρας φρόντισε να τον αφήσει και άφωνο, όταν με το χρυσό μετάλλιο πλέον στο στήθος και ευρισκόμενος στο βάθρο, την ώρα της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ ύψωσε τη γαντοφορεμένη γροθιά του (ο περίφημος χαιρετισμός της «μαύρης δύναμης»), κατεβάζοντας το κεφάλι, μια κίνηση που έκανε επίσης ο συμπατριώτης του Τζον Κάρλος.

Αμφότεροι δεν φορούσαν παπούτσια παρά μόνο μαύρες κάλτσες, συμβολίζοντας τη φτώχεια των μαύρων συμπατριωτών τους, ο μεν Σμιθ είχε στο λαιμό του ένα μαύρο κασκόλ, σημάδι της μαύρης υπερηφάνειας, ο δε Κάρλος είχε αφήσει το πάνω μέρος της φόρμας ανοιχτό για να τιμήσει τους απλούς εργάτες και είχε στο λαιμό του χάντρες σε μνήμη όσων σκοτώθηκαν άδικα χωρίς κανείς να νοιαστεί γι’ αυτούς.

Ήταν μια γενναία χειρονομία από τους δύο αθλητές (ο τρίτος του βάθρου, Αυστραλός Πίτερ Νόρμαν φορούσε στη φόρμα του ένα σήμα υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων), μια ξεκάθαρη πολιτική δήλωση σε ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ειδικά για τη βελτίωση της θέσης των Αφρο-Αμερικανών στην κοινωνία. Και μάλιστα σε μια πλατφόρμα με παγκόσμια αναγνωρισιμότητα, όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Η συνέχεια ήταν σχετικά αναμενόμενη. Σμιθ και Κάρλος αποβλήθηκαν από την ολυμπιακή ομάδα των ΗΠΑ, εξοστρακίστηκαν εν πολλοίς από τα δρώμενα του στίβου (συνεχίζοντας αργότερα στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο), ενώ οι οικογένειές τους δέχτηκαν απειλές θανάτου, όμως οι δύο άντρες έλαβαν παγκόσμια φήμη.

Σαράντα δύο χρόνια αργότερα το χρυσό μετάλλιο με την ξεχωριστή αυτή σημασία τέθηκε σε πλειστηριασμό μαζί με τα παπούτσια που φορούσε ο 66χρονος πλέον Σμιθ (που είχε «σπάσει» συνολικά επτά φορές το παγκόσμιο ρεκόρ), κι ενώ το περίφημο γάντι έχει χαθεί.

«Το μετάλλιο είναι σημαντικό γι’ αυτόν, όμως η ανάμνηση της νίκης του είναι πολύ πιο σημαντική. Το κάνει σίγουρα για τα χρήματα, αλλά όχι επειδή είναι απελπισμένος. Αν κάποιος θέλει να το αγοράσει η τιμή εκκίνησης είναι 250.000 δολάρια (178.625 ευρώ)» δήλωσε ο υπεύθυνος του πλειστηριασμού.

Επιστολή στους μηδίσαντες

Στην Αθήνα απαγορευόταν να συλλάβουν δούλο που έβρισκε άσυλο σε ναό.

Δεν με θυμώνει ότι σήμερα πλαστικόφρακτοι πραιτοριανοί της Εξουσίας, κατ’ εντολήν της, ξυλοκόπησαν, γρονθοκόπησαν και συνέλαβαν, τους σύγχρονους δούλους που ζήτησαν καταφύγιο στον ναό. Ούτως ή άλλως τα άσυλα είναι ιερά και απαραβίαστα μόνο σε δημοκρατικά καθεστώτα. Ούτως οι άλλως τα αυταρχικά καθεστώτα με πραιτοριανούς πορεύονται… Και με πραιτοριανούς πλαστικόφρακτους ΚΑΙ με πραιτοριανούς που παριστάνουν τους πολίτες.

Δεν με θυμώνει που, η Κυβέρνηση του Γεωργίου Β’ Παπανδρέου Γ’, θεωρεί ότι η Ακρόπολη δεν είναι ο Ναός, Ναός της δημοκρατίας, αλλά ένα μνημειάκι που έχει έσοδα από τα τουριστικά εισιτήρια και προβολή στο διαδικτυο.

Δεν με θυμώνει που ο Υπουργός ΟΠΑΠ, Τζόγου και «Πολιτισμού» στους απλήρωτους δούλους που διαφεντεύει, καταθέτει την …άποψη «τέρμα το καλαμπουράκι της Ακρόπολης».

Δεν με θυμώνει που οι μαντατοφόροι της εξουσίας, οι «δημοσιογράφοι» διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους. Η δουλειά του «δούλου» της εξουσίας είναι να φροντίζει έτσι ώστε η εικόνα του αφεντικού τους να μην ραγίζει. Να μην ραγίζει στις εικόνες των ξένων τηλεοπτικών δικτύων, στα ραπόρτα των ελεγκτών των πιστωτών και πάνω από όλα στα μάτια αυτών που τον έχρισαν σαν τον « άνθρωπο τους στην Ελλάδα.»

Αλλά κοίτα κάτι περίεργο. Δεν θυμώνω. Αναγουλιάζω. Αηδιάζω…
Αηδιάζω από το συρφετό των άναρθρων κραυγών των «πολιτών» χούλιγκαν.

Αυτών που «υπερασπίζονται» την Ακρόπολη σαν τουριστικό μνημείο.

Αυτών, που τόσο βάρβαρα, με αυτόν τον εστετ χουλιγκανισμό,παθαίνουν νευρικό κλονισμό και φωνάζουν ότι «διασυρόμαστε εθνικά» γιατί πολίτες, συν-πολίτες τους, εργαζόμενοι, συν-αδελφοι τους διεκδικούν, το επί 2 χρόνια απλήρωτο, μεροκάματο τους, ζητούν ένα μεροκάματο, ζητούν εργασιακή ασφάλεια, ζητούν έναν ουρανό. Και τον ζητούν στον τόπο που υπηρετούν. Στο Ναό.

«Χάνει τα πολιτικά του δικαιώματα ο πολίτης εκείνος που, όταν υπάρχει στάση στην πόλη, δεν συμπαραστέκεται και μένει ατάραχος ή ασυγκίνητος στα δημόσια πράγματα».

Στην ερώτηση σας …εστέτ χουλιγκάνοι μου, για το ποια σημασία μπορεί να έχουν τα …πολιτικά δικαιώματα και η απώλεια τους, όταν ο …Εφιάλτης φάνηκε και οι …Μήδοι διαβήκανε, τι να απαντήσω; Για τους μηδίσαντες …ασφαλώς δεν έχουν καμία σημασία. Και είναι μάταιος κόπος και η οποιαδήποτε εξήγηση.

Αναδημοσίευση από Κατερίνα

10 από τα μεγαλύτερα αινίγματα της ανθρωπότητας!

Click - Μεγέθυνση

1) Ο Δρόμος Μπίμινι (Bimimi Road, Bahamas)

Το 1968 κάτω από στον βυθό της θάλασσας, κοντά στις ακτές των νησιών Μπίμινι στις Μπαχάμες, ανακαλύφθηκαν δεκάδες τεράστιες επίπεδες πέτρες από ασβεστόλιθο. Εκ πρώτης όψεως, τίποτα το αξιοπερίεργο δεν υπονοείται από ένα σωρό πέτρες στον πάτο του ωκεανού.

Οι επιστήμονες, όμως, προβληματίστηκαν γιατί οι πέτρες αυτές σχημάτιζαν μια απόλυτα ευθεία λεωφόρο μήκους ενός χιλιομέτρου, που μοιάζει απίθανο να δημιουργήθηκε με φυσικό τρόπο.

Πολλοί είπαν ότι πρόκειται για τα χαλάσματα του κόσμου ενός αρχαίου πολιτισμού, άλλοι είχαν την πεποίθηση ότι πρόκειται για ένα μοναδικό φυσικό φαινομένο. Κανένας από αυτούς δεν μπορέσε, όμως, να αγνοήσει στο υποσυνείδητό του, μια προφητεία που είχε γίνει στις αρχές της δεκαετίες του 20ου αιώνα.

Ένας διάσημος προφήτης και θεραπευτής της εποχής, ο Edgar Cayce, είχε κάνει την εξής πρόβλεψη το 1938: «Μέρος των ερείπιων της Χαμένης Ατλαντίδας θα ανακαλυφθεί στη θαλάσσια περιοχή γύρω από τα νησιά Μπίμινι.. Αυτό θα γίνει το 1968 ή 1968.» Η πρόβλεψη του Cayce ήταν παραδόξως ανατριχιαστικά ακριβής.

Υπάρχουν κι άλλοι που έχουν ισχυριστεί ότι έχουν δει πυραμίδες και απομεινάρια κτιρίων στο πυθμένα της θάλασσας κοντά στα Μπίμινι, αλλά το μόνο πράγμα που έχει επιβεβαιωθεί είναι ο Δρόμος Μπίμινι, που ακόμα και σήμερα διχάζει τους επιστήμονες ως προς την προέλευση και την σύνδεση του με ένα ανθρώπινο δημιούργημα του παρελθόντος.

Για τα υπόλοιπα εννιά αινίγματα πατήστε στο  Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: