Daily Archives: 16/10/2010

Η Δημοτική αστυνομία χτύπησε Ιρανούς απεργούς πείνας με ραμμένα στόματα, στα Προπύλαια!

Πριν από λίγες ώρες η Ιρανή πολιτική πρόσφυγας Μαντάνα, (Οι Ιρανοί Πολιτικοί Πρόσφυγες έχουν κατασκηνώσει στα Προπύλαια) που έχει ράψει το στόμα της ζητώντας πολιτικό άσυλο ήθελε να κάνει εμετό αλλά δεν μπορούσε με το στόμα ραμμένο. Έντρομοι οι σύντροφοί της γιατί μπορούσε να πνιγεί κάλεσαν το 166. Υπάρχουν καταγεγραμμένες οι συνομιλίες. Τουλάχιστον δέκα φορές τηλεφώνησαν οι Ιρανοί πρόσφυγες.

Η απάντηση που έλαβαν ήταν «σε ποια Προπύλαια;».  Αντί να έρθει το Νοσοκομειακό ήρθε η… Δημοτική αστυνομία… Άρχισαν τους τσαμπουκάδες και με άλλους πρόσφυγες από άλλες χώρες που ήταν εκεί και χτύπησαν έναν μετανάστη από το Μπαγκλαντές.

Ένας από τους Ιρανούς που είχε ραμμένο το στόμα και κάνει από προχθές απεργία πείνας έκανε νοήματα στο δημοτόμπατσους «γιατί χτυπάτε το παιδί». Τότε ένας από τους αστυνομικούς άρχισε να χτυπάει τον απεργό πείνας, με το ραμμένο στόμα, τόσο άγρια που αργότερα μεταφέρθηκε στο Λαϊκό Νοσοκομείο μαζί με την κοπέλα, μέσα σε ταξί.

Κανένα κανάλι δε μετέδωσε τίποτα, πουθενά δε γράφτηκε τίποτα!

Για να δείτε το βίντεο της ντροπής και την προκήρυξη που μοίραζαν προχθές, προτού αρχίσουν απεργία πείνας με ραμμένα τα στόματά τους, πατήστε στο  Read the rest of this entry

Τον καιρό που οι τράπεζες έκαναν πεζοδρόμιο…

Πριν από μερικά χρόνια οι τράπεζες συμπεριφέρονταν ως κοινά λιγούρια. Ήτανε σαβουροφάγες. Καμάκια αισχίστου είδους. Ενοχλούσαν με αλλεπάλληλες κλήσεις στο σπίτι και στη δουλειά τις πιο περίεργες ώρες. Έβρισκες τα ίχνη τους στη συσκευή σου κι αναρωτιόσουνα πότε εξελέγης βουλευτής και δεν το θυμάσαι. Γιατί μόνο ένας βουλευτής έχει τόση ζήτηση από άγνωστους ανθρώπους.

Σε ξυπνούσαν αξημέρωτα.  Σε σήκωναν απ’ το τραπέζι. Διέκοπταν ιερόσυλα τη μεταμεσημβρινή σου σιέστα. Καλούσαν επίμονα την ώρα που μιλούσες για τα προσωπικά σου ή για δουλειές και σ’ έκαναν ν’ αναρωτιέσαι αν υπάρχει περίπτωση να επιμένει κάποιος τόσο πολύ εν ώρα call waiting χωρίς να τίθεται θέμα ζωής και θανάτου. Άπαξ και σ’ είχαν πιάσει μία φορά κορόιδο και σ’ είχαν, ήθελες δεν ήθελες, αναγκάσει να πληρώνεις το λογαριασμό του κινητού ή του ίντερνετ μέσω κάποιας μπάσταρδης πιστωτικής τους, σου έστελναν επιστολές για να σ’ ευχαριστήσουν για την άψογη συνεργασία μαζί σου και για να σου ανακοινώσουν ότι προτίθενται να ανεβάσουν το πιστωτικό όριο κάποιας δευτερεύουσας προεγκεκριμένης κάρτας, τον πιστωτικό χαρακτήρα της οποίας δε θα σκεφτόσουνα ποτέ να επικαλεστείς.

Ταχυδρομούσαν επίσης προτυπωμένες επιταγές με ποσά κάμποσων μηδενικών που εμφανίζονταν έτοιμα να διατεθούν για την ικανοποίηση των καταναλωτικών σου φαντασιώσεων, μόνο και μόνο με την επίδειξη της αστυνομικής σου ταυτότητας. Ήξερες ότι το εισόδημά σου δε δικαιολογεί αυτή τη γαλαντομία αλλά κανείς δεν ενδιαφερόταν τότε για εχέγγυα. Η τράπεζα σε ποθούσε έτσι όπως ήσουνα. Με το φουστανάκι που φορούσες.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Όταν μια θάλασσα εξαφανίζεται (Photos)

Η Αράλη θάλασσα (Aral Sea) ήταν κάποτε η 3η μεγαλύτερη λίμνη του κόσμου, μια εσωτερική θάλασσα με έκταση αντίστοιχη με την μισή Ελλάδα. Από τη δεκαετία του ’60 και μετά συρρικνώνεται με σταθερούς ρυθμούς, ύστερα από την εκτροπή των ποταμών που την τροφοδοτούσαν από τα προγράμματα άρδευσης της Σοβιετικής Ένωσης. Πλέον, έχει εξατμισθεί σχεδόν πλήρως, αφήνοντας μια έρημο γεμάτη με παλιά ναυάγια.

Για να δείτε ολόκληρο το φωτογραφικό ρεπορτάζ πατήστε στο

Read the rest of this entry

Τα 10 πιο ανατριχιαστικά μέρη του πλανήτη

Click - Μεγέθυνση

 

Αρ.10 : Mary King’s Close, Εδιμβούργο [Σκωτία]

Κρυμμένη κάτω από την μεσαιωνική Παλαιά Πόλη του Εδιμβούργου είναι μια σειρά από μυστικούς υπόγειους δρόμους με πολύ βρώμικο παρελθόν. To σοκάκι Mary King ήταν το μέρος όπου τα θύματα της πανούκλας απομονώνονταν και υπάρχουν ιστορίες ότι πολύς κόσμος πέθανε εκεί το 17ο αιώνα. Οι υπερφυσικές δραστηριότητες αφθονούν σε εκείνο το σημείο. Μπορεί, για παράδειγμα, να νιώσεις ένα απαλό τράβηγμα στα χέρια και τα πόδια σου από μία αόρατη δύναμη. Η αιτία πιστεύεται ότι είναι το φάντασμα της Annie, ενός μικρού κοριτσιού που εγκαταλείφτηκε από τους γονείς του το 1645.

Περισσότερα από 100 χρόνια αργότερα, σε μία κλασσική περίπτωση δημιουργίας παραμυθιών, ένα καινούριο κτίριο κατασκευάστηκε πάνω από το σοκάκι του Mary King, αφήνοντας τους δρόμους και τα φαντάσματα της πανούκλας να βολτάρουν ανέπαφα από κάτω. Το 2003, το σοκάκι άνοιξε για το κοινό, συνοδευόμενο από διάφορες υπερφυσικές ιστορίες για το τι συμβαίνει. Οι ξεναγοί μπορούν να σε οδηγήσουν στα δρομάκια αυτά που μοιάζουν με θησαυροφυλάκια. Επιπροσθέτως με το δωμάτιο της Annie υπάρχουν τυπικές ανακατασκευές παλιομοδίτικων τρόπων ζωής και θανάτων από πανούκλα. Το μόνο που πρέπει να θυμάσαι είναι να συνεχίζεις να περπατάς, ακόμα κι όταν νιώθεις ένα ξαφνικό ρίγος να σε διαπερνά.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: