Daily Archives: 24/10/2010

Κάρτα Πολίτη ή Κάρτα Υπηκόου;

Μεσούσης της κρίσης το Ελληνικό κράτος επιστρατεύει την τεχνολογία ως έσχατη λύση για την αναδιοργάνωση των τελματωμένων και αναποτελεσματικών υπηρεσιών του. Δύο κάρτες για όλο τον πληθυσμό σχεδιάζουν πυρετωδώς αφενός η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων του Υπουργείου Οικονομικών και αφετέρου η Ειδική Γραμματεία για την Διοικητική Μεταρρύθμιση του Υπουργείου Εσωτερικών.

Σκοπός και των δύο καρτών είναι η ενίσχυση της ικανότητας του κρατικού μηχανισμού όχι απλώς και μόνο για την ταχεία είσπραξη εσόδων αλλά και για την άσκηση αποτελεσματικού κοινωνικού ελέγχου ενόψει των επικείμενων κοινωνικών αναταραχών, που αναπόφευκτα φέρνουν οι πολιτικές διάλυσης του κοινωνικού ιστού.

Με τη μεν ηλεκτρονική «φοροκάρτα» η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων του Υπουργείου Οικονομικών φιλοδοξεί να αντικαταστήσει το δυσλειτουργικό σύστημα έκδοσης «χάρτινων» αποδείξεων με ένα σύστημα αυτόματης καταχώρισης κάθε συναλλαγής των πολιτών με το δημόσιο ή με ιδιώτες σε μία κεντρική βάση δεδομένων του Υπουργείου Οικονομικών με τη μεσολάβηση τραπεζικών ιδρυμάτων.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Πρόβα παρέλασης

Και να θυμάστε ότι σήμερα γιορτάζουμε την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ! Όποιος δεν παρελάσει, θα φάει αποβολή...

…Λοιπόν, κάντε τετράδες. Οι άριστοι μπροστά, τα στουρνάρια πίσω. Έτσι. Θα κάνουμε βήματα για την παρέλαση. Δεν θα ακούω «κιχ». Άχνα! Μέσα η κοιλιά, έξω το στήθος. Θα ακούγεται μόνο το ποδοβολητό σας. Εν-δυο, εν-δυο… Με περηφάνεια. Εν-δυο, εν-δυο, τρία κι εμπλοκή. Ψηλά τα κεφάλια, άδεια είναι έτσι κι αλλιώς, δεν τα βαραίνει τίποτα. Λοιπόν… Σας είπαν, βέβαια, οι δασκάλες για την επέτειο. Έχετε καταλάβει γιατί θα παρελάσουμε; Επέτειος του «Όχι». Πριν από εβδομήντα χρόνια οι παππούδες, οι προπαππούδες σας, όσοι ζούσαν τέλος πάντων από τους προγόνους σας – ρωτήστε τις μανάδες σας ποιοι – είπαν «όχι» στους Ιταλούς.

Αν θέλετε τη γνώμη μου, μαλακίες έκαναν… Τα καλύτερα «όχι» είναι τα «ναι» Θέλω να πω, δεν μπορείς να είσαι μόνο στείρα άρνηση. Πρέπει να έχεις θετική πρόταση.Δηλαδή, ας έλεγαν στους Ιταλούς «θέλετε να περάσετε; Ωραία! Πόσα δίνετε; ’Η να τους πουν «γιατί από την Αλβανία, ρε παιδιά», δεν πάτε άπ΄τον άλλο δρόμο ή με το καράβι. Τέλος πάντων, δεν είχαν θετική σκέψη, το φάγανε το κεφάλι τους.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Η αστικοποίηση καταστρέφει κάθε χρόνο μια «Ιταλία».

Κάθε χρόνο έως και 30 εκατομμύρια εκτάρια καλλιεργημένης έκτασης, δηλαδή έκταση ίση με την Ιταλία, χάνονται λόγω της υποβάθμισης του περιβάλλοντος, της εκβιομηχάνισης και της αστικοποίησης, υποστηρίζει ο ειδικός εισηγητής των Ηνωμένων Εθνών για το δικαίωμα στη διατροφή, Όλιβερ ντε Σούτερ.

«Η τάση αυτή έχει δραματικές συνέπειες για εκατοντάδες εκατομμύρια αγρότες, αλιείς και αυτόχθονες λαούς», υπογραμμίζει ο ντε Σούτερ με την ευκαιρία της παρουσίασης της έκθεσής του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

«Σήμερα 500 εκατομμύρια μικροκαλλιεργητές υποφέρουν από την πείνα επειδή το δικαίωμά τους στη γη δέχεται επίθεση. Ενώ ο αγροτικός πληθυσμός αυξάνεται και ο ανταγωνισμός με τις μεγάλες βιομηχανικές οντότες μεγαλώνει, οι εκτάσεις που καλλιεργούν οι μικροϊδιοκτήτες λιγοστεύουν χρόνο με το χρόνο. Συχνά οι καλλιεργητές μεταφέρονται σε εδάφη που είναι άγονα, ορεινά ή χωρίς άρδευση», πρόσθεσε.

Στην έκθεση σημειώνεται ότι ο συνδυασμός της υποβάθμισης του περιβάλλοντος, της αστικοποίησης και της αγοράς μεγάλων εκτάσεων από ξένους επενδυτές συνιστά ένα «εκρηκτικό κοκτέιλ».

«Σε παγκόσμια κλίμακα, 5-10 εκατομμύρια εκτάρια αγροτικής έκτασης χάνονται κάθε χρόνο λόγω της υποβάθμισης (του περιβάλλοντος) και άλλα 19,5 εκατομμύρια λόγω της εκβιομηχάνισης και της αστικοποίησης», εξήγησε ο Σούτερ.

Το γεγονός αυτό έχει «τεράστιες επιπτώσεις στους μικρούς καλλιεργητές, τους ιθαγενείς, τους κτηνοτρόφους και τους αλιείς που βασίζονται στην πρόσβαση στη γη και το νερό για να υπάρξουν», κατέληξε.

Πηγή : Vima via Greek Forests

Κάρλα: η ολική επαναφορά μιας λίμνης

Τα νερά επιστρέφουν όπως και η ζωή στη λίμνη Κάρλα, που μετά από 50 χρόνια ξαναγίνεται το σημείο συνάντησης του ανθρώπου με το υγρό στοιχείο, διαμορφώνοντας ένα πολιτιστικό τοπίο σε διαλεκτική σχέση με το φυσικό περιβάλλον.

Σημαντικότατες είναι οι αλλαγές που υπέστη τόσο η λίμνη Κάρλα όσο και οι πολύπαθοι κάτοικοι της περιοχής της. Ο κάρλιος πολιτισμός, που ήκμασε στα νερά της, χάθηκε το 1962 και οι πρώην ψαράδες προσπαθούν σαράντα χρόνια τώρα να επιβιώσουν ως αγρότες και κτηνοτρόφοι. Το 2000, άρχισαν τα έργα επαναπλημμυρισμού της λίμνης, στα όρια του Ν. Μαγνησίας.

Ενδιαφέρον προκαλούν τα στοιχεία, που αναφέρονται από το σχηματισμό της έως την αποξήρανσή της, του Kέντρου για τη μελέτη και προστασία του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς στη Λίμνη Βοιβηίδα – Κάρλα (ΚΕΜΕΒΟ) -Μουσείο Λιμναίου Πολιτισμού Κάρλας. Για αιώνες αναπτύχθηκε στα νερά της ένας λιμναίος πολιτισμός, ιδιόμορφος. Οι άνδρες των παρακάρλιων χωριών για 9 μήνες έμεναν σε καλύβες από λούρα και ραγάζια μέσα στη λίμνη. Ψάρευαν με δίχτυα ή κατίκια και πουλούσαν την ψαριά τους στους εμπόρους, ενώ πλήρωναν 25% επί των αλιευμάτων φόρο στο Δημόσιο, αποτελώντας έτσι ένα σημαντικό έσοδο για το κράτος.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Τάσος Λειβαδίτης: Ο «ανατρεπτικός» ποιητής

Ο Αναστάσιος-Παντελεήμων Λειβαδίτης (20 Απριλίου 1922 -30 Οκτωβρίου 1988) ήταν σημαντικός Έλληνας ποιητής.

Γιος του Λύσανδρου και της Βασιλικής, γεννήθηκε στην Αθήνα το βράδυ της Αναστάσεως του 1922 είχε τέσσερα μεγαλύτερα αδέρφια, μια αδερφή και τρεις αδερφούς. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όμως τον κέρδισε η λογοτεχνία και συγκεκριμένα η ποίηση. Ανέπτυξε έντονη πολιτική δραστηριότητα στο χώρο της αριστεράς με συνέπεια να εξοριστεί από το 1947 έως το 1951. Στο Μούδρο, στη Μακρόνησο και μετά στον Αϊ Στράτη κι από κει στις φυλακές Χατζηκώστα στην Αθήνα, απ’ όπου αφέθηκε ελεύθερος το 1951. Το «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου» θεωρήθηκε «κήρυγμα ανατρεπτικό» και κατασχέθηκε. Τελικά το δικαστήριο (Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, 10 Φεβρουαρίου 1955) τον απάλλαξε λόγω αμφιβολιών.

Στο ελληνικό κοινό ο Τάσος Λειβαδίτης εμφανίστηκε το 1946, μέσα από τις στήλες του περιοδικού Ελεύθερα Γράμματα (τεύχ. 55,15-11-46) με το ποίημα «Το τραγούδι του Χατζηδημήτρη». Το 1947 συνεργάστηκε στην έκδοση του περιοδικού «Θεμέλιο». Το 1952 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική σύνθεση με τίτλο «Μάχη στην άκρη της νύχτας» και εργάστηκε επίσης σαν κριτικός ποίησης στην εφημερίδα Αυγή, από το 1954 – 1980 (με εξαίρεση τα έτη 1967-74 που η εφημερίδα είχε κλείσει λόγω δικτατορίας) και το περιοδικό «Επιθεώρηση Τέχνης» (1962-1966), όπου δημοσίευσε πολιτικά και κριτικά δοκίμια.

Για τη συνέχεια του αφιερώματος πατήστε στο  Read the rest of this entry