Daily Archives: 02/01/2011

Έλα να ερωτευτούμε

Την αγάπη δεν την είχα ποτέ μου σε μεγάλη υπόληψη.
Ίσως γιατί ήταν επιβεβλημένη μέσα από την πολιτική ορθότητα. Να αγαπάς τους γονείς, τα αδέλφια, τους συμμαθητές σου, τους δασκάλους, τον τόπο, το σπίτι, τους γείτονες, τους συνεργάτες, τα παιδιά, τους γέρους.
Να αγαπάς. Στρογγυλά, κατευναστικά, ηρεμιστικά και ψυχοτρόπα.
.
Κι ένα βράδυ, κατάλαβα την αλήθεια.
Και ήρθε η αλήθεια, όπως συνήθως έρχονται οι αλήθειες.
Σαν ακινητοποιημένα θαρρείς τάνκς, που κάποιος μικρός και τρελός, θέλει να παίξει μαζί τους και λύνει ξάφνου το χειρόφρενο.
Η αλήθεια ήρθε από το μωρό τότε παιδί μου. «Μ’ αγαπάς;» την ρώτησα, την ώρα που τα βλέφαρα της βασίλευαν στο ροζ ζαχαρωμένο δωμάτιο της.
«Μα γιατί να μην σε αγαπάω μαμά, έκανες κάτι κακό;» μου απάντησε με μισοκοιμισμένη αδιαφορία.
…Και γιατί να μην σε αγαπάω;…..
«Είσαι ερωτευμένη μαζί μου;» ήθελα να τη ρωτήσω.
Κολοκύθια, δεν είμαι τόσο θαρραλέα, κι άλλωστε βολεύτηκα στην παραδοχή, πως …και τι να ξέρει ένα μωρό από έρωτα; Μόνο που …όλοι ξέρουν από έρωτα.
Η αγάπη είναι ηρεμιστικό. Ο έρωτας είναι διεγερτικό.
Η αγάπη είναι άγγιγμα στον ώμο. Ο έρωτας είναι όπλο στα μάτια.
Η αγάπη ειναι βημα σημειωτόν. Ο έρωτας είναι χορός κυκλωτικός.
Η αγάπη είναι επιβιωση. Ο έρωτας είναι γέννα.

Κυριακή σήμερα, η δεύτερη μέρα ενός χρόνου, που αν και νιογέννητο, φέρνει στο μωρό της Ρόζμαρι. Βρέχει και εγώ βλέπω τα ξύλα να …καίγονται. Καίγομαι, μαγνητίζομαι από την φωτιά τους και συνάμα φοβάμαι τις στάχτες. Θα γίνει η φωτιά, πυρκαγιά;

Οι εντολές από τον Θεό της Κυβέρνησης, από τους ευαγγελιστές της τηλεόρασης, των ραδιοφώνων, όπως και των εργολάβων Αγίων των διάφορων λαιφσταλίστικων εντύπων, sites και blogs, σαφείς. Ελάτε να αγαπηθούμε. Λιώστε στις στάχτες σας.

«Παραεμπόριο» και μετανάστες: Ρατσιστικά ψέματα σε συνθήκες κρίσης

Τον Απρίλιο ήταν οι καμουφλαρισμένοι φασίστες του “Παραεμπόριο STOP με πογκρόμ εναντίον αφρικανών μικροπωλητών στην Ερμού. Πριν από λίγες μέρες, Χρυσαυγίτες και συνοδοιπόροι «Αγιοπαντελεημονιώτες» έκαναν επιδρομή εκδίωξης μικροπωλητών από το παζάρι που στήνεται εδώ και χρόνια στον Άγιο Νικόλαο. Όλα γίνονται στο όνομα της πάταξης του παραεμπορίου που στοιχίζει –λέει– δισεκατομμύρια διαφυγόντα κέρδη στο κράτος και απειλεί με εξαφάνιση τους έλληνες εμπόρους, ενώ απειλεί την ασφάλεια των καταναλωτών από προϊόντα αμφιβόλου ποιότητας.

Την ίδια στιγμή το ΛΑΟΣ κάνει επερωτήσεις στη Βουλή, εγκαλώντας το κράτος για ανοχή στο παραεμπόριο. Ο γνωστός απεργο-φάγος Μίχαλος του ΕΒΕΑ ζητεί με επιστολή του να εντατικοποιηθεί η αστυνόμευση των περιοχών του κέντρου, όπου ανθεί η παράνομη εμπορική δραστηριότητα. Αστυνομικοί της ΕΛΑΣ και Δημοτικοί Αστυνομικοί κυνηγούν, συλλαμβάνουν, τρομοκρατούν μετανάστες και κατάσχουν τα εμπορεύματά τους. Και τέλος το υπουργείο «Προστασίας του Πολίτη» σπεύδει να ανακοινώσει νέα μέτρα για την πάταξη της «εγκληματικότητας», με πρώτο και καλύτερο το «παραεμπόριο» που ασκείται «από σημαντικό αριθμό αλλοδαπών». Πρόκειται για συντονισμένη επίθεση αποπροσανατολισμού του κόσμου από τα πραγματικά του προβλήματα και τις αληθινές τους αιτίες.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα, ή μάλλον τα ψέματά τους, με τη σειρά:

Read the rest of this entry

Ο γιγαντισμός του νάνου

Αυτός που στέκεται ξέχωρα αναλαμβάνει το ρίσκο να πιστεύει ότι είναι καλύτερος απ’ τους άλλους και να χρησιμοποιεί την κοινωνική του κριτική ως ιδεολογία του ατομικού του συμφέροντος. Καθώς διαμορφώνει ψηλαφιστά τη δική του ζωή στη βάση της εύθραυστης εικόνας μιας πραγματικής ύπαρξης, δεν θα πρεπε ποτέ να ξεχνά τούτο το εύθραυστο, ούτε το πόσο λίγο η εικόνα είναι υποκατάστατο της πραγματικής ζωής. Η ορμή όμως του αστού μέσα του τον σπρώχνει μακριά από μια τέτοια συνειδητοποίηση.

Ο αποκομμένος παρατηρητής εμπλέκεται με τα πράγματα το ίδιο όσο και ο ενεργός συμμέτοχος […] η απόστασή του από τις μπίζνες ως τέτοιες είναι μια πολυτέλεια που μόνο αυτές οι μπίζνες του προσφέρουν. Για αυτό η ίδια η κίνηση της απόσυρσης κουβαλά τα χαρακτηριστικά αυτού που αρνείται […] η αντικειμενική ενότητα μιας εποχής εξαλείφει κάθε διάκριση που συνιστά την ευτυχία, και ακόμα και το ηθικό βάρος, της ατομικής ύπαρξης […]

Τρέμουμε με τον εκβαρβαρισμό της ζωής, αλλά μη έχοντας καμμία αντικειμενικά δεσμευτική ηθική αναγκαζόμαστε στο κάθε μας βήμα σε λόγια και έργα, σε υπολογισμούς, που με ανθρωπιστικά στάνταρ είναι βάρβαρα, και που ακόμα και κρινόμενα με βάση της αμφίβολες αξίες της καλής κοινωνίας, στερούνται τακτ.

Με την διάλυση του φιλελευθερισμού, η πραγματικά αστική αρχή, αυτή του ανταγωνισμού, όχι απλώς δεν υπερκεράζεται αλλά περνά από την αντικειμενικότητα τής κοινωνικής διαδικασίας στην σύνθεση των συγκρουόμενων και διαγκωνιζόμενων ατόμων της, και από εκεί, τρόπον τινά, στην ανθρωπολογία. Η υποταγή της ζωής στην διαδικασία παραγωγής επιβάλλει ως εξευτελισμό στον καθένα κάτι από την απομόνωση και τη μοναξιά τις οποίες μπαίνουμε στον πειρασμό να δούμε ως αποτέλεσμα της δικής μας, ανώτερης επιλογής.

Read the rest of this entry

Κέντρα αποτοξίνωσης αντί για φυλακές ..το πείραµα της Πορτογαλίας

Στην Πορτογαλία, η κόλαση των ναρκωτικών αποτελεί πια κακό εφιάλτη. Η εποχή που ένας στους δέκα πολίτες ήταν εθισµένος και οι γειτονιές της Λισαβώνας θύµιζαν σούπερ µάρκετ παράνοµων ουσιών έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Οπως κάθε άνθρωπος που δεν έχει τίποτα να χάσει, οι Πορτογάλοι πήραν το 2000 ένα µεγάλο ρίσκο: αποποινικοποίησαν τη χρήση ναρκωτικών.

Σήµερα, σε αυτή τη χώρα της Ιβηρικής Χερσονήσου οι εργαζόµενοι στον χώρο της υγείας προµηθεύουν τους τοξικοµανείς µε βελόνες, γάζες, µικρά σκεύη για την προετοιµασία των ενέσιµων ουσιών, απολυµαντικά και προφυλακτικά. Τα ναρκωτικά εξακολουθούν να είναι παράνοµα στην Πορτογαλία. Αυτό που άλλαξε είναι ο νόµος· τώρα πια οι χρήστες δεν φυλακίζονται ούτε δικάζονται από ποινικά δικαστήρια. Οποιος συλληφθεί έστω και µε πολύ µικρή ποσότητα ναρκωτικών ουσιών οδηγείται αυτοµάτως στη λεγόµενη Επιτροπή Συµβουλευτικής, όπου εργάζονται έµπειροι νοµικοί, ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί. Εάν οι χρήστες αρνηθούν να εµφανιστούν ενώπιον της Επιτροπής, τους επιβάλλονται πρόστιµα, υποχρεωτική θεραπεία ή άλλες κυρώσεις.

Και άλλες ευρωπαϊκές χώρες αντιµετωπίζουν τον εθισµό στις ναρκωτικές ουσίες ως πρόβληµα υγείας.

Η Πορτογαλία όµως ξεχωρίζει, γιατί αυτή την προσέγγιση τη θέσπισε µε νόµο. Και ιδού το αποτέλεσµα της εφαρµογής του: περισσότεροι δοκίµασαν ή έκαναν χρήση, πολύ λιγότεροι όµως εθίστηκαν. «Η καταστροφή που προµήνυαν τότε οι Κασσάνδρες δεν συνέβη ποτέ», επισηµαίνει ο καθηγητής στο Πανεπιστήµιο του Κεντ Αλεξ Στίβενς, ο οποίος έχει µελετήσει σε βάθος το πρόγραµµα της Πορτογαλίας. «Η απάντηση στο πρόβληµα ήταν απλή: προωθήστε τη θεραπεία», εξηγεί.

Read the rest of this entry