Ρεπορτάζ στην Αϊτή: ένας χρόνος μετά [φωτογραφίες+βίντεο]

Στις 12 Ιανουαρίου του 2010 ο καταστροφικός σεισμός των 7.ο Ρίχτερ χτυπά στην Αϊτή, αφήνοντας στο πέρασμα του συντρίμμια, 230.000 νεκρούς και 300.000 τραυματίες. Ενα χρόνο αργότερα, περίπου 1.000.000 άνθρωποι ζούν σε καταυλισμούς υπο καθεστώς τρομοκρατίας από συμμορίες βιαστών, οι οποίες ασελγούν ακόμα και σε κορίτσια μικρότερης ηλικίας απο αυτό της φωτογραφίας. ”Το πρόβλημα του βιασμού υπήρχε και πριν το σεισμό” δηλώνει η Yolande Bazelais, πρόεδρος του FAVILEK, ενός οργανισμού που συγκροτήθηκε από γυναίκες οι οποίες κακοποιήθηκαν στο πραξικόπημα του 1991.

Αυτή η δήλωση είναι σοκαριστική, λαβαίνοντας υπόψην τις εκτιμήσεις έρευνας που έχει πραγματοποιηθεί πριν το σεισμό, σύμφωνα με τις οποίες μόνο στην περιοχή του Port-au-Prince, καταγγέλονται πάνω απο 50 βιασμοί την ημέρα, με τους θύτες να είναι απο γείτονες και κακοποιούς εώς και αστυνομικούς και παραστρατιωτικές οργανώσεις που χρησιμοποιούν το βιασμό ως μεσο εκφοβισμού.

Η Alina υπήρξε ένα απο αυτά τα θύματα. Κάτοικος μαζί με άλλους πληγέντες του σεισμού, στον καταυλισμό του Port-au-Prince, έτυχε να περνά απο ενα σημείο όπου μια ομάδα ανδρών – τόσοι που δεν ήταν δυνατόν να καταμετρηθούν στιγμιαία – κακοποιούσε ενα κορίτσι.

Η 58χρονη γυναίκα δεν άντεξε να προσπεράσει αδιάφορα το συμβάν, είτε επειδή έχει 3 κόρες, είτε εξαιτίας κάποιου αλτρουιστικού ενστίκτου που ενεργοποιήθηκε εκείνη τη στιγμή…και παρενέβη μέχρι που οι άνδρες έστρεψαν την προσοχή τους πάνω της, χτυπώντας την στα πλευρά, απειλώντας οτι θα την πυροβολήσουν, εκπυρσοκροτώντας στον αέρα για να αποτρέψουν άλλους κατοίκους να μπουν στη διαδικασία να τη βοηθήσουν, τη στιγμή που την κακοποιούσαν σεξουαλικά επανειλλημένως, ακόμα κι όταν πλέον αιμοραγούσε. Όταν η συμμορία αποχώρησε, η Alina παρέμεινε τραυματισμένη, κάτω στο έδαφος μόνη της, χωρίς να τολμήσει κανείς να την πλησιάσει, απο φόβο μη μπλέξει.

Στρατιώτες απο την Αποστολή Σταθεροποίησης των Ηνωμένων Εθνών, επιβεβαιώνουν οτι κάθε μέρα είναι έτσι…με πολλή βία, φόνους, βιασμούς…Το ίδιο επιβεβαιώνει και η 43 σελίδων αναφορά απο το IJDH, με ενα σωρό μαρτυρίες σαν αυτή της Alina. Η FAVILEΚ λαμβάνει 3-4 τηλεφωνήματα την εβδομάδα που αφορούν νέες περιπτώσεις και αυτό συμβαίνει  σε εναν καταυλισμό, απο τους 1300 που έχει ο οργανισμός συνολικά υπο την κάλυψη του. Ουσιαστικά είναι απαραίτητοι 2 αντιπρόσωποι για κάθε καταυλισμό, αντί μια ντουζίνα ατόμων να φροντίζει όλους.

Σύμφωνα με τους ιδρυτές της FAVILEK, ακόμα όμως κι αν αυτά τα άτομα ήταν διαθέσιμα και μπορούσαν να τους πληρώνουν – που δε μπορούν-  χρειάζονται και οι ανάλογοι πόροι ώστε να παρέχουν βοήθεια στα θύματα. Πρόσφατα μια γυναίκα η οποία βιάστηκε και παραλίγο να βρεί το θάνατο απο στραγγαλισμό, επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον οργανισμό για να ενημερώσει οτι κρυβόταν, ωστόσο δεν υπήρχε η χρηματική δυνατότητα να τη μεταφέρουν σε κάποιο ασφαλές σημείο. Όπως δεν υπάρχει η δυνατότητα να καλυφθούν τα έξοδα για μια φαρμακευτική αγωγή κατά του στρές στην Alina πχ, η οποία έχει ταχυκαρδίες και υπάρχουν φορές όπου αρχίζει να τρέμει ανεξέλεγκτα. Υπο αυτές τις συνθήκες η FAVILEK δίνει αγώνα και για την ασφάλεια του δικού της προσωπικού, μιας και υπήρξε περιστατικό, οπου οι τέντες της σκοινής μιας άλλης οργάνωσης, είχαν σκιστεί απο συμμορίες βιαστών.

Η οικονομική στήριξη

Απο το πακέτο ανσυγκρότησης των $1.15 δισ που υποσχέθηκε η κυβέρνηση των ΗΠΑ οτι θα δώσει, η US AID έχει παραδώσει $1 δισ, αλλά μόλις τα $120 εκατ. έχουν καταφτάσει, εξαιτίας γραφειοκρατικών διαδικασιών. Σε μια διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών το Μάρτιο του 2010, περίπου 50 χώρες δεσμεύτηκαν για χρηματική βοήθεια ύψους $5.3 δισ για τα επόμενα δύο χρόνια, εκ των οποίων μόνο οι 11 έχουν υποβληθεί σε σχετικές διαδικασίες, ενώ απο τα $1.7 δισ που κατόρθωσαν να συγκεντρώσουν 49 ΜΚΟ για να ενισχύσουν την Αϊτή, μόλις τα $633 προορίζονται τελικά για το σκοπό αυτόν.

Απο την άλλη ακούγεται και η άποψη οτι η οικονομική ενίσχυση απο το εξωτερικό, όταν κυριαρχεί το φαινόμενο της θεσμικής ανικανότητας που αποτρέπει την αποτελεσματική διαχείρηση αυτών των κονδύλίων, μάλλον ενισχύει τη διαφθορά παρά περιορίζει με ουσιαστικό τρόπο τη φτώχεια.

Σύμφωνα με τον καθηγητή ανθρωπολογίας του παν/μιου της Florida, Gerald Murray, απο τα τέλη της δεκαετίας του 1940, οι επιδοτήσεις που προορίζονταν για την κυβέρνηση της Αϊτής, απέτυχαν. Ενδεχομένως λοιπόν η χρηματοδότηση μέσω ΜΚΟ να είναι πιο ασφαλής, ωστόσο τα χρήματα που συγκεντρώνονται με αφορμή ενα καταστροφικό συμβαν, δεν είναι πάντα εξολοκλήρου στη διάθεση της χώρας που έχει πληγεί, αλλά μερικώς, διότι χορηγούνται και για άλλους φιλανθρωπικούς σκοπούς. Συν τοις άλλοις δεν έχει παρατηρηθεί συστηματική πρόοδος με τα χρήματα που χορηγούνται εδω και δεκαετίες απο τις ΜΚΟ.

Απο την άλλη, δημοσιεύματα της Huffington Post και των NY Times, υποστηρίζουν οτι θα πρέπει τα κονδύλια να μεταφερθούν απο τις τοπικές ΜΚΟ στην κυβέρνηση της Αϊτής, παρόλο το ιστορικό διαφθοράς που έχει δείξει στο παρελθόν. Η χώρα επίσης οφείλει να αποκτήσει αποκεντρωμένες δομές διοίκησης και να χρησιμοποιήσει τις δικές της μεθόδους – και αν είναι δυνατόν- πηγές ανάπτυξης, ώστε να ανασυσταθεί.

Σε μιαδιάσκεψη που φιλοξένησε το Congressional Black Caucus, για την ανασκόπηση της προόδου των προσπαθείων που καταβάλονται για την ανάκαμψη της Αϊτής, το Μάρτιο του 2010, μέλη ειδικών ομάδων επαναλάμβαναν διαρκώς αυτό το μήνυμα. Συγκεκριμένα η αντιπρόσωπος Yvette Clark, που παρευρέθηκε δήλωσε οτι “μια δημοκρατία δε μπορεί να διοικείται απο ΜΚΟ. Αυτό που είδα όταν επισκέφτηκα τη χώρα, ήταν μια κυβέρνηση να καθίσταται αδύναμη κάτω από μια υπερβολική έμφαση στις οικονομικές συνεισφορές ενός δίκτυου ΜΚΟ, ένα δίκτυο που δεν λογοδοτεί σε κανέναν, αλλά στο ίδιο, ή ίσως καλύτερα στους επικεφαλης του … πολλές από τις ΜΚΟ δεν είναι ακόμη καν καταχωρημένες στην κυβέρνηση της Αϊτής, κι έτσι ο εντοπισμός και η διαφάνεια που προέρχεται από τους μηχανισμούς στήριξης που παρέχουν δεν είναι σαφείς. Η αξιοπιστία γύρω από την οικονομική στήριξη που έχουν λάβει δεν είναι προφανής επίσης, εκτός εαν είναι καταγεγραμμένες στις ΗΠΑ, οπότε μπορούμε να τις παρακολουθούμε”.

Δες το παρακάτω βίντεο απο το Al Jazeera English, όπου καταγράφεται στο Port-au-Prince, το χάσμα ανάμεσα στους πολίτες της Αϊτής και τις ΜΚΟ.

ελεύθερη μετάφραση απο το ρεπορτάζ/αφιέρωμα του βραβευμένου περιοδικού Mother Jones από τους Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα

Advertisements

Posted on 04/01/2011, in Κόσμος, Κοινωνία and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: