Μoving Forward ή μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα

Έχοντας αφήσει το χρόνο να περάσει μετά από το τρίτο κατά σειρά ντοκιμαντέρ του κινήματος Zetgeist και του Venus Project, ονόματι Μoving Forward, θα’ θελα να αναφέρω τις εντυπώσεις που μου άφησε.

Καταρχήν ως κινηματογραφική δουλειά είναι προσεγμένο όπως και τα προηγούμενα δύο, με πάρα πολλές συνεντεύξεις από ανθρώπους που γνωρίζουν το αντικείμενό τους αρκετά καλά (οι περισσότεροι από αυτούς είναι διακεκριμένοι επιστήμονες). Οι πληροφορίες, που σημειωτέον είναι πάρα πολλές, δίνονται με ένα νορμάλ ρυθμό, χωρίς να κουράζουν. Αν και για να λέμε την αλήθεια, ο μόνος τρόπος να αφομοιωθούν είναι οι επικείμενες συζητήσεις που μπορεί να εγείρουν.

Στην ουσία τώρα! Μπορώ να πω ότι για κάποιο χαζό λόγο, όταν τελείωσε η προβολή ένιωσα ότι περίμενα κάτι παραπάνω. Λες και μπορεί μία ταινία να πάρει όλη την ανθρωπότητα από το χέρι και να την πάει ένα βήμα παραπέρα. Και αυτό είναι το κύριο μήνυμα της ταινίας κατά την ταπεινή μου άποψη. Ότι υπάρχουν τα μέσα, υπάρχει η τεχνογνωσία, υπάρχει ο δρόμος, απλά χρειάζεται να ξεφύγουμε από τα κόμπλεξ μας, τις προκαταλήψεις μας, να επιδείξουμε θέληση και να προχωρήσουμε.

Το να ακούς για πολλοστή φορά ότι τη δεδομένη χρονική στιγμή, την τύχη της ανθρωπότητας πάνω κάτω, την έχουν στα χέρια τους συγκεκριμένα οικονομικά lobby, κυρίως τραπεζικά/πετρελαϊκά με προεκτάσεις στρατιωτικών εξοπλισμών, δεν είναι κάτι καινούριο. Αυτό που προκαλεί περισσότερη εντύπωση είναι ότι το όλο πανηγύρι έχει στηθεί, χωρίς κάποιο πλάνο. Το πετρέλαιο θα τελειώσει στα κοντά. Τα δάνεια σε επίπεδο κρατών (ω ναι το Ελλαδιστάν έχει ρολάκι στο ντοκιμαντέρ!), ξεπερνάν συνεχώς την οποιαδήποτε έννοια αποπληρωμής. Ο νόμος της «ελεύθερης αγοράς» φαίνετε να επιβεβαιώνεται μέρα τη μέρα όλο και πιο πολύ. Θα κυριαρχήσει ο πιο ισχυρός, στο τέλος θα μείνει μόνο ένας. (?)

Δυστυχώς το να αναγνωρίσεις το πρόβλημα, αν και το πρώτο βήμα, δεν ήταν ποτέ αρκετό. Από την άλλη το να προτείνεις λύσεις, μπορεί να είναι ο κύριος τρόπος για να λύσεις το πρόβλημα, αλλά πάλι φαίνεται να λείπει το κύριο συστατικό. Ειδικά όταν μιλάμε σε τέτοιο μακροσκοπικό επίπεδο, δηλαδή την πορεία της ανθρωπότητας ως είδος τα επόμενα 30 χρόνια. Ποιο είναι αυτό; Η πράξη. Το τι μπορεί να κάνει ο καθένας ατομικά ή συλλογικά, για να αλλάξει το ζοφερό τοπίο που φαίνεται να έρχεται για όλους μας. Θα ‘θελα φεύγοντας από το κινηματογράφο, να ένιωθα ότι ήξερα τι πρέπει να κάνω, αλλά τώρα καταλαβαίνω ότι αν συνέβαινε αυτό, το πιο πιθανό θα ήταν να μην άλλαζε κάτι δραστικά. Ελπίζω να περάσανε οι εποχές που ο κόσμος περίμενε κάποιον Σωτήρα. Η νέα γενιά φαίνεται να είναι όσο πιο καχύποπτη γίνεται, το οποίο δεν είναι παράδοξο, μετά τα σκατά που τους παραδίδουμε.

Δεν είναι τυχαίο, ότι από τους βασικούς άξονες με τους οποίους ασχολήθηκε το ντοκιμαντέρ, είναι πως επιδράει το περιβάλλον στη δημιουργία του χαρακτήρα του ανθρώπου. Από τη στιγμή που βρίσκεται ακόμα ακόμα στη μήτρα της μητέρας του. Είναι εντυπωσιακό, το λιγότερο, να κατανοήσουμε ότι ο άνθρωπος δεν είναι από τη φύση του, όλα αυτά που του προσάπτουν. Για να φτάσουμε στο σημείο να γίνουμε αυτοί που είμαστε επηρεαζόμαστε σχεδόν από τα πάντα. Κάποια μπορούμε να τα επιλέξουμε, κάποια όχι, και είναι σημαντικό ως κοινωνίες να αποβάλλουμε όλα αυτά τα στοιχεία που μας κρατάν εγκλωβισμένους σε συμπεριφορές που δεν μας αρμόζουν πλέον βάσει της νοητικής μας εξέλιξης.

Στο τέλος αυτό που προτείνεται είναι να καταλάβουμε ότι έχουμε τη δυνατότητα ως είδος, να εισέλθουμε στην εποχή της «αφθονίας», όπως την χαρακτηρίζουν. Η τεχνολογία είναι επαρκής για να προσφέρει ανεξαιρέτως, τα βασικά στον καθένα μας. Φυσικά υπάρχει ένα κάστρο που πρέπει να ξεπεραστεί για να ξεφύγουμε από τα βασικά, που μπορεί να ακούγεται «μίζερο» σε πολλούς και κάπως «κομμουνιστικό» για αρκετά περισσότερους. Ένα κάστρο δυστυχώς που έχει οικοδομηθεί αιώνες τώρα, και απλά έχει ισχυροποιηθεί όσο ποτέ στο μυαλό και τη ψυχοσύνθεσή μας το τελευταίο αιώνα. Αυτό της ιδιοκτησίας. Σε αυτό το σημείο αναλύεται μία λογική εξίσωση, θα την πω, όπου συνδέεται η ιδιοκτησία οποιουδήποτε «μη» βασικού αγαθού, με το χρονική διάρκεια ανάγκης του. Καλώς κακώς, το να έχουν και τα 4 μέλη μιας οικογένειας το δικό τους αυτοκίνητο π.χ., δεν εξυπηρετεί τίποτα απολύτως, τη στιγμή που ο χρόνος που θα το χρειαστούν μπορεί να καλυφθεί από ένα άνετα. Απλοϊκό παράδειγμα μπορεί, αλλά θέλω να υποδείξω πόσο εξαρτώμενοι είμαστε όλοι μας ανεξαιρέτως από τα πράματά μας όλη την ώρα κι ας μη τα χρειαζόμαστε!

Ξαναγυρνώντας (για να τελειώσω επιτέλους!) στο αρχικό ερώτημα το τι πράττουμε. Προσωπικά θα συμφωνήσω με κάτι που είπε πριν τη ταινία, ένας καθηγητής του πανεπιστήμιου του Αιγαίου στην ομιλία του. Αν δεν καταφέρουμε να κάνουμε το βήμα μπροστά σε μικρές κοινωνίες, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξουν τα πράματα στις πόλεις ή σε ολόκληρες χώρες. Η επόμενη μέρα περνάει από τις μικρότερες κοινωνίες, είτε σε κυριολεκτικά τοπικό επίπεδο, είτε σε νοητικό επίπεδο. Δεν χρειάζεται να ενωθούμε όλοι εναντίων όλων. Δεν χρειάζεται, γιατί δε θα μας σώσει ένας άνθρωπος ή ένα κόμμα, ποτέ δεν είχαν αυτό το σκοπό. Δεν χρειάζεται, γιατί κυρίως δεν έχει νόημα να σωθούμε. Νόημα έχει να αλλάξουμε.

Advertisements

Posted on 25/01/2011, in Απόψεις / Θεωρίες, Ιντερνετ - Τεχνολογία, Κοινωνία and tagged , , , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: