«Είμαστε εδώ, είμαστε από δω: Για την Απεργία Πείνας των 300 μεταναστών και τη Δημοκρατία»

Από σήμερα 300 (250 στην Αθήνα και 50 στη Θεσσαλονίκη) μετανάστες ξεκίνησαν απεργία πείνας διεκδηκώντας κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα για όλους τους μετανάστες, προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις στην κοινή γνώμη, τα πολιτικά κόμματα, την ακαδημαϊκή κοινότητα και -σιγά μην έλλειπαν- τα μέσα μαζικής εξημέρωσης. Το πανεπιστημιακό άσυλο, ο ρόλος του και η υπεράσπιση/καταπάτηση του έρχονται για μια ακόμα φορά στο επίκεντρο της επικαιρότητας, στην προσπάθεια της κυβέρνησης και των ΜΜΕ να μετατρέψουν το γεγονός σε μια ευκαιρία να ξανανοίξει η κουβέντα για την κατάργησή του. Χωρίς να υποβαθμίζω τη σύνδεση του ασύλου με ευρύτερα κοικωνικά και πολιτικά ζητήματα, πόσο μάλλον τη σημασία της υπεράσπισής του, νομίζω ότι το κεντρικό ζήτημα παραμένει η πράξη και τα αιτήματα των απεργών πείνας. 300 άνθρωποι θέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο για να την κερδίσουν και έχει ενδιαφέρον να δούμε την αντίδραση της ελληνικής «δημοκρατίας» στο συγκεκριμένο γεγονός.

Η εισροή μεταναστών στην Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια αποτελεί ένα απο τα φαινόμενα που αλλάζει ριζικά την ελληνική κοινωνία, είναι όμως το λιγότερο ανόητο να θεωρούμε ότι οι άνθρωποι αυτοί μια μέρα ξύπνησαν και αποφάσισαν να έρθουν στην ισχυρή οικονομικά Ελλάδα, στην πασίγνωστα ανοιχτή ελληνική κοιωνία, στην απλόχερη στην παροχή πολιτικού ασύλου και υπηκοότητας/ αδειών παραμονής ελληνική πολιτεία. Είναι κοινός τόπος σε οποιονδήποτε δεν είναι απελπιστικά κοντόφθαλμος, ότι το μεταναστευτικό ρεύμα προς την Ελλάδα είναι αποτέλεσμα κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών εξελίξεων που κατά πολύ υπερβαίνουν τα σύνορα (κάποιοι τα θεωρούμε και πληγές) της χώρας. Είναι η δυναμική της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, είναι οι πολιτικο-στρατιωτικές επεμβάσεις των «αναπτυγμένων χωρών», είναι η βαρβαρότητα καθεστώτων που -αν δεν ενισχύθηκαν από αυτόν- ανέχτηκε ο Δυτικός κόσμος, είναι η διάλυση του περιβάλλοντος, είναι η καθημερινή μάχη για επιβίωση και οι άθλιες συνθήκες της όταν αυτή επιτυγχάνεται -αποτέλεσμα όλων των προηγούμενων παραμέτρων και άλλων πολλών-  που οδηγούν όλους αυτούς τους ανθρώπους στα χέρια εμπόρων ζωής στην προσπάθεια, όχι για μια καλύτερη ζωή αλλά στην προσπάθεια απλά για ζωή.

Όλα αυτά δε σημαίνουν ότι οι μετανάστες έχουν ανάγκη την κατανόηση και τη συμπόνια μας. Έχωντας μόνο το (γυμνό τους) σώμα, είναι το ιδανικό αντικείμενο διώξεων, ακραίας και χυδαίας οικονομικής εκμετάλλευσης, απίστευτης βίας (κρατικής, οικονομικής και ατομικής), είναι αυτοί που η παρουσία τους είναι ταυτόχρονα απειλή (για τους νοικοκυραίους και το κράτος) και ευκαιρία (για τα αφεντικά, το κράτος και ω! του θαύματος και τους νοικοκυραίους), αυτοί που δεν πρέπει να είναι (ή μάλλον να φαίνονται) πουθενά, που η φωνή τους είναι θόρυβος. Είναι το ιδανίκο υποκείμενο του αυταρχικού συμπλέγματος κράτους και κεφαλαίου. Παρόλα αυτά για την ελληνική «δημοκρατία» και ένα όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας είναι η εικόνα του «‘Αλλου» αυτού του άλλου που έρχεται και μας στερεί την ευτυχία σε μια περίοδο κρίσης, σε μια περίδο που τα φοβικά σύνδρομα που όλοι μας έχουμε κατευθύνονται προς αυτούς – σε μια αξιοζήλευτη συνεργασία Σοσιαλιστών, Δεξιών, Κεντρώων «λογικών τεχροκρατών», Κεντροαριστερών διαχειριστών, εθνικιστών κομμουνιστών και λοιπών «δημοκρατικών» δυνάμεων.

Βέβαια δεν είναι ομοιογενής αυτή η συμμαχία, δύο βασικά ρεύματα είναι εύκολα αναγνωρίσιμα. Απο τη μία έχουμε τους ακραίους ρατσιστές, φασίστες που ανοιχτά μιλάνε για ναρκοπέδια στα σύνορα, για τρεις προειδοποιήσεις πριν την εκτέλεση όσων διασχίζουν τα σύνορα και «αναμορφώνουν/καθαρίζουν» γειτονίες της Αθήνας ή κυνηγούν να σκοτώσουν μετανάστες. Από την άλλη -και αυτό έχει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον- έχουμε τους ανεκτικούς, οι οποίοι αντιτίθενται και μάλιστα έντονα στη βία των ακραίων στοιχείων και προτείνουν από τη μία ανεκτικότητα και από την άλλη σκληρά μέτρα και διακρίσεις εναντίον των μεταναστών: «για να μην ανεβεί η Ακροδεξιά.. γιατί τόσο αντέχουμε… γιατί έχουμε νόμους». Και να που οι νόμοι βάζουν στην κουβέντα μας τη Δημοκρατία.

Για όλους τους συμμάχους (ανεκτικούς και μη) η «δημοκρατία» είναι ο σεβασμός των νόμων και αυτοί είναι παράνομοι ξεκίνησαν να ουρλιάζουν από το πρωί. Ευτυχώς όμως, η Δημοκρατία δεν είναι αυτό. Η Δημοκρατία είναι η εξουσία αυτών που δεν έχουν εξουσία. Είναι η δημιουργία χώρων υλικών και πνευματικών για την παρουσία, την έκφραση και τη δημιουργικότητα αυτών που είναι αποκλεισμένοι, αυτών που δεν πρέπει να υπάρχουν πουθενά. Είναι το να ακούγεται σαν αίτημα και πρόταση η φωνή αυτή που μέχρι πριν λίγο ακουγόταν σα θόρυβος. Η Δημοκρατία δεν είναι ένα στατικό θεσμικό πλαίσιο διαχείρησης και κατανομής χώρων και ρόλων, είναι η διαρκής αμφισβήτηση του και η συνεχιζόμενη δημιουργία νέων κοινωνικών, παραγωγικών και πολιτικών σχέσεων και (προφανώς) η διαρκής αμφισβήτησή τους. Είναι ο τρόπος ρύθμισης των πολιτικών σχέσεων σε μια κοινωνία όπου καμία κοινωνική/ εθνική και πολιτική ομάδα δεν μπορεί να ταυτιστεί με την εξουσία, γιατί η εξουσία για αυτο-διαχείρηση και αυτο-οργάνωση ανήκει σε όλους/ες. Είναι τέλος ο διαρκής έλεγχος της υπόθεσης, του δεδομένου, της προϋπόθεσης, της ισότητας και της ελευθερίας όλων των ανθρώπων ως ομιλούντα όντα. Ως τέτοια είναι προφανές ότι ποτέ (ή τουλάχιστον όχι στο άμεσο μέλλον) δεν θα επιτευχθεί απόλυτα αλλά παραμένει ένα διαρκές ζητούμενο (Δείτε το βιβλίο του Ζακ Ρανσιέρ «Μίσος για τη Δημοκρατία» που κυκλοφόρησε πρόσφατα και στα ελληνικά).

Με το να θέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο, το σώμα τους που μόνο αυτο έχουν πλέον, οι 300 απεργοί πείνας τοποθετούν την ελληνική «δημοκρατία» απέναντι στον έλεγχο της ισότητας και της ελευθερίας. Έλεγχο στον οποίο η «δημοκρατία¨ τους όχι απλά αποτυγχάνει αλλά στρέφεται και ενάντια στη Δημοκρατία. Στους ανθρώπους αυτούς η ελληνική «δημοκρατία» απαντάει ότι δεν έχουν φωνή παρά μόνο θόρυβο, ότι δεν έχουν δικαίωμα να υπάρχουν στο χώρο του ασύλου, σε κανένα χώρο. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο η φωνή των μεταναστών που λέει: «Είμαστε εδώ, είμαστε από δω, μιλάμε και υπάρχουμε εδώ», είναι η φωνή της Δημοκρατίας. Κι αυτή τη φωνή δε θα την αφήσουμε να γίνει θόρυβος. Αυτή η φωνή είναι ενά δημοκρατικό-χειραφετητικό πολιτικό γεγονός στο οποίο αξίζει και οφείλουμε να μείνουμε φανατικά αλληλέγγυοι/ες.

Καμία ζώη δεν είναι παράνομη.. Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος..

Advertisements

Posted on 25/01/2011, in Απόψεις / Θεωρίες, Ανεξαρτησία στην κοινωνία, Κόσμος, Κοινωνία, Παιδεία - Πανεπιστήμια, Πολιτική and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink. 2 Σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: