Daily Archives: 16/02/2011

Η σχέση μεταναστών και εργατικού κινήματος ως σχέση αμοιβαίας πολιτικής εξάρτησης [Μέρος 1ο+2ο]

Αναδημοσίευση από Alterthess (Μέρος 10 και Μέρος 2ο)

Του Ηλία Πιστίκου,

ΜΕΡΟΣ 1Ο

Σήμερα, οι μετανάστες αποτελούν περίπου το 10% της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή, περίπου το 15% των εργαζομένων. Και όμως… όπως φάνηκε και από την υπόθεση της Νομικής, η κοινωνική αυτή ομάδα αμφισβητείται όχι μόνο ως προς το δικαίωμά της να μετέχει στην πολιτική ζωή της χώρας, αλλά ακόμη και ως προς το δικαίωμά της να υπάρχει σ’ αυτήν τη χώρα.

Είναι χιλιοειπωμένοι οι τρόποι με τους οποίους οι μετανάστες αποτέλεσαν και αποτελούν οργανικό κομμάτι της ελληνικής (και παγκόσμιας) καπιταλιστικής ανάπτυξης. Και όμως, υπάρχουν τάσεις τού εργατικού κινήματος που αντιμετωπίζουν με κάποια αμηχανία το μεταναστευτικό ζήτημα. Μάλλον δυσκολεύονται να απεγκλωβιστούν από τις φιλανθρωπικές διαστάσεις του ή/και λαμβάνουν τη σχέση μεταναστών και εργατικού κινήματος ως δεδομένη.

Σ’ αυτό το κείμενο υποστηρίζω ότι η σχέση μεταναστών και εργατικού κινήματος δεν είναι δεδομένη, είναι σχέση διαρκώς υπό διακύβευση, και είναι σχέση πολιτικής αλληλεξάρτησης. Δηλαδή, αν το εργατικό κίνημα θέλει τους μετανάστες μαζί του, ενεργούς, ισότιμους, πρέπει να τους διεκδικήσει. Επιπλέον, υποστηρίζω ότι -εν μέρει δυστυχώς, αλλά και αναπόφευκτα- οι ομάδες αλληλεγγύης (ή/και συνηγορίας, όπως αποκαλούνται ενίοτε)[1] αποτελούν απαραίτητο κρίκο αυτής της πολιτικής συνέχειας. Αυτό, γιατί η κατάσταση ομηρίας στην οποία βρίσκονται οι μετανάστες καθιστά την ικανότητά τους για εκδήλωση αυτο-οργανωμένης διαμαρτυρίας ελλιπή ή, καλύτερα, αδύνατη.

Read the rest of this entry

Το Λαϊκό Μέτωπο της Ισπανίας κερδίζει τις εκλογές του 1936

Σαν σήμερα, το 1936, πραγματοποιείται η «μετωπική» εκλογική σύγκρουση ανάμεσα στο Λαϊκό Μέτωπο και το Εθνικό Μέτωπο, που βρίσκει νικήτριες τις δημοκρατικές, κομουνιστικές και σοσιαλιστικές δυνάμεις του πρώτου. Την πρωτοβουλία για τη δημιουργία του εκλογικού αυτού συνασπισμού, έχει πάρει τον Ιανουάριο του ’36 ο Manuel Azaña, ο οποίος και ανακυρήσσεται τελικά πρωθυπουργός της Ισπανίας.

Το διεθνές ρεύμα των «λαϊκών μετώπων» της δεκαετίας του ‘30, αποτελεί ίσως την ενστικτώδη αντίδραση της Αριστεράς στην άνοδο εθνικιστικών και φασιστικών ρευμάτων, ενώ εμπνευστής και οργανωτής των απανταχού συσπειρώσεων είναι, κατά κύριο λόγο, ηΚομουνιστική Διεθνής, δηλαδή –για τα δεδομένα της εποχής- ο Στάλιν.

Η ανάγκη αντιμετώπισης της φασιστικής απειλής, αναγκάζει τα Κομουνιστικά Κόμματα να συμμαχήσουν με πολύ ετερόκλητες πολιτικές δυνάμεις, από αυτονομιστικά κινήματα και αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις, μέχρι δημοκρατικές παρατάξεις και αστικά κόμματα. Φυσικά, οι παθογένειες των εσωτερικών τριβών και της απουσίας συμβιβασμού δε θα αργήσουν να εμφανιστούν, οδηγώντας έτσι στην –εκ του αποτελέσματος- αποτυχία τα λαϊκά μέτωπα.

Το Λαϊκό Μέτωπο της Ισπανίας απαρτίζεται από το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSOE), το Κομμουνιστικό Κόμμα (PCE), το ανεξάρτητο και νεοσύστατο Εργατικό Κόμμα Μαρξιστικής Ενοποίησης (POUM), τη Δημοκρατική Αριστερά (IR) του Azaña και τη Δημοκρατική Ένωση(UR) του Barrio, ενώ έχει την υποστήριξη των αυτονομιστών της Γαλικίας (PG) και της Καταλωνίας (Esquerra), της σοσιαλιστικής Ένωσης Εργατών (UGT), καθώς και της αναρχοσυνδικαλιστικής συνομοσπονδίας του CNT.

Οι αναρχικοί, μετέπειτα συναγωνιστές του Λαϊκού Μετώπου στον εμφύλιο, αρνούνται φυσικά να συμμετάσχουν στις εκλογές, ωστόσο αρκετοί κάνουν την υποχώρηση να μετριάσουν την εκστρατεία υπέρ της αποχής.

Read the rest of this entry

Ο Παπανδρέου είναι αναρχικός [πιτσιρίκος]

Με αφορμή τις δηλώσεις των εκπροσώπων της τρόικας για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, οι πάντες καταφέρθηκαν εναντίον του Γιώργου Παπανδρέου, κατηγορώντας τον πως ξεπουλάει τη χώρα. Δεν είναι η πρώτη φορά που αδικούνται οι προθέσεις του Παπανδρέου.

Χτες, ο Γιώργος Παπανδρέου δήλωσε πως «η Ελλάδα δεν πουλάει τη γη της» και τόνισε πως θα προτείνει νόμο στη Βουλή, ώστε η ελληνική γη να μη μεταβιβάζεται και να μην πωλείται. Βέβαια -με το Μνημόνιο που έχει υπογράψει- ο Γιώργος Παπανδρέου έχει υποθηκεύσει όλη τη δημόσια περιουσία. Ουσιαστικά -μιας και δεν υπάρχει περίπτωση να αποπληρωθεί το χρέος- η χώρα έχει ήδη πουληθεί.

Ήταν πολύ σωστή και πολιτικά τίμια η απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου να πουλήσει τη χώρα. Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι σοσιαλιστής. Είχε δηλώσει μάλιστα πως είναι «αντιεξουσιαστής στην εξουσία».

Όσοι βιάστηκαν να τον κοροϊδέψουν για αυτή του τη δήλωση διαπιστώνουν τώρα πως ο Παπανδρέου έλεγε την αλήθεια – διαπιστώνουν πως ο Παπανδρέου είναι οπαδός του αναρχικού σοσιαλισμού και του Πιέρ Ζοζέφ Προυντόν.

Ο Προυντόν –ο οποίος, μεταξύ άλλων, ήταν και εναντίον της κρατικής ιδιοκτησίας- είχε γράψει πως «η ιδιοκτησία είναι κλοπή». Ο Γιώργος Παπανδρέου πουλάει τη δημόσια περιουσία, ώστε η χώρα να μην έχει περιουσία και να περάσει από τον σοσιαλισμό στην αναρχία.

Πουλώντας τη δημόσια περιουσία, ο Παπανδρέου έκανε το χρέος του – το κράτος δεν έχει ιδιοκτησία. Τώρα μένει να τον ακολουθήσουν και οι Έλληνες που έχουν ιδιοκτησία – ας απαρνηθούν ή ας πουλήσουν την ατομική ιδιοκτησία τους, ώστε να ζήσουμε επιτέλους στην ιδανική αντιεξουσιαστική και αταξική κοινωνία της αναρχίας.

Έγραψε ο Πιτσιρίκος

Κατάληψη του κτιρίου του ελληνικού παραρτήματος της διεθνούς αμνηστίας

Κατάληψη του κτιρίου του Ελληνικού παραρτήματος της διεθνούς Αμνηστίας από Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας σε ένδειξη συμπαράστασης στον αγώνα των 300 μεταναστών απεργών πείνας

Δελτίο τύπου

Κατάληψη του κτιρίου του Ελληνικού παραρτήματος της διεθνούς Αμνηστίας, σε ένδειξη συμπαράστασης στον αγώνα των 300 μεταναστών απεργών πείνας

Καταλαμβάνουμε σήμερα το κτίριο της Διεθνούς Αμνηστίας θεωρώντας ότι έχει μερίδιο ευθύνης για την προάσπιση και την προώθηση των ανθρωπίνων, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων.

Η απεργία πείνας των 300 μεταναστών έχει φτάσει την 22η ημέρα. Ο μεγαλειώδης αυτός αγώνας αποτελεί ορόσημο γύρω από το ζήτημα του μεταναστευτικού. Οι μετανάστες βάζοντας μπροστά το μόνο που έχουν, το σώμα τους και τη ζωή τους, προσπαθούν να κάνουν ορατή μια ύπαρξη που η κυριαρχία έχει εξοβελίσει στο χώρο της ανυπαρξίας. Διεκδικούν τα αυτονόητα για κάθε άνθρωπο. Ζητούν τη νομιμοποίησή τους και μια ζωή με αξιοπρέπεια και ελευθερία.

Σε περιόδους κρίσης, όπως αυτή που βιώνουμε σήμερα, η εξουσία προσπαθεί να επινοεί εχθρούς και αποδιοπομπαίους τράγους με σκοπό τον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας από τα πραγματικά αίτια που δημιουργούν τη βαρβαρότητα απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.

Έτσι οι μετανάστες παρουσιάζονται ως οι υπεύθυνοι για τα δεινά της κοινωνίας και γι αυτό πρέπει να εξαφανιστούν με κάθε τρόπο. Εδώ βρίσκεται και η λογική των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των πογκρόμ στα κέντρα των πόλεων και του τείχους του Έβρου. Στην οριστικοποίηση του αποκλεισμού. Βέβαια πουθενά δε γίνεται λόγος για τα πραγματικά αίτια που οδήγησαν στον εκπατρισμό αυτών των ανθρώπων.

Είναι εμφανής η προσπάθεια που κάνουν οι κυρίαρχοι για να δημιουργήσουν ζώνες εκτός, ζώνες εξαίρεσης. Το μόνο που έχει απομείνει στην εξουσία είναι η διάχυση του φόβου και της απειλής. Κι αυτό είναι το κοινό νήμα που μας συνδέει πρωτίστως με τους μετανάστες. Η συνεχώς αυξανόμενη καταπίεση, το γεγονός ότι όλοι πλέον περνάμε σε μια διαρκή κατάσταση εξαίρεσης και εκτάκτου ανάγκης. Με αυτήν την έννοια ο αγώνας των μεταναστών είναι αγώνας όλων μας, όλων των εργαζομένων, όλης της κοινωνίας. Μπροστά στη επίθεση που έχει εξαπολύσει το καθεστώς, χρειάζεται να δημιουργήσουμε χώρους διευρυμένης αλληλεγγύης.

Νίκη στον Αγώνα των 300 απεργών πείνας

Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΘΗΝΑΣ

Πηγή : Hungerstrike300 via Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα

Επιστολή – μανιφέστο του φυλακισμένου Ιρανού σκηνοθέτη Τζαφάρ Παναχί στη Μπερλινάλε υπέρ της ελευθερίας έκφρασης ιδεών [video]

Ήταν στην επετειακή Μπερλινάλε του 2010 όταν η κινηματογραφική κοινότητα θορυβήθηκε από μια δυσάρεστη είδηση που ήρθε από την Τεχεράνη: Το ιρανικό θεοκρατικό καθεστώς συνέλαβε και απαγόρευσε την έξοδο απο την χώρα στον σκηνοθέτη Τζαφάρ Παναχί. Ο διευθυντής του Φεστιβάλ Βερολίνου Ντίτερ Κόσλικ, ένθερμος υποστηρικτής των ιρανικών ταινιών αλλά και του αγώνα αυτών των σκηνοθετών που κάνουν πράξη την τέχνη τους και την έκφραση τους μέσα σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες, κατάλαβε την διάσταση του γεγονότος αυτού και προσπάθησε να το αναδείξει όσο μπορούσε.

Ένα χρόνο μετά και ενώ όλο το κινηματογραφικό σύμπαν αλλά και η διεθνής διπλωματία δηλώνει την συμπαράσταση της και δίνει δυναμικό παρών στο πλευρό του σκηνοθέτη, ο Παναχί, όπως και ο συνάδελφος του Μοχαμάντ Ρασούλοφ, έχουν καταδικαστεί σε εξαετή φυλάκιση και σε απαγόρευση καλλιτεχνικής ή άλλης δημόσιας έκφρασης για 20 χρόνια!

Ο Ντίτερ Κόσλικ κάλεσε επίσημα τον Παναχί ως μέλος της κριτικής επιτροπής της 61ης Μπερλινάλε. Μια κίνηση τακτικής προκειμένου να αναδείξει όσο γίνεται περισσότερο την δυσάρεστη τροπή των γεγονότων αλλά να δημιουργήσει τριβή και πίεση εις βάρος του καθεστώτος των μουλάδων του Ιράν.

Έτσι στην προχτεσινή έναρξη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου η θέση του Παναχί ανάμεσα στα υπόλοιπα μέλη της κριτικής επιτροπής ήταν άδεια. Και η πρόεδρος της επιτροπής Ισαμπέλα Ροσελίνι διάβασε μια επιστολή του έγκλειστου σκηνοθέτη που έσπασε για πρώτη φορά την καταδικαστική απόφαση της απαγόρευσης δημόσιας έκφρασης με ένα πραγματικά συγκλονιστικό μήνυμα – μανιφέστο για κάθε καταπιεσμένο άνθρωπο:

Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: