Daily Archives: 31/03/2011

Ισπανία ’36 «Μέσα στην Επανάσταση» [ντοκυμαντερ]

Από τις προσωπικές αφηγήσεις των πρωταγωνιστών, βλέπουμε την προσπάθεια για τη δημιουργία της ελευθεριακής κομμουνιστικής κοινωνίας μέσα από την εργατική και κοινωνική αυτοδιεύθυνση. Ήταν ένα πείραμα κοινωνικών μετασχηματισμών, από τα μεγαλύτερα που γνώρισε η δυτική ευρώπη.

Στα 3 χρόνια του «σύντομου καλοκαιριού της αναρχίας», δυο ζητήματα έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο: πρώτον, δεν επικράτησε λιμός και δεύτερον θεωρήθηκε ότι υπήρξε, ακόμα και από τους αντιπάλους της, ανεβασμένο πολιτιστικό και ηθικό επίπεδο, σε σχέση με όλες τις προηγούμενες επαναστάσεις. Ανεξάρτητα από το σαμποτάρισμα και την καταστολή που δέχθηκε, από τους σταλινικούς του ΚΚ Ισπανίας, που δεν είχαν συμφέρον να πετύχει αυτή η επανάσταση.

Διάρκεια ντοκυμαντερ:112 Λεπτά
Μεταγλωτισμένο στα ελληνικά με πρόλογο κι επίλογο.

Κατεβάστε το  ντοκιμαντέρ σε torrent από εδώ (black tracker)

Αναδημοσίευση από Ελευθεριακός Κόσμος

Η Κοινωνική Κατασκευή του Χώρου και το Δικαίωμα στην Πόλη

Από την εξέγερση στα Παρισινά προάστια το 2005 μέχρι αυτή του Δεκέμβρη στην Ελλάδα, από τους φράχτες στον Έβρο μέχρι τα χιλιάδες πτώματα μεταναστών στον πάτο της θάλασσας ανοιχτά της Ισπανίας, από το Wikileaks και τους Anonymous μέχρι την οργάνωση των κινητοποιήσεωμ στην Αγγλία, ο χώρος μόνο απών δεν είναι από την πολιτική. Προφανώς, εδώ, η αναφορά  στο χώρο είναι  τόσο μεταφορική, με την έννοια της αναπαράστασης της κοινωνίας, όπως για παράδειγμα στην ιδέα του δημόσιου χώρου/σφαίρας, όσο και κυριολεκτική στην υλική του έκφανση σαν αστικού, αρχιτεκτονικού και σχεδιασμένου χώρου.

Οποιαδήποτε –έστω και προσωρινά- κυρίαρχη κοινωνική και πολιτική κατάσταση επιδιώκει να συγκεκριμενοποιήσει το νόημα των θεσμών και των κοινωνικών πρακτικών και να καθορίσει την «κοινή λογική» μέσα από την οποία παγιώνεται μια συγκεκριμένη αντίληψη για την πραγματικότητα. Έτσι, η κατασκευή και προώθηση μιας «κοινής εικόνας» γύρω από τα δεδομένα μιας κατάστασης και η σφυρηλάτηση ενός συναινετικού πλαισίου άσκησης πολιτικής, αποτελούν κομβικές διαδικασίες για τη λειτουργία και την επιτυχία μιας συγκεκριμένης ρύθμισης των κοινωνικών σχέσεων[1]. Υπ’ αυτή την έννοια, ο αστικός χώρος απέχει πολύ από το να περιορίζεται στη λειτουργία ενός ουδέτερου δοχείου μέσα στο οποίο εκτυλίσσονται οι κοινωνικές σχέσεις, καθώς η σχηματοποίηση της υλικής και συμβολικής διάστασης του χώρου, μέσω της διευθέτησης των διαφορετικών λειτουργιών και ασυνεχειών σε συγκεκριμένες θέσεις και ρόλους, σε μια αδιάρρηκτη χωρική ενότητα, αποτελεί θεμέλιο κάθε διαδικασίας άσκησης πολιτικής. Ο χώρος, λοιπόν, αποτελεί προϊόν των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών μιας συγκεκριμένης κοινωνίας και με τη σειρά του –μέσα από την καθημερινή παρουσία του στις ανθρώπινες δραστηριότητες και σχέσεις- καθορίζει εν μέρει αυτές τις συνθήκες.

Read the rest of this entry

59 χρόνια από την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη

59 χρόνια κλείνουν σήμερα από την 30η Μάρτη 1952, όταν οι κομμουνιστές Μπελογιάννης, Αργυριάδη, Καλούμενου και Μπάτσης στήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα, κατηγορούμενοι για «κατασκοπεία».

Ο Νίκος Μπελογιάννης, μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού στον Εμφύλιο και την αυτοεξορία, επέστρεψε κρυφά στην Ελλάδα τον Ιούνη του ’50, για να συμβάλλει στην αναδιοργάνωση του -παράνομου- ΚΚΕ. Στις 20 Δεκεμβρίου 1950 συνελήφθη και δικάστηκε με βάση το Ν. 509/1947, που θεωρούσε εγκληματική οργάνωση το ΚΚΕ. Επίσης, κατηγορήθηκε ως κατάσκοπος της Σοβιετικής Ένωσης.

Η πρώτη δίκη του Μπελογιάννη ξεκίνησε στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου 1951 με 94 κατηγορούμενους συνολικά, από το Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών στο Αρσάκειο Δικαστικό Μέγαρο, το οποίο και τελικά το καταδίκασε σε θάνατο. Μετά την διεθνή κατακραυγή που ακολούθησε, ο Νικόλαος Πλαστήρας δηλώνει ότι η απόφαση δε θα εκτελεστεί. Αποφασίζεται όμως ο Μπελογιάνης και ορισμένοι άλλοι κατηγορούμενοι να παραπεμφθούν σε νέα δίκη με τη βαρύτερη κατηγορία της κατασκοπείας, με στόχο να αναιρεθεί η αμνηστία που υποχρεώθηκε να του δώσει. Εν τω μεταξύ στις 14 Νοεμβρίου 1951 βρίσκονται παράνομοι ασύρματοι στις περιοχές Καλλιθέας και Φαλήρου, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους στρατοδίκες, για επιστράτευση του νόμου περί κατασκοπείας. Έτσι ο Μπελογιάννης και οι άλλοι κατηγορούμενοι προσάγονται σε νέα δίκη. Η δεύτερη αυτή δίκη αρχίζει στις 15 Φεβρουαρίου 1952, ενώπιον του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών, και ο Μπελογιάννης και τρεις συγκατηγορούμενοί του καταδικάζονται σε θάνατο.

Read the rest of this entry