Ο μελαγχολικός αυνανισμός της ελληνικής μοσυικής

Οι γιορτές πλησιάζουν και θα υποστούμε για μια ακόμη φορά τα χαζοπρογράμματα και τους ελληναράδικους ύμνους. Οι στιχουργοί των…”σουξέ” χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις, συνέλαβαν από νωρίς τον τρόπο με τον οποίο συνηθίζει κανείς στην εποχή μας να βιώνει το γεγονός μιας απώλειας. Καταθλιπτικά και μανιακά. Πέρα απ’ το τεχνικό του πράγματος, δηλαδή ότι θεωρώ τα σκυλάδικα αφόρητη ηχορύπανση, υπάρχει και κάτι ακόμη από πίσω. Ο λόγος που ακούνε τόσοι άνθρωποι σκυλάδικα είναι επειδή αρνούνται να αισθανθούν με διάρκεια και ευθύνη την λύπη τους. Παλαιότερα οι ακροατές αυτού του είδους μουσικής, συγκέντρωναν πάνω τους κάποια συγκεκριμένα στερεοτυπικά χαρακτηριστικά (αν θυμάστε και από ελληνικές ταινίες), σε αντίθεση με σήμερα που οι περισσότεροι ασπάζονται αυτό τον τρόπο διασκέδασης.

Ο πολίτης του ipod καταναλώνει μουσική αβίαστα, εύκολη και γρήγορη. Μουσική fast food. Μουσική απροβλημάτιστη, ακίνδυνη, μαλθακή και πλαδαρή. Μουσική που χαϊδεύει πολλά στοιχεία του ελληναρά. Μουσική με γελοίους στίχους, συνθηματικούς, ώστε να μπορεί κι ο πλέον βλάκας να τους καταλάβει. Στίχοι του στυλ “μου έφυγες”, “πόσο σ’ αγαπάω δεν το μαρτυράω”, “μαζί δεν κάνουμε και μακριά κλάνουμε” και λοιπά αριστουργηματικά στιχάκια, αληθινής ποίησης. Είναι χαρακτηριστικό ότι προβάλεται ως μόνο είδος μουσικής και διασκέδασης από κανάλια, ραδιόφωνα και τύπο. Αποτελεί προέκταση του τραγικού ελληνικού life style.

Ο λαικός πολιτισμός αλώθηκε από τους beat-όβιους μπουζουκοκέφαλους. Πως είναι δυνατόν κάποιος που ισχυρίζεται πως θέλει ν’ αλλάξει τον κόσμο να μιλάει στην “διάλεκτο” των σκυλάδικων; Πως γίνεται να μεταχειρίζεται με τον τρόπο αυτό τις ανάγκες του; Διότι ο σκυλάδικος τρόπος, μας δείχνει πως στην καρδιά αυτών των ανθρώπων ποτέ το πρόσωπό δεν υπήρχε με τις ένθερμές του ιδιότητες. Πρόκειται για μια υπερβολή μιας χρήσεως, που αν δεν ήταν “ανήθικη” στο βάθος της, θα μπορούσαμε να τις αποδώσουμε ιδιότητες και χρησιμότητα ενός αμυντικού μηχανισμού. Πράγματι όποιος δεν αντέχει το συναίσθημα, επιλέγει μια εκ των δύο μορφών άμυνας: το αστείο και τον σαρκασμό. Όμως τα σκυλάδικα ξεπερνούν τα όρια του αμυντικού μηχανισμού.

Πρόκειται για μια κατάθλιψη υβριστική και επικίνδυνη, που ριζώνει στα απόνερα των εφήμερων αστικών σχέσεων. Ο τρόπος που λυπόμαστε και αντιδρούμε σε ένα γεγονός, φανερώνει την γενικότερη τοποθέτησή μας μέσα στην ζωή. Έτσι, αν όποιος λέει ότι θέλει ν ‘αλλάξει τον κόσμο κι ακούει σκυλάδικα, θέλοντας ν ‘αποβάλλει από πάνω του την εικόνα του βλοσυρού επαναστάτη με το σκαιό βλέμμα, τότε ας αρχίσουμε ν’ ανησυχούμε. Δεν θ’ αλλάξει τίποτα, ποτέ. Τέχνη σημαίνει ανατροπή. Και τα skyladika το μόνο που παρέχουν είναι μόδα, σεξ και πλαδαρότητα. Και τολμούν να τα βαφτίζουν “ελληνικό τραγούδι”. Ακούστε τα μόνοι σας.

Αναδημοσίευση από Strange Journal

Advertisements

Posted on 03/04/2011, in Απόψεις / Θεωρίες, Ανεξάρτητη Μουσική and tagged , , , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: