Daily Archives: 12/04/2011

Πόσα έχουμε πληρώσει για εξοπλισμούς από το 1988. Επίσημα στοιχεία-πίνακες

Με αφορμή την «Παγκόσμια ημέρα κατά των στρατιωτικών δαπανών» προβαίνουμε στη δημοσιοποίηση σχετικών στοιχείων και πινάκων.

Όμως η μέρα προσφέρεται και για την ανάπτυξη μιας πλατιάς συζήτησης για την χρησιμότητα των πολεμικών εξοπλισμών, το ρόλο της πολεμικής βιομηχανίας, για το συνολικό κόστος του πολέμου που καλείται να υποστεί η κοινωνία μας σε μια εποχή συντριβής των εργατικών δικαιωμάτων και των κοινωνικών κατακτήσεων.

Αυτό που μπορούμε να παρατηρήσουμε επομένως είναι το εξής: οι κρίσεις στις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, με υπόβαθρο τη μοιρασιά του Αιγαίου και τη διεκδίκηση ρόλου περιφερειακής ιμπεριαλιστικής δύναμης επιφέρουν σημαντική κλιμάκωση των αγορών όπλων (1987, 1996). Από το 1996, όταν ο Κ.Σημίτης εξήγγειλε από το Πεντάγωνο το μεγαλύτερο εξοπλιστικό πρόγραμμα μέχρι και σήμερα έχουμε δαπανήσει 14 δις!

Read the rest of this entry

Μια μικρή ιστορία για το Ζορό της Θεσσαλονίκης…

Ιδιοκτήτης πρατηρίου νόθευε κατ επανάληψη τα καύσιμα, για να αυξήσει τα κέρδη του, δηλαδή κατάστρεφε τα αυτοκίνητα του απλού κόσμου. Πέντε φορές του επιβλήθηκε πρόστιμο μέσα σε ένα διάστημα ενός έτους, συνολικής αξίας 89.000 Ευρώ, όμως αυτός συνέχιζε. Ναι έπαιρνε πρόστιμα και αδιαφορούσε, ίσως γιατί πίστευε στην ανεπάρκεια των ελληνικών ελεγκτικών μηχανισμών. Ίσως γιατί πίστευε επιπλέον ότι και σε περίπτωση που είναι άτυχος και τον πιάσουν για ανομία, θα έβρισκε τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη θέση να τον καλύψει.

Το 2005, αποδείχθηκε ότι ο εν λόγω πρατηριούχους δικαιώθηκε για την τακτική του. Ο τότε νομάρχης Θεσσαλονίκης, μείωσε το πρόστιμο, σε 5.000. Δεν ξέρω τα κίνητρά του. Εκείνο που αντιλαμβανόμαστε είναι ότι πέρασε πολλά μηνύματα. Σε εκείνους που νοθεύουν καύσιμα,  το μήνυμα είναι να συνεχίσουν την νόθευση, δεν μπορεί και αυτοί να είναι τόσο άτυχοι, αλλά και αν προκύψει κάποιο πρόβλημα, θα βρεθεί λύση. Σε εκείνους που δεν πληρώνουν τα πρόστιμα, το μήνυμα είναι ότι ορθώς πράττουν αφού θα ακολουθήσει μια συμφέρουσα ρύθμιση. Σε όλους τους υπόλοιπους ευσυνείδητους, το μήνυμα είναι ότι ρε παιδιά, εσείς είστε εκτός αγοράς, τι θέλετε τώρα, μήπως να πάτε στα σπίτια σας, να μείνουν οι υπόλοιποι που είναι πιο προχωρημένοι; Αυτή είναι η νοοτροπία ρουσφετιού και ανομίας, αφορά μεγάλες και πάρα πολλές μικρές υποθέσεις.

Για να συνεχίσουμε την ιστορία, κάποιος υπάλληλος που είχε το ηθικό ανάστημα και το αίσθημα ευθύνης αντέδρασε στην απόφαση του κου Ψωμιάδη. Πολλά μπράβο στον άνθρωπο. Βέβαια αυτό είχε σαν συνέπεια να χάσει την θέση του! Μήνυμα προς τους υπόλοιπους συνεχίστε να είστε αργόσχολοι, κρατικοδίαιτοι αν δεν θέλετε να χάσετε και εσείς την δουλειά σας.

Read the rest of this entry

Τι ακριβώς συμβαίνει στη δικτυακή σου ζωή όταν εγκαταλείψεις τον μάταιο, πλην όμως πραγματικό, κόσμο;

Ελάτε πρώτα να δούμε τις νομικές διαστάσεις του προβλήματος. Σε γενικές γραμμές, οι περισσότερες υπηρεσίες email, ελληνικές και διεθνείς, δίνουν πλήρη πρόσβαση στους νόμιμους κληρονόμους. Βέβαια το πένθος σου αποκτά και γραφειοκρατικές παραφυάδες όταν είσαι στην Ελλάδα και προσπαθείς να μαζέψεις και να μεταφράσεις όλα τα απαραίτητα χαρτιά, προκειμένου το Gmail να σου στείλει password για το λογαριασμό του μακαρίτη. Πρακτικά, όμως, γίνεται. Η μοναδική υπηρεσία που σέβεται απόλυτα την ηρεμία του νεκρού είναι το Yahoo mail. H Yahoo αν πειστεί ότι ο κάτοχος είναι νεκρός μπορεί να σβήσει το email. Δεν πρόκειται όμως σε καμία περίπτωση να επιτρέψει πρόσβαση στην αλληλογραφία του. Ακόμα και όταν πιέστηκε από την οικογένεια ενός στρατιώτη που διατηρούσε στο mail του το ημερολόγιο από το Ιράκ, η εταιρία, δεν ενέδωσε και κέρδισε τη δίκη που ακολούθησε. Aν στο email σας έχετε μυστικά που πρέπει να θαφτούν μαζί σας, τότε επιλέξτε την υπηρεσία Yahoo.

Εχέμυθο είναι και το Facebook. Δεν θα δώσει πρόσβαση στους συγγενείς, αλλά δεν θα διαγράψει και τον λογαριασμό. Μόλις πειστεί για το θάνατο του ιδιοκτήτη θα μετατρέψει τη σελίδα σε ψηφιακό μνημείο, όπου μόνο οι φίλοι θα μπορούν να αφήνουν λίγα λόγια, σαν αμάραντα λουλούδια στο μνήμα.

Read the rest of this entry

Η Δημοκρατία των εκλεκτών της Διαμαντοπούλου

Η μέρα ήταν Κυριακή 10 Απριλίου… και η ώρα 11η πρωινή.

Η υπουργός παιδείας επέλεξε να μιλήσει για το νέο λύκειο σε επιλεγμένους 35 μαθητές με επιλεγμένο ερωτηματολόγιο και κεκλεισμένων των θυρών στο κατάστημα Metropolis και με την αστυνομία να κρατά κλειστή την είσοδο σε οποιονδήποτε άλλον ήθελε να συμμετέχει στη συζήτηση. Τη συζήτηση θα μαγνητοσκοπούσε το MAD tv…

Διάλογος παρωδία με μόνο στόχο να φτιάξουμε το “φιλικό προς την πιτσιρικαρία” προφίλ μας στα κανάλια της “ελάχιστης νεανικής κουλτούρας” και μετά η υπουργός φυγαδεύεται σαν τον κλέφτη από την πίσω πόρτα κρατώντας καλά κρυμμένη την ατζέντα της εξαθλίωσης της δημόσιας παιδείας .

Κι όσοι διαμαρτύρονται να κάνουν “διάλογο” με τις δυνάμεις της τάξης και της ασφάλειας…

Αναδημοσίευση από Παραλληλογράφο

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες (και εκδότες)

Τα ποσά στον πίνακα προέρχονται από την Αυγή της 7/4/2011 (σελ 6). Τα ποσοστά μου αποκαλύφθηκαν υπό την μορφή οράματος 3 μέρες αργότερα. Κλικ για μεγεθυνση

Είναι η Ελλάδα, η Ιρλανδία, και η Πορτογαλία οι μόνες χώρες με οικονομικά προβλήματα στην ευρωζώνη που βρίσκονται υπό επιτήρηση? Όχι φυσικά. Για έναν προσεκτικό παρατηρητή, για έναν φωστήρα της φιλελεύθερης σκέψης από αυτούς που κάθε μέρα γεμίζουν τις σελίδες των εφημερίδων και των τηλεοπτικών παραθύρων κουνώντας μας το δάκτυλο, θα πρέπει να είναι σχεδόν προφανές. Διότι τα ίδια τα κρατίδια από τα οποία εφορμούν οι περιβόητοι αστέρες, βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση.

Έτσι την προηγούμενη βδομάδα μάθαμε πως η επιτροπή κεφαλαιαγοράς έθεσε “υπο επιτήρηση” 4 εκδοτικά κρατίδια. Τη νήσο ΔΟΛ, το ακρωτήρι Μ.Τεγοπούλου, το πριγκιπάτο της Πηγάσου (πρώην Μπομπολιστάν) και φυσικά το ανεξάρτητο Βαρωνάτο του Τηλέτυπου. Ρίχνοντας μια ματιά στα οικονομικά τους η κατάσταση δεν είναι καθόλου αισιόδοξη.

Η νήσος ΔΟΛ έκλεισε το 2010 με χρέος της τάξης του 111% του ΑΕΠ της, από κοντά το πριγκιπάτο της Πηγάσου με 125%, το ακρωτήρι Μ.Τεγοπούλου με 123% και το βαρωνάτο του Τηλέτυπου με το εντυπωσιακό χρέος του 178% του ΑΕΠ του. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Καθημερινής ήταν οι μόνες που γλύτωσαν την επιτήρηση καθώς το χρέος τους κινείται μόλις στο 92% του ΑΕΠ τους.

Read the rest of this entry

Ο Νεοφιλελευθερισμός είναι σε κρίση, συνέντευξη του Slavoj Zizek στο Greek Left Review

Δεν ξέρω αν οι συμφωνίες μου είναι περισσότερες από τις διαφωνίες, παρ’ όλα αυτά ή μάλλον και λόγω αυτών, στην πρόσφατη συνέντευξη του στο Greek Left Review, o Slavoj Zizek αμφισβητεί βεβαιότητες, θέτει ερωτήματα, παίρνει θέση και συμβάλλει ουσιαστικά στη συζήτηση για το «μέλλον της ευρώπης» και το ρόλο της ριζοσπαστικής-αυθεντικής πολιτικής σ’ αυτή τη σύγκρουση. Αναδημοσιεύουμε στα ελληνικά σε μετάφραση Γιώργου Μαριά, από τΗ Λέσχη, τη συνέντευξή του.

Ο φιλόσοφος Slavoj Zizek με συμβολή στην κριτική θεωρία δηλώνει απαισιόδοξος όσον αφορά την Ευρώπη και την ευρεία πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση στην ήπειρο και τον κόσμο συνολικότερα. Χαιρετίζει όμως τη διαδήλωση των Βρετανών εργαζομένων το περασμένο Σάββατο (26/3/2011) και την ανάδυση “ενός είδους αυθεντικής αριστεράς” ως τη μόνη ελπίδα υπεράσπισης των Ευρωπαϊκών αξιών. Το Greek Left Review (GLR) συνάντησε τον Slavoj Zizek (SZ) και τον καθηγητή Κώστα Δουζίνα (ΚΔ) στο πανεπιστήμιο του Birbeck στο κέντρο του Λονδίνου, το πρωί του Σαββάτου. Την ίδια ώρα που, κατά την εφημερίδα Guardian, 400.000 εργάτες διαδήλωναν με κατεύθυνση το Hyde Park, ο Slavoj Zizek τόνιζε ότι οι κοινωνικοί αγώνες και η εμφάνιση μιας Ευρωπαϊκής αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων είναι ο μόνος τρόπος για να σπάσει ο φαύλος κύκλος στον οποίο οδηγούν την ήπειρο νεοφιλελεύθεροι τεχνοκράτες και θρησκευτικοί φονταμενταλιστές.

GLR: Σήμερα στη Μ. Βρετανία γινόμαστε μάρτυρες της μεγαλύτερης διαδήλωσης από τον πόλεμο στο Ιράκ. Μετά από ένα χρόνο αναταραχής σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, εμφανίζεται  δυνητικά μια εικόνα αλληλεγγύης. Υπάρχει κάτι που να μπορεί να κερδηθεί από αυτή την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη κι ακόμα, είναι δυνατό να υπάρξει μια τέτοια αλληλεγγύη; Ποιο είναι το ευρωπαϊκό σχέδιο για το σήμερα;

SZ: Παραφράζοντας ένα σύνθημα του Μάη του ’68: δεν είναι δυνατό, αλλά είναι απαραίτητο. Αν λέγοντας Ευρώπη, εννοούμε αυτά για τα οποία αξίζει να αγωνίζεται κανείς, όπως η κληρονομιά της ισότητας, η ιδέα της αλληλεγγύης, το κράτος πρόνοιας και ούτω καθεξής, ίσως είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μας δώσει κάποια ελπίδα. Η Ευρώπη, όχι μόνο δεν μπορεί να πραγματοποιήσει το σχέδιό της, αλλά δεν μπορεί καν να δει ποιό είναι αυτό το σχέδιο. Αυτό που με χαροποιεί στη σημερινή συγκέντρωση είναι ότι μου δίνει την ευχαρίστηση να διορθώσω μια προηγούμενη ανάλυση μου που υποστήριζε ότι σήμερα στην Ευρώπη κάποιος έχει μόνο δύο επιλογές: Από τη μία φιλελεύθερα καπιταλιστικά κόμματα τα οποία μπορούν να είναι προοδευτικά σε ζητήματα όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, το δικαίωμα στην έκτρωση και ούτω καθεξής, και από την άλλη -η μόνη στιγμή πραγματικά παθιασμένης πολιτικής- δεξιούς αντιμεταναστευτικούς σχηματισμούς. Ο ισχυρισμός μου είναι ότι θα καταλήγαμε σε αδιέξοδο αν αυτές ήταν οι μόνες επιλογές. Είναι μια μεγάλη ελπίδα για την Ευρώπη που εμφανίζεται ένα είδος ριζοσπαστικής ή αυθεντικής αριστεράς.

Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: