Samuel Beckett, χωρίς υπέρτιτλους..

Με αφορμή τη γέννηση σα χθές, 13 Απριλίου, του Samuel Beckett, αντί για κατεβατά ένα μικρό απόσπασμα από το τέλος του Ακατανόμαστου, παρέα με μια σύντομη αναφορά στη ζωή του.
Ο Beckett γεννήθηκε στο Φόξροκ της Ιρλανδίας τη Μεγάλη Παρασκευή του 1906. Το 1923 βρίσκεται να φοιτά στο Κολλέγιο Τρίνιτυ του Δουβλίνου, όπου σπούδασε Γαλλικά και Ιταλικά (ήταν μάλιστα μανιώδης αναγνώστης του Δάντη). Το 1928 στο Παρίσι γνωρίζεται με τον James Joyce, δένονται με στενή φιλία και προσφέρεται να γίνει γραμματέας του. Ύστερα από μία μικρή παρένθεση, όπου δίδαξε ως καθηγητής στο Τρίνιτυ, εγκαθίσταται στο Παρίσι από το 1937 – μόνιμα «αυτοεξόριστος» πλέον από τη γενέτειρα του. Το 1940, με την εισβολή των ναζιστικών στρατευμάτων στη Γαλλία, ο Beckett θα συμμετάσχει στη Γαλλική Αντίσταση, με διάφορους τρόπους, όπως πχ οδηγός ασθενοφόρου των Γάλλων στρατιωτών, ενώ αργότερα δραστηριοποιήθηκε στον «80 πυρήνα Αντίστασης», όπου ανέλαβε χρέη συλλογής, επεξεργασίας και μετάφρασης πολυποίκιλων πληροφοριών σε σχέση με τη στρατηγική των γερμανικών στρατιωτικών τμημάτων. Προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αφού κατορθώνει και απελευθερώνει τη σύντροφό του από την Γκεστάπο που μόλις την είχε συλλάβει (πρόκειται για τη Suzanne Dumenil, την οποία θα παντρευτεί το 1961), επανασυνδέεται με τις δυνάμεις της Αντίστασης (το 1944 πλέον), όταν και κορυφώνει τη δράση του, κρύβοντας εκρηκτικά στο σπίτι του, εκπαιδευόμενος στην καραμπίνα και στήνοντας βραδινές ενέδρες σε Γερμανικές περιπόλους. Η μεταπολεμική περίοδος θα τον βρει με μία σοβαρή ψυχολογική κατάρρευση (οι επιπτώσεις του Πολέμου), ωστόσο αρχίζει σταδιακά τη λογοτεχνική και κυρίως τη θεατρική του παραγωγή. Σταθμό στη ζωή του θα αποτελέσει το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας που του απονέμεται το 1969, οπότε μοιράζει 73.000 δολάρια σα βοηθήματα σε καλλιτέχνες, ζωγράφους και σκηνοθέτες, έτσι ώστε να ενθαρρύνει την άνοδο πρωτοποριακών παραστάσεων. Ο Samuel Beckett πεθαίνει το 1989.
Ο Ακατανόμαστος

[…]Είναι οι τελευταίες λέξεις, αληθινά οι τελευταίες. Ή οι ψίθυροι. Έρχονται οι ψίθυροι, το ξέρω καλά αυτό. Όχι, ούτε καν αυτό. Μιλάς για ψιθύρους, για μακρινές φωνές, για όσο μπορείς να μιλάς. Μιλάς για αυτά πριν και μιλάς για αυτά μετά. Κι άλλα ψέμματα. Θα είναι η σιωπή (αυτή που δεν κρατά) που θα ξοδέψω ακούγοντας, που θα ξοδέψω περιμένοντας (για να σπάσει, για να την σπάσει η φωνή). Ίσως δεν υπάρχει άλλη, δεν ξέρω. Δεν αξίζει τον κόπο, αυτό μόνο ξέρω. (Δεν είναι εγώ, αυτό μόνο ξέρω). Δεν είναι δική μου. Είναι η μόνη που είχα ποτέ; Ψέμματα. Πρέπει να είχα την άλλη, αυτήν που διαρκεί – αλλά δεν διάρκεσε. (Δεν καταλαβαίνω). Δηλαδή, διάρκεσε. Ακόμα διαρκεί. Ακόμα μέσα της είμαι. Άφησα τον εαυτό μου πίσω στα χέρια της. Με περιμένει εκεί. (Όχι, εκεί δεν περιμένεις, εκεί δεν ακούς).
Δεν ξέρω. Ίσως είναι όλα ένα όνειρο. (Θα με εξέπληττε αυτό). Θα ξυπνήσω, στη σιωπή, και δεν θα ξανακοιμηθώ ποτέ. (Θα είναι εγώ;) Ή θα ονειρευτώ (πάλι θα ονειρευτώ), θα ονειρευτώ μια σιωπή, μια ονειροσιωπή γεμάτη ψιθύρους (δεν ξέρω, όλα αυτά είναι λέξεις), και δεν θα ξυπνήσω ποτέ (όλα λέξεις, τίποτε άλλο δεν υπάρχει).
Πρέπει να συνεχίσεις, αυτό μόνο ξέρω.
Θα σταματήσουν, το ξέρω καλά. Το νιώθω. Θα με εγκαταλείψουν. Θα είναι η σιωπή (λίγες καλές στιγμές). Ή θα ναι δική μου; Αυτή που κρατάει, που δεν κράτησε, που κρατά ακόμα; Θα είναι εγώ;
Πρέπει να συνεχίσεις.
Δεν μπορώ να συνεχίσω.
Πρέπει να συνεχίσεις.
Θα συνεχίσω. Πρέπει να λες λέξεις, για όσο υπάρχουν λέξεις – ώσπου να με βρουν, ώσπου να με πουν. (Παράξενος πόνος, παράξενη αμαρτία!) Πρέπει να συνεχίσεις. Ίσως έχει ήδη γίνει. Ίσως με έχουν ήδη πει. Ίσως με κουβάλησαν στο κατώφλι της ιστορίας μου πριν απ’ την πόρτα που ανοίγει στην ιστορία μου. (Θα με εξέπληττε, αν άνοιγε).
Θα είναι εγώ; Θα είναι η σιωπή, εκεί που είμαι; Δεν ξέρω, ποτέ δεν θα ξέρω. Στη σιωπή δεν ξέρεις.
Πρέπει να συνεχίσεις.
Δεν μπορώ να συνεχίσω.
Θα συνεχίσω.
Samuel Beckett, Ο ακατανόμαστος, 1953. (Όπως το δημοσιεύει μεταφρασμένο το Radical Desire)
Από την άλλη, για όσους έχουν τη διάθεση, το χρόνο και τα αγγλικά, δύο κείμενα των Zizek και Badiou για τον Beckett. Το Beckett with Lacan του Zizek: εδώ (πρώτο μέρος) και εδώ (δεύτερο μέρος), και το Figures of Subjective Destiny: Samuel Beckett του Badiou εδώ..
Και για να το κλείσω στο ίδιο πνεύμα, ένα quote που μου αρέσει πολύ:
All of old. Nothing else ever. Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better.
Samuel Beckett, Worstward Ho (1983)
Advertisements

Posted on 14/04/2011, in Κοινωνία, Παιδεία - Πανεπιστήμια and tagged , , , , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: