Το θέμα είναι τα μπουκάλια..

Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Σ’ άγνωστα νερά.. Ο συνεπώνυμος Jack στην τελευταία σκηνή και αφού επί δύο ώρες έχει κάνει μαντάρα, Άγγλους, Ισπανούς, το Μαυρογένη και τους ωκεανούς, με αποτέλεσμα -ω! του θαύματος- να μην κερδίσει την αιώνια ζωή, περιγράφει, στο Gibbs, την εμφανώς φανταστική τελετή που απαιτείται για να ελευθερώσει το αγαπημένο του Μαύρο Μαργαριτάρι, από το μπουκάλι που είναι κλεισμένο. Πριν περιγράψω την τελετή μια σύντομη παρέκβαση.
[Το Μαργαριτάρι στο μυαλό του Sparrow, ο τρόπος με τον οποίο το περιγράφει, η αναφορά σ’ αυτό στο θηλυκό πρόσωπο, η εμμονή του μ’ αυτό, η κεντρική του θέση σε όλα του τα σχέδια είναι τόσο μακρυά από την ουτοπία όσο τα δάχτυλα μου από το πληκτρολόγιο όταν γράφω..]

Η τελετή λοιπόν περιγράφεται στο video που ακολουθεί:

Χρειαζόμαστε, ένα τόξο, μια κλεψύδρα, τρεις κατσίκιες, ένας από μας πρέπει να μάθει να παίζει τρομπέτα κι ένας πρέπει να κουνάει τα χέρια του -κατά την τυπική χειρονομία του Sparrow. Στην απάντηση του Gibbs: «Ξέρω κάποιον που έχει κατσίκες», ο Sparrow απαντάει με το χαρακτηριστικό του χαμόγελο: » Ωραία κι εγώ μπορώ να κάνω, έτσι». Κι εγώ δηλαδή μπορώ να συμβάλλω μ’ αυτό που πάντα κάνω. Κάνωντας αυτό που ξέρω, μου έμεινε συνήθεια να κάνω.
Δεν είμαι σίγουρος για τη γνώμη της σημερινής αριστεράς για το Χόλυγουντ -φαντάζομαι θα το απεχθάνεται-, αυτό που ξέρω είναι πως η συγκεκριμένη σκηνή είναι πηγή έμπνευσης της: «Ας δούμε τι έτσι κι αλλιώς μπορούμε να κάνουμε, τι μάθαμε να κάνουμε συνέχεια κι ας περιγράψουμε μια τελετή που θα μας βάζει σε κεντρική θέση»..
Το μόνο πρόβλημα είναι πως ο Sparrow ξέρει απ’ την αρχή ότι η τελετή που περιγράφει είναι κατασκευασμένη από τον ίδιο για να τον χωράει και στο δρόμο προς το αποτέλεσμα -το οποίο, όχι τυχαία, πάντα χάνει- προσπαθεί να βρεί τρόπους να το πλησιάσει. Από την άλλη η αριστερά στο δρόμο θυμάται μόνο τι έμαθε και μπορεί έτσι κι αλλιώς να κάνει. Στέκεται λοιπόν, και κουνάει ρυθμικά τα χέρια της πάνω απ’ τα μπουκάλια για να τα ανοίξει..

Το θέμα όμως δεν είναι τι μπορούν να κάνουν τα χεράκια μας αλλά τα μπουκάλια..

Advertisements

Posted on 21/06/2011, in Απόψεις / Θεωρίες, Κοινωνία, Πολιτική and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink. 1 σχόλιο.

  1. ωραιος ρε στοουντ !!!
    ο συνονόματος σε εμπνέει :)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: