Monthly Archives: Ιουνίου 2012

Να ‘μαστε πάλι εδώ Ανδρέα

Καλοκαίρι 2005, Ποσείδι, Διακοπές. Διακοπές; Όχι για όλους. Tα ακούραστα παιδιά της ΔΑΔ-ΝΔΦΚ ψήνουν σουβλάκια πάντα στο πλευρό του φοιτητή και πάντα με το αζημείωτο. Εκεί γνώρισα για πρώτη φορά από κοντά το ζωντανό θρύλο. Tον Αντρέα τον Παπαμιμίκο. Πολλά έχουν γραφτεί για τον Παπαμιμίκο και για τον τρόπο που καταλάβαινε την πολιτική (υπόθεση «ΟΝΝΕΔ Α.Ε.», πρωτόδικη καταδίκη του λόγω ΕΥΑΘ, διαβίβαση στην Εισαγγελία του πορίσματος του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης για το Δ.Σ. της ΤΡΑΜ Α.Ε. στο οποίο συμμετείχε, καταγγελίες για αυταρχισμό εντός της ΟΝΝΕΔ, κλπ.), τις σχέσεις του με την ΠΑΣΠ, την διεξαγωγή εκλογών και το αυτοδιοίκητο του Πανεπιστημίου. Με αφορμή την απροσδόκητα τεράστια επιτυχία που είχε για το Συ.Ριζ.Α η ανάληψη από τον Αντρέα καθηκόντων αρχι-επικοινωνιολόγου της ΝΔ, είπα να θυμηθώ δυό συναντήσεις.
Πίσω στο Ποσείδι και μπλεγμένος στα δίχτυα του σατανά και του φοιτητικού συνδικαλισμού εγώ, μιλάω με το συμφοιτητή τυπικά αλλά μεγάλο τιμονιέρη του Πανεπιστημίου στην πράξη, ο οποίος σχολιάζει με ύφος στρατάρχη για το σχήμα που κουτσοτρέχαμε τότε στη σχολή:» Να πείς και στον άλλο, αν θέλετε να δείτε πτυχίο, να το ξεχάσετε το σχήμα και το τραπεζάκι και ειδικά αυτό το τελευταίο». Ωϊμέ! Μαύρη η μοίρα μου!!
Αυτή την αστεία αντίληψη τσιφλικά που γαμάει, φρόντισε να την επιβεβαιώσει σε όλες τις επόμενες συναντήσεις μας, όπως την πρόσκληση του Γιώργου Γεωργίου στην κεντρική προεκλογική εκδήλωση του Συλλόγου Φοιτητών Πα.Μακ. για να εκτονωθούν τα παιδιά με το τύμπανο ή τις συνελεύσεις ή τις εκλογές ή το τσίρκο με τα τραπεζάκια των παρατάξεων.

Read the rest of this entry