Να ‘μαστε πάλι εδώ Ανδρέα

Καλοκαίρι 2005, Ποσείδι, Διακοπές. Διακοπές; Όχι για όλους. Tα ακούραστα παιδιά της ΔΑΔ-ΝΔΦΚ ψήνουν σουβλάκια πάντα στο πλευρό του φοιτητή και πάντα με το αζημείωτο. Εκεί γνώρισα για πρώτη φορά από κοντά το ζωντανό θρύλο. Tον Αντρέα τον Παπαμιμίκο. Πολλά έχουν γραφτεί για τον Παπαμιμίκο και για τον τρόπο που καταλάβαινε την πολιτική (υπόθεση «ΟΝΝΕΔ Α.Ε.», πρωτόδικη καταδίκη του λόγω ΕΥΑΘ, διαβίβαση στην Εισαγγελία του πορίσματος του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης για το Δ.Σ. της ΤΡΑΜ Α.Ε. στο οποίο συμμετείχε, καταγγελίες για αυταρχισμό εντός της ΟΝΝΕΔ, κλπ.), τις σχέσεις του με την ΠΑΣΠ, την διεξαγωγή εκλογών και το αυτοδιοίκητο του Πανεπιστημίου. Με αφορμή την απροσδόκητα τεράστια επιτυχία που είχε για το Συ.Ριζ.Α η ανάληψη από τον Αντρέα καθηκόντων αρχι-επικοινωνιολόγου της ΝΔ, είπα να θυμηθώ δυό συναντήσεις.
Πίσω στο Ποσείδι και μπλεγμένος στα δίχτυα του σατανά και του φοιτητικού συνδικαλισμού εγώ, μιλάω με το συμφοιτητή τυπικά αλλά μεγάλο τιμονιέρη του Πανεπιστημίου στην πράξη, ο οποίος σχολιάζει με ύφος στρατάρχη για το σχήμα που κουτσοτρέχαμε τότε στη σχολή:» Να πείς και στον άλλο, αν θέλετε να δείτε πτυχίο, να το ξεχάσετε το σχήμα και το τραπεζάκι και ειδικά αυτό το τελευταίο». Ωϊμέ! Μαύρη η μοίρα μου!!
Αυτή την αστεία αντίληψη τσιφλικά που γαμάει, φρόντισε να την επιβεβαιώσει σε όλες τις επόμενες συναντήσεις μας, όπως την πρόσκληση του Γιώργου Γεωργίου στην κεντρική προεκλογική εκδήλωση του Συλλόγου Φοιτητών Πα.Μακ. για να εκτονωθούν τα παιδιά με το τύμπανο ή τις συνελεύσεις ή τις εκλογές ή το τσίρκο με τα τραπεζάκια των παρατάξεων.


Τσίρκο. Μαζεύουμε τα Ορκ για να δείξουμε πόσο γαμάω είμαστε. Απίθανα πράγματα. Η βλακεία στο απώγειό της. Τεστοστερόνη, επίσης. Πολλή Τεστοστερόνη. Ο άντρας που θα καθαρίσει, δεν ήταν μόνο ο Παπαμιμίκος έτσι, που έπαιζε το στρατηγό στα τηλέφωνα ενορχηστρώνοντας αστείες επιθέσεις, ήταν και όλη η αντίληψη της ΔΑΠ.
Ο άντρας που καθαρίζει λοιπόν στο ΠαΜακ καθαρίζει σε πάρτυ και μπουζούκια για να περάσει καλά και το γυναικάκι, να το βγάλω λίγο έξω ρε φίλε το μωρουλίνι. Και καθαρίζει στα πάρτυ και στα μπουζούκια γιατί η πολιτική έχει πεθάνει κι όπου δεν έχει πεθάνει ακριβώς -μαζί με τα χίλια δικά της προβλήμτα- φροντίζουμε εμείς οι γαμάω να τη στέλνουμε στο περιθώριο κι όταν δεν το ‘χουμε να δείρουμε, ανοίγουμε το βόθρο της αισθητικής μας.

Ο κοινωνικός ανταγωνισμός έχει μετουσιωθεί στο θεμελιώδες ερώτημα Casa La Femme ή Colonial; Σ’ αυτο συμφωνήσαμε και με τα παιδιά απ’ την ΠΑΣΠ. Εδώ σε θέλω συντρόσφισσα. Εμένα μου τα είπε κι ο Αντρέας μια μέρα που συζητούσα πού θα πάω διακοπές, «σε νησί να την πας, αυτά τα εναλλακτικά δεν πιάνουν. Στις εκδρομές στη Μύκονο να δεις τί γινεται!». Δεν τον άκουσα και χώρισα! Ανεξερεύνητο άφησα το κομβικό ερώτημα αν έφταιξε η επιλογή τόπου διακοπών ή η λάθος απάντηση στο προαναφερθέν θεμελιώδες ερώτημα, το σίγουρο είναι ότι όπως και να ‘χει εσύ μάλλον θα πας κάπως έτσι. Και προφανώς αφού θα πρέπει να είσαι ετοιμοπόλεμος/η για τη μεγάλη σύγκρουση θα πρέπει να είσαι και όλη τη μέρα στο κομμωτήριο. Θα πρέπει τα μαλλιά σου να μιλάνε για σένα.
Αυτός ήταν ο φοιτητικός συνδικαλισμός του Αντρέα. Αυτό ήταν το κοινό που ήθελε να μιλάει, αυτή ήταν η αντίληψη του για την πολιτική. Να κάνουμε μια ομάδα που γαμάει, έχει τους καλύτερους παίχτες, την καλύτερη κερκίδα, τα καλύτερα αποτελέσματα, τις καλύτερες γκρούπιζ και προφανώς την καλύτερη διοίκηση και τον μέγα στρατηγό. Εξάλλου ως γνωστόν:»ΠΑΣΠ, ΕΑΑΚ και ΠΚΣ, όλους σας γαμάει η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ». Και τώρα που έφυγε απ’το πανεπιστήμιο ο μεγάλος στρατηγός, μιλάει στους ίδιους ανθρώπους που μάλλον σαν κι αυτόν μεγάλωσαν κάπως. Κι όπως καταλαβαίνετε δεν υπάρχει μεγαλύτερη συμφορά για τον άντρα τον κιμπάρη απ’ το να μην έχει να ξηγηθεί για το λογαριασμό κι είναι όριο αξίας και στάτους το σε πόσο κιμπάρικο μαγαζί πήγες το μωρουλίνι με τα δικά σου πορτοφόλια. Πορτοφόλια μαγικά γεμάτα. Και καλά ο «τσάμπα-μάγκας» αλλά να μη σου πετύχει η κούπ. Το μαλλί ρε φίλε! Το πιστεύεις; Δεν πέτυχε το μαλλί! Ωϊμέ!! Αλί και Τρισαλί, δε μου πετύχαν το μαλλί.
Στο ίδιο ακρωατήριο μιλάει ο Αντρέας και του λέει «έλα να συνεχίσουμε τη φάση μας». Έμεις και η ομάδα μας θα συνεχίσουμε να κάνουμε πάρτυ με τα μωρά, με δανεικά λεφτά που τα πληρώνουν οι υπηκόοι και με μοδάτο χτένισμα. Τόσος συντηρητισμός, σεξισμός και ανουσιότητα,  τέτοια αποθέωση της κατανάλωσης και της παθητικής επιλογής πελατών μεταξύ προϊόντων, που τα έχουν όλα και συμφέρουν, είναι δύσκολο να συμπυκωθεί σε ενάμιση λεπτό! Πραγματικά, αξίζουν συγχαρητήρια στον εμπνευστή της καμπάνιας.
Η Ευρώπη χλιδάτο ρεστοράν για να εντυπωσιάσεις τη γκόμενα κι η πολιτική επιλογή τρίχες μπλέ.
Αυτά είναι!

Advertisements

Posted on 10/06/2012, in Απόψεις / Θεωρίες, Ανεξαρτησία στην κοινωνία, Κοινωνία, Παιδεία - Πανεπιστήμια, Πολιτική and tagged , , , , . Bookmark the permalink. 2 Σχόλια.

  1. Δεν τον άκουσα και χώρισα!!χαχα!!
    Θα σου κάνω εγώ τα εισιτήρια για Μύκονο!!
    Οι παλιές(και παντοτινές) αγάπες εξάλλου πάνε στον παράδεισο(της Μυκόνου)

  2. τι θυμάσαι ρε έρμε, την προσγείωση στον πλανήτη των πιθήκων ;
    το μόνο που έμαθα στην ενήλικη ζωή είναι πως τα σκατά καπαρώνουν τις θέσεις, και τα παλιά σκατά πάντα καλωσορίζουν τους διαδόχους τους.( καθηγητές , φοιτητές κόμμα οννεδ )
    η μόνη συζήτηση με οννεδίτη που έχει κάποιο νόημα είναι με καδρόνι να του ανοίξεις τα μυαλά !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: