Monthly Archives: Ιανουαρίου 2013

Tribal μισά ποιήματα στο δρόμο

Φαντάζομαι ότι δεν είμαι ιδιαίτερα μόνη μου όταν λέω ότι τα τραγούδια – συγκεκριμένα τραγούδια – με βοήθησαν να την παλέψω σε περιόδους που ήταν δύσκολες για πριγκίπισσες. Με τη μουσική, θέλω να πω, όσο περνάν τα χρόνια κάνουμε καλή παρέα. Πρόσφατα άρχισε να μου λείπει η ύπαρξη ενός τέτοιου τραγουδιού κι άρχισα να σκέφτομαι γιατί. Όπως ήδη θα κατάλαβες συντρόφισσα ότι θα ακολουθήσει θα είναι – τυπικά – χυδαία αυτοαναφορικό και με την (μάταιη ή όχι) ελπίδα να βγάλει ένα συμπέρασμα στο τέλος ή μάλλον να κάνει ότι το κάνει.
Επιστροφή στην αυτοαναφορικότητα λοιπόν. Εκεί στα 2008-09 ο μικρός Stoned ήρθε να κάνει (τα παμε) σπουδές στην Αγγλία και την έβλεπε μετανάστης του 21ου αιώνα: mobile και ωραίος, πιεσμένος αλλά δημιουργικός, με ζόρια αλλά σε καλό δρόμο. Εκείνα τα χρόνια λοιπόν ιδανική παρέα στις φρίκες του μάστερ και του διδακτορικού ήτο ο κύριος Eugene Hutz των Gogol Bordello. Γύφτος μετανάστης στην Ιταλία που καθάρισε τζάμι με το στρέμμα, μετοικήσας στην Νου Γιορκ για κάποιο καιρό και έχoντας βρει μια όμορφη παρέα μεταναστριών απ όλο τον κόσμο ο κ. Hutz το 2007 κυκλοφορούσε το Super Taranta! κι εγώ ανακάλυπτα τους Gogol Bordello. Το ανακάλυπτα βασικά είναι λάθος λέξη. Γινόμουν εμμονικός είναι το σωστό κι ίσως εδώ είναι το σημείο να ζητήσω συγνώμη απ’ τις φίλες μου που ζάλισα για τρία χρόνια με τους Gogol. Να μη τα πολυλογώ (το κάνεις τελείωνε) οι Gogol και κυρίως ο Hutz είναι μια γοητευτική ιστορία μεταναστριών που έφαγαν σκατά στις χώρες τους, έφαγαν σκατά εκεί που μετανάστευσαν αλλά παρόλα αυτά φτιάξαν τους χώρους και τους χρόνους τους. Είχαν αν θες συντρόφισσα το στενό αλλά υπαρκτό περιθώριο να τους φτιάξουν. Με φίλες και συντρόφισσες, άσπρους, μαύρες, ναρκωτικά, με καταπίεση, στο περιθώριο αλλά το κατάφεραν. Εν ολίγοις αυτό είπαν στο tribal connection κι αυτό το παραμύθι με πήγε για καιρό. Ας το ακούσουμε μία μαζί.

Read the rest of this entry

Γράμμα από το Μάντσεστερ

man1

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,

Σου γράφω από το Μάντσεστερ όπου ο Μαρξ κι ο Ένγκελς συναντιόνταν στη βιβλιοθήκη για να γράψουν τα κείμενα τους και στα pubs για να πιούνε τις μπύρες τους (γουάουυυυ)!!! Παρακολουθώ εδώ και καιρό αυτό το φασούλι που έχεις ανοίξει με τα γράμματα αναγνωστών από το εξωτερικό, τόσο καιρό που το φασούλι έγινε φασολάδα. Να σου πω την αλήθεια Πιτσιρίκο, δε μου αρέσει η φασολάδα, το αγαπημένο μου φαγητό είναι τα γιαπράκια. Γιαπράκια Πιτσιρίκο λέμε στην Κοζάνη τους λαχανοντολμάδες. Φοβάμαι οτι θα μου πεις «άσχετοι οι λαχανοντολμάδες τί θες και με κουράζεις;» αλλά νομίζω είναι το ίδιο σχετικοί με το πώς περνάω στο Μάντσεστερ.

Read the rest of this entry