Tribal μισά ποιήματα στο δρόμο

Φαντάζομαι ότι δεν είμαι ιδιαίτερα μόνη μου όταν λέω ότι τα τραγούδια – συγκεκριμένα τραγούδια – με βοήθησαν να την παλέψω σε περιόδους που ήταν δύσκολες για πριγκίπισσες. Με τη μουσική, θέλω να πω, όσο περνάν τα χρόνια κάνουμε καλή παρέα. Πρόσφατα άρχισε να μου λείπει η ύπαρξη ενός τέτοιου τραγουδιού κι άρχισα να σκέφτομαι γιατί. Όπως ήδη θα κατάλαβες συντρόφισσα ότι θα ακολουθήσει θα είναι – τυπικά – χυδαία αυτοαναφορικό και με την (μάταιη ή όχι) ελπίδα να βγάλει ένα συμπέρασμα στο τέλος ή μάλλον να κάνει ότι το κάνει.
Επιστροφή στην αυτοαναφορικότητα λοιπόν. Εκεί στα 2008-09 ο μικρός Stoned ήρθε να κάνει (τα παμε) σπουδές στην Αγγλία και την έβλεπε μετανάστης του 21ου αιώνα: mobile και ωραίος, πιεσμένος αλλά δημιουργικός, με ζόρια αλλά σε καλό δρόμο. Εκείνα τα χρόνια λοιπόν ιδανική παρέα στις φρίκες του μάστερ και του διδακτορικού ήτο ο κύριος Eugene Hutz των Gogol Bordello. Γύφτος μετανάστης στην Ιταλία που καθάρισε τζάμι με το στρέμμα, μετοικήσας στην Νου Γιορκ για κάποιο καιρό και έχoντας βρει μια όμορφη παρέα μεταναστριών απ όλο τον κόσμο ο κ. Hutz το 2007 κυκλοφορούσε το Super Taranta! κι εγώ ανακάλυπτα τους Gogol Bordello. Το ανακάλυπτα βασικά είναι λάθος λέξη. Γινόμουν εμμονικός είναι το σωστό κι ίσως εδώ είναι το σημείο να ζητήσω συγνώμη απ’ τις φίλες μου που ζάλισα για τρία χρόνια με τους Gogol. Να μη τα πολυλογώ (το κάνεις τελείωνε) οι Gogol και κυρίως ο Hutz είναι μια γοητευτική ιστορία μεταναστριών που έφαγαν σκατά στις χώρες τους, έφαγαν σκατά εκεί που μετανάστευσαν αλλά παρόλα αυτά φτιάξαν τους χώρους και τους χρόνους τους. Είχαν αν θες συντρόφισσα το στενό αλλά υπαρκτό περιθώριο να τους φτιάξουν. Με φίλες και συντρόφισσες, άσπρους, μαύρες, ναρκωτικά, με καταπίεση, στο περιθώριο αλλά το κατάφεραν. Εν ολίγοις αυτό είπαν στο tribal connection κι αυτό το παραμύθι με πήγε για καιρό. Ας το ακούσουμε μία μαζί.


Το επόμενο διάστημα και κυρίως από το 2010 και μετά, δυστυχώς, έχασα αυτή την εμμόνή. Λίγο η κρίση, λίγο το ψιλοαδιάφορο επόμενο cd των Gogol, λίγο τσίπουρο, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου, την έχασα. Για ένα σύντομο διάστημα το κενό αυτό προσπάθησαν να το καλύψουν οι Red Sparowes. Σαφώς πιο εσωστρεφείς και μίζεροι ήταν κάτι σα μοιρολοΐ για τα μαύρα που μας βρήκαν. Αλλά, ευτυχώς, αυτό το ω! θεέ όλα είναι μαύρα για μένα την κακόμοιρη που μόνο εγώ ξέρω τί περνάω δεν ήταν ποτέ ακριβώς του γούστου μου. Παρόλα αυτά αυτό που ακολουθεί μου έκανε καλή παρέα για κάποιο καιρό.

Την εγγενή αδυναμία του success story μετανάστη και της μεταμοντέρνας εσωστρέφειας να απαντήσει στο χάος της κρίσης ήρθαν να καλύψουν οι propaganda με το «ζώντας σε μέρες αφθονίας (στον καιρό της βαρβαρότητας)» (κυρίως). Το Hip-Hop ποτέ δεν ήταν η βασική επιλογή μου και η καταφυγή σ’ αυτό έχει κυρίως να κάνει με την κριτική που μπορεί να ασκεί στο κυρίαρχο. Στο συγκεκριμένο cd όμως, που το ανακάλυψα κάπως ετεροχρονισμένα, υπήρχε και ένα ίχνος ελπίδας. Ελπίδας στην άρνηση δηλαδή. Όμως κι αυτή η κυριαρχία της άρνησης μπορεί εύκολα να μεταφραστεί σε μαυρίλα και απομονοτισμό. Μαζί μ’ αυτά το παρακάτω (σε κείμενο του Χρόνη Μίσσιου) υπήρξε εξαιρετική παρέα για καιρό.

Τελευταία, και ιδιαίτερα μετά το θάνατο του Μίσσιου, το κενό παραμένει κενό. Προφανώς, ούτε οι propaganda, ούτε οι Red Sparowes, ούτε οι Gogol Bordello, ούτε και καμία άλλη τραβάνε κανένα ιδιαίτερο ζόρι να καλύψουν τα δικά μου κενά και εμμονές. Και ούτε θα ήταν λογικό να τους το ζητάω. Εγώ απ’ την άλλη την ανάγκη την έχω. Σκέφτομαι λοιπόν, ότι αυτό που μου λείπει είναι να βρούμε (καταλαβαίνω την αντίφαση) τρόπους να μπλέξουμε τα παραπάνω τρία τραγουδάκια. Μπορεί τα success story να πέθαναν (και καλώς) αλλά οι παρέες (μεταναστριών) είναι σίγουρα γοητευτικές. Μπορεί η εσωστρέφεια να μοιάζει ο ιδανικός δρόμος προς την κατάθλιψη αλλά η αυτοκριτική έχει σίγουρα πλάκα. Μπορεί να μην πάμε πολύ μακρυά με την άρνηση αλλά η άρνηση του κυρίαρχου είναι σίγουρα το πρώτο βήμα. Κι αν ποτέ μπορούσε να υπάξει αυτή η σύνθεση στο χώρο, πάλι αδιέξοδα θα είχε, πάλι (κυρίως) ερωτήσεις θα δημιουργούσε. Και για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω ούτε αν μπορεί να υπάρξει ούτε πώς θα έμοιαζε. Μάλλον δε θέλω να μπώ στη διαδικασία να την περιγράψω. Κι ίσως γι’ αυτό ακόμα να μην έχω καινούργια εμμονή. Ίσως να μη γραφτεί σύντομα. Πιθανά να είναι καλύτερα να μη γραφτεί καθόλου. Μέχρι αυτοί οι χώροι και χρόνοι να γίνουν εδώ και τώρα. Μέχρι τότε, επιστροφή στις ρίζες.

Advertisements

Posted on 30/01/2013, in ΕΠΙΣΚΙΑΣΙΣ and tagged , , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: