Εμείς κι ο κώλος μας

emeis-ki-o-kosmosΠρώτη παρατήρηση και μάλλον συγκυριακή. Για έναν περίεργο λόγο το word δεν είχε στο «λεξικό» του την λέξη κώλος και χρειάστηκε να την προσθέσω. Ας είναι. Εδώ που φτάσαμε, μάλλον δεν χρειάζεται να κολλάμε στην «παιδεία» ενός προγράμματος. Ειδικά όταν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, την εποχή του «Εμείς κι ο κόσμος» στο δημοτικό, η παιδεία στην Ελλάδα ήταν ένα αγαθό που καπηλευόταν από την πλειοψηφία του συνόλου που την αποτελούσε, είτε λεγόταν κυβέρνηση, είτε αντιπολίτευση, είτε διοικητικό προσωπικό, είτε εκπαιδευτικό προσωπικό, είτε υπαλληλικό προσωπικό, είτε γονείς, είτε μαθητές.

Κι αν για τους μαθητές απαιτείτε το ακαταλόγιστο, μιας και χρονικά βρίσκονται ακόμα στο στάδιο της μάθησης και της εκπαίδευσης, όλοι οι υπόλοιποι δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα, μετά από χρόνια και χρόνια «εκπαίδευσης» της ελληνικής κοινωνίας στον κανόνα του «εμείς κι ο κώλος μας», όπου ο καθένας στο μικρόκοσμό του φαντασιωνόταν την επικράτηση του κώλου του (σε μία καθαρά τραβεστί ελληνική εκδοχή του American dream). Κι αν αποδεικνυόταν ότι αυτό το σενάριο δεν είναι τόσο εφικτό; Ε τι μ’ αυτό, αρκούταν να ευχαριστιέται με τα δεινά άλλων κώλων, καταναλώνοντας ως σαν γιγαντιαίο σκουλήκι εντέρου.

Δυστυχώς το σήμερα φαντάζει χειρότερο από την προαναφερθείσα εικόνα. Σπάζοντας το ρεκόρ συνεχούς ύφεσης από την εποχή του μεγάλου κραχ του 1929, αναρωτιέμαι πόσο φοβισμένη πρέπει να είναι μία κοινωνία για να συνεχίζει να βρίσκεται σε μία κατάσταση άρνησης της πραγματικότητας. Δεν λέω, στην Ελλάδα βρισκόμαστε και μετά από έναν δύσκολο χειμώνα, The Summer is Coming και όλοι ανυπομονούν να δραπετεύσουν στις ειδυλλιακές κρυψώνες τους έστω και για λίγο, κάπου που δεν μπορεί κανείς να τους αγγίξει. Φυσικά όλα αυτά, μετά τις Πανελλήνιες. Το παιδί έχει εξετάσεις.

Κάπου εδώ εμφανίζεται ο μοχλός πίεσης. Γιατί όταν ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας ζει σε αυτόν τον ρυθμό των Πανελληνίων, τότε ένας που ξέρει να κοιτάει τον κώλο του «ορθά», αυτή τη χρονική στιγμή θα κοιτάξει να πιέσει. Η συγκεκριμένη κυβέρνηση της επιστράτευσης, δεν βρέθηκε προ εκπλήξεως με όλα αυτά που συμβαίνουν. Τα ανάμενε, γιατί τα είχε σχεδιάσει προ πολλού. Μπορεί να πήρε 30 χρόνια για να χτιστεί αυτή η κοινωνία, αλλά σε λιγότερο από 10 χρόνια είμαστε ικανοί να την καταστρέψουμε, κάνοντας αυτό ακριβώς που περιμένουν να κάνουμε. Να αλληλοσπαραχτούμε.

Δύο σκαλοπάτια κοινωνικά έχουν απομείνει για το απόλυτο τέλμα. Η Παιδεία και η Υγεία. Ή καλύτερα τα φαντάσματα μιας παιδείας και μιας υγείας. Η πλήρης αποσύνθεσή τους έχει ξεκινήσει χθες είναι η αλήθεια, αλλά σήμερα είναι που μπορεί να παίζεται το τελευταίο έργο της Παιδείας. Μιλώντας με έναν φίλο εκπαιδευτικό για την κατάσταση που επικρατεί μου περιέγραψε μία εικόνα καθηγητών ντυμένων με στρατιωτικές παραλλαγές. Δεν ξέρω, μπορεί να χρειάζεται να γίνει κι αυτή η εικόνα, πραγματικότητα για να μπορέσει να ξυπνήσει η ελληνική κοινωνία από το λήθαργό της.

Αυτό που ξέρω όμως με σιγουριά είναι ότι σε αυτόν τον άτυπο οικονομικό πόλεμο χάνουμε ως κοινωνία κάθε μάχη τα τελευταία χρόνια. Ναι, δεν έχει σχέση με έναν κανονικό πόλεμο κι όποιος ενδιαφέρεται έστω και ελάχιστα μπορεί να καταλάβει ότι οι εικόνες της Συρίας, δεν έχουν σχέση με τις εικόνες της Ελλάδας. Η πραγματικότητα όμως δεν είναι μόνο μία αλήθεια, αλλά πολλές και καλό θα ήταν να αναλογιστούμε όλοι μας τη δική μας αλήθεια στην εποχή που είχαμε το ακαταλόγιστο ως μαθητές.

Αν βιώναμε την αλήθεια της πραγματικότητας στην σημερινή παιδεία και σε αυτήν που ευαγγελίζονται και προωθούν. Αν προετοιμαζόμασταν για μία τριτοβάθμια εκπαίδευση που παραπαίει, που περιορίζεται οικονομικά συνεχώς, που σε στέλνει σε μία αγορά εργασίας, χωρίς θέσεις εργασίας. Αν βλέπαμε τους πάντες γύρω μας να επιτίθενται στους καθηγητές μας, σ’ αυτούς που περνάμε τις περισσότερες ώρες της εβδομάδας μας μαζί με ανήθικο τρόπο. Θα μας ένοιαζε πραγματικά να δώσουμε εξετάσεις ή να τους δείξουμε ότι ο χρόνος δεν είναι δικός τους σύμμαχος, αλλά δικό μας;

lefta-iparxoun-den-iparxounΟ μαθητής που τον ενδιαφέρει μόνο ο κώλος του είναι εξαίρεση. Είναι μία παγερή μειοψηφία και υπάρχει γιατί στατιστικώς και λόγω κοινωνικών επιρροών τείνει να υπάρχει. Το πώς έχασε ο καθένας τον δρόμο του (αν τον έχασε) χρήζει διερεύνησης, αλλά σίγουρα δεν είναι του παρόντος. Τα ψυχολογικά μας ας τα κρατήσουμε για εμάς, τους πολύ κοντινούς μας, κάποιους ειδικούς, αλλά σίγουρα όχι για τα παιδιάς μας ή το μέλλον τους.

Όσο ζώα και να είμαστε, στην πλειοψηφία μας καταλαβαίνουμε ότι από τους κύριους μοχλούς ανάπτυξης της κοινωνίας μας είναι μία αέναη προσπάθειά μας για την καλυτέρευση των συνθηκών της ζωής και της εκπαίδευσης των παιδιών μας. Όλων των παιδιών, χωρίς εξαιρέσεις, γιατί πολύ απλά έχουν το χρόνο με το μέρος τους να διορθώσουν αυτά που δεν καταφέραμε εμείς. Το μόνο που χρειάζεται από τη μεριά μας είναι να προσπαθούμε να δημιουργήσουμε τις καλύτερες δυνατές συνθήκες στις οποίες θα αναπτυχθούν και εκπαιδευτούν.

Δεν νομίζω κανένας να έχει την πίστη ότι το πολυνομοσχέδιο που κατατέθηκε προς ψήφιση την Παρασκευή ακριβώς πριν ξεκινήσουν οι διακοπές του Πάσχα για τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς και ένα μήνα πριν τις Πανελλήνιες έχει ως στόχο τη δημιουργία των συνθηκών που περιέγραψα παραπάνω. Είναι δικιά μας ευθύνη να κοιτάξουμε την πραγματικότητα καταπρόσωπο και να βάλουμε τις δικές μας κόκκινες γραμμές για τις οποίες μας έχουν πρήξει όλοι τα τελευταία χρόνια.

Η συντονισμένη προσπάθεια που γίνεται για την πλήρη απαξίωση του λειτουργήματος των εκπαιδευτικών στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία με σκοπό την απομόνωσή τους από την υπόλοιπη κοινωνία δεν πρέπει να μας βρει ξανά στην πλευρά του χαμένου παρατηρητή. Γιατί αυτήν τη φορά δεν παίζουμε για τον κώλο μας. Είναι αυτοί οι ίδιοι λίγοι που παίζουν για τον κώλο τους με το μέλλον των παιδιών μας και όχι μόνο.

Τις τελευταίες μέρες αποφεύγετε να αναφερθεί επιμελώς ότι το νέο πολυνομοσχέδιο έχει κυρίως ως στόχο τους νέους εκπαιδευτικούς. Ποια ανώμαλη σκέψη στοχεύει και στερεί την χαρά να δημιουργήσει στον νέο εκπαιδευτικό; Όχι μόνο μέσα στο χώρο του σχολείου αλλά και έξω από αυτόν, μην επιτρέποντάς τον να ζήσει, να κάνει τη δική του οικογένεια, αλλά απλά να επιβιώσει ως τι; Ζόμπι στη δημιουργία ζόμπι;

Θα κλείσω με μία άλλη συγκυριακή παρατήρηση γιατί τον επίλογο τον έχασα κάπου στο δρόμο και στο δρόμο ελπίζω να τον βρω. Τον κώλο μπορεί να μην τον είχε στην αρχή στο Ελληνικό λεξικό του word, αλλά το ζόμπι ή τα ζόμπι μια χαρά τα έχει. Ας είναι. Στο word ας υπάρχουν, στη ζωή μου δεν τα θέλω.

Advertisements

Posted on 12/05/2013, in Απόψεις / Θεωρίες, Παιδεία - Πανεπιστήμια and tagged , , , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: