Daily Archives: 08/04/2020

Corona Calendar : the Awakening

Distance Socializing Ημέρα 18

 

Και σήμερα δεν είμαι φυσιολογικός.

Όχι ότι ποτέ ήμουν, αλλά η αλήθεια να λέγεται, πλέον νιώθω ότι, όπως και οι περισσότεροι φαντάζομαι, έρχομαι σε μία καθημερινή πάλη και αντίθεση με τη φύση μου, αυτή της κοινωνικοποίησης.

Γιατί όμως από τη 18η μέρα και όχι πιο πριν;

Μάλλον επειδή χτες πέθανε ο Μανώλης Γλέζος. Σχεδόν 100 χρόνια έζησε, και τα έζησε πραγματικά. Μέχρι το μεδούλι ρούφηξε από το κόκκαλο της ζωής. Παράδειγμα για όλους μας ως Άνθρωπος. Αντίο Μανώλη και thanks for the fish.

Μπορεί μετά από 3 μέρες συνεχών βροχών, ο ήλιος και η ζέστη, που με βγάλανε από το σπίτι μαζί με τα υπόλοιπα ανθρώπινα σαλιγκάρια να ήτανε αρκετά για να τονώσουν την ψυχολογία μου και να βρεθώ εδώ που βρίσκομαι και να γράφω.

Για τη χτεσινή μέρα; Ή και για όλες τις υπόλοιπες μέχρι τώρα; Θα έχω όρεξη ξανά αύριο για να το πιάσω απλά από εχτές ή θα είναι μικρές σούμες στη χάση και στη φέξη της απομόνωσης; Αλήθεια τη διαφορά έχει το χτες, με το προχτές και μια τυχαία μέρα από τις προηγούμενες 18;

Θα σας πω εγώ. Καμία. Πάντα η διαφορά είναι στο σήμερα. Και σήμερα κάτι έγραψα μετά από καιρό.

Δε διαφωνώ, σκουριασμένος είμαι αρκετά. Πάω μία βόλτα, να με δει ο ήλιος να ξεσκουριάσω και τα λέμε ξανά, κάποια άλλη στιγμή.

Read the rest of this entry

Επέστρεψα

Πάνε κοντά πέντε χρόνια από την τελευταία δημοσίευση μου εδώ. Κύαν εδώ.

»Εδώ». Ωραίο μέρος αυτό το εδώ.

Το μέρος αυτό δημιουργήθηκε προ δωδεκαετιάς, το 2008, ως το μέσο επικοινωνίας και ελεύθερης διανομής της μουσικής της μπάντας Επισκίασις. Σύντομα εξελίχθηκε στην συλλογική ατζέντα ανάλυσης της πραγματικότητας μας από φίλους του υπογράφοντος.

Ναι, ήμασταν συλλογικότητα γραφιάδων.

Για πέντε και πλέον χρόνια παρουσιάσαμε με καθημερινές αναρτήσεις όλη τη μπόχα της κανονικότητας του καπιταλισμού, αλλά και τις λάμψεις ανθρωπισμού που κατά καιρούς μας κάνανε να χαμογελάμε.

Κάπου στο 2015, η ξενιτιά, η αποστασιοποίηση, το κοινωνικό πάγωμα μετά το δημοψήφισμα του καλοκαιριού πάγωσαν και τα δικά μου άκρα.

Αλλά πέντε χρόνια ήταν πολλά. Η επέλαση του κορωνοΪού με φέρνει ξανά στο πληκτρολόγιο για αρχή.

Περίεργη περίοδος, πρωτοφανής, κρύα και σκοτεινή.

Επιστρέφω για να πω και να πούμε αυτά που νιώθω ότι αξίζουν να γραφτούν. Δεν αλλάξανε οι αξίες μου. Με ενδιαφέρουν οι χτυπημένοι, οι κυνηγημένοι, οι σιωπηλοί, οι μη έχοντες και οι αλήτισσες.

Για αυτούς και αυτές θα διαβάσετε «εδώ». Για αυτές, αυτούς και τα εργαλεία που έχουμε για να φτιάξουμε το εδώ μας καλύτερο για εμάς που σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο κι όχι για τους λίγους.

Μετά από συντονισμένα πρόχειρες συζητήσεις βρέθηκαν και άλλοι δύο συγγραφείς από τα παλιά να συμβάλλουν. Κωδικούς δεν θυμούνται λεν. Θα δείξει…

Πάμε γερά! Σαλούδος κομπανιέρος

 

Αρέσει σε %d bloggers: