Author Archives: elfkounamouta

E-socializing [από το Δάχτυλο]

esocializing-chickenmistakenΑναδημοσίευση από το Δάχτυλο

Τι σου είναι αυτό το internet..

Αστάθμητος παράγοντας πιστεύω για όποιον προσπαθούσε πριν χρόνια να κάνει κάποια πρόβλεψη για την κατάληξη των πραγμάτων σήμερα. Όχι ότι έχουμε φτάσει στο τέρμα (αν παίζει κάποιο τέρμα δηλαδή), αλλά όπως και να το κάνουμε η κοινωνία αλλάζει συνεχώς προς κατευθύνσεις που είναι δύσκολο να κατανοηθούν. Αν συνδυάσουμε το γεγονός της λεγόμενης γενετικής μνήμης με τη συνεχώς αυξανόμενη λήψη πληροφορίας, θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι όποια κατεύθυνση κι αν αποφασίσει να ακολουθήσει η κοινωνία μας, καλώς ή κακώς θα είναι συνειδητή απόφαση (ΠΡΟΣΟΧΗ εξαιρούνται περιπτώσεις χρήσης κόκκινων κομβίων, από ανευθυνο-υπεύθυνους, με την ένδειξη ΠΡΟΣΟΧΗ).

Πάντως μη βιαστείτε να χαρείτε ότι και καλά φτάσαμε ή φτάνουμε σε ένα σημείο όπου η χειραγώγηση και η χειραφέτηση της μάζας από συγκεκριμένα άτομα δε θα συμβαίνει. Απλά πλέον είναι ορατό το σενάριο να μην είναι μονόδρομη αυτή η σχέση. Η μάζα αρχίζει να τα βρίσκει με τον εαυτό της και δεν την ενοχλούν σιγά σιγά τα ελαττώματά της. Ναι το ξέρει ότι δεν είναι ομοιόμορφη, το ξέρει ότι κάποιες φορές είναι ακόμη και αντικρουόμενη, αλλά δεν τη νοιάζει γιατί πολύ απλά προτιμά να υπάρχει. Σε οποιαδήποτε μορφή μπορεί, σε οποιοδήποτε φορέα, με οποιοδήποτε όνομα ή και ανώνυμα και το πιο αστείο απ’ όλα με τον οποιοδήποτε για διαχειριστή.

Η κοινωνία της μάζας αλλάζει, γιατί πολύ απλά γίνετε όλο και πιο δύσκολη η οριοθέτησή της. Μέχρι τώρα υπήρχαν κατά βάση οι συμβατικοί τρόποι κοινωνικοποίησης, οι οποίοι  προϋπέθεταν να λαμβάνονται υπόψη σταθερές όπως ο χώρος και ο χρόνος ως αναγκαίες (το σχολείο, ο στρατός, το πανεπιστήμιο, η δουλειά, η οικογένεια). Πλέον με το internet ο καθένας αποκτά τη δυναμική να συντονίζει καλύτερα το βαθμό έκθεσης του εγώ του σε διαφόρου είδους μικρές ή μεγάλες κοινωνίες που τον ελκύουν. Και κάπου εκεί είναι που αλλάζουν τα δεδομένα και έρχονται τα πάνω κάτω. Πόσες φορές έχετε χρησιμοποιήσει τη φράση “η πρώτη εντύπωση”; Πόσες φορές από αυτές υπήρξε και “δεύτερη εντύπωση”; Ή τρίτη; Ή ν-ιοστή; Αυτό το κενό έρχεται να καλύψει το internet, το κενό της χαμένης ευκαιρίας.

Μιας ευκαιρίας να γνωρίσεις, να μοιραστείς, να συναναστραφείς, να θυμηθείς, να τολμήσεις, να σχεδιάσεις, να αποτύχεις και πάλι από την αρχή. Γιατί το κύκλο δύσκολα να τον αποφύγουμε, και δε θα ήτανε και σώφρων πιθανότατα, αλλά δε παύει να μπορούμε να τον ζωγραφίσουμε μόνοι μας. Κι αν πέφτει πάνω σε άλλους κύκλους δεν τρέχει και τίποτα, το πολύ πολύ να πάρει χρώμα στο τέλος.

Advertisements

Πλάνο στο Ζερό – Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία

plano-sto-zero

Έκτακτο Ανακοινωθέν

«Διακόπτουμε κυρίες και κύριοι τη ροή των ειδήσεών μας για να σας μεταδώσουμε μία δυσάρεστη είδηση. Νεκρός βρέθηκε πριν από λίγο, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντώνης Φιλότριμος, έπειτα από την απαγωγή του πριν τρεις ημέρες. Οι πρώτες πληροφορίες που έρχονται αναφέρουν, ότι στο σημείο βρίσκεται αυτή την στιγμή ολόσωμο το κλιμάκιο της αντιτρομοκρατικής, όπως και πλήθος πολιτικά ιστάμενων της συγκυβέρνησης και της αντιπολίτευσης. Η τοποθεσία όπου βρέθηκε η σωρός του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει αποκλειστεί σε απόσταση 5 χιλιομέτρων, απαγορεύοντας την είσοδο στον τύπο. Το μικρόφωνο θα δώσουμε τώρα στον αστυνομικό μας συντάκτη που βρίσκεται στο χωριό Μούχα στο νομό Καρδίτσας, κοντά στο σπήλαιο όπου βρέθηκε εγκαταλελειμμένη η σωρός του κ. Φιλότριμου, για να μας μεταφέρει τις τελευταίες εξελίξεις. Πάνο Μόγκολε μας ακούς;»

«Καλησπέρα σας και από μένα. Δυστυχώς όπως καταλαβαίνετε οι πληροφορίες μας αυτήν τη στιγμή είναι περιορισμένες, μιας και η πρωτοφανής ιδιαιτερότητα της κατάστασης για την μεταπολιτευτική Ελλάδα, με την απαγωγή και εν τέλει δολοφονία του κ. Φιλότριμου, έχει σημάνει συναγερμό ως προς τη διάθεση αυτών. Αυτό που φαίνεται να είναι σίγουρο αυτήν την στιγμή είναι ότι ο κ. Φιλότριμος πυροβολήθηκε πάνω από μία φορά, σχεδόν εξ’ επαφής, στο στήθος και ο θάνατός του ήταν ακαριαίος. Οι αρχές πιθανολογούν ότι η δολοφονία του κ. Φιλότριμου συνέβη κατά την πρώτη ημέρα της απαγωγής του. Για μεγαλύτερη ακρίβεια αναμένουμε το πόρισμα του ιατροδικαστή, αν και για αυτήν την συγκεκριμένη υπόθεση, οι πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις που προκαλεί ήδη από την στιγμή που βρισκόταν στο στάδιο της απαγωγής νομίζω ξεπερνούν αυτό κάθ’ αυτό το αστυνομικό ρεπορτάζ. Πάντως οι αρχές δεν έχουν προχωρήσει σε καμία σύλληψη μέχρι τη στιγμή που μιλάμε και φαίνονται να βρίσκονται στο σκοτάδι ως προς το τι έχει συμβεί ακριβώς για να οδηγηθούμε σε αυτήν την απαγωγή-δολοφονία. Οι εξελίξεις τρέχουν γρήγορα δημιουργώντας περισσότερα ερωτήματα απ’ ότι η ελληνική αστυνομία μπορεί να απαντήσει. Παρόλ’ αυτά για οποιαδήποτε νέα πληροφορία θα ζητήσουμε ξανά το μικρόφωνο. Ο λόγος πάλι σε σένα Νίκο.»

Read the rest of this entry

Ελάτε, στο πανηγύρι, η Ελλάς, Κι η Παναγιά μαζί σας

15 αυγουστοςΔεκαπενταύγουστος κι απ’ άκρη σ’ άκρη στη χώρα τα πανηγύρια παίρνουν φωτιά (κυριολεκτικά αρκετές φορές), να γιορτάσουμε και να υμνήσουμε όλοι μαζί την Παρθένο, αυτό το υπέρτατο ψέμα αγνότητας.

Λες και δεν φτάνουν εν’ έτη 2013 τα ψέματα στα οποία χτίζαμε και συνεχίζουμε να χτίζουμε την κοινωνία μας, χρειαζόμαστε ακόμα αυτό το υπέρτατο ψέμα για να εξαγνιζόμαστε από τις αμαρτίες μας (με λιγουλάκι από προπατορικό αμάρτημα).

Πρέπει να δημιουργήσουμε αυτό το αίσθημα της ανωτέρας δύναμης που κυβερνάει τα πάντα ακριβοδίκαια, για να δικαιολογήσουμε τη θέση μας σε αυτόν τον κόσμο. Για να μη χρειάζεται να παίρνουμε θέση για όλα τα άδικα που συμβαίνουν κάθε λεπτό γύρω μας.

Να δημιουργήσουμε αυτό το ανέγγιχτο, που δε φθείρεται σαν και εμάς, κι ας είναι και ψεύτικο, κι ας είναι εκτός οποιαδήποτε λογικής στην πραγματικότητα. Έτσι άμα λάχει αφιερώνουμε και 3500 στρέμματα στην Παρθένο, και απαγορεύουμε την είσοδο στο 50%+ του πληθυσμού της χώρας. Είμαστε χουβαρντάδες ως λαός δεν λέω..

Αλλά εδώ καταφέραμε ως κοινωνία να μεταφέρουμε το σύνδρομο της Στοκχόλμης σε μακροσκοπικό επίπεδο. Αυτοί οι ίδιοι που μας κρατούσαν όμηρους τόσα χρόνια με τα ψέματά τους, ακόμα και τώρα που τα πάντα έχουν ξεγυμνωθεί δίπλα τους, οι περισσότεροι προτιμούν να κοιτούν με απόγνωση τους πρώην δεσμοφύλακές τους, ψάχνοντας τον αντίστοιχο παρθένο που θα τους εξαγνίσει (οι νατουράλ παρθένες είναι λίγες…)

Λες και μαζί τα φάγαμε..

Λες και δεν είναι κι αυτό ένα σχεδόν απόλυτο ψέμα σαν την Παρθένο.

Αν κάτι μαζί ως κοινωνία μπορεί να φάγαμε είναι τα ψέματά τους. Κι αυτά ακόμα όχι όλοι και όχι στον ίδιο βαθμό.
Και για να κλείσω υποβοηθούμενος από την λαογράφο Ελένη Ψυχογιού :

«Τα πανηγύρια της Παναγίας τελούνται παραδοσιακά στο απόγειο του καλοκαιριού, όταν έχει ολοκληρωθεί ο παραγωγικός κύκλος, αφήνοντας στους ανθρώπους χρόνο σχόλης και προσόδους για να καταναλώσουν σε μια ‘τελετουργική σπατάλη’… Πέρα από εκδηλώσεις πίστης, τα πανηγύρια αποτελούν συλλογικά πολυσύνθετα και ύψιστης σημασίας επικοινωνιακά γεγονότα, που λειτουργούν ως θεμέλια πολιτισμού για τις ανθρώπινες κοινότητες ακόμα και στις μέρες μας, με όποια μορφή επιτελούνται κατά τόπους».

Δεν ξέρω πόσο όμορφα έκλεισε ο παραγωγικός σας κύκλος, σε τι φάση τελετουργικής σπατάλης βρίσκεστε, αλλά από Μάρτη καλοκαίρι, κι από Αύγουστο χειμώνας, οπότε με τη σειρά μου θα σας ευχηθώ λόγω και της ημέρας, αυτό το χειμώνα να έχουμε κατανοήσει όλοι μας ποια ακριβώς στ’ ΑΛΗΘΕΙΑ θέλουμε να είναι τα θεμέλια της κοινωνίας μας κι ας είναι και για τα πανηγύρια!

Οδοιπορικό, Δίχως τίτλο, Δίχως Τέλος

109144-egypt-bwΧρόνια, μήνες, μέρες, ώρες… μαζί με όλες τις σχετικότητες τους μπουρδουκλώνονται συνεχώς, για να ξετυλιχτούν σε ιστορίες, νήματα στο χρόνο τον ταξιδευτή, να μας πάνε αλλού, εκεί που οι άλλοι είναι άλλοι.

Σαν κάθε καλή ιστορία που σέβεται τον εαυτό της, αυτή εδώ δεν έχει έναν ιππότη, αλλά ένα παλικάρι. Απ’ τα λίγα όπως λέμε. Δεν ξέρω τι κάνει εντύπωση στον καθένα σας σε ένα παλικάρι, αλλά πιστεύω θα συμφωνήσουμε όλοι ότι σαν γιορτάζει ένα παλικάρι, τότε ο χρόνος αποφασίζει να γιορτάσει και αυτός μαζί του. Ε, εκεί έρχεται και το κερασάκι στην τούρτα, όπως έχει τραγουδηθεί πολλάκις, να ‘ναι η αγάπη το ταξίδι από γιορτή, ΣΤΗ γιορτή και το έναυσμα να δοθεί.. η θεωρία να γίνει πράξη, το χθες να γίνει σήμερα και η πραγματικότητα η χρονομηχανή που θα μας ταξιδέψει γι’ ακόμα μια φορά..

Κάποιοι μήνες πριν…

Υποσχέσεις που κάποτε δόθηκαν, σαν σήμερα τιμήθηκαν,

σκέψεις που φαίνεται να χάθηκαν, μα δεν ξεχάστηκαν,

φίλοι που χρόνια δεν ειδώθηκαν, στον ίδιο δρόμο βρέθηκαν.

Κομμάτια που σαν ενώθηκαν, μαζί πορεύτηκαν.

Γιορτή που μόλις ξεκίνησε, δίχως τίτλο, δίχως τέλος.

Δύο μέρες πριν…

Πρώτο σημείο συνάντησης η θάλασσα. Η μέρα κυρίαρχη, γέμιζε χρώματα παντού, έδινε την εντύπωση ότι καταλαβαίνει τι διακυβεύεται, ότι κάποιο λόγο σοβαρό έχουν τόσοι συνοδοιπόροι που καταφθάνουν απ’ όλα τα σημεία του ορίζοντα και ήθελε να τους φτιάξει τη διάθεση. Να φωτίσει τα πρόσωπα, τα χαμόγελα, να γευτούν ότι μπορεί να τους προσφέρει, όσο προλαβαίνει πριν τη θέση της πάρει η νύχτα και οι απολαύσεις της.

Read the rest of this entry

Εμείς κι ο κώλος μας

emeis-ki-o-kosmosΠρώτη παρατήρηση και μάλλον συγκυριακή. Για έναν περίεργο λόγο το word δεν είχε στο «λεξικό» του την λέξη κώλος και χρειάστηκε να την προσθέσω. Ας είναι. Εδώ που φτάσαμε, μάλλον δεν χρειάζεται να κολλάμε στην «παιδεία» ενός προγράμματος. Ειδικά όταν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, την εποχή του «Εμείς κι ο κόσμος» στο δημοτικό, η παιδεία στην Ελλάδα ήταν ένα αγαθό που καπηλευόταν από την πλειοψηφία του συνόλου που την αποτελούσε, είτε λεγόταν κυβέρνηση, είτε αντιπολίτευση, είτε διοικητικό προσωπικό, είτε εκπαιδευτικό προσωπικό, είτε υπαλληλικό προσωπικό, είτε γονείς, είτε μαθητές.

Κι αν για τους μαθητές απαιτείτε το ακαταλόγιστο, μιας και χρονικά βρίσκονται ακόμα στο στάδιο της μάθησης και της εκπαίδευσης, όλοι οι υπόλοιποι δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα, μετά από χρόνια και χρόνια «εκπαίδευσης» της ελληνικής κοινωνίας στον κανόνα του «εμείς κι ο κώλος μας», όπου ο καθένας στο μικρόκοσμό του φαντασιωνόταν την επικράτηση του κώλου του (σε μία καθαρά τραβεστί ελληνική εκδοχή του American dream). Κι αν αποδεικνυόταν ότι αυτό το σενάριο δεν είναι τόσο εφικτό; Ε τι μ’ αυτό, αρκούταν να ευχαριστιέται με τα δεινά άλλων κώλων, καταναλώνοντας ως σαν γιγαντιαίο σκουλήκι εντέρου.

Δυστυχώς το σήμερα φαντάζει χειρότερο από την προαναφερθείσα εικόνα. Σπάζοντας το ρεκόρ συνεχούς ύφεσης από την εποχή του μεγάλου κραχ του 1929, αναρωτιέμαι πόσο φοβισμένη πρέπει να είναι μία κοινωνία για να συνεχίζει να βρίσκεται σε μία κατάσταση άρνησης της πραγματικότητας. Δεν λέω, στην Ελλάδα βρισκόμαστε και μετά από έναν δύσκολο χειμώνα, The Summer is Coming και όλοι ανυπομονούν να δραπετεύσουν στις ειδυλλιακές κρυψώνες τους έστω και για λίγο, κάπου που δεν μπορεί κανείς να τους αγγίξει. Φυσικά όλα αυτά, μετά τις Πανελλήνιες. Το παιδί έχει εξετάσεις.

Κάπου εδώ εμφανίζεται ο μοχλός πίεσης. Γιατί όταν ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας ζει σε αυτόν τον ρυθμό των Πανελληνίων, τότε ένας που ξέρει να κοιτάει τον κώλο του «ορθά», αυτή τη χρονική στιγμή θα κοιτάξει να πιέσει. Η συγκεκριμένη κυβέρνηση της επιστράτευσης, δεν βρέθηκε προ εκπλήξεως με όλα αυτά που συμβαίνουν. Τα ανάμενε, γιατί τα είχε σχεδιάσει προ πολλού. Μπορεί να πήρε 30 χρόνια για να χτιστεί αυτή η κοινωνία, αλλά σε λιγότερο από 10 χρόνια είμαστε ικανοί να την καταστρέψουμε, κάνοντας αυτό ακριβώς που περιμένουν να κάνουμε. Να αλληλοσπαραχτούμε.

Read the rest of this entry

Επίθεση των ΜΑΤ στην πλατεία Συντάγματος με χημικά την ώρα του … χορού! [video]

Μoving Forward ή μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα

Έχοντας αφήσει το χρόνο να περάσει μετά από το τρίτο κατά σειρά ντοκιμαντέρ του κινήματος Zetgeist και του Venus Project, ονόματι Μoving Forward, θα’ θελα να αναφέρω τις εντυπώσεις που μου άφησε.

Καταρχήν ως κινηματογραφική δουλειά είναι προσεγμένο όπως και τα προηγούμενα δύο, με πάρα πολλές συνεντεύξεις από ανθρώπους που γνωρίζουν το αντικείμενό τους αρκετά καλά (οι περισσότεροι από αυτούς είναι διακεκριμένοι επιστήμονες). Οι πληροφορίες, που σημειωτέον είναι πάρα πολλές, δίνονται με ένα νορμάλ ρυθμό, χωρίς να κουράζουν. Αν και για να λέμε την αλήθεια, ο μόνος τρόπος να αφομοιωθούν είναι οι επικείμενες συζητήσεις που μπορεί να εγείρουν.

Στην ουσία τώρα! Μπορώ να πω ότι για κάποιο χαζό λόγο, όταν τελείωσε η προβολή ένιωσα ότι περίμενα κάτι παραπάνω. Λες και μπορεί μία ταινία να πάρει όλη την ανθρωπότητα από το χέρι και να την πάει ένα βήμα παραπέρα. Και αυτό είναι το κύριο μήνυμα της ταινίας κατά την ταπεινή μου άποψη. Ότι υπάρχουν τα μέσα, υπάρχει η τεχνογνωσία, υπάρχει ο δρόμος, απλά χρειάζεται να ξεφύγουμε από τα κόμπλεξ μας, τις προκαταλήψεις μας, να επιδείξουμε θέληση και να προχωρήσουμε.

Read the rest of this entry

Κυριακή, κοντή γιορτή

Σοφός ο ελληνικός λαός. Έχει βγάλει παροιμίες για όλες τις περιστάσεις και τα γούστα. Φυσικά σχεδόν για κάθε παροιμία, υπάρχει και μία άλλη με ακριβώς το αντίθετο νόημα/σοφιστεία, γιατί ως γνωστόν, αν σε κάτι είμαστε καλοί ως χώρα, αυτό είναι να καλύπτουμε τον κώλο μας.

Στο θέμα μας τώρα. Ποιο θέμα; Εκλογές την Κυριακή και τα όργανα ξεκίνησαν ήδη. Βόμβες εδώ, βόμβες εκεί και ο πρωθυπουργός να σέρνει το χορό, βομβαρδίζοντάς μας, όσο πιο συχνά μπορεί, με νέα εκλογολογικά σενάρια, σε περίπτωση που το κόμμα του τον «πιεί» την Κυριακή. Το γεγονός πως αν πάμε σε κυβερνητικές εκλογές πιθανότατα θα σημαίνει ότι θα τον πιεί ολόκληρη η χώρα δεν φαίνετε να τον καίει και πολύ, μιας και δεν είναι το δικό του μέλλον που βρίσκεται σε κίνδυνο.

After all τα λεφτά μαζί τα φάγαμε, κι απ’ ότι φαίνεται αυτός έκανε καλύτερο pot management, από τους υπόλοιπους Έλληνες, και δεν έχει κανένα πρόβλημα να πάει «all in» τη χώρα. Η ορολογία poker δεν είναι καθόλου τυχαία, μιας και ένα από τα σχέδια διάσωσης είναι και η μετατροπή της χώρας σε ένα απέραντο καζίνο.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

33 χρόνια θητείας

Τρεις γενιές…

1947 – 1980: Η γενιά της εφημερίδας, του τηλεφώνου και του περιπτέρου
1980 – 2013: Η γενιά της τηλεόρασης, του κινητού και του σουπερμάρκετ
2013 – 2046: Η γενιά του internet

Κάθε γενιά έχει ένα σκοπό. Το αποτέλεσμα του οποίου δεν είναι ξεκάθαρο, παρά μόνο όταν αυτή έχει ολοκληρώσει τη θητεία της.

Λίγα χρόνια πριν μας αποχαιρετήσει και η δεύτερη γενιά του ελληνικού κράτους, βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να ρίξουμε μια ματιά πίσω και να πάρουμε θέση.

Από το 1947 και εν μέσω εμφυλίου πολέμου,  που το ελληνικό κράτος αποκτούσε την μορφή που διατηρεί μέχρι σήμερα άρχισε τη δράση της η πρώτη γενιά της ιστορίας μας. Και της δικιάς σου και της δικιάς μου.  Οι πρώτες εικόνες της απεικονίζουν μια πραγματικότητα, κατά την οποία ο ένας προσπαθούσε πραγματικά να σκοτώσει τον άλλο. Αρχέγονο συναίσθημα.

Μια μάχη χωρίς ουσία, μιας και η βασιλική οικογένεια, και η πολιτική αυλή της είχαν πρωταρχικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων. Στο άνθος της ηλικίας της, και πριν καν προλάβει να συνειδητοποιήσει τι έχει γίνει, την αναλαμβάνει, ως είθισται, ο στρατός. Η παντελής έλλειψη ενεργητικού ρόλου κατά τη διάρκεια της επταετίας αποτέλεσε τη σημαντικότερη αιτία για να οδηγηθεί σε μία φάση άρνησης του ότι είχε ολοκληρώσει την αποστολή της και αποφασίζει να κοιτάξει την πάρτη της.

Κάπου εδώ μπαίνει στο παιχνίδι η δεύτερη γενιά. Αυτή την οποία, η προηγούμενη, κράτησε απενεργοποιημένη για το σύνολο της ζωής της, θεωρώντας, ακόμα και τώρα, ότι όλο αυτό ήταν προς όφελος της. Απόλυτος ευνουχισμός. Στηριζόμενη ουσιαστικά στο τρίπτυχο της «επιτυχίας» πατρίδα – θρησκεία – οικογένεια, εξαργύρωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το σύνθημα ψωμί – παιδεία – ελευθερία.

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι η δεύτερη γενιά, προτού μάθει καλά καλά να μιλάει, θεώρησε ότι δε χρειάζεται καν να το πράξει. Βολεύτηκε αντί να διεκδικήσει. Συνομολόγησε αντί να διαφωνήσει και απέτυχε χωρίς να προσπαθήσει. Αλλά ποτέ δεν ξέχασε. Και τώρα καλείται να πάρει την σημαντικότερη ίσως απόφαση της ιστορίας της. Είτε θα επιλέξει να σβήσει ανενεργή, είτε θα υποστηρίξει την επόμενη γενιά στο διαφορετικό τοπίο που της κληρονομεί, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που της αναλογούν…

Όσον αφορά στη φανταστική τρίτη γενιά της ιστορίας, ένα πράγμα θεωρείται σίγουρο. Ότι η πολυδιάστατη διάδοση της πληροφορίας, δυσκολεύει τη χειραγώγηση της και ως εκ τούτου, εξαρχής, της προσδίδει ένα ενεργητικό ρόλο στα γεγονότα. Η επιτυχία του ρόλου αυτού εξαρτάται από το κατά πόσο θα έχει συμμάχους όλους εμάς, που χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς ταμπού θα ανοίξουμε τα αυτιά μας για να τους ακούσουμε.