Category Archives: ΕΠΙΣΚΙΑΣΙΣ

Οι Κοπρίτες (των Σταγιατών) / Ελεύθεροι Άνθρωποι – Ελεύθερα νερά [Ντοκυμαντέρ]

Αλίευση από Τοπικοποίηση

Τι μπορεί να κάνει σε ένα μικρό χωριό του Πηλίου ένα τσούρμο «κοπριτών» και «μπαχαλάκιδων»; Η μάχη που δίνουν οι κάτοικοι των Σταγιατών για το νερό ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω, ενώ η παρουσία του δημάρχου Βόλου στο χωρίο για «επιθεώρηση» είναι μόνο η άκρη του νήματος της ιστορίας. Οι δημόσιοι χώροι, η λαϊκή συνέλευση του χωριού, οι σχέσεις αλληλεγγύης και αυτοδιαχείρισης που έχουν αναπτύξει οι κάτοικοι, και η «εμφιαλωμένη» αγορά του Βόλου που ανθεί, συμπληρώνουν περιγραφικά το παζλ για το τι συμβαίνει στις Σταγιάτες.

  • Παραγωγή: Βασίλης Βήττας, Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος
  • Σκηνοθεσία: Βασίλης Βήττας
  • Κάμερα: Αδριανός Σερβετάς, Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος
  • Μοντάζ: Βασίλης Βήττας, Σίμος Πλουμπίδης
  • Συμμετέχοντες: Βαγγέλης Γαλανόπουλος, Μαρία Τεχνοπούλου, Νίκος Κερασιώτης
  • Μουσική: Santa Bella – Σαν ταμπέλα: (Διασκευή) – Ανάθεμα τον αίτιο | Λέσβος Αλκίνοος Ιωαννίδης – Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας Βόλου – Το νερό των Σταγιατών

 

-Μωρό μου πότε θα γίνει κάτι με μας; -Όταν γίνει η δίκη του Noor1

Αλιεύθηκε από το Βαθύ Κόκκινο

Η είδηση που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον και συνεπώς τα περισσότερα σχόλια από τους χρήστες του twitter, αυτή την στιγμή, είναι κάτι που γνωστοποίησε η ιστοσελίδα της εφημερίδας «Εθνος» και η οποία αναφέρει ότι και τρίτος ανακριτής που επρόκειτο να ασχοληθεί με την υπόθεση του ναρκόπλοιου του Μαρινάκη, ζήτησε μετάθεση. 

Οπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης μας, από κάποιες χαρακτηριστικές τοποθετήσεις χρηστών αυτού του μέσου που αναφέραμε, αυτή η εξέλιξη αντιμετωπίζεται κύρια με σκωπτικό και χιουμοριστικό τρόπο.

Αυτή είναι όμως μια επιφανειακή αίσθηση. Αυτό που ουσιαστικά πηγάζει από όλα τα σχόλια είναι μια απαξίωση της αστικής «δικαιοσύνης», κάτι που είναι ολοφάνερο από τις φωτοσυνθέσεις και την ειρωνεία η οποία δεν προβάλλεται καν καλυμμένη, αλλά με σαρκασμό και απευθύνεται στην κυβέρνηση όπως και στη λεγόμενη «δικαστική εξουσία».

Μάλιστα, ορισμένοι χρήστες του διαδικτύου θεωρούν ότι ο Μαρινάκης είναι ο ουσιαστικός πρωθυπουργός της Ελλάδας και προεξοφλούν ότι όλη αυτή την ιστορία θα την φάει το σκοτάδι.

noor1-14

Read the rest of this entry

Βιτριολιστές και βιτριολίστριες

Άρθρο του Παύλου Μεθενίτη από Efsyn

vitrioli-story-statistics

Το βιτριόλι είναι το θειικό οξύ, ένα ισχυρό διαβρωτικό υγρό. To ανακάλυψε ο Αραβας αλχημιστής του 8ου αιώνα Αμπού Μούσα Τζαμπίρ ιμπν Χαγιάν αλ-Αζντί, ενώ έναν αιώνα αργότερα ο Πέρσης γιατρός και αλχημιστής Ιμπν Ζακαρίγια αλ-Ραζί κατόρθωσε να το παραγάγει με ξηρή απόσταξη ορυκτών. Η μέθοδός του διαδόθηκε στην Ευρώπη από μεταφρασμένα αραβικά και περσικά εγχειρίδια, που συμπεριλήφθηκαν σε βιβλία αλχημιστών, όπως ο Γερμανός Albertus Magnus του 13ου αιώνα. Το βιτριόλι ήταν μία από τις αγαπημένες ουσίες των αλχημιστών του Μεσαίωνα, ίσως η πιο σημαντική απ’ όλες που χρησιμοποιούσαν για να δημιουργήσουν την περίφημη φιλοσοφική λίθο. Σημειωτέον πως η φιλοσοφική λίθος ήταν εκείνη η θρυλική ουσία, το άπιαστο όνειρο των αλχημιστών, που εάν υπήρχε αφενός θα μετέτρεπε βασικά μέταλλα, όπως ο υδράργυρος, σε χρυσάφι, και αφετέρου θα εξασφάλιζε στον τυχερό κάτοχό της την αιώνια ζωή…

Η λέξη «βιτριόλι» είναι μεταφορά στα ελληνικά του γαλλικού «vitriol», από το λατινικό «vitriolum/vitreolum», ουδέτερο του επιθέτου «vitreolus», δηλαδή «υαλώδης», από το «vitrum», που σημαίνει «γυαλί». Η ονομασία του οξέος οφείλεται, λέει το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, στην υαλώδη όψη που παρουσιάζουν συχνά τα θειικά άλατα. Αυτό το λατινικό βίτρουμ, το γυαλί, έχει δώσει και το βιτρό (vitraux, στον ενικό vitrail), δηλαδή το υαλογράφημα, αλλά και τη βιτρίνα, τη γυάλινη προθήκη.

Εάν το πρόσωπο είναι η βιτρίνα της ψυχής, επειδή προβάλλει τα συναισθήματά μας, τότε η καταστροφή του με την ομόρριζη λέξη βιτριόλι είναι ακόμα μια ετυμολογική ειρωνεία. Ομως, η ρίψη βιτριολιού στο πρόσωπο με σκοπό την τύφλωση, την παραμόρφωση, την πρόκληση σοβαρότατων βλαβών ή ακόμα και τον θάνατο, για λόγους τιμωρίας ή εκδίκησης, έχει ένα σαφές φυλετικό και σεξιστικό πρόσημο.

Οι περισσότεροι νομίζουν πως κατά κύριο λόγο βιτριόλι ρίχνει κάποια γυναίκα σε κάποιον άντρα, επειδή αυτός την παράτησε ή την απάτησε ή την κακομεταχειρίστηκε ή και τα τρία μαζί. Ασφαλώς πολλές περιπτώσεις επίθεσης με βιτριόλι εντάσσονται σ’ αυτήν την κατηγορία, ειδικά στην Ελλάδα των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά εάν ανοίξουμε το πλάνο, που λένε και στον κινηματογράφο, θα δούμε κάποια πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία: διεθνώς, σύμφωνα με την Acid Survivors Trust International (Διεθνή Ενωση Επιζώντων από Οξύ), τα περισσότερα θύματα επίθεσης με οξύ είναι γυναίκες, ενώ οι περισσότεροι βιτριολιστές ανήκουν στο ανδρικό φύλο…

Read the rest of this entry

The Wire: μια σπουδή στο χρώμα

Άρθρο του Θωμά Τσαλαπάτη από την Efsyn

the_wire

«Αν είναι να δεις μια σειρά και μόνο το Wire αρκεί». Την ατάκα αυτή την ακούς συχνά από δυο τελείως διαφορετικές κατηγορίες θεατών. Από αυτούς που πιστεύουν πως οι τηλεοπτικές σειρές είναι χάσιμο χρόνου και πως ελάχιστα πράγματα αξίζουν και από αυτούς που έχουν εντρυφήσει στο πώς, το πού και το πότε της τηλεοπτικής αφήγησης σε τέτοιο βαθμό ώστε να έχουν πλήρη εποπτεία. Προσωπικά παρακινήθηκα να το δω από την εμμονή φίλων πεζογράφων και σκηνοθετών. Είναι μέρος άλλωστε της όλης διαδικασίας: όταν τελειώνεις το Wire προσπαθείς να πείσεις τους πάντες να κάνουνε το ίδιο. Αυτόν τον σκοπό πιστεύω πως επιτελεί και αυτό το άρθρο.

Η τελική αφορμή για την προσωπική μου παρακολούθηση στάθηκε μια απρόσμενη συνάντηση με τη σειρά στη βιογραφία του David Foster Wallace, «Every love story is a ghost story». Η σειρά ήταν η αγαπημένη του Wallace. Μάλιστα ο –για πολλούς- σημαντικότερος πεζογράφος των τελευταίων δεκαετιών, σκεφτόταν σοβαρά να γράψει ένα δοκίμιο με θέμα το Wire, επεξηγώντας πως το καλύτερο γράψιμο αυτή τη στιγμή στην Αμερική συντελείται στο πλαίσιο τηλεοπτικών σειρών.

Το The Wire δεν έχει την επιθετική φωτογένεια άλλων σειρών, το εντυπωσιακό concept που θα σε τραβήξει με την πρώτη αναφορά της υπόθεσης. Βλέποντας την πρώτη σεζόν εντυπωσιάζεσαι από τους διαλόγους, αλλά έχεις την αίσθηση πως βλέπεις μια ακόμη αστυνομική σειρά. Αρχίζεις να καταλαβαίνεις γιατί το Wire αποτελεί τη σειρά που διεύρυνε όσο καμία άλλη την τηλεοπτική αφήγηση όταν καταλαβαίνεις πως κεντρικό θέμα δεν είναι οι αστυνομικοί, οι έμποροι της πρέζας και το μεταξύ τους κυνήγι, αλλά η πόλη.

Η πόλη της Βαλτιμόρης, με τους θεσμούς, τα αδιέξοδα και την απόγνωσή της. Η πόλη που είναι η οποιαδήποτε αμερικανική πόλη στην εποχή των εξαρτήσεων, της κατάρρευσης της εργατικής τάξης, της αυτοματοποίησης της εργασίας και της ανεργίας. Η οικουμενική αφήγηση του Wire προκύπτει από την εστίαση στη λεπτομέρεια, την πόλη ως πραγματικό ντοκουμέντο όπου θα στηθούν οι ήρωες, οι σχέσεις και οι αφηγήσεις τους.

Οι δημιουργοί της σειράς γνωρίζουν ακριβώς για τι πράγμα μιλάνε. Ο David Simon ήταν για χρόνια υπεύθυνος του αστυνομικού ρεπορτάζ στην Baltimore Sun, ενώ ο Ed Burns υπήρξε ντετέκτιβ στο τμήμα ανθρωποκτονιών και δάσκαλος σε σχολείο της περιοχής. Ταυτόχρονα σε μια σειρά από ρόλους επιστρατεύτηκαν πραγματικά πρόσωπα της Βαλτιμόρης: αστυνομικοί, βαποράκια, πρώην μεγαλέμποροι ναρκωτικών που αλλαξοπίστησαν. Ολα αυτά συνετέλεσαν στο να δώσουν στη σειρά όχι απλώς μια αίσθηση αληθοφάνειας, αλλά μια ένταση ντοκουμέντου. Η ακριβής αναπαράσταση είναι όμως μόνο ένα από τα χαρακτηριστικά που κατέστησαν τη σειρά ως τη σημαντικότερη όλων των εποχών.

Το The Wire δανείζεται τον πυρήνα του από την αρχαία τραγωδία. Εδώ δεν έχουμε το μοτίβο της μάχης του ανθρώπου ενάντια στον εαυτό του, αλλά του ανθρώπου ενάντια στους θεούς. Στη θέση των θεών οι δημιουργοί τοποθετούν τους θεσμούς. Την αστυνομία, το λιμάνι της πόλης, τους πολιτικούς, το εκπαιδευτικό σύστημα, τα μέσα ενημέρωσης. Είναι οι θεσμοί αυτοί που γκρεμίζουνε τους ανθρώπους. Γιατί μπορεί η σειρά να κινείται γύρω από το εμπόριο ναρκωτικών, αλλά αυτό είναι μόνο το πρώτο επίπεδο. Στην πραγματικότητα το θέμα του Wire είναι το τέλος της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Οπως διευκρινίζει ο David Simon, ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών στην πραγματικότητα έχει πια μεταμορφωθεί σε πόλεμο κατά των υποβαθμισμένων τάξεων. Και σε πόλεις όπως η Βαλτιμόρη, όταν μιλούμε για κατώτερες τάξεις μιλάμε για Αφροαμερικανούς.

Ενα 70% του καστ της σειράς είναι μαύροι. Πολλοί, -συμπεριλαμβανομένου και του Simon- πιστεύουν πως αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους για τον οποίο η σειρά είχε χαμηλή ακροαματικότητα. Σύνθετο και αυθεντικό το The Wire σε διδάσκει το χρώμα του αδιεξόδου στις σύγχρονες αμερικανικές μεγαλουπόλεις. Εδώ που η τάξη και το χρώμα ταυτίζονται, εδώ που το να πουλάς πρέζα στη γωνία είναι ένας από τους μόνους επαγγελματικούς προσανατολισμούς.

Οι ήρωες του The Wire απεικονίζουν τον αμερικανικό εφιάλτη και επεξηγούν χωρίς πομπώδεις ρητορικές μια σειρά από φαινόμενα για τα οποία δεν μιλούν άμεσα. Την άνοδο του Τραμπ και του ρατσισμού, την καθημερινή δολοφονία μιας ολόκληρης φυλής στους αμερικανικούς δρόμους, τη συσσωρευμένη οργή των αδικημένων που μαζεύεται μέσα στη σιωπή. Τη δίκαιη αυτή οργή που στις μέρες μας ξεσπά στους δρόμους.

Άρθρο του Θωμά Τσαλαπάτη από την Efsyn

Σημείωση kyan : Από τους ίδιους δημιουργούς αξίζουν επίσης και οι σειρές Treme (αφορά στην μετά-Κατρίνα ιστορία της Νεάς Ορλεάνης) και το Generation Kill (ακολουθεί τον ρεπόρτερ του Rolling Stones που καταγράφει την επέμβαση στη Βαγδάτη το 2003 από τις ΗΠΑ).

Strange Fruit: η ιστορία ενός τραγουδιού, η ιστορία ενός χρώματος, η ιστορία μιας χώρας

Αναδημοσίευση από Groucho Marxism

«Τα δέντρα του νότου κουβαλούν ένα περίεργο φρούτο. Αίμα στα φύλλα και αίμα στη ρίζα. Μαύρα σώματα να λικνίζονται στο νότιο αεράκι. Περίεργο φρούτο κρεμασμένο από τις λεύκες// Ποιμενικές σκηνές στον ηρωικό Νότο. Τα διογκωμένα μάτια, το παραμορφωμένο στόμα. Αρωμα μανόλιας, γλυκό και φρέσκο. Υστερα η ξαφνική μυρωδιά της καμένης σάρκας. // Να ένα φρούτο για να ραμφίσουν τα κοράκια. Να το μαζέψει η βροχή, να το ρουφήξει ο αέρας. Να το σαπίσει ο ήλιος, το δέντρο να το ρίξει. Να ένα περίεργο φρούτο και να μια πικρή σοδειά.»

strange-fruit-story

Το τραγούδι φυσικά περιγράφει την εικόνα του λιντσαρίσματος. Τα «παράξενα φρούτα» δεν είναι άλλα από τα σώματα των απαγχονισμένων μαύρων στις πολιτείες του Νότου. Χτίζοντας πάνω στην αντίθεση του εκτεθειμένου σώματος που σαπίζει και την ομορφιά της φύσης που ανθίζει, το τραγούδι καταφέρνει να ενσαρκώσει με ελάχιστους στίχους τη βαθιά αμερικανική αρρώστια. Γράφτηκε το 1937 από τον Εϊμπελ Μίροπολ (λευκό εβραϊκής καταγωγής και μέλος τότε του Αμερικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος) και ηχογραφήθηκε πρώτη φορά το 1939 από την Μπίλι Χόλιντεϊ. Την πρώτη φορά που τραγουδήθηκε ζωντανά στο προοδευτικό Café Society της Νέας Υόρκης δεν υπήρξε ούτε ένα χειροκρότημα για να το υποδεχτεί. Τα τραγούδια διαμαρτυρίας ήταν την περίοδο εκείνη ένα άγνωστο είδος. Ενας άνθρωπος κάπου στο βάθος της αίθουσας άρχισε να χειροκροτά. Στη συνέχεια τον ακολούθησε ολόκληρη η αίθουσα. Μια νέα περίοδος για το αμερικανικό τραγούδι είχε μόλις γεννηθεί.

Το χειροκρότημα θα συνεχιστεί και στις επόμενες εμφανίσεις της «Lady Day» καθώς το τραγούδι θα γίνει σταθερό κομμάτι του τελετουργικό των εμφανίσεων της. Και το τελετουργικό είχε συγκεκριμένους κανόνες. Η Χόλιντεϊ λέει το τραγούδι πάντοτε στο τέλος. Οι σερβιτόροι έχουν σταματήσει να σερβίρουν, όλα τα φώτα της αίθουσας παραμένουν κλειστά, εκτός από ένα φως που λούζει την τραγουδίστρια. Η Χόλιντεϊ ξεκινά να τραγουδάει με τα μάτια κλειστά σαν να προσεύχεται. Και το τραγούδι ήταν προσευχή καθώς επίσης «ιστορικό ντοκουμέντο», «κήρυξη πολέμου» και «η αρχή του κινήματος των κοινωνικών δικαιωμάτων», όπως κατά καιρούς χαρακτηρίστηκε. Ταυτόχρονα ήταν και ένας τρόπος η τραγωδία των Αφροαμερικανών να φτάσει σε λευκά αυτιά, να συγκινήσει και να διδάξει με τρόπο άμεσο και αναπόδραστο. Και το τραγούδι τα κατάφερε. Υπήρξε το πιο πετυχημένο τραγούδι της Μπίλι Χόλιντεϊ, πουλώντας πάνω από 1 εκατομμύριο δίσκους τη χρονιά που κυκλοφόρησε (έπειτα από πολλές δυσκολίες και αρνήσεις), διασκευάστηκε από άπειρους καλλιτέχνες, τραγουδήθηκε σε πορείες και σήμερα κατέχει εμβληματική θέση.

Φυσικά υπήρχαν και αντιδράσεις και η Χόλιντεϊ δεν μπορούσε να εμφανιστεί σε μια σειρά από πολιτείες. Σε πολλές περιπτώσεις το κοινό και οι ιδιοκτήτες των κέντρων τραμπούκισαν τόσο την τραγουδίστρια όσο και τους μουσικούς της εξαιτίας του. Αυτό όμως δεν την πτοούσε. Αυτό που της έδινε κουράγιο σε κάθε εμφάνισή της ήταν η εικόνα του πατέρα της, όπως λέει η ίδια, την οποία ανακαλούσε σε κάθε εκτέλεση. Ο Κλάρενς Χόλιντεϊ, μουσικός και ο ίδιος, θα πεθάνει το 1937. Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου είχε εκτεθεί σε αέρια μουστάρδας που του προκάλεσαν επιπλοκές στους πνεύμονες. Θα πεθάνει σε ένα νοσοκομείο του Τέξας σε μια πτέρυγα αποκλειστικά για μαύρους με τους γιατρούς να του αρνούνται ιατρική περίθαλψη. Λιγότερο δολοφονημένος από Γερμανούς και περισσότερο από Αμερικάνους.

Οι φωνές των μεγάλων Αφροαμερικανών τραγουδιστριών κουβαλούν και αιχμαλωτίζουν για πάντα στο βάθος τους τον λυγμό ενός ολόκληρου έθνους, τον συλλογικό πόνο ως εξατομικευμένο ήχο, το τραγούδι ως λύτρωση από την αδικία και το μίσος. Ξεπερνούν τον χρόνο και τον χώρο και αφηγούνται μια ιστορία παλιά όσο και ο άνθρωπος. Οι μέρες του George Floyd κουβαλούν αυτό το τραγούδι. Μας υπενθυμίζουν το πώς στις Ηνωμένες Πολιτείες το χρώμα είναι ταξικός προσδιορισμός. Και πάνω απ’ όλα το χρώμα είναι καταγωγή. Οχι καταγωγή της γεωγραφίας, αλλά καταγωγή του μίσους και του διαχωρισμού. Ο λόγος που μπορούμε να συγκινηθούμε με το τραγούδι αυτό, ο λόγος που μπορούμε να εξοργιστούμε με τα γεγονότα των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι ακριβώς πως τα στοιχεία αυτά δεν αποτελούν εικόνες και ήχους από έναν μακρινό κόσμο. Εξελίσσονται εκεί. Αλλά συμβαίνουν δίπλα μας. Ο ρατσισμός και η φυλετική βία, ο διαχωρισμός και η αστυνομική αυθαιρεσία είναι νότες και στο δικό μας πικρό τραγούδι. Περίεργα φρούτα και με ελληνική σημαία προέλευσης.

Αναδημοσίευση από Groucho Marxism

Summerhill, ένα διαφορετικό σχολείο [Πληροφορίες και ταινία]

Πληροφορίες για αυτό το άρθρο συγκέντρωσα κυρίως από την εργασία «Το σχολείο του Summerhill» του 2014 για την σχολή Φιλοσοφική (τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής) του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης των : Γκαλίτσιου Αντώνιου, Κοψαχείλη Δήμητρας, Μερτύρη Χριστίνας και Χατζηιωαννίδη Δημήτριου. Η εργασία τους βασίστηκε στην εξής βιβλιογραφία :

  • Neill, A.S (1972). Θεωρία και πράξη τις αντιαυταρχικής εκπαίδευσης / Μτφρ. Κώστα Λάμπου. Αθήνα : Μπουκουμάνης.
  • Νeill, A.S (1976). Σάμερχιλ : το ελεύθερο σχολείο/ Μτφρ . Σωτήρης Τσάμης. Αθήνα: Καστανιώτης.
  • Holt, John (1979). Πέρα από το Σάμερχιλ. / Μτφρ. Β.Πανταζής και Γ. Νταλιάνης. Αθήνα: Kαστανιώτης
  • Συλλογικό έργο (1975). Σάμμερχιλ: υπέρ και κατά / Μτφρ. Ευάγγελος Γραμμένος. Αθήνα : Kαστανιώτης.
  • Summerhill: Το σχολείο που ονειρεύεσαι υπάρχει!, ( 11/11/14) TvXS

Mετά το τέλος του κειμένου ακολουθεί ταινία παραγαγής του BBC του 2008

summerhill-1

Ήδη από τον 18ο αιώνα οι φιλελεύθεροι και προοδευτικοί  στοχαστές διακήρυτταν τις αξίες της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της αυτοδιοίκησης. Οι ιδέες αυτές προοδευτικά διαχέονται και στο χώρο της εκπαίδευσης. Σύμφωνα με τον Έριχ  Φρομ η θεμελιακή αρχή της αυτοδιοίκησης επιδιώκει την αντικατάσταση εξουσίας από την  ελευθερία. Σε αυτήν  ακριβώς την αρχή στηρίχθηκε το σχολείο του Summerhill. Το Summerhill αποτελεί την  απαρχή της αντιαυταρχικής εκπαίδευσης. Είναι ένα μοναδικό και ριζοσπαστικό σχολείο που δημιουργήθηκε από το σπουδαίο παιδαγωγό Αλεξάντερ Σάδερλαντ Νηλ και λειτουργεί μέχρι και σήμερα. Το σχολείο αυτό, όπως αναφέρθηκε από τον ίδιο το δημιουργό του είναι ένα σχολείο όπου δυστυχισμένα παιδιά θεραπεύτηκαν και γαλουχήθηκαν έτσι ώστε να κατακτήσουν την ευτυχία.

Η ιστορία του σχολείου ξεκινά να γράφεται  το 1921 στην Γερμανία όπου ιδρύεται στο πλαίσιο του «Νέου σχολείου». Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Αυστρία, καθώς ο ιδρυτής του δεν έμεινε ικανοποιημένος από το ήθος που διαμορφωνόταν στο σχολείο στη Γερμανία. Ο τοπικός πληθυσμός της Αυστρίας όμως δεν δέχθηκε να φιλοξενήσει ένα τόσο εναλλακτικό μοντέλο εκπαίδευσης και έτσι το σχολείο αναγκάστηκε να ξαναμετακινηθεί και να εγκατασταθεί στην Αγγλία. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου ο χώρος του σχολείου χρησιμοποιήθηκε για την εκπαίδευση του Βρεττανικού στρατού και το σχολείο μεταφέρθηκε προσωρινά στην Ουαλία. Το σχολείο ύστερα επέστρεψε στην Αγγλία όπου συνεχίζει να λειτουργεί ως σήμερα στο χωριό Leiston  της κομητείας Suffolk, περίπου 100 χιλιόμετρα από το Λονδίνο, όπου λειτουργεί ως σήμερα.

Η αγωγή των παιδιών στο Σάμμερχιλ ακολούθησε ένα μοναδικό και ριζοσπαστικό μονοπάτι σύμφωνα με τις αρχές που έθεσε ο ίδιος ο δημιουργός του Α.Σ. Νηλ. Το επαναστατικό αυτό και εναλλακτικό μοντέλο διαπαιδαγώγησης απαλλάσσει το παιδί από το φόβο, την αυταρχικότητα και τη χειραγώγηση.

Read the rest of this entry

Βασικές πληροφορίες για την υπόθεση του κρατούμενου φοιτητή Βασίλη Δημάκη

dimakis-info

Αναδημοσίευση από Pressenza

Αλληλεγγύη στον #VDimakis

Ο Βασίλης Δημάκης, κρατούμενος φοιτητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του ΕΚΠΑ από το ακαδημαϊκό έτος 2017-2018, μετήχθη εκδικητικά και παράνομα (με προσωπική απόφαση της Γενικής Γραμματέως Αντεγκληματικής Πολιτικής Σοφίας Νικολάου) στις 17/4/2020 από τις φυλακές Κορυδαλλού στις φυλακές Γρεβενών γιατί συμμετείχε ως εκπρόσωπος των κρατούμενων στις ειρηνικές κινητοποιήσεις για την αποσυμφόρηση των φυλακών εν μέσω COVID-19.

Ξεκίνησε αμέσως απεργία πείνας (με υπεύθυνη δήλωση από 21/4) και δίψας (από 27/4) ζητώντας την επαναμεταγωγή στις φυλακές Κορυδαλλού για να συνεχίσει την εκπαιδευτική του προσπάθεια με αυτοπρόσωπη παρουσία, όπως είχε κερδίσει με τον αγώνα του το 2018. Μετά από τις αντιδράσεις των καθηγητών και των συμφοιτητών του, αλλά και με τη στήριξη ενός μεγάλου κινήματος αλληλεγγύης χιλιάδων πολιτών και δεκάδων φορέων, το Συμβούλιο Φυλακών Γρεβενών έκανε δεκτό το αίτημα της επαναμεταγωγής του στις 30/4/2020, οπότε και ο Βασίλης έληξε την απεργία πείνας και δίψας.

Όταν μετά από νέες πιέσεις και με καθυστέρηση, η Γενική Γραμματέας Αντεγκληματικής Πολιτικής υπέγραψε τη μεταγωγή του στις 8/5/2020, ο Βασίλης Δημάκης μετήχθη την επομένη πίσω στις φυλακές Κορυδαλλού: αντί όμως να οδηγηθεί στο κελί του στην Δ’ Πτέρυγα, απομονώθηκε από τους συγκρατούμενούς του και οδηγήθηκε στην ειδική πτέρυγα των κρατούμενων για τρομοκρατία στο υπόγειο των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού.

Παρόλες τις υποσχέσεις που δόθηκαν με δελτίο τύπου του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτης στις 10/5/2020 ότι ο Βασίλης θα συνεχίσει την εκπαίδευσή του και η μεταγωγή του στις Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού οφείλεται στην 14ημερη καραντινα λόγω κορονοϊου, ΚΑΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΔΕΝ ΥΛΟΠΟΙΗΘΗΚΕ. Ο Βασίλης παραμένει κλεισμένος στο υπόγειο των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού μετά την λήξη της 14ήμερης καραντινας, χωρίς πρόσβαση σε υπολογιστή για τα μαθήματά του.

Με όλες αυτές τις εκδικητικές ενέργειες, το ελληνικό κράτος βασανίζει τον Βασίλη Δημάκη, έναν κρατούμενο που θα έπρεπε να αποτελεί παράδειγμα αυτοσωφρονισμού.

Ο Βασίλης Δημάκης με δήλωσή του στις 24/5/2020 ανακοίνωσε ότι διακόπτει κάθε τροφή, νερό και επικοινωνία.

Υπογράφετε στο ήδη αναρτημένο ψήφισμα στην πλατφόρμα avaaz εδώ

Στέλνετε τα ψηφίσματά και τα αίτημά σας για επαναμεταγωγή του Βασίλη Δημάκη στους αρμοδίους. Δεν βρίζουμε, δεν σπαμάρουμε, είμαστε αξιοπρεπείς. Θέλουμε να ακουστεί η φωνή του κινήματος συμπαράστασης στον κρατούμενο φοιτητή απεργό πείνας και δίψας Βασίλη Δημάκη:

– kepik@mopocp.gov.gr (Υπουργείο ΠΡΟΠΟ, με την ένδειξη: Κοινοποίηση προς Υπουργό Προστασίας του Πολίτη και Γενική Γραμματέα Αντεγκληματικής Πολιτικής)

– pressoffice@yptp.gr (Υπουργείο ΠΡΟΠΟ, με την ένδειξη: Κοινοποίηση προς Υπουργό Προστασίας του Πολίτη και Γενική Γραμματέα Αντεγκληματικής Πολιτικής)

– protocol@minedu.gov.gr (Υπουργείο Παιδείας)- grammatia@justice.gov.gr (Υπουργείο Δικαιοσύνης)

– primeminister@primeminister.gr (Γραφείο Πρωθυπουργού).

Αναδημοσίευση από Pressenza

Αλληλεγγύη στο Grup Yorum από την πρωτοβουλία SupportArtWorkers με ένα υπέροχο τραγούδι

Από την σελίδα Μένουμε ενεργοί στο fb χάριν στην Κ.άσι

support-art-workers-irwdeio-support-grup-yorum

Μια ξεχωριστή καλημέρα!

Οι αγώνες των εργαζομένων στην Τέχνη γεννούν διαρκώς όμορφες πρωτοβουλίες. Μία απ’ αυτές ήταν η παρακάτω. Ένα μουσικό μήνυμα φιλίας και αλληλεγγύης προς τους φυλακισμένους του τουρκικού μουσικού συγκροτήματος Grup Yorum, που πρόσφατα έχασε δύο μέλη μετά από πολυήμερη απεργία πείνας. Αντιγράφουμε από την περιγραφή των ίδιων των μουσικών και λοιπών καλλιτεχνών που σχεδίασαν την κίνηση:

«Αθήνα 13 Μαΐου 2020

Στο κατώφλι του Ηρωδείου, στη σκιά της Ακρόπολης, μια μοναδική πράξη αγάπης και αλληλεγγύης προς τους άγρια διωκόμενους Τούρκους μουσικούς και ηθοποιούς του “Grup Yorum”, υπό την αιγίδα της νεοσύστατης πρωτοβουλίας καλλιτεχνών #SupportArtWorkers.

Πάνω από 120 Έλληνες μουσικοί, τραγουδιστές, ηθοποιοί, ηχολήπτες και εικονολήπτες ερμήνευσαν και απαθανάτισαν το “Tencere Τava Ηavası” των Kardeş Türküler στη μνήμη των απεργών πείνας Helin Bölek, Mustafa Koçak και İbrahim Gökçek, που πέθαναν μαχόμενοι για την ελευθερία της έκφρασής τους απέναντι στο απάνθρωπο καθεστώς του Ερντογάν.»

Χίλια μπράβο από εμάς και είμαστε σίγουροι/ες ότι όσο οι καλλιτέχνες και εργαζόμενοι στον χώρο της Τέχνης συνεχίσουν να αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους, τέτοιου είδους πρωτοβουλίες θα αυξάνονται αποδεικνύοντας σε όλους και όλες τη δυναμική που φέρει αυτός ο χώρος.

Athens, May 13, 2020

At the entrance of Herodeion, in the shadow of Acropolis, a unique act of love and solidarity to the brutally persecuted Turkish musicians and actors of «Grup Yorum», under the newly formed #SupportArtWorkers artists’ initiative.

More than 120 Greek musicians, singers, actors, sound engineers and cameramen performed and immortalized Kardeş Türküler’s «Tencere Tava Havası» in memory of the hunger strikers Helin Bölek, Mustafa Koçak and İbrahim Gökçek, who died fighting for their freedom of expression against Erdogan’s inhumane regime.

Δείτε σχετικά : Το χρονικό της περιπέτειας του τουρκικού συγκροτήματος Grup Yorum «Εκείνοι σκοτώνουν τα παιδιά του λαού, εμείς κάνουμε προπέτασμα τα σώματά μας για να ζήσουνε»

 

Αναδρομή στην νομοθετική καταχώρηση της Ταυτότητας Φύλου στην Ελλάδα

Αναδημοσίευση από E-Lawyer

sex-orientation-greece-2

Σήμερα που είναι η διεθνής ημέρα κατά της ομοφοβίας, λεσβιοφοβίας, αμφιφοβίας και τρανσφοβίας, ας θυμηθούμε πόσο φοβική και πόσο φιλελεύθερη είναι η ελληνική νομοθεσία και γενικά η Ελληνική Δημοκρατία, η οποία από την Παρασκευή 15.5.2020 θα βρίσκεται στην Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Διότι μπορεί σήμερα να είχαμε το πρώτο σχετικό μήνυμα από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά χρειάστηκε να περάσουν 200 χρόνια από την ίδρυσή μας ως κράτος για ένα τέτοιο βήμα.

Ο πρώτος Ποινικός Νόμος του νέου Ελληνικού Κράτους θεσπίστηκε το 1835, επί Όθωνος. Στο άρθρο 282 τιμωρείτο η «παρα φύσιν ασέλγεια» με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον ενός έτους. Οι ποινές αυτές δεν ήταν θεωρητικές. Από την έρευνά μου στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως εκείνης της εποχής είδα ότι ανακοινώνονταν και ονόματα ανθρώπων που είχαν μπει φυλακή, όταν ήταν να απολυθούν μετά την έκτιση της ποινής τους. Παραθέτω εδώ μια περίπτωση απόλυσης δύο ανδρών από τις φυλακές που παρέμειναν λόγω «αρσενοκοιτίας» του 1833 στο Μεσολόγγι. (Σημειωτέον ότι η αρσενοκοιτία στην γνωστή ευαγγελική περικοπή αφορά την επί χρήμασι σεξουαλική επαφή). Η αναφορά σε αυστηρότερη τιμωρία κατά το άρθρο 274 αφορούσε την περίπτωση ασέλγειας σε ανήλικο κάτω των 12 ετών που τιμωρείτο με την αυξημένη ποινή του βιασμού.

Η διάταξη αυτή που ποινικοποιεί την «παρά φύσιν ασέλγεια» δεν περιλήφθηκε στον «Ποινικό Κώδικα» του 1951, ο οποίος είναι σχεδόν ο ίδιος με τον σημερινό ΠΚ του 2019. Η «παρά φύσιν ασέλγεια» αποποινικοποιήθηκε λοιπόν στην Ελλάδα το 1951 (όχι όμως και στην Κύπρο που διατηρούσε το παλαιό ποινικό δίκαιο της βικτωριανής Αγγλίας κι έπρεπε να προσφύγουν στο ΕΔΔΑ για να κηρυχθεί αντίθετη στα ανθρώπινα δικαιώματα η ποινικοποίηση!). Στον νέο ΠΚ παρέμειναν βέβαια κάποιες ομοφοβικές διατάξεις, όπως η διαφορά στην ηλικία συναίνεσης: 15 για ετεροφυλοφιλικές επαφές, αλλά 17 για ομοφυλοφιλικές. Το περίφημο άρθρο 347 του Ποινικού Κώδικα καταργήθηκε μόλις το 2015, με το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης. Αντίθετα απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς, η κατάργηση του άρθρου 347 είχε λιγότερες ψήφους από αυτές για το σύμφωνο (δεν το ψηφισε π.χ. το ΠΑΣΟΚ άγνωστο για ποιον λόγο).

Για 50 χρόνια είχαμε νομοθετική σιωπή. Μια γκρίζα ζώνη δημιουργήθηκε το 1982 όταν ο Αστικός Κώδικας στα άρθρα περί γάμου δεν περιέλαβε την ετερότητα φύλου, κάτι που όμως από τον Άρειο Πάγο το 2017 κρίθηκε ότι δεν επιτρέπει τον γάμο ανάμεσα σε ομόφυλα ζευγάρια.

Read the rest of this entry

Αλέκος Παναγούλης. Ο άνθρωπος που περιφρόνησε τους βασανιστές του… [φωτογραφίες και βίντεο]

Αφιερωμένο στον Τρανό μου

  • Κείμενα από Μηχανή του Χρόνου εδώ και εδώ
  • Φωτογραφίες, βίντεο και τραγούδια από kyan

panagoulis-alekos-1

«Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο» είχε πει ο Αλέξανδρος Παναγούλης μετά την απόπειρα κατά του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου. Φυλακίστηκε και βασανίστηκε φριχτά. Ποτέ όμως δεν έπαψε να ονειρεύεται την ελευθερία του.

Για την απόπειρα δολοφονίας του απριλιανού δικτάτορα συνελήφθη και οδηγήθηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Τα βασανιστήρια ήταν πρωτοφανή σε αγριότητα κυρίως α από τον ταγματάρχη της ΕΣΑ Θεόδωρο Θεοφιλογιαννάκο. Συνεχίστηκαν μέχρι να δικαστεί. Στη δίκη εμφανίστηκε καταπονημένος αλλά δεν είχε κατονομάσει κανέναν συνεργό του. Ανέλαβε εξ ολοκλήρου την ευθύνη για την επίθεση και καταδικάστηκε από το Στρατοδικείο δις εις θάνατον. Παρά τις πιέσεις του δικηγόρου να αιτηθεί χάρη εκείνος αρνήθηκε. Σύντομα οι διεθνείς αντιδράσεις κατά της εκτέλεσης του πήραν μεγάλες διαστάσεις. Τελικά η εκτέλεση αναβλήθηκε και ο Παναγούλης οδηγήθηκε στις φυλακές του Μπογιατίου στον Αγ. Στέφανο Αττικής.

Η πρώτη απόδραση

Από εκεί για πρώτη φορά, τον Ιούνιο του 1969, προσπάθησε να δραπετεύσει με την ανέλπιστη βοήθεια του στρατιώτη Γιώργου Μωράκη, o οποίος του άνοιξε το κελί και του έδωσε μια στολή εξόδου. Έφυγαν μαζί πηδώντας τη μάντρα. Στη συνέχεια επιβιβάστηκαν στο λεωφορείο της γραμμής με κατεύθυνση την Αθήνα. Ωστόσο τέσσερις μέρες μετά την απόδραση συνελήφθη και οδηγήθηκε πάλι στο Μπογιάτι. Ο Παναγούλης είχε πει: «Με συνέλαβαν στο σπίτι ενός προδότη, του Τάκη Πατίτσα. Αυτός ο Πατίτσας είχε επαφές με την Ελληνική Αντίσταση από το 1967. Δούλευε σε ένα ταξιδιωτικό γραφείο και μας είχε εφοδιάσει με μερικά κλεμμένα διαβατήρια». Ο Πατίτσας έλαβε 500 χιλιάδες δραχμές για να παραδώσει τα κλειδιά του σπιτιού του στην Αστυνομία.

Read the rest of this entry

Σταγιάτες Πηλίου: Οι κάτοικοι παίρνουν στα χέρια τους τη διαχείριση για να σώσουν το νερό

Eυχαριστώ τον Αιθεροβάμων για την ενημέρωση

Πληροφόρηση από την σελίδα Α.Π.Ο.ΔΡΑΣΗΣ σε facebook και blog

stagiates-psifisma

«Σαν το νερό των Σταγιατών δεν έχει…»

Το χωριό μας είναι ταπεινό και πανέμορφο, φυτεμένο μέσα στη φύση του Πηλίου. Δεν έχει ξενοδοχεία, εμπορικά καταστήματα, περίπτερα, δημόσιες υπηρεσίες. Δεν το επισκέπτονται τουρίστες, παρά μόνο ταξιδιώτες και άνθρωποι που εκτιμούν την αλήθεια του. Δεν αποτελεί πέρασμα για κάποιον άλλο προορισμό, ούτε διεκδικεί ο,τιδήποτε δεν του ανήκει.

Αυτό που του ανήκει είναι η ομορφιά του, οι δραστήριοι κάτοικοί του, οι πολλές, ανοιχτές, αφιλοκερδείς πολιτιστικές εκδηλώσεις του (παρουσιάσεις βιβλίων, κινηματογράφος, θέατρο, συναυλίες), οι οικογιορτές που διοργανώνονται κάτω από τα πλατάνια του κάθε χρόνο, οι συνάξεις ανθρώπων που παλεύουν για έναν καλύτερο κόσμο. Και, βέβαια, το νερό του!

Οι Σταγιάτες πηγάζουν από την Κρύα Βρύση! Η μακραίωνη ιστορία τους είναι άρρηκτα δεμένη μαζί της. Χωρίς την πηγή αυτή, το χωριό μας δεν θα υπήρχε. Το καθαρό της νερό, γνωστό σε όλη την περιοχή του Πηλίου και του Βόλου, είναι το πιο πολύτιμο αγαθό που προσφέρει ο τόπος μας. Οι παραδόσεις και η ιστορία μας γυρίζουν, αιώνες τώρα, γύρω από αυτή την πηγή. Όπως και η ζωή μας. Οι ίδιοι οι κάτοικοι, με δικά μας έξοδα και προσωπική εργασία, συντηρούμε και καθαρίζουμε εδώ και χρόνια το δίκτυο, αναλαμβάνοντας μάλιστα το κόστος χημικών μετρήσεων σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Μέσα στην καραντίνα, και μάλιστα Μεγάλη Παρασκευή, η εταιρεία ύδρευσης του Βόλου (ΔΕΥΑΜΒ-Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης – Αποχέτευσης Μείζονος Περιοχής Βόλου) απέκοψε την παροχή των σπιτιών μας από την πηγή, συνδέοντάς μας, μέσα από ένα εγκαταλελειμμένο χρόνια, σκουριασμένο, και αμφίβολης ποιότητας δίκτυο, με το νερό της Πορταριάς. Χωρίς καμία ενημέρωση, συζήτηση ή προειδοποίηση προς τους κατοίκους, απέκοψαν το χωριό από την πηγή και την ιστορία του. Οι λόγοι είναι γνωστοί.

Read the rest of this entry

Μαθήματα (μη) επαναπατρισμού

Αναδημοσίευση από popaganda

equador-oikonomakis-daskalakis-1

Μια καφκική ιστορία. Ο Λεωνίδας Οικονομάκης από τους Social Waste και ο φωτογράφος Βαγγέλης Δασκαλάκης είναι αποκλεισμένοι από τις 16 Μάρτη στον Ισημερινό. Θα περίμενε κανείς ότι η Ελληνική Πολιτεία θα τον βοηθούσε. Και όμως όχι.

Από τις 16 Μάρτη που ο Ισημερινός έκλεισε τα σύνορά του, μαζί με τον φωτογράφο Βαγγέλη Δασκαλάκη, βρισκόμαστε αποκλεισμένοι στη χώρα. Από τις 16 Μάρτη το lockdown εδώ είναι από τα πιο αυστηρά στον κόσμο.

Συγκριτικά, το lockdown της Ελλάδας μοιάζει παιδική χαρά: μετά τις 14.00 απαγορεύεται να κυκλοφορεί κανείς στο δρόμο – και δεν προβλέπονται ούτε sms ούτε υπεύθυνες δηλώσεις. Λεωφορεία, τρένα και άλλα μέσα μεταφοράς απαγορεύονται και δε γίνεται να πας από τον ένα νομό στον άλλο χωρίς ειδική άδεια μετακίνησης. Απαγορεύεται να πάει κάποιος από το αντίστοιχο “Ρέθυμνο” στο αντίστοιχο “Ηράκλειο” δηλαδή- τον περιμένουν μπλόκα της αστυνομίας και του στρατού στα σύνορα των νομών.

Τα αυτοκίνητα επιτρέπεται να κυκλοφορούν αναλόγως με τις πινακίδες τους: Δευτέρα κυκλοφορούν όσες πινακίδες τελειώνουν σε 0 και 1, Τρίτη σε 2 και 3 κ.ο.κ. Επίσης το αεροδρόμιο είναι κλειστό: εντελώς κλειστό, μόνο πτήσεις επαναπατρισμού επιτρέπονται και αυτές είναι σπάνιες. Και όλα αυτά επί δυο μήνες ήδη, και συνεχίζουμε. Επειδή εμείς βρισκόμασταν σε μια κοινότητα της Αμαζονίας προσβάσιμη μόνο από το ποτάμι με κανό, από τις 23 Μάρτη που καταφέραμε να βγούμε από την Αμαζονία είμαστε σε επικοινωνία με την Πρεσβεία της Ελλάδος στη Λίμα του Περού (εδώ δεν έχει), για να επαναπατριστούμε.

Τόσο η Πρεσβεία, όσο και το Υπ.Εξ. αδιαφορούν, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι 50 μέρες αργότερα βρισκόμαστε ακόμα στον Ισημερινό. Μας έδωσαν επίσης την ιδέα ότι α) δεν ήξεραν καν τί να κάνουν για να μας επαναπατρίσουν αφού μας έλεγαν να πάρουμε τηλέφωνο την IBERIA και την KLM για να μας βάλουν σε πτήσεις επαναπατρισμού -ενώ οι εταιρείες μας έλεγαν ότι αυτό το κάνουν μόνο οι πρεσβείες, και β) δεν επιθυμούν καν να μας επαναπατρίσουν, για λόγους που γνωρίζουν οι ίδιοι.

Αυτές τις 50 μέρες όμως, ψάξαμε και μάθαμε πολλά  σχετικά με τους (μη) επαναπατρισμούς. Σας τα παραθέτουμε λοιπόν, με την ευχή να μη σας χρειαστούν ποτέ.

Read the rest of this entry

Δεν είμαστε συλλειτουργοί της Δικαιοσύνης τους. Για την δίκη των βιαστών της Τοπαλούδη

diki-viastwn-topaloudi-apopsi-legakiΓράφει η Αντωνία Λεγάκη (δικηγόρος) από το Βαθύ Κόκκινο

Η εισαγγελέας της έδρας στο δικαστήριο της Τοπαλούδη, συγκίνησε λέγοντας «όταν εμφανίζονται οι δικηγόροι αρχίζουν τα ψέμματα» και «δεν είμαστε συλλειτουργοί της δικαιοσύνης, γιατί δεν στοχεύουμε στο ίδιο πράγμα»

Σωστά! Μα βέβαια, ο συνήγορος ευθύνεται για την απαλλαγή της κάθε κακιάς ζαρντινιέρας!!!

Με την εμφάνιση του συνηγόρου αμαυρώνεται η αλήθεια του μάρτυρα αστυνομικού που καταθέτει πως ο κατηγορουμενος διεμβόλισε με το κεφάλι του το μηχανάκι του «Δελτά» και γι’ αυτό είναι ανοιγμένο (πραγματική κατάθεση από την επίθεση στην Κυψέλη).

Θολώνεται επίσης η «αλήθεια» του εισαγγελέα που καλύπτει τον αστυνομικό που βασάνισε τον συλληφθέντα μετά τη σύλληψή του και θα έπρεπε να διωχθεί για κακούργημα.

Συμφωνώ όμως απόλυτα πως Δεν είμαστε συλλειτουργοί της Δικαιοσύνης

Δεν είμαστε συλλειτουργοί της Δικαιοσύνης που θεωρεί ότι ο αστυνομικός λέει πάντα την αλήθεια, που ακυρώνει το τεκμήριο αθωότητας, που ζητά απ’ τον κατηγορούμενο να απαντήσει «γιατί να πει ψέμματα ο αστυνομικός» και από την απάντησή του κρέμεται η αθώωση ή καταδίκη του.

Δεν είμαστε συλλειτουργοί της Δικαιοσύνης που σιχαίνεται τους φτωχούς, που αντιμετωπίζει τους φτωχούς κατηγορούμενους σαν σκουπίδια,  που δαγκώνει τους ξυπόλητους.

Δεν είμαστε συλλειτουργοί της Δικαιοσύνης που χαϊδεύει προκλητικά τους κοινωνικά επιφανείς και συμμετέχει πρόθυμα στα παιγχνίδια εξουσίας.

Υπάρχουν δικηγόροι έμποροι, γλείφτες και απατεώνες. Αυτοί είναι συχνά προβεβλημένοι συλλειτουργοί  αυτής της Δικαιοσύνης.

Εμείς οι υπόλοιποι, είμαστε Υπερασπιστές Δικαιωμάτων και λαϊκών ελευθεριών και είμαστε Απέναντί της. Κόντρα στη δικαιοσύνη της Καταπίεσης και της Εκμετάλλευσης, υπερασπιζόμαστε το έθνος των καταπιεσμένων, μέχρι την ολική κοινωνική απελευθέρωση!

Read the rest of this entry

Το χρονικό της περιπέτειας του τουρκικού συγκροτήματος Grup Yorum «Εκείνοι σκοτώνουν τα παιδιά του λαού, εμείς κάνουμε προπέτασμα τα σώματά μας για να ζήσουνε»

grup-yorum

Αναδημοσίευση από Efsyn

Εικονογράφηση και βίντεο από kyan

Με αφορμή τον θάνατο του Τούρκου μπασίστα Ιμπραχίμ Γκιοκτσέκ, του τρίτου μέλους του συγκροτήματος που έχασε τη μάχη έπειτα από παρατεταμένη απεργία πείνας, η «Εφ.Συν.» παρουσιάζει μεταφρασμένο ένα εκτενές ρεπορτάζ-χρονικό Τούρκων συντρόφων τους για την άνιση αλλά συγκλονιστική μάχη καλλιτεχνών, δικηγόρων και ακτιβιστών ενάντια στις στοχευμένες διώξεις του καθεστώτος Ερντογάν.

Ο Γκιοκτσέκ κατέληξε έπειτα από 323 μέρες απεργίας πείνας, την οποία σταμάτησε στις 5 Μαΐου, αφού το τουρκικό κράτος δέχθηκε να δώσει άδεια στο εμβληματικό συγκρότημα της τουρκικής Αριστεράς για να παίξει στην Κωνσταντινούπολη.

ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΑΠΛΑ:
Η ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ Η ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΠΟΔΕΚΤΑ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΜΟΥ

Τι είχε συμβεί;

Δέκα επτά δικηγόροι, μέλη του σωματείου «Ένωση Σύγχρονων Νομικών» (ÇHD) συνελήφθησαν στις 12 Σεπτεμβρίου 2017 και στις 20 Σεπτεμβρίου 2017 εκδόθηκε απόφαση για την κράτησή τους. Μετά από ένα έτος όταν παρουσιάστηκαν στην πρώτη δικάσιμο, αποφασίστηκε να αφεθούν ελεύθεροι (για να δικαστούν). Η έφεση που άσκησε ο εισαγγελέας έγινε δεκτή εντός του Σαββατοκύριακου. Έτσι οκτώ ώρες μετά από την απόφαση να αφεθούν ελεύθεροι, εκδόθηκε ‘απόφαση για την σύλληψή τους’.

Τέσσερες δικηγόροι, μεταξύ αυτών και ο Αϊτάτς Ουνσάλ (Aytaç Ünsal), συνελήφθησαν για δεύτερη φορά, ακριβώς μπροστά από τον Δικηγορικό Σύλλογο Σταμπούλ. Ο Σελτσούκ Κόζαγατσλί (Selçuk Kozağaçlı) συνελήφθη στην αίθουσα δικαστηρίου που πήγε μόνος του και την επομένη εκδόθηκε διαταγή για την κράτησή του.

Η σύνθεση του τριακοστού έβδομου Κακουργιοδικείου Σταμπούλ, στο οποίο πραγματοποιείτο η δίκη άλλαξε και η δίκη συνεχίστηκε με τη νέα σύνθεση που διορίστηκε. Μετά από δύο συνεδριάσεις οι διορισμένοι δικαστές εξέδωσαν απόφαση με την οποία μοίρασαν συνολικά 159 ετών φυλακίσεις.
Η δικηγόρος  Εμπρού Τιμτικ (Ebru Timtik), συνελήφθη μετά από έφοδο στο γραφείο της.
Ο Aytaç Ünsal και η Ebru Timtik πραγματοποιούν απεργία πείνας μέχρι θανάτου, με αίτημα να έχουν δίκαιη δίκη, τόσο οι ίδιοι όσο και οι πελάτες τους.

Read the rest of this entry

Julian Assange : αν εκδοθεί στις ΗΠΑ, τότε θα μιλάμε για το τέλος του κράτους – δικαίου στη Δύση

Το follow up αυτής της ιστορίας δεν έχει καθόλου θετική χροιά δυστυχώς.

Θυμηθείτε εδω :

Αναδημοσίευση από το Pressenza

Eva-Joly-Julien-Assange-extradition

Το περασμένο Μάρτιο, ένας από τους δημοσιογράφους του γαλλικού γραφείου του πρακτορείου μας είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με την Εύα Ζολί, δικηγόρο και πρώην βουλευτή, σχετικά με τις λεπτομέρειες της υπόθεσης Aσάνζ. Η ίδια γνωρίζει προσωπικά τον βασικό πρωταγωνιστή. Μιλήσαμε για το πρόγραμμα ανταλλαγής τους, επιστρέψαμε στην καταδίωξη, τις αποκαλύψεις, τις συνθήκες κράτησης και τη Δίκη του. Αναφερθήκαμε παράλληλα στα ερωτηματικά που προκύπτουν ως προς την ελεύθερη διακίνηση της πληροφορίας, των δικαιωμάτων του ανθρώπου και τη δημοκρατία.

Αποκλειστική συνέντευξη στον Ζερόμ Ντυβάλ.

O Τζούλιαν Ασάνζ έγινε γνωστός από τη δημοσιοποίηση των αφόρητων βιαιοπραγιών του αμερικανικού πολέμου και της εισβολής στο Ιράκ και το Αφγανιστάν -δύο πολέμους που διεξήχθησαν μέσα στα ψέμματα- καθώς και με την δημοσίευση του βίντεο Collateral Murder (τον Απρίλιο του 2010) στο οποίο παρακολουθήσαμε δύο ρεπόρτερς του Reuteurs και πολλούς πολίτες να δέχονται πυροβολισμούς από ένα αμερικανικό ελικόπτερο Απάτσι. Την ίδια χρονιά , η Wikileaks, της οποίας είναι ο ιδρυτής και εκπρόσωπος, διέρρευσε εκατοντάδες χιλιάδες στρατιωτικά και διπλωματικά έγγραφα με αναφορές κυρίως πάνω στα εγκλήματα πολέμου και των βασανιστηρίων που διέπραξε ο αμερικανικός στρατός.

Ο Ασάνζ, με σκοπό να προστατευτεί από τις καταδιώξεις των αμερικανών, κρυμμένες πίσω από ένα σουηδικό ένταλμα σύλληψης για κατηγορίες παραβιάσεων που ανέκαθεν ο ίδιος απέρριπτε, πέρασε επτά χρόνια έγκλειστος στην Πρεσβεία του Εκουαδόρ στο Λονδίνο όπου είχε καταφύγει τον Ιούνιο του 2012. Η CIA κατασκόπευε τις παραμικρές του κινήσεις, όπως και αυτές των οικείων και των υποστηρικτών του μέσα στην Πρεσβεία, μέσω της Ασφάλειας UC Global. Στις 11 Απριλίου του 2019, ο Πρόεδρος του Εκουαδόρ Lenin Moreno διέκοψε το δικαίωμα ασύλου. Την ίδια μέρα συνελήφθη από την βρετανική αστυνομία και βρίσκεται έκτοτε φυλακισμένος στην φυλακή υψίστης ασφαλείας του Belmarsh. Υπόδικος για κατασκοπεία και άλλα 17 κατηγορητήρια. Σε περίπτωση που η Δικαιοσύνη αποδεχτεί το αίτημα των ΗΠΑ για την έκδοσή του, κινδυνεύει με 175 χρόνια φυλάκισης με όρους μίας άδικης δίκης που ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου.

Η πρώην δικαστής Eva Joly, έγινε γνωστή στη διάρκεια της καριέρας της από την ανάκριση πολιτικο-χρηματοοικονομικών φακέλλων όπως αυτών της υπόθεσης Elf, που οδήγησε σε μία τριανταριά κατηγορίες όπως εκείνη του Loik Le Floch-Prigent. Ευρωβουλευτής με τους Οικολόγους Πράσινους τη χρονική περίοδο 2009-2019, σήμερα συνεχίζει να ασκεί λαμπρά το επάγγελμα της δικηγόρου στις δικαστικές αίθουσες του Παρισιού.

Γνωρίζετε τον Ασάνζ αρκετό καιρό, από την περίοδο που ήταν ένας νέος προγραμματιστής και εργαζόσασταν μαζί του στην Ισλανδία πάνω σε ένα σχέδιο μεταμόρφωσης της χώρας αυτής σε παράδεισο της δημοσιογραφίας και της προστασίας και διασφάλισης της πληροφορίας. Κατά τη διάρκεια μιας βραδιάς αλλυλεγγύης στις 21 Φεβρουαρίου στο Χρηματιστήριο Εργασίας του Παρισιού, κάνατε με τον Ασάνζ κάποιους υπαινιγμούς για ένα αεροσκάφος γεμάτο με πράκτορες του FBI που αποβιβάστηκαν στην Ισλανδία το 2011 με το πρόσχημα ενός πόλεμου πληροφοριών (κυβερνο-πολέμου) ενάντια στην κυβέρνηση. Θα μπορούσατε να μας πείτε περισσότερα σχετικά με αυτήν την υπόθεση;
Το FBI παρακολουθούσε τον Ασάνζ, οι πράκτορες γνώριζαν ότι βρισκόταν στην Ισλανδία κι έτσι έφτασαν στη χώρα. Είχαν επικοινωνήσει με τον τότε Υπουργό Εσωτερικών Ogmundur Jonasson, λέγοντάς του ότι το πληροφοριακό σύστημα της ισλανδικής κυβέρνησης βρισκόταν σε κίνδυνο και ότι το FBI πρότεινε την βοήθειά του. Ωστόσο ο υπουργός κατάλαβε το τέχνασμα και αρνήθηκε την συνδρομή του FBI. Αυτό πέρασε απαρατήρητο, αλλά η μαρτυρία του υπουργού είναι ακόμα διαθέσιμη στο διαδίκτυο. Το γεγονός ότι ο Ασάνζ ήταν υπό παρακολούθηση και ότι οι ΗΠΑ επιθυμούσαν να έχουν το πάνω χέρι είναι ένα γεγονός αποδεδειγμένο.

Read the rest of this entry

5 σκέψεις για την υγειονομική κρίση και το πώς θα την παλέψουμε

coronacrisis-yfanet

-Η κρίση του κορωνοϊού δεν είναι απλά μια φυσική καταστροφή. Δεν είναι ταινία φαντασίας, θεία τιμωρία ή γκαντεμιά του Κυριάκου. Είναι οι δομικές αντιφάσεις ενός τρόπου παραγωγής που νοσεί, που θα ξεζουμίσει τα πάντα για λίγα παραπάνω κέρδη. Δεν πρόκειται για κάποιο κρυφό σχέδιο, ούτε για σκοτεινή συνομωσία. Όλα γίνονται στο φως της ημέρας, μπροστά στα μάτια μας: Οι επιχειρήσεις καταστρέφουν το περιβάλλον για περισσότερα χρήματα, οι αγροκτηνοτροφικές βιομηχανίες δουλεύουν σε υπερεντατικούς ρυθμούς χωρίς απαραίτητα υγειονομικά μέτρα, τα δάση συρρικνώνονται γιατί τα καταπίνουν οι βιομηχανικές ζώνες και τα προάστια, οι άνθρωποι στιβάζονται σε τερατουπόλεις μέσα σε ανθυγιεινές συνθήκες, χωρίς πρόσβαση στην περίθαλψη. Πριν τον κορωνοϊός ήταν η νόσος των πτηνών, των χοίρων, ο έμπολα, κ.α. Μάλλον έπεται συνέχεια.

– Τα κράτη και οι διεθνείς οργανισμοί επέλεξαν να βάλουν σε καραντίνα τον πληθυσμό, για να διασώσουν όση κοινωνική αποδοχή τους απέμεινε και να περιορίσουν την κοινωνική αναταραχή. Τα μέτρα περιορισμού και οι καμπάνιες ¨μένουμε σπίτι¨ φέρνουν όμως στην επιφάνεια κι άλλες αντιφάσεις . Το ίδιο σύστημα που ευνοεί δομικά την δημιουργία νέων ιών, παράγει εξίσου δομικά αυτούς που δεν χωράνε στα μέτρα αντιμετώπισης. Το ¨μένουμε σπίτι¨ και ¨κρατάμε αποστάσεις¨ απευθύνονται σε μια ιδεατή φιγούρα ανθρώπου που δεν είναι μετανάστης, άστεγος, χρήστης, δεν έχει ψυχολογικά προβλήματα, δεν γνωρίζει τι σημαίνει ενδοοικογενειακή βία, δεν πρέπει να βγει για να δουλέψει, κοκ. Το ίδιο περίπου ισχύει για τα επιδόματα.

Αυτό που σκέφτηκαν οι κυβερνήσεις ως λύση είναι να μας γεμίσουν ενοχές, ότι πρέπει να συμπεριφερόμαστε ως άρρωστοι, ότι έχουμε ατομική ευθύνη άμα διαδοθεί ο ιος, ότι οποιαδήποτε κοινωνική συναναστροφή μπορεί να αποβεί φονική για εμάς ή τους γύρω μας! Τσιμουδιά δηλαδή για την διάλυση του συστήματος υγείας εδώ και χρόνια, και για το ότι δεν γίνονται τέστ σε όποιον ζητάει, πόσο μάλλον για τους λόγους που τέτοιου είδους ιοί πολλαπλασιάζονται συνεχώς τα τελευταία χρόνια. Μέσα σε αυτήν την συνθήκη το ¨μένουμε σπίτι¨ σημαίνει ¨ο καθένας να τα βγάλει πέρα μόνος του¨.

– Ο καθένας όμως είμαστε εμείς και εσείς και ενώ η υγειονομική κρίση συνεχίζεται τα άγχη μας και οι υποχρεώσεις συσσωρεύονται. Πως θα πληρώσουμε τους λογαριασμούς; Θα έχουμε δουλειά; Αν ναι, με τι μισθό; Τι θα γίνει με τα νοίκια; Με όσους δουλεύουν μαύρα; Σε περίπτωση που δεν το καταλάβετε ήδη, η επίρριψη της ευθύνης για την διάδοση του ιου σε εμάς, είναι το πρώτο βήμα. Το δεύτερο είναι η μετακύληση της ζημιάς της κρίσης στις πλάτες μας και τις τσέπες μας.

– Στο ζόφο που μας επιφυλάσσουν για το μέλλον δεν θα την παλέψουμε μόνοι μας. Επιλέγουμε να οργανωθούμε συλλογικά για να διεκδικήσουμε μειώσεις ενοικίων και λογαριασμών, αυξήσεις μισθών, πρόσβαση στη περίθαλψη για όλους και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης.

Καμιά ενοχή για τα αδιέξοδα του κράτους.

Να μην πληρώσουμε την κρίση του κορωνοϊού

Αναδημοσίευση από Φάμπρικα Υφανέτ

Πρόβλεψη του 2008 για πανδημία από τον δρα Γκρέγκερ

Το βίντεο αυτό αποτελεί απόσπασμα από ομιλία του δρος Μάικλ Γκρέγκερ με τίτλο «Πανδημίες: Ιστορία και Πρόληψη», που έδωσε το 2008, όταν ήταν διευθυντής Δημόσιας Υγείας και Κτηνοτροφίας στο Humane Society των ΗΠΑ.

Ο δρ Γκρέγκερ – όπως και άλλοι γιατροί και επαγγελματίες στον χώρο της δημόσιας υγείας – είχε σε μεγάλο βαθμό προβλέψει, ήδη από τότε, ότι θα έρθει μια πανδημία γρίπης, λόγω κάποιων συγκεκριμένων πρακτικών μας, τις οποίες και αναλύει διεξοδικά.

Το σενάριο που προείδε αν δεν αλλάξουν οι πρακτικές αυτές είναι χειρότερο από αυτό του COVID-19. Άρα, θεωρούμε ότι έχει μεγάλη σημασία να ακούσουμε πώς μπορούμε να προλάβουμε ως κοινωνία τα χειρότερα. Ας σημειώσουμε πως και ο περίφημος ιολόγος Ρόμπερτ Γουέμπστερ ανέφερε σε πρόσφατη συνέντευξή του πως ο COVID-19 δεν είναι «ο μεγάλος ιός που περιμένουμε»

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: