Category Archives: Ανεξάρτητη Μουσική

Radiohead: «η πειρατεία δεν σκοτώνει την μουσική»

Πέρυσι, οι Radiohead εξέφρασαν την αυξανόμενη δυσφορία τους με τις δισκογραφικές εταιρείες που καταχρώνται τα δικαιώματα της πνευματικής ιδιοκτησίας για δικό τους όφελος. Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο κιθαρίστας των Radiohead, Ed O’Brien, δήλωσε ότι δεν πιστεύει ότι η πειρατεία σκοτώνει την μουσική βιομηχανία αλλά αντίθετα η ίδια η βιομηχανία θα «αυτοκτονήσει» εάν δεν προσαρμοστεί στην ψηφιακή εποχή.

Σε μια προσπάθεια να πάρουν θέση εναντίον των εταιρειών, πολλοί καλλιτέχνες ανάμεσά τους και οι Radiohead, δημιούργησαν πέρυσι έναν καλλιτεχνικό συνασπισμό, με στόχο τον τερματισμό των πρακτικών εκβιασμού που χρησιμοποιούν οι δισκογραφικές εταιρείες και να βοηθήσει τους καλλιτέχνες να αποκτήσουν μεγαλύτερο έλεγχο επί των δικών τους εργασιών.

Οι Radiohead και πολλοί άλλοι καλλιτέχνες είναι δυσαρεστημένοι από το γεγονός ότι οι εταιρείες, εκπροσωπούμενες από λόμπι – ομάδες συμφερόντων, όπως η RIAA και η IFPI, πιέζουν για την δημιουργία νόμων που θα καταπολεμούν την πειρατεία, χωρίς να έχουν διαβουλευτεί με τους καλλιτέχνες τους οποίους ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν. Οι Radiohead, που χρησιμοποίησαν το BitTorrent για την προώθηση ενός από τα τραγούδια τους, δήλωσαν ακόμη και πρόθυμοι να εμφανιστούν ως μάρτυρες εναντίον της RIAA στο δικαστήριο.

Read the rest of this entry

Live Επισκίασις το Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2011 στο Μικρόπολις

Η μουσική ομάδα του Μικρόπολις είναι μία απο τις αυτόνομες συλλογικότητες που απαρτίζουν τον κοινωνικό χώρο για την ελευθερία “Μικρόπολις” (Βενιζέλου και Βασ. Ηρακλείου).

Οι συναυλίες γίνονται χωρίς αντίτιμο στο καφενείο του Μικρόπολις, όπου υπάρχει ο απαραίτητος εξοπλισμός. Τα συγκροτήματα παίζουν αφιλοκερδώς και η μόνη προϋπόθεση για την παρουσία τους στο χώρο είναι να μην εκφράζουν εθνικιστικές, ρατσιστικές, σεξιστικές ή ομοφοβικές ιδέες.

http://micropolis-socialspace.blogspot.com/2011/02/2011.html

Η Ιστορία του Hip Hop σε beatbox απο τον Ekips

Εκπληκτικός απλά

Rapper’s Delight-The Message-Planet Rock-La Di Da Di-Paid In Full-It Takes Two-Back to the Hotel-Bring the Noise-Insane in the Membrane-Nuthin But A G Thang-Hip Hop Hooray-SHimmy Shimmy Ya-Mystery of Chess Boxing-Method Man-Step into a World-South Bronx-Represent-Full Clip-California Love-Kick in the Door-My Name Is-Ante Up-Simon Says-Lean Back-Mo Murda-Forgot abt Dre-Still DRE-Bang Bang-What’s The Difference-Break Ya Neck-Hustlin-A Mili-I’m Ill-DOA-Power-Under Pressure Full list

Funky Fresh

Αργοπεθαίνει… by Pablo Neruda

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο ” ι ” αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Pablo Neruda

Thx to Giota

Η αληθινή ιστορία πίσω από την δημιουργία του τραγουδιου των Deep Purple, «Smoke on the water»…

Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1972 στο άλμπουμ των Deep Purple «Machine Head» και από τότε γρήγορα σκαρφάλωσε στο ΤΟΡ-10 του billboard. Όλοι έχουμε μουρμουρίσει την μουσική του, αλλά λίγοι ξέρουν ότι τα λόγια του αναφέρονται σε μια αληθινή ιστορία που ήταν και η αιτία για τη δημιουργία αυτού του ιστορικού πλέον τραγουδιού της ροκ.

Όλα ξεκίνησαν όταν οι Deep Purple πήγαν στο Μοντρέ της Ελβετίας για να ηχογραφήσουν το νέο τους άλμπουμ. Μαζί τους είχαν ένα κινητό στούντιο ηχογράφησης, το οποίο είχαν δανειστεί από τους Rolling Stones, και πολλές ιδέες για τραγούδια.

Ένα βράδυ πριν την έναρξη της ηχογράφησης, το ημερολόγιο έδειχνε 4 Δεκεμβρίου 1971 και οι Deep Purple βρίσκονταν στο ξενοδοχείο τους ενώ απέναντι, στο Καζίνο του Μοντρέ έδινε συναυλία ο Φρανκ Ζάππα με το συγκρότημά του Mothers of Invention. Το πλήθος είχε ζεσταθεί για τα καλά και όταν ο Ντον Πρέστον σολάριζε με το σινθεζάιρ του στη μέση του «King Kong», κάποιος από τους θεατές εκτόξευσε ένα βεγγαλικό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η οροφή της αίθουσας να πιάσει αμέσως φωτιά και ο κόσμος να διαλυθεί πανικόβλητος. Οι εγκαταστάσεις και ο μουσικός εξοπλισμός του Ζάππα και του συγκροτήματος καταστράφηκαν ολοσχερώς ενώ ευτυχώς δεν υπήρξαν θύματα παρά κάποιοι ελαφρά τραυματισμένοι.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

«Πολυτεχνείο για πάντα» – Ποίημα του Γιάννη Ποταμιανού

Πολυτεχνείο για πάντα

Ναι, τη νύχτα εκείνη

μοσχοβόλησαν τα όνειρα

Οι άνθρωποι έγιναν ψηλότεροι

Καθώς καβάλησε η αποκοτιά

τ’ αφηνιασμένο άτι

Χέρι με χέρι πορεύτηκε το όνειρο

κι’ η ελπίδα

Ναι, έτσι γράφεται η ιστορία

καβάλα στην απόγνωση

—-Για τη συνέχεια πατήστε στο—-

Read the rest of this entry

The Future is Unwritten : Ντοκυμαντέρ για τη ζωή του Joe Strummer, ακτιβιστή και μέλος των «ΤΗΕ CLASH»

Ως τραγουδιστής των Clash από το 1977, ο Joe Strummer στάθηκε η αφορμή για να αλλάξει η ζωή πολλών ανθρώπων μέχρι σήμερα. Ως πολιτικός ακτιβιστής δεν φοβήθηκε ποτέ να εκφράσει αυτό που είχε στο μυαλό του, αποτελώντας την επαναστατική φωνή μιας ολόκληρης γενιάς.

Η βιογραφία περιλαμβάνει ακυκλοφόρητο υλικό από ηχογραφήσεις σε στούντιο, ηχητικά και οπτικά ντοκουμέντα από τα νεότερα χρόνια του Strummer, καθώς και συνεντεύξεις από διάσημους θαυμαστές του όπως ο Martin Scorsese, ο Bono, ο Mick Jones και μέλη των Red Hot Chilly Peppers.

Iσορροπώντας ανάμεσα στην ιστορία του punk και τις διαπροσωπικές σχέσεις του Strummer μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του

Για να δείτε online το documentary ή να το κατεβάσετε στο υπολογιστή σας πατήστε στο

Read the rest of this entry

O σπουδαίος Dylan Thomas

«Μετά από 39 χρόνια αυτά έχω κάνει μόνο.» Τα λόγια αυτά φέρονται να είναι τα τελευταία του σπουδαίου Ουαλού ποιητή Dylan Thomas. Δεν είναι λίγοι αυτοί, όμως, που θα διαφωνούσαν με την –παραπάνω από- σεμνή εκτίμηση αυτή του ποιητή για το έργο του.

Γεννημένος στις 27 Οκτωβρίου του 1914 στην Ουαλία, ο Dylan Thomas είναι γνωστός για την διορατική και μουσική φύση των στίχων του, για την οποία και θεωρείται από τους σημαντικότερους ποιητές του 20ου αιώνα. Μετά από μια σύντομη αποτυχημένη απόπειρα στο χώρο της δημοσιογραφίας, το 1934 μετακομίζει μόνιμα στο Λονδίνο.

Έχει ήδη αρχίσει να γράφει ποιήματα και τον ίδιο, μάλιστα, χρόνο δημοσιεύει την πρώτη ποιητική του συλλογή με τίτλο «18 Ποιήματα.» Η συλλογή αυτή συναντά άμεση και απρόσμενη επιτυχία, καθώς κοινό και κριτικοί αναγνωρίζουν το μεγάλο ταλέντο του Thomas. Παρόλο που το προσωπικό του ύφος έρχεται σε πλήρη αντίθεση με αυτό δημοφιλών ποιητών της εποχής, όπως οι Auden και Spencer, οι οποίοι έγραφαν με πιο ψυχρό και αποστασιοποιημένο τόνο.

Ακολουθώντας, εν μέρει, την παράδοση των «καταραμένων ποιητών», η προσωπική του ζωή είναι γεμάτη καταχρήσεις, οικονομικά και άλλα προβλήματα. Μέχρι το 1943 έχει δημιουργήσει οικογένεια, συνεχίζει να γράφει αλλά τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει είναι δυσβάσταχτα. Όπως, όμως, κάθε σπουδαίος ποιητής, δεν σταματά να εμπνέεται και την περίοδο αυτή γράφει κάποια από τα σημαντικότερα έργα του, όπως τη συλλογή «Deaths and Entrances» το 1946.

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Bassoforte : Η γέννηση ενός υβριδικού οργάνου – Ακούστε τον υπέροχο ήχο του και πάρτε μια ιδέα από τον τρόπο… κατασκευής!

Όταν έχεις ένα χαλασμένο μουσικό όργανο, έχεις και δύο επιλογές: Η πρώτη είναι να το πετάξεις στα σκουπίδια και να φύγεις τρέχοντας λες και δεν έγινε τίποτα, σαν κανένας πρωτάρης μαφιόζος που έχει πετάξει κάποιο πτώμα στα σκουπίδια. Η δεύτερη επιλογή δεν απαιτεί ούτε τρέξιμο, ούτε στεναχώριες αλλά μόνο άπλετο χρόνο και δημιουργικότητα. Για να μην μακρηγορούμε όμως, μιλάμε για τη δημιουργία νέου οργάνου από τα απομεινάρια ενός παλιού.

Ο καλλιτέχνης Diego Stocco, είχε αυτή ακριβώς την ιδέα και αποφεύγοντας τη πρώτη λύση, δημιούργησε ένα νέο όργανο που το ονόμασε Bassoforte.  Συνδύασε το “μανίκι” από ένα ηλεκτρικό μπάσο, με τα πλήκτρα από ένα κλασσικό πιάνο (Bass + Pianoforte).

Στο παρακάτω βίντεο, μας δείχνει το πως δημιουργήθηκε αυτό το υβριδικό όργανο και στη συνέχεια μας παρουσιάζει ένα κομμάτι του, που χωρίς πλάκα είναι πάρα πολύ όμορφο:

Αναδημοσίευση από : Fridge

Για το τραγούδι στη σελίδα του Diego Stocco πατήστε ΕΔΩ

Read the rest of this entry

Οι Abba κατέθεσαν αγωγή εναντίον ενός ακροδεξιού κόμματος της Δανίας

Τα μέλη των θρυλικών Abba, Benny Anderson και Bjorn Ulvaeus, κατέθεσαν αγωγή εναντίον ενός ακροδεξιού κόμματος της Δανίας επειδή χρησιμοποίησε την επιτυχία τους του 1976 Mamma Mia στις προεκλογικές του συγκεντρώσεις.

Ο Anderson δήλωσε ότι το συγκρότημα ποτέ δεν επέτρεψε να χρησιμοποιηθεί η μουσική του για πολιτικούς σκοπούς. Η νεολαία του κόμματος Λαϊκό Κόμμα της Δανίας (DF), μάλιστα, είχε αλλάξει τους στίχους του Mamma Pia προς τιμήν της προέδρου του Pia Kjaersgaard.

Το DF, που τάσσεται κατά των μεταναστών, είναι το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο της χώρας. Ο Anderson είπε ότι έμαθε για τη χρήση του τραγουδιού όταν τον ενημέρωσε μία οργάνωση αριστεριστών ρωτώντας τον αν υποστηρίζει την πολιτική του DF.

Επέτειος γέννησης του μοναδικού τζαζίστα Τζον Κολτρέιν

Διαβάστε επίσης : Miles Davis : η ιδιοφυϊα της jazz

Ο Τζον Γουίλιαμ Κολτρέιν ( 23 Σεπτεμβρίου 1926, Χάμλετ, Βόρεια Καρολίνα -17 Ιουλίου 1967, Νέα Υόρκη) ήταν διάσημος αμερικανός σαξοφωνίστας και συνθέτης της τζαζ. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους μουσικούς του 20ου αιώνα, η τέχνη του οποίου ξεπερνά τα όρια της τζαζ. Μαζί με τους Κόλμαν Χόκινς, Λέστερ Γιάνγκ και Σόνι Ρόλινς αποτελούν την «αγία τετράδα» στο τενόρο σαξόφωνο.

Το παίξιμό του αρχικά χαρακτηρίστηκε νεοτερικό, και σταδιακά ξέφυγε από τα όρια του συμβατικού αυτοσχεδιασμού, διχάζοντας τους κριτικούς και αποκομίζοντας χαρακτηρισμούς όπως «αντι-τζαζ», ενώ κατά τα τελευταία χρόνια της δημιουργίας και της ζωής του ξεπέρασε τα όρια και πορεύτηκε σε μια σχεδόν μοναχική πορεία θρησκευτικής έκστασης.

Ο Τζον Κολτρέιν γεννήθηκε σε μια εποχή έντονων φυλετικών διακρίσεων στην Αμερική και ήταν γιος ενός ράφτη με μουσικές ανησυχίες και μιας νοικοκυράς. Στο περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε, ήταν διάχυτη η κυριαρχία δύο στοιχείων: της μουσικής, και της θρησκευτικότητας.

Για τη συνέχεια του αφιερώματος πατήστε στο

Read the rest of this entry

Ikuko Kawai – Κόκκινο Βιολί…

Η Ikuko Kawai είναι μια δεξιοτέχνης ερμηνεύτρια βιολιού από την Ιαπωνία. Κατέχει θέση καθηγήτριας βιολιού στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου της Osaka το οποίο προς αναγνώριση του μεγάλου ταλέντου της, της έχει εμπιστευτεί το αμύθητης αξίας βιολί 1715 Stradivarius.

Οι τελευταίες μέρες του Τζίμι Χέντριξ

Πριν από 40 χρόνια, την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 1970, ο κορυφαίος ροκ κιθαρίστας Jimi Hendrix πέθαινε σε ηλικία μόλις 27 χρόνων. Ηταν ο δεύτερος που έμπαινε στο «κλαμπ 27», των μεγάλων ροκ μουσικών που έχαναν τη ζωή τους σ’ αυτή την ηλικία.

Είχε προηγηθεί ο Brian Jones των Rolling Stones (3/7/1969), θα ακολουθούσε σε δύο βδομάδες η Janis Joplin, σε 8 μήνες ο Jim Morrison των Doors, και το 1994 ο Curt Cobain των Nirvana. Οι συνθήκες θανάτου του Hendrix καλύπτονται ακόμη από μυστήριο. Αυτοκτόνησε, δολοφονήθηκε ή έπαθε εισρόφηση, λόγω μεγάλης ποσότητας κόκκινου κρασιού και 9 χαπιών Vesperax;

Μετά την εμφάνισή του στο Isle of White και μια μικρή, σχεδόν καταστροφική περιοδεία στην Ευρώπη, επέστρεψε στο αγαπημένο του Λονδίνο για μια σειρά από οικονομικά θέματα που τον απασχολούσαν λόγω της τεράστιας εκμετάλλευσης από μάνατζερ, δικηγόρους και διαχειριστές. Ελεγε ότι ο Ed Chalpin είχε κάνει αγωγές εναντίον των δισκογραφικών εταιρειών Track και Polydor, που κυκλοφορούσαν δίσκους του γκρουπ Jimi Hendrix Experience στη Βρετανία και θα εκδικάζονταν σε λίγες μέρες. Ο νέος του μάνατζερ, Michael Jeffery, έχοντας δέσει τον Jimi, αδιαφορούσε για την υπόθεση.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Μάνος Λοίζος : 22 Οκτώβρη 1937 – 17 Σεπτέμβρη 1982, όλα τον θυμίζουν…

Ποτέ μια τελευταία νότα στη κιθάρα δεν ακούστηκε σαν τη πιο άδικη σιωπή, όσο εκείνη που περίκλειε στους μουσικούς της δρόμους το αντίο του Μάνου Λοΐζου… Η χαρισματική του παρουσία που έδωσε απλόχερα τις πιο αισθαντικές μελωδίες στον ελληνικό μουσικό μας πλανήτη σεργιανάει ακόμα στις μνήμες μας, σαν να μη πέρασε ούτε μια μέρα απ’ τον «ακριβό» αποχαιρετισμό του ένα γκρίζο φθινοπωρινό μεσημέρι πριν είκοσι δύο χρόνια. Μια τυχοδιωκτική φιγούρα, ένα ανήσυχο πνεύμα και μια ευαίσθητη ψυχή που πέρασε βιαστικά απ’ το μονοπάτι της ζωής, διανύοντας όμως μια διαδρομή με νωχελικούς βηματισμούς που μετράει πολύτιμες στιγμές και σίγουρα τις πιο σημαντικές αφορμές για να αναφερθούμε με νοσταλγία στο ταξίδι του μέσα στο χρόνο…

Ο Μάνος Λοΐζος γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1937 στην Αλεξάνδρεια. Μοναχογιός και μοναχοπαίδι, από πατέρα Κύπριο και μητέρα Ροδίτισσα, έζησε τα παιδικά του χρόνια στον τόπο γέννησής του και τελειώνοντας το δημοτικό, συνέχισε τη μόρφωσή του στο «Αβερώφειο» γυμνάσιο, ονομαστό σχολείο της τότε εποχής. Η μουσική του κέντρισε τη περιέργεια στα πρώτα χρόνια της εφηβείας, όταν σε ηλικία δεκαεσσάρων χρονών ο πατέρας του αγόρασε ένα βιολί και έπειτα από μεγάλη προτροπή, ο μικρός Μάνος τον έπεισε για να παρακολουθήσει τα πρώτα μαθήματα μουσικής. Παρόλα αυτά, δεν άργησε να παρατήσει τις συγκεκριμένες σπουδές λίγο καιρό μετά και να βρει διέξοδο στην ελευθερία της δημιουργίας που του άφηναν οι χορδές μιας κιθάρας, ένα μουσικό όργανο που έμελλε να αποτυπώσει ξεκάθαρα τις σπουδαιότερες στιγμές της ζωής του και να του δώσει τα περιθώρια να αυτοσχεδιάσει και να ξεφύγει απ’ τα στενά όρια που του «επιδείκνυαν» οι παρατηρήσεις του δασκάλου του. Το 1954 ο έφηβος πια Λοΐζος ξεκίνησε να παίζει τις πρώτες του μελωδίες στο πιάνο. Ήταν ένα δώρο που δέχθηκε απ’ τον πατέρα του λίγο πριν αποφοιτήσει απ’ το σχολείο, κοντά στη χρονική περίοδο που η ενσωμάτωσή του σε μια μικρή κομπανία και οι εμφανίσεις τους στα μαθητικά πάρτυ και στις φιλικές εκδηλώσεις αποτελούσαν το πιο γλυκό μικρόκοσμό του…

Για τη συνέχεια του αφιερώματος πατήστε στο Read the rest of this entry

Rock και ουρλιαχτά… για καληνύχτα

Από την πρώτη στιγμή της εμφάνισης του, το Rock n’ Roll συγκέντρωσε τα πυρά από τα συντηρητικά και θρησκόληπτα κομμάτια της κοινωνίας, τα οποία διέγνωσαν μια θανάσιμη απειλή για τα χρηστά τους ήθη.

Ανάμεσα στις πολλές κατηγορίες εναντίον του ήταν (και παραμένει) η κατηγορία ότι πρόκειται για μουσική χωρίς καλλιτεχνική αξία, μουσική κανιβάλων της ζούγκλας που στοχεύει στα χαμηλότερα ζωώδη ένστικτα του ανθρώπου:

Κλικ για μεγεθυνση

Σπαρταριστά αποσπάσματα από το βιβλίο «Μουσική Ροκ» της Ελένης Δάδη,

Εκδόσεις «Χριστιανικές Ομάδες Θεσσαλονίκης  “Οι σκύμνοι”»

Βεβαίως οι καλλιτέχνες του ροκ φρόντισαν να μην απογοητεύσουν όλους αυτούς τους απίθανους. Από την πρώτη στιγμή διάνθισαν τα τραγούδια τους με λογής λογής κραυγές και ουρλιαχτά, εκφράζοντας άλλοτε τον πόνο τους, άλλοτε την αγάπη τους, άλλοτε το μίσος τους και άλλοτε την οργή τους, κάνοντας τους πολέμιους να ανατριχιάζουν.

Ακολουθούν χωρίς αξιολογική σειρά οι 10+1 καλύτερες κραυγές στην ροκ ιστορία, μπορείτε να ανατριχιάσετε και να σταυροκοπηθείτε και σεις…

Για να δείτε τα βίντεο πατήστε στο

Read the rest of this entry

Ένα κείμενο του Σταύρου Κουγιουμτζή…

Γράφουν τα Μουσικά Προάστια

Με συγκίνηση λάβαμε από τη Μαρία Κουγιουμτζή ένα χειρόγραφο του πατέρα της, του μεγάλου συνθέτη Σταύρου Κουγιουμτζή. Περιγράφει τη γνωριμία του με τη μουσική αλλά και με τους εργατικούς αγώνες. Την ευχαριστούμε θερμά για την ευγενική παραχώρηση του χειρογράφου. Μ.Π.

Κλικ για μεγέθυνση...

«Ήταν η χρονιά που έγινε η μεγάλη απεργία των καπνεργατών. Η μητέρα μου είχε πάρει μέρος, κι ένας αστυνομικός τη χτύπησε με τον υποκόπανο του όπλου του και την τραυμάτισε ελαφρά στον ώμο. Δύο άλλοι τρέξανε να την πιάσουν, πιο εκεί περίμενε μια κλούβα. Η μητέρα μου τους ξέφυγε και τράβηξε προς τις Σαράντα Εκκλησιές.

Εκεί έμεινε στο σπίτι μιας ξαδέρφης της ώσπου να ησυχάσουν τα πράγματα.

Ήταν το 1936, τότε που σκοτώθηκε κι ένα παλικάρι.

Ένα παλικάρι που αργότερα έγινε αμάραντα λουλούδια στον Επιτάφιο του Γιάννη Ρίτσου και Μίκη Θεοδωράκη. Τραγούδι.

Όταν ήμουν πέντε χρονών, η μητέρα μου αγόρασε ένα γραμμόφωνο και καμιά δεκαριά πλάκες. (Έτσι λέγαμε τότε τους δίσκους.) Κυρίως με σμυρναίικα τραγούδια και κάνα δύο οπερέτες. Τέτοιο πράγμα δεν είχα ξαναδεί. Ήταν κάτι σαν βαλίτσα. Τραγούδια άκουγα κάθε βράδυ στη γειτονιά μας, γιατί αυτοί οι ξεριζωμένοι τα μόνα πράγματα που μπόρεσαν να φέρουν από τις πατρίδες τους ήταν τα τραγούδια τους και οι ψυχές τους. Τραγούδια όμως από μηχάνημα πρώτη φορά άκουγα.

Μ’ αυτό το γραμμόφωνο περνούσα πολλές ώρες κάθε μέρα. Έμαθα να το κουρντίζω, να βάζω πλάκες και ν’ αλλάζω βελόνα. Ήταν κάτι μαγικό. Αλλά εκείνο που με μάγευε πιο πολύ, ήταν οι ετικέτες των δίσκων. Ήταν κάτι πολύχρωμες ζωγραφιές σαν τα σκαλιστά.

(…)

Σταύρος Κουγιουμτζής

40+1 χρόνια Woodstock

Κλικ για μεγεθυνση...

Oταν την Παρασκευή το πρωί της 15 Αυγούστου 1969 ,τα πρώτα stationwagon αυτοκίνητα της εποχής άρχισαν να φθάνουν στο Bethel Woods(70 χλμ. απο το woodstock) η Αμερική κράτησε την ανάσα της και περίμενε.Κι όταν λίγο αργότερα ξέσπασε η καταιγίδα μετατρεποντας τη φάρμα του γερο Γιασγκούρ σε ενα τρελό λασπότοπο,δεν υπήρχε καμμιά αμφιβολία ότι η λέξη καταστροφή θα ήταν η πιο γλυκιά που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει το τι θα ακολουθούσε!

Οταν ομως ο τεχνικός ήχου πάτησε το on στην κονσόλα του κι ο Richie Havens άνοιξε το πρόγραμμα,η λάσπη,η δίψα και τα όποια άλλα προβλήματα υπήρχαν άρχισαν να ξεθωριάζουν αργα κι η μουσική και η μαγεία κάτω απ’τον απέραντο ουρανό της πολιτείας της Ν.Υόρκης πήραν το πάνω χέρι.Κι όταν η Τζόαν Μπαέζ ανέβηκε αργά το βράδι της πρώτης εκείνης μέρας, του θρυλικού πια Woodstock, τελευταία στη σκηνή και έγκυος τότε, και κλαίγοντας σχεδόν τραγούδησε μέσα σε τρομερή καταιγίδα το «we shall overcome», τότε όλοι αυτοί που κουκουλωμένοι με κουβέρτες όρθιοι μ’ένα joint στο χέρι παρακολουθούσαν τη σκηνή,ένιωσαν πως εκείνη ακριβώς τη στιγμή γραφόταν ιστορία.Η ιστορία του μυθικού Woodstock!

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: