Category Archives: Ντοκυμαντέρ

Ερείπια (Ruins) – Οροθετικές γυναίκες «Το χρονικό μιας διαπόμπευσης» [Ντοκυμαντέρ]

To ντοκιμαντέρ RUINS εξιστορεί τη συγκλονιστική υπόθεση ποινικοποίησης του HIV στην Ελλάδα. Η εξιστόρηση της δίωξης των οροθετικών γυναικών, οι οποίες προσήχθησαν από την Ελληνική Αστυνομία, υπέστησαν εξαναγκαστικούς ελέγχους για ΗΙV, προφυλακίστηκαν για κακούργημα, και τελικά διαπομπεύτηκαν, όταν οι φωτογραφίες και τα προσωπικά τους δεδομένα δημοσιοποιήθηκαν στα ΜΜΕ, λίγες μέρες πριν τις εθνικές εκλογές της 6ης Μαΐου 2012.

Σκηνοθεσία: Ζωή Μαυρουδή

Οπερατέρ, Ήχος: Γιάννης Χήνος

Μοντάζ: Antonio Rochira

Πρωτότυπη Μουσική: Fruto5

Συνθέτης: Diamanda Galás, «This is the Law of the Plague» (Plague Mass, live 1991)

Mιξάζ: Νίκος Τσινές

Τρέιλερ: @menacius

Γραφικά, Υπότιτλοι: Νεφέλη Αλεπουδέλη, @menacius

Βοηθός Σύνταξης: Μαριάννα Ρουμελιώτη

Εκτέλεση Παραγωγής: Θεοδώρα Οικονομίδου (@IrateGreek), Λουκάς Σταμέλλος (@potmos)

Βοηθός Παραγωγής: @ypopto_mousi

Δημόσιες Σχέσεις: Θεοδώρα Οικονομίδου, Ναταλία Κλώσσα

Web Design: @ypopto_mousi, @SpecKtator_

Επίσημη Ιστοσελίδα του ντοκυμαντέρ : http://ruins-documentary.com

Advertisements

2+2=5, Ταινία μικρού μήκους

Ένα από τα σλόγκαν που χρησιμοποίησε ο Όργουελ στη νουβέλα του «1984» ήταν το 2+2=5 ως ένα κλασσικό παράδειγμα στοχευμένα λάθους δογματισμού που κάποιος «έπρεπε» να πιστεύει και να υιοθετεί.

Αυτό ενέπνευσε και τον, Ιρανικής καταγωγής, Babak Anvari να γράψει και να σκηνοθετήσει τη συγκεκριμένη ταινία μικρού μήκους., υποψήφια για το βραβείο BAFTA για το 2012.

Thx to G.T. via fb

Δείτε άλλες ενδιαφέρουσες πληροφορίες στους παρακάτω συνδέσμους : Επίσημο siteImdb, Wiki

Απαγορευμένη Εκπαίδευση – La Educacion prohibida [Ντοκυμαντέρ]

Εξαιρετικό, εναλλακτικό και  πλήρως εφαρμόσιμο. Πρέπει να του αφιερώσουμε το χρόνο του, γιατί αξίζει επιτέλους να κάνουμε κάτι ουσιαστικό για τα παιδιά και την παιδεία μας, ώστε να σταματήσει η ατομικιστικο-κεντρική θεώρηση του όλου εκπαιδευτικού συστήματος .

Απολαύστε!

(Αν οι ελληνικοί υπότιτλοι δεν εμφανιστούν αυτόματα, πατήστε στο πιο αριστερό κουμπάκι με όνομα «turn on captions που βρίσκεται στο κάτω δεξί μέρος του βίντεο)

Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε στο

Read the rest of this entry

6η του Δεκέμβρη, 2012 [κείμενο+ντοκυμαντέρ]

6 δεκεμβρη 2012Αναδημοσίευση κειμένου από Without reason or Rhyme μέσω Ώρας Κοινής Ανησυχίας

Αγαπητέ μικροαστέ, σήμερα θα πρέπει να θυμηθείς.

Είναι λίγο δύσκολο, το ξέρω. Στο κάτω κάτω, εάν θυμόσουν, δεν θα ήμασταν σε αυτή την κατάσταση σήμερα. Αλλά ας κάνουμε ένα μνημονικό τέστ σήμερα, έτσι για αλλαγή.

Ήταν ένα ήσυχο γιορτινό βράδυ, λίγο πριν το καταναλωτικό όργιο και την κατασκευασμένη χαρούμενη ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων, όταν άνοιξες την τηλεόραση. Είδες τα πρώτα πλάνα, τα έκτακτα δελτία ειδήσεων, το πασίγνωστο “πειραγμένο” βιντεάκι. Ένα παιδί σκοτώθηκε από σφαίρα αστυνομικού στα Εξάρχεια. Οι πληροφορίες ήταν λίγες, αλλά ανησύχησες. Θυμάσαι τι σκέφτηκες; Εγώ θυμάμαι: «ας περιμένουμε να μάθουμε τι έγινε. Δεν μπορεί να τον πυροβόλησαν έτσι, εν ψυχρό. Κάτι θα έκανε».  Γιατί στην τελική, αν είσαι νόμιμος, δεν σε πειράζει κανένας.

Μετά, ήρθε η εξέγερση. Φιλοσοφούσες από τον καναπέ σου στα ζεστά, μπροστά στην λάμψη της τηλεόρασης. Θυμάσαι; Τα παιδιά είναι πιεσμένα, το μέλλον τους γίνεται όλο και πιο δύσκολο έλεγες. Θυμάσαι; Ξεσπάνε τα παιδιά.

Αλλά τα παιδιά συνέχισαν να ξεσπάνε και να σπάνε: τράπεζες, αστυνομικά τμήματα, κτήρια του κράτους, διμοιρίες των ΜΑΤ. Αγανάκτησες κάπου εκεί, θυμάσαι; Είπαμε να διαμαρτυρηθούμε, αλλά υπάρχουν και όρια. Στο κάτω κάτω, οι καμένες τράπεζες δεν θα φέρουν πίσω το παιδί που “έφυγε” (είχες αρχίσει ήδη να ξεχνάς ότι τον σκότωσαν, απλά “έφυγε”). Δεν είναι εικόνα αυτή μιας χώρας. Και οι ΜΑΤατζήδες παιδιά του λαού είναι, θυμάσαι τι σκεφτόσουν; Για 700 ευρώ δουλεύουν και αυτοί, δύσκολα περνάνε όπως και εμείς. Το δέντρο τι τους έφταιγε, θυμάσαι; Δεν είναι τα παιδιά μας αυτά, δεν τα αναθρέψαμε έτσι, να πετάνε πέτρες και μπουκάλια στην αστυνομία. Δεν μπορεί να είναι, είναι αναρχικοί, αποβράσματα, προβοκάτορες, αλήτες, καθάρματα, άρπαγες, βάνδαλοι, χούλιγκαν, ανθέλληνες και βρωμιάρηδες. Θυμάσαι;

Μα που είναι η αστυνομία, θυμάσαι; Που είναι να βάλει τάξη, αρκετά, διαμαρτυρηθήκατε, άντε τώρα στα σπίτια σας και στα σχολεία σας, να μορφωθείτε, να κάνετε κάτι στην ζωή σας. Θυμάσαι; Η βία είναι κακή, την καταδικάζουμε από όπου και αν προέρχεται. Την θυμάσαι αυτή την φρασούλα, που από την τηλεόραση έμπαινε στα μάτια σου και έβγαινε από το στόμα σου;  Τις καταστροφές εμείς τις πληρώνουμε. Τα κτήρια είναι και δικά μας χρήματα. Η επιχειρηματικότητα καταστρέφεται, η χώρα δεν αναπτύσσεται, ο τουρισμός πλήττεται, τι θα πούνε οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι, κατάντια για την Ελλάδα.Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται, διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα,  την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία, τα έλεγαν και οι αρχαίοι μας πρόγονοι, θυμάσαι; Το πανεπιστήμιο έχει γίνει μπουρδέλο με αυτό το άσυλο, το θυμάσαι;

Read the rest of this entry

Ντοκυμαντέρ: A Woman’s Womb [Περού: αναγκαστικές στειρώσεις γυναικών και αντρών]

woman-s-womb-perouΜε αφορμή την δημοσίευση σε διάφορα μέσα της ανατριχιαστικής περίπτωσης των υποχρεωτικών στειρώσεων στο Περού, βρήκαμε και παρουσιάζουμε ένα ντοκυμαντέρ για το ζήτημα. Παρουσιάζεται το ιστορικό των υποχρεωτικών στειρώσεων που έλαβαν χώρα μεταξύ 1995 και 2000 και εφαρμόστηκαν σε 300.000 γυναίκες και 30.000 άντρες. Στόχος της κυβέρνησης ήταν υποτίθεται ο έλεγχος της πληθυσμιακής αύξησης, με θύματα τις φτωχές/ους και αγράμματες/ους ιθαγενείς Κέτσουα, όμως στην υπόθεση εμπλέκονται κυβερνητικοί φορείς, μη κυβερνητικές οργανώσεις, θρησκευτικές οργανώσεις, διεθνείς οργανισμούς και την εξωτερική πολιτική ισχυρών κρατών. Στο επίκεντρο βρίσκονται τα αναπαραγωγικά και σεξουαλικά δικαιώματα των γυναικών, το γυναικείο σώμα και το ερώτημα για το ποιός τα ελέγχει. Άλλωστε, αυτό που αναδεικνύεται είναι πως παρόμοια εγχειρήματα έχουν πραγματοποιηθεί και σε άλλες χώρες αυτού του κόσμου. Το πιο συγκλονιστικό κομμάτι όμως, είναι οι μαρτυρίες των ίδιων των γυναικών για τις εγχειρήσεις και τη ζωή τους μετά.

A Woman’s Womb

Σκηνοθεσία: Mathilde Damoisel | Παραγωγή: Tancrede Ramonet | Έτος Παραγωγής: 2010

*Το ντοκυμαντέρ είναι στα αγγλικά, δυστυχώς χωρίς υπότιτλους και μπορείτε να το παρακολουθήσετε κάνοντας κλικ εδώ

Αναδημοσίευση από Φύλο Συκής μέσω Ώρας Κοινής Ανησυχίας

Πώς δημιουργείται ένας Ναζί – Walt Disney cartoon (1943)

“Education for Death: The Making of the Nazi”

“Η εκπαίδευση για το θάνατο: Πώς δημιουργείται ένας Ναζί”

10λεπτο φιλμάκι κινουμένων σχεδίων του Walt Disney, που κυκλοφόρησε στις 15 Ιανουαρίου 1943 και βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Gregor Ziemer.

Η ταινία παρουσιάζει την ιστορία του μικρού Χανς, ενός αγοριού, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη ναζιστική Γερμανία και ανατρέφεται για να γίνει ένας ανελέητος στρατιώτης.

Από Αντιφασίστριες/-ες Κοζάνης

Ρατσισμός, στείρωση, ευθανασία, εξόντωση – Οι γιατροί του Γ’ ράιχ [Ντοκυμαντέρ]

Από την χιτλερική Γερμανία στους σημερινούς νεοναζί απογόνους της…

Πριν μόλις λίγα χρόνια, η «Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση» και τα «Τετράδια Ψυχιατρικής» είχαν οργανώσει μιαν εκδήλωση με άξονα την προβολή του ντοκιμαντέρ «Οι γιατροί του Τρίτου Ράϊχ», με σκοπό την ανάδειξη της σχέσης της Ψυχιατρικής με την Εξουσία, αυτήν της οποίας η ίδια είναι φορέας και αυτήν της οποίας λειτουργεί ως εντολοδόχος για την επιβολή της Δημόσιας Τάξης.

Όπως έχει δείξει η ιστορική εμπειρία, το κυρίαρχο ψυχιατρικό παράδειγμα δεν βρήκε καμιά δυσκολία (το αντίθετο μάλιστα) να συμπλεύσει, κάτω από συγκεκριμένες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες, ακόμα και με τους ναζί και μάλιστα, να αναλάβει ιδιαίτερο ρόλο στον ορισμό της «ζωής που είναι ανάξια να ζει» και εν συνεχεία στην πρακτική της στείρωσης, της ευθανασίας και της μαζικής εξόντωσης εκατοντάδων χιλιάδων ψυχικά πασχόντων και αναπήρων στα γερμανικά ψυχιατρεία, ως ενός οικονομικού βάρους, ενός πληθυσμού ‘περιττών’ υπάρξεων που έπρεπε να φύγουν από τη μέση.

Σήμερα, αυτό που τότε φαινόταν σαν μια «αναδρομή στο παρελθόν», ορθώνεται ξανά ως μια πολύ υλική δυνατότητα ενός μέλλοντος, που απειλεί, με γοργούς ρυθμούς, να γίνει παρόν. Το νεοναζιστικό μόρφωμα της «Χρυσής Αυγής», που είδε φέτος τα ποσοστά και την επιρροή του να ανεβαίνουν αλματωδώς, αντανακλώντας (και επιχειρώντας να δώσει έκφραση και να εκμεταλλευτεί) τις πιο σκοτεινές και αδιέξοδες όψεις της διάρρηξης του κοινωνικού ιστού και της κονιορτοποίησης πλατειών κοινωνικών στρωμάτων από την κρίση και το μνημόνιο, δεν παρέλειψε, μετά τους μετανάστες, να βάλει στο στόχαστρο τους ψυχικά πάσχοντες και τους αναπήρους. Η ανάρτηση στην ιστοσελίδα τους κειμένων που προπαγανδίζουν την στείρωση και την ευθανασία των «ζωών που είναι ανάξιες να ζουν», μόνο τυχαία δεν είναι.

Για τη συνέχεια και το ντοκυμαντέρ πατήστε στο  Read the rest of this entry

Μία τάξη, φυλετικά διαχωρισμένη [Ντοκυμαντέρ]

Μια ημέρα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968, η Jane Elliott πήγε να διδάξει στο δημοτικό της πόλης της στην Άιοβα, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί. Χώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, εκείνους με γαλάζια μάτια κι εκείνους με καφέ μάτια, και αποφάσισε να τους δώσει ένα γερό μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων.

Το ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζει την ιστορία εκείνου του μαθήματος, τη μακροχρόνια επιρροή του στα παιδιά και τη δύναμή του που κράτησε τριάντα ολόκληρα χρόνια

ANTIFA : Chasseurs de skins – Κυνηγοί φασιστών

Ευχαριστώ το φτερωτό για το ξετρύπωμα!

Παρίσι, δεκαετίες ’80, ’90.

Ανεργία, περιθωριοποίηση κοινωνικών κομματιών, μητροπολιτική βία, κρατική καταστολή αλλά και ένα ανερχόμενο ελευθεριακό κίνημα punk που γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο.

Στον αντίποδα φασιστίκες συμμορίες σκίνχεντ που καθιστούν ολόκληρες περιοχές απροσπέλαστες.

Θα ακολουθήσουν πολλά πεσίματα σε συναυλίες, σε μετανάστες και κόσμο προσκείμενο στον ελευθεριακό χώρο.

Οι τελευταίοι θα νιώσουν την ανάγκη να δημιουργήσουν αντιφασιστικές ομάδες κρούσης με σκοπό να επιστρέψουν τη βία πίσω στους φασίστες-σκίνχεντ.

Έτσι δημιουργούνται οι πρώτες antifa ομάδες..

Το ντοκιμαντέρ μεταφράστηκε και προβλήθηκε στη κατάληψη libertatia το Σεπτέμβρη του 2010,
στα πλαίσια του ανοίγματος της συζήτησης για τη μορφολογία του αντιφασιστικού αγώνα.

(Το βίντεο αποτελείται από πέντε κομμάτια. Πατήστε το «επόμενο» στο Player του youtube, αν δεν αναπαράγεται αυτόματα)

Μπορείτε επίσης να το κατεβάσετε μέσω Black Tracker από εδώ

Δείτε επίσης σχετικά :

Shooting Zizek: Living in the End Times [videos]

O εκδοτικός οίκος Verso διοργάνωσε διαγωνισμό για σύντομα βίντεο εμπνευσμένα ή/και σε διάλογο με το βιβλίο του Slavoj Zizek Living in the End Times το οποιο μεταξύ μας μπορείτε να βρείτε (στα αγγλικά εδώ)..
Τώρα αυτοί στη σελίδα τους λένε κάτι χαζά ανταγωνιστικά του τύπου το καλύτερο που θα πάρει βραβείο θα ανακοινωθεί κ.λπ, εγώ όμως τα αγνοώ και αφήνω την καθεμιά να διαλέξη τί της αρέσει και τί όχι (τα βραβεία ποτέ δεν ήταν το φόρτε μου..).. Μη σκιάζεστε μονόλεπτα είναι.. (Για την πληροφόρησή σας και μόνο, καλύτερο βίντεο κρίθηκε το The Last Capitalist του Jamie Jones)..

Απολαύστε που θα έλεγε κι ο Ζίζεκ..

Gabriel Tupinambá’s Living in the End Times

Read the rest of this entry

Συνέντευξη του Χατζηστεφάνου για το Deptocracy στην iefimerida

Κάντε κλκ στην εικόνα για να δείτε ή να κατεβάσετε το ντοκυμαντερ

Γιατί δεν θέλατε χορηγούς;

Τη ζήσαμε τη δικτατορία των χορηγών σε άλλα μέσα. Τους είδαμε πώς έχουν αρχίσει να παρεμβαίνουν στο δημοσιογραφικό έργο πολύ πιο επιθετικά απ’ τις πολιτικές παρεμβάσεις που γίνονται κατά διαστήματα. Σε ένα περιοδικό, για παράδειγμα, εκτός από δημοσιογράφο έχεις και άνθρωπο από το εμπορικό τμήμα που προτείνει θέματα.  Σκεφτήκαμε πως δεν θέλουμε κάτι τέτοιο. Επίσης, δεν θέλαμε βοήθεια από κόμματα ή από κάποιον που θα ήθελε να παραβεί έστω και έμμεσα, λέγοντας ότι, ναι μεν συμφωνώ με την βασική ιδέα, αλλά μην χτυπήσετε το ευρώ ή μην χτυπήσετε τις τράπεζες, εκεί να είστε λίγο πιο μαλακοί. Θέλαμε να ξεφύγουμε από όλα αυτά. Λίγο πολύ τα ζούμε καθημερινά και στα mainstream media, έμμεσα η άμεσα.

Ποια ήταν τελικά η οικονομική ανταπόκριση του κοινού; Τα βγάλατε πέρα;

Αρχικά πορευθήκαμε κάπως όπως ένας μαθητευόμενος μάγος. Ξεκινήσαμε με ένα πιο μικρό πρότζεκτ, να κάνουμε ένα ντοκιμαντέρ για το χρέος. Βάλαμε λεφτά απ’ την τσέπη μας και κάποια στιγμή που βρεθήκαμε να είμαστε 4-5000 ευρώ μέσα σκεφτήκαμε να ανοιχτούμε στον κόσμο. Δεν θέλαμε χορηγίες, δεν θέλαμε τίποτα, δεν μπορούσαμε πλέον να το αντέξουμε, οπότε είπαμε πως αν θέλετε μια ανεξάρτητη παραγωγή στην οποία ο καθένας θα μπορεί να είναι συμπαραγωγός και να μπει στο τέλος το όνομά του, δώστε ό,τι θέλετε. Ζητήσαμε να βοηθήσουν οι άνθρωποι οικονομικά και από κάποια στιγμή και μετά δεν μπορούσαμε να τους σταματήσουμε. Άρχισαν να δίνουν από ένα ευρώ μέχρι 200 και 300 (!) και το βασικό ποσό των 8.000 ευρώ -που ήταν ο βασικός κορμός- καλύφθηκε μέσα σε δέκα μέρες. Το απίστευτο ήταν ότι, όταν κάποια στιγμή ανακοινώσαμε με μεγάλα κόκκινα γράμματα «καλύφθηκαν τα βασικά έξοδα» και «αν θέλετε τώρα βοηθάτε σε έξοδα διανομής», ο κόσμος συνέχιζε να δίνει χρήματα. Εμείς θα δίναμε ένα DVD,  όμως τώρα με τα χρήματα που μαζεύτηκαν, μπορούμε να κάνουμε διανομή, να μεταφράσουμε σε άλλες γλώσσες, σκεφτόμαστε να συμμετάσχουμε σε φεστιβάλ, να φύγει για όλη την Ευρώπη. Μας ενδιαφέρουν πολύ οι χώρες τις περιφέρειας που έχουν ίδια προβλήματα με μας, Πορτογαλία Ιταλία κλπ.

Read the rest of this entry

DEBTOCRACY // ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ | Απόψε, 6 Απριλίου | 8.30 μ.μ.

Το βράδυ της Τετάρτης 6 Απριλίου κλείνουμε την τηλεόραση, στα δελτία των 8 και των 9, και ανοίγουμε το Ιντερνετ. Από τη διεύθυνση xreokratia.gr και debtocracy.gr, από τις 20:3 και μετά θα είναι διαθέσιμο το πρώτο ελληνικό ντοκιμαντέρ που στηρίχθηκε αποκλειστικά στην οικονομική ενίσχυση των θεατών και το οποίο θα διατίθεται χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδωσης.

Οι συντελεστές του Debtocracy συνομιλούν με ορισμένους από τους σημαντικότερους οικονομολόγους, πολιτικούς και δημοσιογράφους που παρουσιάζουν εναλλακτικές ερμηνείες αλλά και προτάσεις για την κρίση δημοσίου χρέους της Ελλάδας και της Ευρωζώνης. Οι δημοσιογράφοι Αρης Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, που υπογράφουν το σενάριο και τη σκηνοθεσία, παρακολουθούν την πορεία χωρών όπως ο Ισημερινός, που δημιούργησαν Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου αλλά και την αντίστοιχη προσπάθεια που ξεκίνησε στην Ελλάδα.

Έχοντας πραγματοποιήσει γυρίσματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αλλά και μέσα από κινούμενα σχέδια και animation το Debtocracy παρακολουθεί την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας από τη δεκαετία του ’70 και εξηγεί τις έννοιες του απεχθούς και του παράνομου χρέους που βαραίνουν και την Ελλάδα.

Στο Debtocracy μιλούν, μεταξύ άλλων, οι ακαδημαϊκοί Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Σαμίρ Αμίν, Κώστας Λαπαβίτσας και Ζεράρ Ντιμενίλ, ο φιλόσοφος  Αλέν Μπαντιού, ο επικεφαλής της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του Ισημερινού Ούγκο Αρίας, ο πρόεδρος του CADTM Ερίκ Τουσέν, δημοσιογράφοι όπως  o Άβι Λιούις (συγγραφέας/σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ The Take – Η κατάληψη) και ο Ζαν Κατρμέρ (Liberation). Ακόμη προσωπικότητες όπως ο Μανώλης Γλέζος και η αντιπρόεδρος του γερμανικού κόμματος Die Linke Ζάρα Βάγκενκνεχτ.

Τη μουσική υπογράφει ο Γιάννης Αγγελάκας και το μοντάζ ο Αρης Τριανταφύλλου ενώ την παραγωγή ανέλαβε η εταιρεία BitsnBytes του Κώστα Εφήμερου.

Η δημιουργία του Debtocracy οφείλεται αποκλειστικά στους εκατοντάδες ανώνυμους και επώνυμους «συμπαραγωγούς» μας που κάλυψαν μέσα σε λίγες ημέρες τα έξοδα παραγωγής και συνέχισαν να συνεισφέρουν για τα έξοδα διανομής.

Μπορείτε να το κατεβάσετε ελεύθερα από εδώ

Από : Deptocracy

Ισπανία ’36 «Μέσα στην Επανάσταση» [ντοκυμαντερ]

Από τις προσωπικές αφηγήσεις των πρωταγωνιστών, βλέπουμε την προσπάθεια για τη δημιουργία της ελευθεριακής κομμουνιστικής κοινωνίας μέσα από την εργατική και κοινωνική αυτοδιεύθυνση. Ήταν ένα πείραμα κοινωνικών μετασχηματισμών, από τα μεγαλύτερα που γνώρισε η δυτική ευρώπη.

Στα 3 χρόνια του «σύντομου καλοκαιριού της αναρχίας», δυο ζητήματα έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο: πρώτον, δεν επικράτησε λιμός και δεύτερον θεωρήθηκε ότι υπήρξε, ακόμα και από τους αντιπάλους της, ανεβασμένο πολιτιστικό και ηθικό επίπεδο, σε σχέση με όλες τις προηγούμενες επαναστάσεις. Ανεξάρτητα από το σαμποτάρισμα και την καταστολή που δέχθηκε, από τους σταλινικούς του ΚΚ Ισπανίας, που δεν είχαν συμφέρον να πετύχει αυτή η επανάσταση.

Διάρκεια ντοκυμαντερ:112 Λεπτά
Μεταγλωτισμένο στα ελληνικά με πρόλογο κι επίλογο.

Κατεβάστε το  ντοκιμαντέρ σε torrent από εδώ (black tracker)

Αναδημοσίευση από Ελευθεριακός Κόσμος

Η Κοινωνική Κατασκευή του Χώρου και το Δικαίωμα στην Πόλη

Από την εξέγερση στα Παρισινά προάστια το 2005 μέχρι αυτή του Δεκέμβρη στην Ελλάδα, από τους φράχτες στον Έβρο μέχρι τα χιλιάδες πτώματα μεταναστών στον πάτο της θάλασσας ανοιχτά της Ισπανίας, από το Wikileaks και τους Anonymous μέχρι την οργάνωση των κινητοποιήσεωμ στην Αγγλία, ο χώρος μόνο απών δεν είναι από την πολιτική. Προφανώς, εδώ, η αναφορά  στο χώρο είναι  τόσο μεταφορική, με την έννοια της αναπαράστασης της κοινωνίας, όπως για παράδειγμα στην ιδέα του δημόσιου χώρου/σφαίρας, όσο και κυριολεκτική στην υλική του έκφανση σαν αστικού, αρχιτεκτονικού και σχεδιασμένου χώρου.

Οποιαδήποτε –έστω και προσωρινά- κυρίαρχη κοινωνική και πολιτική κατάσταση επιδιώκει να συγκεκριμενοποιήσει το νόημα των θεσμών και των κοινωνικών πρακτικών και να καθορίσει την «κοινή λογική» μέσα από την οποία παγιώνεται μια συγκεκριμένη αντίληψη για την πραγματικότητα. Έτσι, η κατασκευή και προώθηση μιας «κοινής εικόνας» γύρω από τα δεδομένα μιας κατάστασης και η σφυρηλάτηση ενός συναινετικού πλαισίου άσκησης πολιτικής, αποτελούν κομβικές διαδικασίες για τη λειτουργία και την επιτυχία μιας συγκεκριμένης ρύθμισης των κοινωνικών σχέσεων[1]. Υπ’ αυτή την έννοια, ο αστικός χώρος απέχει πολύ από το να περιορίζεται στη λειτουργία ενός ουδέτερου δοχείου μέσα στο οποίο εκτυλίσσονται οι κοινωνικές σχέσεις, καθώς η σχηματοποίηση της υλικής και συμβολικής διάστασης του χώρου, μέσω της διευθέτησης των διαφορετικών λειτουργιών και ασυνεχειών σε συγκεκριμένες θέσεις και ρόλους, σε μια αδιάρρηκτη χωρική ενότητα, αποτελεί θεμέλιο κάθε διαδικασίας άσκησης πολιτικής. Ο χώρος, λοιπόν, αποτελεί προϊόν των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών μιας συγκεκριμένης κοινωνίας και με τη σειρά του –μέσα από την καθημερινή παρουσία του στις ανθρώπινες δραστηριότητες και σχέσεις- καθορίζει εν μέρει αυτές τις συνθήκες.

Read the rest of this entry

Το πείραμα της Αργεντινής | 10 χρόνια μετά | Ντοκυμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου στον Έξαντα

Το Δεκέμβριο του 2001 στο Μπουένος Άιρες, μεγάλες λαϊκές μάζες κατευθύνονται προς την ιστορική πλατεία «Πλάσα δε Μάγιο.» Η Αργεντινή μία από τις πλουσιότερες οικονομίες στο παρελθόν, έχει χρεοκοπήσει. Η κυβέρνηση έχει παραιτηθεί και ο Πρόεδρος της Αργεντινής Φερνάντο Δε Λα Ρούα διαφεύγει από το Προεδρικό Μέγαρο με ελικόπτερο μέσα στη θύελλα του οργισμένου λαού που συγκρουόταν με την αστυνομία, έσπαγε τράπεζες, λεηλατούσε σούπερ μάρκετ και φώναζε μαζικά «Να φύγουν όλοι!».

Η κοινωνική έκρηξη του 2001, ήταν το τέλος ενός νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου διάρκειας 10 ετών και άφησε πίσω της 35 νεκρούς (δολοφονημένους από την αστυνομία και τους ιδιωτικούς φρουρούς των τραπεζών), 30.000 παράπλευρες απώλειες (ανθρώπους που αυτοκτόνησαν, η υπέστησαν καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια), και περίπου 20.000.000 ανθρώπους (πάνω από το μισό του πληθυσμού) βουτηγμένους στην φτώχεια και τη μιζέρια.

Σχεδόν 10 χρόνια μετά, ο Γιώργος Αυγερόπουλος, που είχε εργαστεί στην Αργεντινή το 2001-2002 κατά την περίοδο της κρίσης, επιστρέφει για μια νέα αυτοψία στην οικονομία, την πολιτική και την κοινωνική κατάσταση της χώρας.

Το ντοκιμαντέρ μπορείτε να το δείτε και on-line, αφού πρώτα προβληθεί στη ΝΕΤ στις παρακάτω ημερομηνίες και ώρες:
(Α μέρος) Τετάρτη 23 Μαρτίου 2011, 22:00 – ΝΕΤ
(B μέρος) Τετάρτη 30 Μαρτίου 2011, 22:00 – ΝΕΤ

Πηγή : Exadas Documentaries

Για να δείτε Online ή να τα κατεβάσετε στον υπολογιστή σας ένα άλλο σχετικό ντοκυμαντερ του 2004 με τίτλο «Αναφορά σε ένα πλιάτσικο» του Fernando Solanas πατήστε στο  Read the rest of this entry

Inside Job | Ντοκυμαντερ για την εξάπλωση της οικονομικής κρίσης το 2008 από τις ΗΠΑ στον κόσμο, του Charles Ferguson

Το εξαιρετικό (και πολυβραβευμένο) ντοκυμαντέρ του Charles Ferguson με τίτλο «Inside Job» ξεσκεπάζει τους υπαίτιους της οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε από την Αμερική το 2008, εξαπλώθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο και κρατάει τη χώρα μας ακόμη δέσμια των δανειστών μας…

Στο ντοκυμαντέρ αυτό που περιλαμβάνει συνεντεύξεις πολιτικών, δημοσιογράφων και ισχυρών οικονομικών στελεχών, σκιαγραφείται η παρακμή του καπιταλιστικού συστήματος και η διαπλοκή των οικονομικών και πολιτικών παραγόντων.

Το ντοκυμαντέρ αποκαλύπτει τους πραγματικούς υποκινητές της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και την απληστία της Γουόλ Στριτ και των golden boys της Goldman suchs.

Σκηνοθετημένο από τον Charles Ferguson
.

Πηγή : Θαλαμοφύλακας

Μπορείτε να το παρακολουθήσετε Online εδώ ή να το κατεβάσετε στον υπολογιστή σας από εδώ και ελληνικούς υποτίτλους από εδώ

35 χρόνια μετά. Κορυδαλλός 1975, η δίκη της χούντας

Ένα εξαιρετικό ιστορικό video 100 λεπτών για την δίκη της χούντας στον Κορυδαλλό. Ξεκινά με πλάνα του 1975 έξω από τις γυναικείες φυλακές, στην Γρ. Λαμπράκη . . .

Πρόκειται για μια ταινία ντοκιμαντέρ η οποία αναφέρεται στην δίκη των πραξικοπηματιών της 21ης Απριλίου του 1967. Προβάλλονται ντοκουμέντα από την εν λόγω δίκη με τις απολογίες του Παπαδόπουλου, του Αγγελή, του Πατακού κ.ά.

Ο σκηνοθέτης ενδιάμεσα απ’ τις σκηνές της δίκης παραθέτει ιστορικά ντοκουμέντα που φανερώνουν πως φτάσαμε στην Χούντα του 1967 (μεταξικό καθεστώς, Δεκεμβριανά, Εμφύλιος, δίκη Μπελλογιάννη, δολοφονία Λαμπράκη κ.ά.).

Από τον φακό περνάνε σχεδόν όλοι οι πρωταγωνιστές εκείνης της ταραγμένης περιόδου όπως ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Ιωάννης Μεταξάς, ο Γεώργιος και ο Ανδρέας Παπανδρέου, η Μελίνα Μερκούρη και πολλοί άλλοι.

Πρόκειται για ένα πολύ καλό ιστορικό ντοκιμαντέρ που παραχωρεί στην κρίση του θεατή πρωτογενές ιστορικό υλικό προς μελέτη.

Η ταινία είναι σκηνοθετημένη από τον Θεοδόση Θεοδοσόπουλο. Η μουσική είναι του Γιώργου Γιαννουλάτου με βασική ερμηνεύτρια την Άλκηστις Πρωτοψάλτη.

Κυκλοφόρησε το 1981.