Category Archives: Πολιτική

Ισπανική Γρίπη 1918 : Έτσι αντιμετωπίστηκε στον ελλαδικό χώρο η πανδημία

Άποψη της Αθήνας το 1918

Πηγές άρθρου :

Με «μείγμα» περιοριστικών μέτρων και ενίσχυσης των δομών Υγείας προσπάθησε, το 1918, η κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου να περιορίσει τα θύματα από τη θανατηφόρα πανδημία της «ισπανικής γρίπης». Νέα νοσοκομεία, προσλήψεις, άδειες, αραίωση στρατώνων και διατίμηση προϊόντων ήταν μερικά από τα μέτρα της τότε κυβέρνησης που δεν θυμίζουν …Μητσοτάκη.

Παρότι οι πληροφορίες είναι περιορισμένες εξαιτίας της λογοκρισίας που υπήρχε λόγω της εμπόλεμης κατάστασης, στις εφημερίδες της εποχής αποτυπώνεται ότι η τότε κυβέρνηση με τα μέτρα της στόχευε στο εξής:

Να μειώσει τον αριθμό των θυμάτων, αποφεύγοντας τον συνωστισμό και ενισχύοντας τις δομές Υγείας, αλλά και να περιορίσει τις επιπτώσεις των μέτρων στην καθημαγμένη από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο οικονομία, διατηρώντας όσο γίνεται περισσότερες θέσεις εργασίας.

Πάντως, αξιοσημείωτο είναι ότι τα ληφθέντα πριν από έναν αιώνα μέτρα ήταν παρόμοια με τα σημερινά. Ομως, η κυβέρνηση Βενιζέλου είχε λάβει και ορισμένα μέτρα που έλειψαν τη σημερινή εποχή, όπως είναι:

  • Η πύκνωση των δρομολογίων στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο Αθηνών-Πειραιώς
  • Η αναδιάρθρωση των γραμμών του τραμ για την αποφυγή συνωστισμού
  • Η απαγόρευση να γίνουν μειώσεις μισθών στα εργοστάσια, όπου εφαρμόστηκε εκ περιτροπής εργασία.
Read the rest of this entry

Η διαχείριση του Αμαζονίου ήταν κάποτε μια ανθρώπινη ιστορία επιτυχίας – θα μπορούσε να ξαναγίνει

Άρθρο Της Becky Ferreira για το αμερικανικό Vice και μετάφραση της Ιωάννας-Μαρίας Μαραβελίδη για το Τοπικοποίηση

Εικονογράφηση : Kyan

Τεράστιες πυρκαγιές συνεχίζουν να πλήττουν και φέτος το τροπικό δάσος του Αμαζονίου –τον πνεύμονα του πλανήτη. Αυτό που δεν είναι, όμως, τόσο γνωστό είναι πως η συνύπαρξη του τροπικού δάσους με τον άνθρωπο δεν ήταν πάντα σχέση εκμετάλλευσης, ερήμωσης και καταστροφής. Για χιλιετίες, η διαχείριση του Αμαζονίου από τους αυτόχθονες λαούς κατάφερε να ενισχύσει τη βιοποικιλότητα, τη γονιμότητα και τα αξιοσημείωτα ποσοστά απορρόφησης του άνθρακα από τα φυτά στο έδαφος του σημαντικότερου, ίσως, οικοσυστήματος στον πλανήτη. Παρακάτω διαβάζουμε πώς συνέβη αυτό:

Μια εποχή έντονων, ανθρωπογενών πυρκαγιών στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου έκαψε χιλιάδες τετραγωνικά μίλια δάσους, μαύρισε τον ουρανό πάνω από το Σάο Πάολο και πυροδότησε τη διεθνή ανησυχία για την τύχη του τοπίου με τη μεγαλύτερη βιοποικιλότητα στον πλανήτη.
Δεκάδες χιλιάδες ανεξάρτητες πυρκαγιές προκλήθηκαν από τον άνθρωπο στον Αμαζόνιο, καθιστώντας την καταστροφή του τροπικού δάσους ένα καθαρά ανθρωπογενές φαινόμενο που επωμίστηκε το ακροδεξιό καθεστώς του Βραζιλιάνου Προέδρου Μπολσονάρο. Για κάποιους, αυτό μπορεί να σημαίνει πως η παρουσία των ανθρώπων στον Αμαζόνιο συνδέεται αναπόφευκτα με την καταστροφή του τροπικού δάσους. Αλλά μια τέτοια άποψη αγνοεί το βαθύτερο και βαθιά ανθρώπινο παρελθόν του τροπικού δάσους. Για να επιτευχθεί η αποκατάσταση του Αμαζονίου στο μέλλον, είναι απαραίτητο να έχουμε ως οδηγό μας αυτό το παρελθόν και τον επίμονο ρόλο της ανθρωπότητας σε αυτό.

Τα τελευταία χρόνια, οι επιστήμονες έχουν συγκεντρώσει πολλά αποδεικτικά στοιχεία που δείχνουν ότι ο Αμαζόνιος διαμορφώθηκε από ανθρώπους πολύ πριν οι Ευρωπαίοι αποικιστές πατήσουν το πόδι τους σε αυτόν. Αυτόχθονες λαοί, που έφτασαν στο τροπικό δάσος πριν από τουλάχιστον 10.000 χρόνια, άλλαξαν το οικολογικό τοπίο του μεγαοικοσυστήματος σε μια κλίμακα που, σε μεγάλο βαθμό, δεν έχει εκτιμηθεί, μετατρέποντάς το σε έναν σημαντικό καθαριστή αέρα για την ατμόσφαιρα της Γης.


«Η Αμαζονία εδώ και πολύ καιρό θεωρούνταν ένας φυσικός χώρος που καταλαμβάνεται κυρίως από παρθένο δάσος», δήλωσε η Helena Pinto Lima, ερευνήτρια και έφορος αρχαιοτήτων στο Museu Paraense Emílio Goeldi στο Belém της Βραζιλίας. «Αυτός ο διάχυτος μύθος περί ενός ανέγγιχτου τροπικού δάσους έχει τυφλώσει πολλούς σχετικά με κάτι που αποδεικνύεται όλο και περισσότερο πως είναι ένα πολιτιστικό τοπίο».

Σε αντίθεση με τη σύγχρονη καταστροφή του τροπικού δάσους, οι αρχαίοι πληθυσμοί δημιούργησαν έναν γόνιμο Αμαζόνιο, μεγάλης βιοποικιλότητας, σε ένα διάστημα αμέτρητων γενεών. Οι αρχαιολόγοι έχουν πρόσφατα μόλις αρχίσει να ξεμπλέκουν τα μυστήρια αυτού του πολυσύνθετου προκολομβιανού πολιτισμού, με τα τελευταία στοιχεία να δείχνουν ότι ο Αμαζόνιος κατοικούνταν από αρκετά εκατομμύρια ανθρώπους πολύ πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων.

Read the rest of this entry

Αλέκος Παναγούλης. Ο άνθρωπος που περιφρόνησε τους βασανιστές του… [φωτογραφίες και βίντεο]

Αφιερωμένο στον Τρανό μου

  • Κείμενα από Μηχανή του Χρόνου εδώ και εδώ
  • Φωτογραφίες, βίντεο και τραγούδια από kyan

panagoulis-alekos-1

«Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο» είχε πει ο Αλέξανδρος Παναγούλης μετά την απόπειρα κατά του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου. Φυλακίστηκε και βασανίστηκε φριχτά. Ποτέ όμως δεν έπαψε να ονειρεύεται την ελευθερία του.

Για την απόπειρα δολοφονίας του απριλιανού δικτάτορα συνελήφθη και οδηγήθηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Τα βασανιστήρια ήταν πρωτοφανή σε αγριότητα κυρίως α από τον ταγματάρχη της ΕΣΑ Θεόδωρο Θεοφιλογιαννάκο. Συνεχίστηκαν μέχρι να δικαστεί. Στη δίκη εμφανίστηκε καταπονημένος αλλά δεν είχε κατονομάσει κανέναν συνεργό του. Ανέλαβε εξ ολοκλήρου την ευθύνη για την επίθεση και καταδικάστηκε από το Στρατοδικείο δις εις θάνατον. Παρά τις πιέσεις του δικηγόρου να αιτηθεί χάρη εκείνος αρνήθηκε. Σύντομα οι διεθνείς αντιδράσεις κατά της εκτέλεσης του πήραν μεγάλες διαστάσεις. Τελικά η εκτέλεση αναβλήθηκε και ο Παναγούλης οδηγήθηκε στις φυλακές του Μπογιατίου στον Αγ. Στέφανο Αττικής.

Η πρώτη απόδραση

Από εκεί για πρώτη φορά, τον Ιούνιο του 1969, προσπάθησε να δραπετεύσει με την ανέλπιστη βοήθεια του στρατιώτη Γιώργου Μωράκη, o οποίος του άνοιξε το κελί και του έδωσε μια στολή εξόδου. Έφυγαν μαζί πηδώντας τη μάντρα. Στη συνέχεια επιβιβάστηκαν στο λεωφορείο της γραμμής με κατεύθυνση την Αθήνα. Ωστόσο τέσσερις μέρες μετά την απόδραση συνελήφθη και οδηγήθηκε πάλι στο Μπογιάτι. Ο Παναγούλης είχε πει: «Με συνέλαβαν στο σπίτι ενός προδότη, του Τάκη Πατίτσα. Αυτός ο Πατίτσας είχε επαφές με την Ελληνική Αντίσταση από το 1967. Δούλευε σε ένα ταξιδιωτικό γραφείο και μας είχε εφοδιάσει με μερικά κλεμμένα διαβατήρια». Ο Πατίτσας έλαβε 500 χιλιάδες δραχμές για να παραδώσει τα κλειδιά του σπιτιού του στην Αστυνομία.

Read the rest of this entry

Σταγιάτες Πηλίου: Οι κάτοικοι παίρνουν στα χέρια τους τη διαχείριση για να σώσουν το νερό

Eυχαριστώ τον Αιθεροβάμων για την ενημέρωση

Πληροφόρηση από την σελίδα Α.Π.Ο.ΔΡΑΣΗΣ σε facebook και blog

stagiates-psifisma

«Σαν το νερό των Σταγιατών δεν έχει…»

Το χωριό μας είναι ταπεινό και πανέμορφο, φυτεμένο μέσα στη φύση του Πηλίου. Δεν έχει ξενοδοχεία, εμπορικά καταστήματα, περίπτερα, δημόσιες υπηρεσίες. Δεν το επισκέπτονται τουρίστες, παρά μόνο ταξιδιώτες και άνθρωποι που εκτιμούν την αλήθεια του. Δεν αποτελεί πέρασμα για κάποιον άλλο προορισμό, ούτε διεκδικεί ο,τιδήποτε δεν του ανήκει.

Αυτό που του ανήκει είναι η ομορφιά του, οι δραστήριοι κάτοικοί του, οι πολλές, ανοιχτές, αφιλοκερδείς πολιτιστικές εκδηλώσεις του (παρουσιάσεις βιβλίων, κινηματογράφος, θέατρο, συναυλίες), οι οικογιορτές που διοργανώνονται κάτω από τα πλατάνια του κάθε χρόνο, οι συνάξεις ανθρώπων που παλεύουν για έναν καλύτερο κόσμο. Και, βέβαια, το νερό του!

Οι Σταγιάτες πηγάζουν από την Κρύα Βρύση! Η μακραίωνη ιστορία τους είναι άρρηκτα δεμένη μαζί της. Χωρίς την πηγή αυτή, το χωριό μας δεν θα υπήρχε. Το καθαρό της νερό, γνωστό σε όλη την περιοχή του Πηλίου και του Βόλου, είναι το πιο πολύτιμο αγαθό που προσφέρει ο τόπος μας. Οι παραδόσεις και η ιστορία μας γυρίζουν, αιώνες τώρα, γύρω από αυτή την πηγή. Όπως και η ζωή μας. Οι ίδιοι οι κάτοικοι, με δικά μας έξοδα και προσωπική εργασία, συντηρούμε και καθαρίζουμε εδώ και χρόνια το δίκτυο, αναλαμβάνοντας μάλιστα το κόστος χημικών μετρήσεων σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Μέσα στην καραντίνα, και μάλιστα Μεγάλη Παρασκευή, η εταιρεία ύδρευσης του Βόλου (ΔΕΥΑΜΒ-Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης – Αποχέτευσης Μείζονος Περιοχής Βόλου) απέκοψε την παροχή των σπιτιών μας από την πηγή, συνδέοντάς μας, μέσα από ένα εγκαταλελειμμένο χρόνια, σκουριασμένο, και αμφίβολης ποιότητας δίκτυο, με το νερό της Πορταριάς. Χωρίς καμία ενημέρωση, συζήτηση ή προειδοποίηση προς τους κατοίκους, απέκοψαν το χωριό από την πηγή και την ιστορία του. Οι λόγοι είναι γνωστοί.

Read the rest of this entry

Μαθήματα (μη) επαναπατρισμού

Αναδημοσίευση από popaganda

equador-oikonomakis-daskalakis-1

Μια καφκική ιστορία. Ο Λεωνίδας Οικονομάκης από τους Social Waste και ο φωτογράφος Βαγγέλης Δασκαλάκης είναι αποκλεισμένοι από τις 16 Μάρτη στον Ισημερινό. Θα περίμενε κανείς ότι η Ελληνική Πολιτεία θα τον βοηθούσε. Και όμως όχι.

Από τις 16 Μάρτη που ο Ισημερινός έκλεισε τα σύνορά του, μαζί με τον φωτογράφο Βαγγέλη Δασκαλάκη, βρισκόμαστε αποκλεισμένοι στη χώρα. Από τις 16 Μάρτη το lockdown εδώ είναι από τα πιο αυστηρά στον κόσμο.

Συγκριτικά, το lockdown της Ελλάδας μοιάζει παιδική χαρά: μετά τις 14.00 απαγορεύεται να κυκλοφορεί κανείς στο δρόμο – και δεν προβλέπονται ούτε sms ούτε υπεύθυνες δηλώσεις. Λεωφορεία, τρένα και άλλα μέσα μεταφοράς απαγορεύονται και δε γίνεται να πας από τον ένα νομό στον άλλο χωρίς ειδική άδεια μετακίνησης. Απαγορεύεται να πάει κάποιος από το αντίστοιχο “Ρέθυμνο” στο αντίστοιχο “Ηράκλειο” δηλαδή- τον περιμένουν μπλόκα της αστυνομίας και του στρατού στα σύνορα των νομών.

Τα αυτοκίνητα επιτρέπεται να κυκλοφορούν αναλόγως με τις πινακίδες τους: Δευτέρα κυκλοφορούν όσες πινακίδες τελειώνουν σε 0 και 1, Τρίτη σε 2 και 3 κ.ο.κ. Επίσης το αεροδρόμιο είναι κλειστό: εντελώς κλειστό, μόνο πτήσεις επαναπατρισμού επιτρέπονται και αυτές είναι σπάνιες. Και όλα αυτά επί δυο μήνες ήδη, και συνεχίζουμε. Επειδή εμείς βρισκόμασταν σε μια κοινότητα της Αμαζονίας προσβάσιμη μόνο από το ποτάμι με κανό, από τις 23 Μάρτη που καταφέραμε να βγούμε από την Αμαζονία είμαστε σε επικοινωνία με την Πρεσβεία της Ελλάδος στη Λίμα του Περού (εδώ δεν έχει), για να επαναπατριστούμε.

Τόσο η Πρεσβεία, όσο και το Υπ.Εξ. αδιαφορούν, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι 50 μέρες αργότερα βρισκόμαστε ακόμα στον Ισημερινό. Μας έδωσαν επίσης την ιδέα ότι α) δεν ήξεραν καν τί να κάνουν για να μας επαναπατρίσουν αφού μας έλεγαν να πάρουμε τηλέφωνο την IBERIA και την KLM για να μας βάλουν σε πτήσεις επαναπατρισμού -ενώ οι εταιρείες μας έλεγαν ότι αυτό το κάνουν μόνο οι πρεσβείες, και β) δεν επιθυμούν καν να μας επαναπατρίσουν, για λόγους που γνωρίζουν οι ίδιοι.

Αυτές τις 50 μέρες όμως, ψάξαμε και μάθαμε πολλά  σχετικά με τους (μη) επαναπατρισμούς. Σας τα παραθέτουμε λοιπόν, με την ευχή να μη σας χρειαστούν ποτέ.

Read the rest of this entry

Ποιους και γιατί ενοχλεί η διεθνιστική αλληλεγγύη της Κούβας;

Ένα κείμενο του Νίκου Μόττα από το Ατεχνώς για την «άτιμη κουβανική αλληλεγγύη»

Η ανάδειξη της Κούβας σε χώρα-πρωταγωνίστρια της διεθνιστικής αλληλεγγύης εν μέσω της πανδημίας της COVID-19 φαίνεται πως ενόχλησε αρκετούς.

Οι εικόνες των κουβανών γιατρών και νοσηλευτών στην Ιταλία και σε άλλες χώρες, όπου βρέθηκαν προκειμένου να συνδράμουν στην καταπολέμηση της πανδημίας, ήταν αρκετές για να ερεθίσουν τα αντικομμουνιστικά ένστικτα όσων βγάζουν σπυριά ακούγοντας τις λέξεις «σοσιαλισμός» και «διεθνιστική αλληλεγγύη».

Βάλθηκαν, λοιπόν, να αποδείξουν ότι η αποστολή κουβανικού ιατρικού προσωπικού σε λαούς που το έχουν ανάγκη δεν είναι πράξη αλληλεγγύης, αλλά κίνηση που εξυπηρετεί ιδιοτελείς οικονομικούς σκοπούς της Κούβας.

Τι λένε με λίγα λόγια; Ότι οι κουβανοί γιατροί και νοσηλευτές που συμμετέχουν σε αποστολές στο εξωτερικό δεν εργάζονται «τζάμπα» (μα είναι δυνατόν;) αλλά πληρώνονται (βρε τους άτιμους!) και μάλιστα το συντριπτικό ποσοστό των χρημάτων αυτών πηγαίνει στα κρατικά ταμεία της Κούβας.

Ενόσω το βραβείο Πούλιντζερ για τα σαϊνια αυτά της δημοσιογραφίας βρίσκεται καθ’ οδόν, επιτρέψτε μας να επισημάνουμε ορισμένα πράγματα:

Read the rest of this entry

Διαβάζοντας τους Ανθρωποφύλακες σαν αντίο στον Περικλή Κοροβέση

κοροβεσης

Πέθανε σήμερα ο Περικλής Κοροβέσης. Συγγραφέας και κοινωνικός ακτιβιστής του δημοκρατικού και χειραφετητικού κινήματος. Μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα στην ελλάδα.


Λόγια αποχαιρετισμού θα γράψουν άλλοι και άλλες που τον έζησαν και τον ήξεραν καλύτερα.


Από εμένα, το βιβλίο του Ανθρωποφύλακες, ορόσημο στη μάχη εναντίον της Χούντας, τυπωμένο αρχικά σε 25 πολυγραφημένα αντίτυπα το 1969 στη Γενεύη. Εκεί, ο Κοροβέσης περιγράφει τα βασανιστήρια που υπέστη απ’ τους χουντικούς ασφαλίτες. To βιβλίο σε pdf εδώ.


Αντίο Περικλή!

Θάνατος

Δύσκολες λέξεις έχουν κατακλύσει την ειδησιογραφία και ως εκ τούτου την καθημερινότητά μας εδώ κι ενάμιση μήνα. Ο «θάνατος» και οι «νεκροί» είναι δυο από αυτές που η χριστιανοταλιμπανική μας κοινωνία φοβάται να εκφέρει. Συνήθως ο τόνος επιταχύνει και η ένταση της φωνής χαμηλώνει όταν βγαίνουν από τα χείλη. Σε κάποιες περιπτώσεις βέβαια χαμηλώνει τόσο πολύ που γίνεται σιωπή.

Προσωπικά έχω αποκτήσει μια περίεργη εξοικείωση γύρω από τέτοιες συζητήσεις. Περίεργη για τους άλλους, για εμένα απελευθερωτική. Σημαντικά γεγονότα στην παιδική κυρίως ηλικία μου με φέρανε δίπλα-δίπλα στην εικόνα ενός νεκρού ανθρώπινου σώματος. Και η εικόνα αυτή δε διαγράφεται, κυρίως όταν το σώμα είναι παιδικό.

Πώς μπορεί μια τέτοια εμπειρία να δράσει με τον καιρό απελευθερωτικά;

Σε εμένα η ανάμνηση αυτή λειτουργεί πλέον ως φάρος που ασταμάτητα υπενθυμίζει πόσο εύκολος είναι ο θάνατος. Πόσο εύκολα μπορεί το κουμπί να σβήσει. Και το σημαντικότερο που κατάλαβα αργότερα, πως η ευκολία αυτή είναι  σχεδόν πάντα* αντιστρόφως ανάλογη με την ύψος της κοινωνικής θέσης.

Έτσι εύκολος είσαι θάνατε; Εύκολα θα σε συζητάω λοιπόν κι εγώ.

Read the rest of this entry

Corona Calendar : the Awakening

Distance Socializing Ημέρα 18

 

Και σήμερα δεν είμαι φυσιολογικός.

Όχι ότι ποτέ ήμουν, αλλά η αλήθεια να λέγεται, πλέον νιώθω ότι, όπως και οι περισσότεροι φαντάζομαι, έρχομαι σε μία καθημερινή πάλη και αντίθεση με τη φύση μου, αυτή της κοινωνικοποίησης.

Γιατί όμως από τη 18η μέρα και όχι πιο πριν;

Μάλλον επειδή χτες πέθανε ο Μανώλης Γλέζος. Σχεδόν 100 χρόνια έζησε, και τα έζησε πραγματικά. Μέχρι το μεδούλι ρούφηξε από το κόκκαλο της ζωής. Παράδειγμα για όλους μας ως Άνθρωπος. Αντίο Μανώλη και thanks for the fish.

Μπορεί μετά από 3 μέρες συνεχών βροχών, ο ήλιος και η ζέστη, που με βγάλανε από το σπίτι μαζί με τα υπόλοιπα ανθρώπινα σαλιγκάρια να ήτανε αρκετά για να τονώσουν την ψυχολογία μου και να βρεθώ εδώ που βρίσκομαι και να γράφω.

Για τη χτεσινή μέρα; Ή και για όλες τις υπόλοιπες μέχρι τώρα; Θα έχω όρεξη ξανά αύριο για να το πιάσω απλά από εχτές ή θα είναι μικρές σούμες στη χάση και στη φέξη της απομόνωσης; Αλήθεια τη διαφορά έχει το χτες, με το προχτές και μια τυχαία μέρα από τις προηγούμενες 18;

Θα σας πω εγώ. Καμία. Πάντα η διαφορά είναι στο σήμερα. Και σήμερα κάτι έγραψα μετά από καιρό.

Δε διαφωνώ, σκουριασμένος είμαι αρκετά. Πάω μία βόλτα, να με δει ο ήλιος να ξεσκουριάσω και τα λέμε ξανά, κάποια άλλη στιγμή.

Read the rest of this entry

Επέστρεψα

Πάνε κοντά πέντε χρόνια από την τελευταία δημοσίευση μου εδώ. Κύαν εδώ.

»Εδώ». Ωραίο μέρος αυτό το εδώ.

Το μέρος αυτό δημιουργήθηκε προ δωδεκαετιάς, το 2008, ως το μέσο επικοινωνίας και ελεύθερης διανομής της μουσικής της μπάντας Επισκίασις. Σύντομα εξελίχθηκε στην συλλογική ατζέντα ανάλυσης της πραγματικότητας μας από φίλους του υπογράφοντος.

Ναι, ήμασταν συλλογικότητα γραφιάδων.

Για πέντε και πλέον χρόνια παρουσιάσαμε με καθημερινές αναρτήσεις όλη τη μπόχα της κανονικότητας του καπιταλισμού, αλλά και τις λάμψεις ανθρωπισμού που κατά καιρούς μας κάνανε να χαμογελάμε.

Κάπου στο 2015, η ξενιτιά, η αποστασιοποίηση, το κοινωνικό πάγωμα μετά το δημοψήφισμα του καλοκαιριού πάγωσαν και τα δικά μου άκρα.

Αλλά πέντε χρόνια ήταν πολλά. Η επέλαση του κορωνοΪού με φέρνει ξανά στο πληκτρολόγιο για αρχή.

Περίεργη περίοδος, πρωτοφανής, κρύα και σκοτεινή.

Επιστρέφω για να πω και να πούμε αυτά που νιώθω ότι αξίζουν να γραφτούν. Δεν αλλάξανε οι αξίες μου. Με ενδιαφέρουν οι χτυπημένοι, οι κυνηγημένοι, οι σιωπηλοί, οι μη έχοντες και οι αλήτισσες.

Για αυτούς και αυτές θα διαβάσετε «εδώ». Για αυτές, αυτούς και τα εργαλεία που έχουμε για να φτιάξουμε το εδώ μας καλύτερο για εμάς που σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο κι όχι για τους λίγους.

Μετά από συντονισμένα πρόχειρες συζητήσεις βρέθηκαν και άλλοι δύο συγγραφείς από τα παλιά να συμβάλλουν. Κωδικούς δεν θυμούνται λεν. Θα δείξει…

Πάμε γερά! Σαλούδος κομπανιέρος

 

Πλάνο στο Ζερό – Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία

plano-sto-zero

Έκτακτο Ανακοινωθέν

«Διακόπτουμε κυρίες και κύριοι τη ροή των ειδήσεών μας για να σας μεταδώσουμε μία δυσάρεστη είδηση. Νεκρός βρέθηκε πριν από λίγο, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντώνης Φιλότριμος, έπειτα από την απαγωγή του πριν τρεις ημέρες. Οι πρώτες πληροφορίες που έρχονται αναφέρουν, ότι στο σημείο βρίσκεται αυτή την στιγμή ολόσωμο το κλιμάκιο της αντιτρομοκρατικής, όπως και πλήθος πολιτικά ιστάμενων της συγκυβέρνησης και της αντιπολίτευσης. Η τοποθεσία όπου βρέθηκε η σωρός του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει αποκλειστεί σε απόσταση 5 χιλιομέτρων, απαγορεύοντας την είσοδο στον τύπο. Το μικρόφωνο θα δώσουμε τώρα στον αστυνομικό μας συντάκτη που βρίσκεται στο χωριό Μούχα στο νομό Καρδίτσας, κοντά στο σπήλαιο όπου βρέθηκε εγκαταλελειμμένη η σωρός του κ. Φιλότριμου, για να μας μεταφέρει τις τελευταίες εξελίξεις. Πάνο Μόγκολε μας ακούς;»

«Καλησπέρα σας και από μένα. Δυστυχώς όπως καταλαβαίνετε οι πληροφορίες μας αυτήν τη στιγμή είναι περιορισμένες, μιας και η πρωτοφανής ιδιαιτερότητα της κατάστασης για την μεταπολιτευτική Ελλάδα, με την απαγωγή και εν τέλει δολοφονία του κ. Φιλότριμου, έχει σημάνει συναγερμό ως προς τη διάθεση αυτών. Αυτό που φαίνεται να είναι σίγουρο αυτήν την στιγμή είναι ότι ο κ. Φιλότριμος πυροβολήθηκε πάνω από μία φορά, σχεδόν εξ’ επαφής, στο στήθος και ο θάνατός του ήταν ακαριαίος. Οι αρχές πιθανολογούν ότι η δολοφονία του κ. Φιλότριμου συνέβη κατά την πρώτη ημέρα της απαγωγής του. Για μεγαλύτερη ακρίβεια αναμένουμε το πόρισμα του ιατροδικαστή, αν και για αυτήν την συγκεκριμένη υπόθεση, οι πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις που προκαλεί ήδη από την στιγμή που βρισκόταν στο στάδιο της απαγωγής νομίζω ξεπερνούν αυτό κάθ’ αυτό το αστυνομικό ρεπορτάζ. Πάντως οι αρχές δεν έχουν προχωρήσει σε καμία σύλληψη μέχρι τη στιγμή που μιλάμε και φαίνονται να βρίσκονται στο σκοτάδι ως προς το τι έχει συμβεί ακριβώς για να οδηγηθούμε σε αυτήν την απαγωγή-δολοφονία. Οι εξελίξεις τρέχουν γρήγορα δημιουργώντας περισσότερα ερωτήματα απ’ ότι η ελληνική αστυνομία μπορεί να απαντήσει. Παρόλ’ αυτά για οποιαδήποτε νέα πληροφορία θα ζητήσουμε ξανά το μικρόφωνο. Ο λόγος πάλι σε σένα Νίκο.»

Read the rest of this entry

Θεσσαλονίκη – Istanbul με μια στάση Manchester

Χθες, η κυριακάτικη Μακεδονία δημοσίευσε γεμάτη χαρά και περιφάνεια τα αποτελέσματα του αρχιτεκτονικού διαγωνισμού για το νέο τοπόσημο της Θεσσαλονίκης. Το όνομα αυτού «Ξενοφόρα». Το νέο σούπερ, μέγκα, ουάου πρότζεκ φιλοδοξεί, λέει, να αναδείξει τον πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της πόλης μέσα από δραστηριότητες κατανάλωσης κουλτρούρας και κουλτούρας κατανάλωσης. Η αλήθεια είναι ότι η ιδέα των προοδευτικών ελίτ της πόλης (είδες πως μπορεί να σε κάνει να φαίνεσαι ο Άνθιμος κι ο Ζορρό;) είναι copy-paste της ίδια παλιάς, φθαρμένης λογικής μάρκετινγκ των πόλεων σαν προϊόντα. Τόσο παλιά και φαθρμένη που δεν αξίζει καν να της κάνεις κρτική γι αυτό. Ξενοφόρα, λοιπόν, και city branding για μια Θεσσαλονίκη της προόδου, της ανάπτυξης και του πολυπολιτισμού. Ποιός νοιάζεται για τους μετανάστες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης; Εξάλλου είναι βέβαιο ότι στο έργο που θα πάρει κάποιος απ’ τους γνωστούς – πασίγνωστους νεκροθάφτες των πόλεων θα δουλέψουν μετανάστες.Ίσως θάψουμε και μερικούς στα θεμέλια για να στεργιώσει το έργο όπως κάναμε με τους Ολυμπιακούς. Ποιός δίνει δεκάρα για τους άστεγους και τα πρεζάκια; Μόνο τους παρακαλούμε να μην πλησιάζουν την Ξενοφόρα. Μπορεί να τους δουν οι τουρίστες και να τρομάξουν. Στην τελική ας κάνουν μια φιέστα, ας γίνουν λίγο δημιουργικοί και χίπστερ. Τότε, μπορεί να γίνουν φίλοι μας. Σε μια χώρα που οι επιχειρήσεις κράτησης μεταναστών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης έχουν το όνομα «Ξένιος Δίας» και οι αντίστοιχες επιχειρήσείς για τους τοξικομανείς το όνομα «Θέτις», το όνομα «Ξενοφόρα» είναι σχεδόν εύηχο. Ποιόν νοιάζει το νερό και οι υποδομές της πόλης. Ωπ! συγνώμη γι αυτά θα κάνουμε δημοψήφισμα. Τί άλλο να κάναμε δηλαδή; Οι Δήμοι δεν έχουν λεφτά γι αυτά. Πρέπει να μπουν στο χάρτη.

Read the rest of this entry

Εγχειρίδιο του Καλού ΚΝιτη (β’ έκδοση)

Όπως όλες ξέρουμε κάπου στο καλοκαίρι του ’77 ο Οδηγητής κυκλοφορούσε το τευχίδιο με τον (ευρηματικό ομολογουμένως) τίτλο: Για την αγωνιστική ταξική πατριωτική διαπαιδαγώγηση της νεολαίας. Ναι συντρόφισσα αυτό που εσύ κι οι αναθεωρήτριες φίλες σου μάθατε να λέτε «εγχειρίδιο του καλού ΚΝιτη».  Περισσότερα αν θέλεις μπορείς να βρείς εδώ κι ολόκληρο το κείμενο εδώ (όχι προφανώς δε το διάβασα ποτέ ολόκληρο).Για κάποιο λόγο θέλω επίσης να μοιραστώ μαζί σου την άχρηστη (για σένα) πληροφορία ότι ο καλός μου πατέρας με μάλωνε όταν αναφερόμουν απαξιωτικά στο έπος αυτό του Φαράκου. Πάρε κι εικονίτσα για να έχεις πλήρη γνώση.

ΚΝΕ1 Read the rest of this entry

Γράμμα από το Μάντσεστερ

man1

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,

Σου γράφω από το Μάντσεστερ όπου ο Μαρξ κι ο Ένγκελς συναντιόνταν στη βιβλιοθήκη για να γράψουν τα κείμενα τους και στα pubs για να πιούνε τις μπύρες τους (γουάουυυυ)!!! Παρακολουθώ εδώ και καιρό αυτό το φασούλι που έχεις ανοίξει με τα γράμματα αναγνωστών από το εξωτερικό, τόσο καιρό που το φασούλι έγινε φασολάδα. Να σου πω την αλήθεια Πιτσιρίκο, δε μου αρέσει η φασολάδα, το αγαπημένο μου φαγητό είναι τα γιαπράκια. Γιαπράκια Πιτσιρίκο λέμε στην Κοζάνη τους λαχανοντολμάδες. Φοβάμαι οτι θα μου πεις «άσχετοι οι λαχανοντολμάδες τί θες και με κουράζεις;» αλλά νομίζω είναι το ίδιο σχετικοί με το πώς περνάω στο Μάντσεστερ.

Read the rest of this entry

O δύστροπος βραστήρας, το νεοφιλελεύθερο ψυγείο και το πλεϊστεϊσιο

Χθες παρακολούθησα μια καταπληκτική παρουσίαση. Τουλάχιστον δεν ήταν μια βαρετή δημόσια προσπάθεια αυτοϊκανοποίησης. Η παρουσίαση λοιπόν, είχε θέμα ένα δύστροπο βραστήρα. Βίνδεον στο γιουτούμπ δε βρήκα, φωτογραφία δεν έχω, οπότε βάλτε λίγη φαντασία. Ο βραστήρας αυτός που μαζευτήκανε επιστήμονες (ώ θεοί!!) να τον εφτιάξουνε θέλει να βοηθήσει στη μείωση της κατανάλωσης ενέργιας  με την εξής ιδιαιτερότητα: όταν βάλεις το νερό που θέλεις να ζετάνεις, το ζυγίζει και σε ρωτάει πόσες κούπες τσαϊ θέλεις να φτιάξεις (αγγλίδες συντρόφισσα, όλα σε τσαϊ τα μετράνε). Αν είσαι κακό κορίτσι και έβαλες να ζεστάνεις παραπάνω νερό από τις κούπες που θέλεις, αν δηλαδή δε νοιάζεσαι για τον πλανήτη που καταστρέφεται βρωμιάρα, ο βραστήρας δε σου ζεσταίνει το νερό αν πρώτα δε γυρίσεις αρκετές φορές ένα μαντζαφλάρι σα μανιβέλα που έχει προσαρμοσμένο ο βραστήρας. Το πρότζεκτ το συλλάβανε σου λέει πληροφορικάριοι και ψυχολόγοι, οι τελευταίοι δε έιναι αυτοί που σκέφτηκαν ότι πρέπει ο βραστήρας να σε τιμωρεί για να μάθεις παλιόπαιδο. Και μάντεψε σε ποιούς άρεσε αυτή η μαγική ιδέα; Μπράβο στην αγγλική κυβέρνηση που έδωκε και τον παρά για να γίνει η έρευνα. Και για να σε δώσω και ινσαϊντ ίνφο, τους άρεσαν και τα αποτελέσματα. Δύστροποι βραστήρες, κακομαθημένα πλυντήρια και θυμωμένες ντουζιέρες θα καταλάβουν τα σπίτια μας συντρόφισσα.

Read the rest of this entry

Δέκα κορυφαίοι μύθοι σχετικά με την ισραηλινή επίθεση στη Γάζα (+video)

Πηγή κειμένου : La Scapigliata μέσω Παραλληλογράφου

1. Τα ισραηλινά γεράκια παρουσιάζουν τους εαυτούς τους, σαν να έχουν εμπλακεί σε μια “ειρηνευτική διαδικασία”, στην οποία η Χαμάς αρνείται να συμμετάσχει. Στην πραγματικότητα το Ισραήλ έχει αρνηθεί να σταματήσει τον εποικισμό και την κλοπή παλαιστινιακής γης για όσον καιρό χρειάζεται, έτσι ώστε να γίνει οποιαδήποτε παραγωγική διαπραγμάτευση. Το Τελ Αβίβ ανακοινώνει τακτικά μονομερώς καινούριο εποικισμό στην παλαιστινιακή Δυτική Όχθη. Δεν υπάρχει ειρηνευτική διαδικασία. Πρόκειται για Ισραηλινή και Αμερικανική απάτη. Το να μιλάς για ειρηνευτική διαδικασία δίνει κάλυψη στους Ισραηλίτες εθνικιστές, οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να αρπάξουν όλα όσα έχουν οι Παλαιστίνιοι και να τους μετατρέψουν (πάλι) σε πένητες πρόσφυγες .

2. Πράξεις σαν την επίθεση στη Γάζα, δεν πετυχαίνουν κάποιον αληθινό μακροχρόνιο στρατηγικό σκοπό. Εξαπολύονται, έτσι ώστε οι Ισραηλίτες να είναι οι πρώτοι που θα εκμεταλλευτούν σημαντικούς πόρους. Το να κουνάς απειλητικά σπαθιά προς τους Παλαιστίνιους δημιουργεί μία πρόφαση για περαιτέρω κλοπή γαιών και εποικισμό σε παλαιστινιακή γη. Η μιλιταριστική δράση εναντίον των ανθρώπων της Γάζας είναι μια τακτική αντιπερισπασμού : ο αληθινός στόχος είναι το Μεγάλο Ισραήλ, μία επιβεβαίωση της ισραηλινής κυριαρχίας πάνω σε όλες τις περιοχές, οι οποίες κάποτε περιλαμβάνονταν στο Βρετανικό Προτεκτοράτο της Παλαιστίνης.

3. Τα ισραηλινά γεράκια παρουσιάζουν τον επιθετικό τους πόλεμο σαν “αυτοάμυνα”. Αλλά ο αρχιραββίνος του Ηνωμένου Βασιλείου παραδέχτηκε μπροστά στην κάμερα ότι η επίθεση στη Γάζα “είχε κάτι να κάνει με το Ιράν“.

4. Τα γεράκια του Ισραήλ δαιμονοποιούν τους Παλαιστίνιους της Γάζας σαν “κακούς γείτονες”, οι οποίοι δεν αποδέχονται το Ισραήλ. Αλλά το 40% των κατοίκων της Γάζας είναι πρόσφυγες, που κατά κύριο λόγο μένουν σε προσφυγικές κατασκηνώσεις,  από οικογένειες της Παλαιστίνης προ του 1948, που ζουν εκεί για χιλιετίες.

Εκδιώχθηκαν από αυτό που τώρα είναι το Ισραήλ στην σιωνιστική εθνοκάθαρση του 1948. Τώρα ισραηλίτες μένουν στα σπίτια τους και καλλιεργούν τη γη τους, και ποτέ δεν πλήρωσαν καμία αποζημίωση για τα εγκλήματα που διέπραξαν προς αυτούς.. [pdf] ” Η αποτυχία του Ισραήλ στο να αποζημιώσει τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες εδώ και έξι δεκαετίες είναι σφοδρή παραβίαση του διεθνούς δικαίου.”  Το Ισραήλ δεν αποδέχεται το δικαίωμα ύπαρξης στην Παλαιστίνη, αν και απαιτεί συνεχώς όλοι, ακόμα και οι εκτοπισμένοι και κατεχόμενοι Παλαιστίνιοι να αναγνωρίσουν το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ.

Read the rest of this entry

Διάλογοι κρίσης για λειτουργικά αναλφάβητους

Του Πέτρου Αργυρίου από το προσωπικό του blog agriazwa

(Προειδοποίηση: Αυτό το κείμενο είναι γραμμένο για εκείνους ακριβώς που δε θα το διάβαζαν έτσι και αλλιώς ποτέ. Για αυτούς που πέρα βρέχει, για αυτούς που δεν χαμπαριάζουν ότι ο καιρός χτυπά την πόρτα τους με το πίσω μέρος του δρεπανιού που έχει χαραγμένο πάνω του με ΜΕΓΑΛΑ ΠΑΧΥΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ. Για τους ακόμη βαθιά νυχτωμένους που μας καταδικάζουν όλους σε πνιγερά σκοτάδια. Όπως έκανε μια παλιά φίλη, τυπώστε το και τρίψτε το τους στη μούρη)

Γαμιέται η κόρη σου.  Οκ, τώρα που σου τράβηξα την προσοχή επέτρεψε μου να διορθώσω πριν μου τραβήξεις κανά μπουνίδι.

Δεν γαμιέται η κόρη σου αν και δεν βρίσκεις πως αυτό είναι κάπως αφύσικο μετά από κάποια ηλικία;

Οκ, δε γαμιέται η κόρη σου. Γαμιέται η χώρα σου. Που σημαίνει εκατομμύρια κόρες, γιοί, αδερφοί, αδερφές και παλληκάρια, παππούδες, γιαγιάδες. Ησύχασες τώρα;

Καλό και άγιο το γαμήσι, δε λέω, αρκεί να γίνεται με την ελεύθερη βούληση δύο ή και περισσοτέρων ανθρώπων. Όταν η βούληση παραβιάζεται, τότε μιλάμε για βιασμό.

Δεν έχω βιαστεί και αποστρέφομαι το βιασμό μέχρι το βαθύ πυρήνα της ψυχής μου αλλά θα μιλήσω για αυτό επειδή ακριβώς συμβαίνει. Συμβαίνει και σε άτομα αλλά και σε χώρες ολάκερες.

Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: