Αρχεία Ιστολογίου

Προβληματισμοί πάνω στην “άμεση δημοκρατία”

Γράφει ο Βαγγέλης Χριστοδούλου από Autonomy against Barbarism

Το «κίνημα των αγανακτισμένων» είναι κάτι πρωτόγνωρο για τα Ελληνικά και όχι μόνο δεδομένα. Μία σύνθεση ανθρώπων, χωρίς κομματικές ταυτότητες, επισφαλών, διανοητών, ανέργων, μεταναστών κλπ, που έχουν ένα κοινό εχθρό: το μνημόνιο. Κύριο χαρακτηριστικό του κινήματος, αν και ο όρος είναι καθαυτός ακατάλληλος, είναι οι συνελεύσεις. Οι συνελεύσεις εμφανίζονται για πρώτη φορά με αυτόν τον τρόπο. Αφορούν τους πάντες και δεν περιορίζονται εντός των πανεπιστημίων ή των συνδικαλιστικών κύκλων, όπως συνέβαινε στο παρελθόν σε άλλα κινήματα.

Η αλήθεια είναι πως ένα «συνελευσιακό καθεστώς» από μόνο του δεν μπορεί να λύσει τίποτε. Η προσφορά του έγκειται στο ότι μπορεί να θέσει έναν στόχο, ώστε οι άνθρωποι να μην πέφτουν σε σύγχυση και να γνωρίζουν πια πρέπει να είναι τα πραγματικά και ουσιαστικά αιτήματά τους. Δεν φτάνει μόνο το να αποφασίζει κανείς τι είναι αυτό που πρέπει να γίνει, αλλά χρειάζεται να παρθούν αποφάσεις σχετικά με το πώς θα γίνει κάτι καθώς και το πότε. Οι συνελεύσεις περιορίζονται στο πρώτο ερώτημα και αρκετές φορές, όχι πάντα, στο δεύτερο. Το τρίτο ερώτημα δηλαδή το πότε θα τεθούν σε εφαρμογή αυτά που έχουν αποφασιστεί δεν απαντάται σχεδόν ποτέ. Θα πρέπει το ζήτημα της «άμεσης δημοκρατίας» καθ΄αυτό δεν έχει βγει προς τα έξω, ως κύριο αίτημα του κινήματος. Παρόλα αυτά όμως, μας δίνει ένα νέο πεδίο πειραματισμού πάνω στο οποίο πρέπει να σταθούμε.

Read the rest of this entry

Επίθεση των ΜΑΤ στην πλατεία Συντάγματος με χημικά την ώρα του … χορού! [video]

Δημοκρατία: Να πάρουμε πίσω τις λέξεις..

Δώδεκα μέρες πριν όταν διάβασα το μανιφέστο φάντασμα της Puerta del Sol, μου άρεσε ιδιαίτερα η διατύπωση για την επανάκτηση και επανανοηματοδότηση των κατεσχεμένων από την εξουσία λέξεων. Μετά από 8 ημέρες κινητοποιήσεων στις πλατείες της Ελλάδας, οι περιγραφές παραμένουν -σε διαφορετικούς βαθμούς εσκεμμένα- αποσπασματικές και φαντασιακές, ίσως και λόγω του ίδιου του χαρακτήρα της δράσης. Με την εικόνα των «δύο πλατειών Συντάγματος» να δίνει και να παίρνει, με την καθάρα εθνικιστικού χαρακτήρα συγκέντρωση στα προπύλαια από «ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών» (sic) υπό την ηγετική παρουσία του Μ.Θ. να σημειώνει μεγάλη επιτυχία, νομίζω πως η ουσία τους παραμένει στην προσπάθεια επανανοηματοδότησης των λέξεων. Στο κέντρο αυτών των κινητοποιήσεων στις πλατείες της Ισπανίας, της Ελλάδας και της Ευρώπης τέθηκε από την αρχή -με διάφορους χαρακτηρισμούς να τη συνοδεύουν- μια λέξη, η Δημοκρατία. Αποφεύγωντας είτε να αποθεώσουμε τις κινητοποιήσεις είτε να τις απορρίψουμε, αξίζει -νομίζω- να προσπαθήσουμε να συζητήσουμε για τη Δημοκρατία, όχι γιατί μας αρέσει να αναλύουμε ή να θεωρητικολογούμε αλλλά γιατί εκεί μπορεί να διαμορφωθεί και ο χαρακτήρας και το -στην παρούσα φάση απροσδιόριστο- μέλλον των κινητοποιήσεων.

Read the rest of this entry