Αρχεία Ιστολογίου

Αμερικανικά παν/μια: τα χρέη, η κερδοσκοπία και το φοιτητικό κίνημα στα πλαίσια των εθνικών κινητοποίησεων στις ΗΠΑ

Πόση πλύση εγκεφάλου δεν έχει γίνει στη γενιά των 20+ οτι θα το «πληρώσει ακριβά» στην αγορά εργασίας εαν δεν έχει ενα χαρτί στα χέρια της, αλλά κανείς δεν την προειδοποίησε πως όταν θα το αποκτήσει, θα το πληρώσει πολύ ακριβότερα στη ζωή της. Για πρώτη φορά στην Αμερική το χρέος των δανείων για την αποπληρωμή διδάκτρων έφτασε στα $829 δις, ξεπερνώντας αυτό των πιστωτικών καρτών ($826,5 δις).

Πως έφτασε η κατάσταση όμως μέχρι εδώ; Μια σύντομη (για να μη στα ζαλίσω)  ιστορική αναδρομή:

1965: ο πρόεδρος Lyndon Johnson υπογράφει νομοθεσία στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (Higher Education Act – HEA) στα πλαίσια του λεγόμενου «Great Society» ενος πακέτου μεταρρυθμίσεων που αποσκοπούσαν στη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων. Έτσι αυξήθηκαν τα χρήματα που χορηγούνται στα παν/μια απο ομοσπονδιακούς πόρους, δημιουργήθηκαν υποτροφίες και δόθηκαν χαμηλότοκα δάνεια στους φοιτητές.

1978: αφού βγήκαν στη φόρα μερικές περιπτώσεις γιατρών και δικηγόρων των οποίων τα φοιτητικά χρέη διαγράφτηκαν κατόπιν κύρηξης πτώχευσης, αμέσως μετά την αποφοίτηση τους, πέρασε νομοσχέδιο όπου καθιστούσε αδύνατη τη «απαλλαγή» για 5 χρόνια μετά την καταβολή της πρώτης δόσης. Να σημειωθεί σε αυτό το σημείο, οτι το ποσοστό απαλλαγής χρεών εκείνη την περίοδο ήταν λιγότερο απο 1%.

1990: τα 5 χρόνια, που ήταν αδύνατη η απαλλαγή χρεών, έγιναν 7

1998: το Κονγκρέσο περιόρισε κυριολεκτικά τη δυνατότητα διαγραφής των φοιτητικών δανείων σε περίπτωση κύρηξης πτώχευσης. Ο ίδιος κανονισμός ισχύει και για το χρέος απο εγκληματικές πράξεις (πχ. διαπράτεις ενα έγκλημα και σου ασκούν μήνυση) και απάτη. Τα δάνεια για την εκπαίδευση είναι τα μόνα που έχουν αυτού του είδους ρήτρα «μη-διαφυγής»

2005: μεταρρυθμίσεις στον Κώδικα Χρεωκοπίας (Bankruptcy Code) προωθούν την ίδια «προστασία» και στους ιδιωτικούς φορείς φοιτητικών δανείων. Τώρα όλα τα φοιτητικά δάνεια, κυβερνητικά και ιδιωτικά, είναι σχεδόν αδύνατον να παραγραφτούν.

Για τη συνέχεια του άρθρου πατήστε στο  Read the rest of this entry

Μανούλα θα φύγω, μην κλάψεις για μένα…

Ολοένα και περισσότεροι νέοι Έλληνες σκέφτονται -ή το έχουν αποφασίσει ήδη- να εγκαταλείψουν τη χώρα τους για ένα καλύτερο μέλλον. Οι νέοι φεύγουν απογοητευμένοι από την αδιαφάνεια στα δημόσια πράγματα της χώρας, τη διαπλοκή και τη διαφθορά σε πολιτικό επίπεδο.

Το δημόσιο χρέος της χώρας που ξεπερνά κατά πολύ το ετήσιο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν υποδεικνύει τα χρόνια λιτότητας που έρχονται και δεν είναι λίγοι οι νέοι Έλληνες που δεν βλέπουν φως στο βάθος του τούνελ. Αποφασίζουν λοιπόν να αποχωρήσουν από τη χώρα.  Απογοητευμένοι από το μέλλον που υπόσχεται η χώρα τους, νιώθουν ότι οι πόρτες της αγοράς εργασίας κλείνουν.

“Αν αναζητάς ποιότητα ζωής, δεν μπορείς να τη βρεις εδώ. Κάποτε ήταν απλά πολύ δύσκολο. Τώρα είναι αδύνατο”. Δηλώσεις φοιτητών. Οι άνθρωποι με πτυχία Πανεπιστημίου και μεταπτυχιακές σπουδές αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο πρόβλημα καθώς τελείωσαν αργά τις σπουδές τους και στην πραγματικότητα δεν μπήκαν ποτέ στην αγορά εργασίας οπότε τώρα πρόκειται για την πλειοψηφία των νέων που αποφασίζουν να φύγουν.

Συγκρίνοντας την τωρινή κατάσταση με τα φαινόμενα μαζικής μετανάστευσης Ελλήνων σε ΗΠΑ, Αυστραλία, Γερμανία, τότε ήταν μια μετανάστευση ανειδίκευτων, τώρα πρόκειται για μια μετανάστευση νέων επιστημόνων με ακαδημαϊκή μόρφωση. Μετά την άνθηση της δεκαετίας του ’80 και εκείνης του ’90, δημιουργήθηκε κίνημα παλιννόστησης στη χώρα που κορυφώθηκε με την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Τώρα όμως η ύφεση συνεχίζεται, η λιτότητα το ίδιο, η ανεργία είναι προ των πυλών και το κλίμα αντιστράφηκε. Η επιλογή της αποχώρησης από την πατρίδα αποτελεί σοβαρό ενδεχόμενο.

Πηγή : Πατρινάκι

Αρέσει σε %d bloggers: