Αρχεία Ιστολογίου

Τελευταίες εξελίξεις στην υλοποίηση της συμφωνίας κυβέρνησης – απεργών πείνας

Οπως είναι γνωστό, την Τετάρτη 9 Μαρτίου, έγινε συμφωνία ανάμεσα σε 4 υπουργούς της κυβέρνησης και αντιπροσωπεία των 300 απεργών πείνας. Η συμφωνία αυτή περιλάμβανε τρία σημεία:

  1. Σε κάθε απεργό πείνας θα δοθεί το καθεστώς «ανοχής» («αναβολή απομάκρυνσης») επ’ αόριστον. Το καθεστώς αυτό θα συνοδεύεται και από άδεια εργασίας.
  2. Θα δοθεί η δυνατότητα στους απεργούς πείνας να ταξιδεύουν στις πατρίδες τους.
  3. Η 12ετία για την απόκτηση άδειας παραμονής «για εξαιρετικούς λόγους» θα γίνει 8ετία.

Οι υπουργοί της κυβέρνησης, όχι μόνο δεν έδωσαν στους απεργούς πείνας κάποιο έγγραφο με το περιεχόμενο της συμφωνίας, υπογεγραμμένο από τους ίδιους, όχι μόνο δεν δεσμεύτηκαν δημόσια με δηλώσεις τους γι’ αυτή τη συμφωνία, αλλά αντίθετα εμφανίζονται πιο ρατσιστές από την ακροδεξιά και τη δεξιά, διαψεύδοντας την ίδια την ύπαρξη της συμφωνίας και υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση το μόνο που έδωσε στους απεργούς πείνας είναι αυτό που τους πρότεινε από την αρχή, δηλαδή το εξάμηνο καθεστώς «ανοχής».

Ανεξάρτητα από τις δηλώσεις των υπουργών, σημασία αυτή τη στιγμή έχει να δούμε πώς εξελίσσεται η διαδικασία υλοποίησης της συμφωνίας και τι πρέπει να γίνει ώστε αυτή η συμφωνία να εξασφαλιστεί, πριν οι απεργοί πείνας εγκαταλείψουν το κτίριο «Υπατία» και φύγουν για τους τόπους διαμονής τους. Γιατί αν οι απεργοί πείνας φύγουν, τότε δεν θα υπάρχει κανένας παράγοντας άσκησης πίεσης πάνω στην κυβέρνηση.

Read the rest of this entry

«Λαθραίοι» στη Ζωή…

«ΕΑΝ δεν τους πνίξουμε στο Αιγαίο. ΕΑΝ δεν τους δολοφονήσουμε στα σύνορα.  ΕΑΝ δεν τους τσουβαλιάσουμε για πίσω, από εκεί που με τη σημαία του ΝΑΤΟ συμμετέχουμε στις δυνάμεις κατοχής.  ΕΑΝ δεν τους στοιβάξουμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. ΕΑΝ δεν τους βασανίσουμε στα κάθε λογής κρατητήρια-φυλακές. ΕΑΝ δεν τους εξευτελίσουμε μέχρι εξόντωσης…

Τότε μπορούμε να τους βάλουμε να χτίζουν τα σπίτια μας, τις εκκλησίες, τα σχολεία μας, τους δρόμους μας, τις Ολυμπιάδες μας… Να φυλάνε τους γέρους και τα παιδιά μας, να μαζεύουν τα σκουπίδια μας, να καλλιεργούν τα χωράφια μας. Να σκοτώνονται στα γιαπιά, στις σκαλωσιές, στα υπουργεία… Και δεν είναι καν υποχρεωτικό να τους δώσουμε και αυτό το ξεροκόμματο. Μπορούμε απλά, να τους καταγγείλουμε! Γιατί-ω τι κακούργημα!- δεν έχουν χαρτιά, δεν έχουν δικαιώματα. Δεν έχουν δικαίωμα στην ύπαρξη. Ποινικοποιούμε την ίδια τη ζωή!» [ stekichania.gr ]

«Κι όμως, στην συντριπτική πλειονότητά τους δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Στην προκειμένη περίπτωση, δικαίωμα γι’ αυτούς θεωρείται η δική μας υποχρέωση να τους ασφαλίζουμε. Δεν το κάνουμε παρότι μας υποχρεώνουν οι νόμοι, ενώ και το ίδιο το κράτος δεν μας ελέγχει γιατί δεν τηρούμε τους νόμους. Παρότι εργάζονται για πολλά χρόνια, δεν μπορούν – όχι με δική τους ευθύνη – να συγκεντρώσουν τα ένσημα που πιστοποιούν ότι εργάζονται και κατά συνέπεια δεν μπορούν ν’ αποκτήσουν αδεια παραμονής. Άρα, σύμφωνα με την λογική του νόμου δεν υπάρχουν. Η δική μας λογική το ίδιο λέει;» [ syspeirosi.wordpress.com]

Read the rest of this entry

Πέντε με δέκα χρόνια εργάζονται στην Ελλάδα οι περισσότεροι από τους 250 μετανάστες που βρίσκονται στη Νομική : » Δώστε μας χαρτιά για να φύγουμε»!!

«Είμαστε αποφασισμένοι να ζήσουμε νόμιμοι ή να πεθάνουμε. Η αδικία μάς ώθησε ν’ αγωνισθούμε» απαντούν νεαροί Αραβες, απεργοί πείνας. Ολοι τους συμφωνούν ότι μόλις πάρουν χαρτιά στα χέρια τους θα εγκαταλείψουν τη χώρα. Ο 27χρονος Αμπντούλ απ’ το Μαρόκο είναι μάγειρας σε εστιατόριο της Γλυφάδας. Εργάζεται στη χώρα μας επτά χρόνια. Πιστεύει ότι «θα συνεχίσουμε μέχρι τέλους».

Λέει ότι υπέβαλε δικαιολογητικά το 2005 περιμένοντας τη νομιμοποίησή του: «Πλήρωσα 1.500 ευρώ για ένσημα και έπειτα από τρία χρόνια πήρα απορριπτική απάντηση. Δεν είχα αποδεικτικά στοιχεία πως βρίσκομαι στην Ελλάδα από το 2004. Πού να τα βρω;».

«Γι’ αυτό είμαστε αποφασισμένοι. Φθάνει η εκμετάλλευση τόσων χρόνων. Δουλέψαμε πέντε με δέκα χρόνια. Πληρώνουμε ενοίκια, ένσημα. Δεν μπορούμε ούτε να ταξιδέψουμε».

Ελπίζει ότι με την ενέργειά τους «θα πιέσουμε λίγο. Είναι σκληρός αγώνας. Θα συνεχίσουμε μέχρι να δοθεί άδεια παραμονής. Μιλάμε πέντε γλώσσες ο καθένας. Κι είμαστε θυμωμένοι από τις επιθέσεις των ακροδεξιών».

Ο 28χρονος Μαροκινός Αχμέτ Μανκόρ ήρθε στην Ελλάδα το 2005: «Πούλησε ο πατέρας μου ένα σπίτι. Πήγα αεροπορικώς στην Τουρκία κι από εκεί, πέρασα με βάρκα. Πληρώνοντας 3.000 ευρώ. Απ’ την Αθήνα κατέβηκα στην Κρήτη επειδή υπήρχε δουλειά. Δούλευα σε καΐκι, οικοδομές, στα σφαγεία, σερβιτόρος σε καφετέρια, τώρα είμαι μαραγκός».

Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: