Αρχεία Ιστολογίου

Στο «κόκκινο» παραμένει η Λιβύη | Αμερικανικά αεροπλανοφόρα προσεγγίζουν τη χώρα [ενημέρωση]

Κλιμακώνεται η ένταση στη Λιβύη με τη διεθνή κοινότητα να αντιδρά στη στάση που κρατά ο Μουαμάρ Καντάφι κατά των διαδηλωτών και να του επιβάλει κυρώσεις. Ωστόσο ο ίδιος σε συνεντεύξεις του δηλώνει πως ο λαός τον αγαπά και είναι μαζί του. Για «παραλήρημα» κάνουν λόγο οι ΗΠΑ, την ώρα που οι μάχες μεταξύ των υποστηρικτών του και των αντικαθεστωτικών συνεχίζονται. Πληροφορίες κάνουν λόγο και για ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων στα σύνορα με την Τυνησία. Παράλληλα οι ΗΠΑ αναπτύσσουν τις ναυτικές και αεροπορικές τους δυνάμεις πιο κοντά στη Λιβύη αφήνοντας όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, ενώ η Ε.Ε. συγκαλεί Έκτακτη Σύνοδο Κορυφής με θέμα τη Λιβύη στις 11 Μαρτίου.

Τα στρατεύματα του Καντάφι προσπαθούν να μπουν στην Ζαουίγια, που ελέγχεται από αντικαθεστωτικούς, σύμφωνα με το BBC, που επικαλείται αυτόπτη μάρτυρα, η οποία άκουσε εκρήξεις και πυροβολισμούς.

Στη Μιζουράτα οι μάχες συνεχίζονται, ενώ ο λιβυκός στρατός επιτίθεται γύρω από της περιοχές του αεροδρομίου, σύμφωνα με τη δημοσιογράφο Λάρα Σετρακιάν, του δικτύου ABC.

Οι διαδηλωτές στη Βεγγάζη έχουν αρχίσει στρατιωτική εκπαίδευση για να υπερασπιστούν την πόλη από τις δυνάμεις που πρόσκεινται στον Καντάφι, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες. Επίσης αυτόπτες μάρτυρες σε απόσταση περίπου 25 χλμ. νότια της Τρίπολης είπαν ότι άρματα μάχης και πληρώματα αντιαεροπορικών αναπτύσσονται σε όλες τις μεγάλες διασταυρώσεις.

Read the rest of this entry

Αμερικανικά παν/μια: τα χρέη, η κερδοσκοπία και το φοιτητικό κίνημα στα πλαίσια των εθνικών κινητοποίησεων στις ΗΠΑ

Πόση πλύση εγκεφάλου δεν έχει γίνει στη γενιά των 20+ οτι θα το «πληρώσει ακριβά» στην αγορά εργασίας εαν δεν έχει ενα χαρτί στα χέρια της, αλλά κανείς δεν την προειδοποίησε πως όταν θα το αποκτήσει, θα το πληρώσει πολύ ακριβότερα στη ζωή της. Για πρώτη φορά στην Αμερική το χρέος των δανείων για την αποπληρωμή διδάκτρων έφτασε στα $829 δις, ξεπερνώντας αυτό των πιστωτικών καρτών ($826,5 δις).

Πως έφτασε η κατάσταση όμως μέχρι εδώ; Μια σύντομη (για να μη στα ζαλίσω)  ιστορική αναδρομή:

1965: ο πρόεδρος Lyndon Johnson υπογράφει νομοθεσία στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (Higher Education Act – HEA) στα πλαίσια του λεγόμενου «Great Society» ενος πακέτου μεταρρυθμίσεων που αποσκοπούσαν στη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων. Έτσι αυξήθηκαν τα χρήματα που χορηγούνται στα παν/μια απο ομοσπονδιακούς πόρους, δημιουργήθηκαν υποτροφίες και δόθηκαν χαμηλότοκα δάνεια στους φοιτητές.

1978: αφού βγήκαν στη φόρα μερικές περιπτώσεις γιατρών και δικηγόρων των οποίων τα φοιτητικά χρέη διαγράφτηκαν κατόπιν κύρηξης πτώχευσης, αμέσως μετά την αποφοίτηση τους, πέρασε νομοσχέδιο όπου καθιστούσε αδύνατη τη «απαλλαγή» για 5 χρόνια μετά την καταβολή της πρώτης δόσης. Να σημειωθεί σε αυτό το σημείο, οτι το ποσοστό απαλλαγής χρεών εκείνη την περίοδο ήταν λιγότερο απο 1%.

1990: τα 5 χρόνια, που ήταν αδύνατη η απαλλαγή χρεών, έγιναν 7

1998: το Κονγκρέσο περιόρισε κυριολεκτικά τη δυνατότητα διαγραφής των φοιτητικών δανείων σε περίπτωση κύρηξης πτώχευσης. Ο ίδιος κανονισμός ισχύει και για το χρέος απο εγκληματικές πράξεις (πχ. διαπράτεις ενα έγκλημα και σου ασκούν μήνυση) και απάτη. Τα δάνεια για την εκπαίδευση είναι τα μόνα που έχουν αυτού του είδους ρήτρα «μη-διαφυγής»

2005: μεταρρυθμίσεις στον Κώδικα Χρεωκοπίας (Bankruptcy Code) προωθούν την ίδια «προστασία» και στους ιδιωτικούς φορείς φοιτητικών δανείων. Τώρα όλα τα φοιτητικά δάνεια, κυβερνητικά και ιδιωτικά, είναι σχεδόν αδύνατον να παραγραφτούν.

Για τη συνέχεια του άρθρου πατήστε στο  Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: