Αρχεία Ιστολογίου

Αθλιότητες περί Τροκτικού και Γκιόλια

Τον δολοφονημένο Σ. Γκιόλια, τον έμαθα με αφορμή το τέλος του.

Το «διαβόητο» Τρωκτικό, το είχα ακουστά, αλλά δεν το είχα επισκεφτεί πάνω από δυο φορές καθώς με μια ματιά αυτό που εισέπραξα, ήταν ένα είδος διαδικτυακής «μετεξέλιξης» της «κλασικής» Αυριανικής αθλιότητας.

Το όλο παιχνίδι που παίζεται γύρω από τα blogs και τη διάβρωσή τους από συστηματικά ανώνυμους «δημοσιογράφους» και εντολοδόχους ποικίλλων και συντεταγμένων συμφερόντων, το βρίσκω όχι μόνο άθλιο αλλά και εξαιρετικά επικίνδυνο.

Έχουν γεμίσει τόσο το ελληνικό διαδίκτυο όσο και το κυπριακό, από διάφορα δήθεν ιστολόγια που «αποκαλύπτουν» και «καταγγέλλουν» χρησιμοποιώντας μια στάνταρ μαγειρική που συνδυάζει είτε λίγο κιλότα, είτε ακραία χυδαίο ψευτοχιούμορ , με αρκετό συναίσθημα και μπόλικη βαρύγδουπη πολιτικολογία.

Τα χαρακτηριστικά αυτού του είδους «ιστολογίων» είναι παντού κοινά:

1. Συστηματική σπίλωση, λοιδορία, προσωπικές συκοφαντικές επιθέσεις κατά όσων «δεν γουστάρουν», δηλαδή όλους που δεν ταυτίζονται μαζί τους.

2. Η κουκούλα της ανωνυμίας και,

3. Η απόλυτη απουσία τους από τον οποιοδήποτε διάλογο με άλλα blogs-εκτός από τις περιπτώσεις στις οποίες επιβραβεύουν τους οπαδούς τους.

Σε αυτή την τελευταία πρόταση βρίσκεται και η κύρια αιτία που όλοι αυτοί –κατά τη γνώμη μου– δεν είναι bloggers και κατά συνέπεια η παρουσία τους και το πλαίσιο που τους διέπει δεν πρέπει να αφορά τα blogs γενικά.

Για τη συνέχεια του πολύ ενδιαφέροντος άρθρου πατήστε στο Read the rest of this entry

Blogs: Είναι συμβατή η ανωνυμία με τη δεοντολογία;

Αναδημοσίευση από : E-Lawyer

Έχω υποστηρίξει πολλές φορές ότι η ανωνυμία στο Διαδίκτυο – επομένως και στα blogs -αποτελεί  συνιστώσα της ελευθερίας της έκφρασης. Στο Διαδίκτυο ασκούμε ταυτόχρονα πολλά δικαιώματα, τα οποία μπορεί να φαίνονται αντιφατικά μεταξύ τους, όμως δεν είναι: δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικότητας (ψευδωνυμία, ανωνυμία, απόρρητο) σε συνδυασμό με το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης.

Ταυτόχρονα ομως, η ανωνυμία δεν συνιστά αλληλοαποκλειόμενη αξία σε σχέση με την δεοντολογία που πρέπει να τηρεί καθένας στο δημόσιο λόγο (είτε είναι, είτε δεν είναι δημοσιογράφος). Το ότι είσαι ανώνυμος δεν σημαίνει ότι απαλάσσεσαι από την υποχρέωση διασταύρωσης και τεκμηρίωσης μιας είδησης ΠΡΙΝ την μεταδόσεις. Το ότι γράφεις σε blog δεν σημαίνει ότι απαλάσσεσαι από την αναζήτηση της αντίθετης άποψης, όταν μεταδίδεις μια πληροφορία (όχι απλή κρίση) για ένα ερειζόμενο ζήτημα.

Μπορεί οι ίδιοι οι κανόνες της δεοντολογίας να μην περιλαμβάνονται σε νομικά δεσμευτικό κείμενο (εκτός από το π.δ. 77/2003 για τις ενημερωτικές ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές), αλλά η παράλειψη τήρησής τους, σε συνδυασμό με αρνητικές επιπτώσεις για την προσωπικότητα του θιγόμενου, στοιχειοθετούν αυξημένο δόλο: δεν διασταύρωσες ρισκάροντας την ανακρίβεια, μόνο και μόνο επειδή στην ακατέργαστη μορφή της η πληροφορία φαίνεται πιο «ζουμερή», άρα θα κερδίσεις μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα. Θα χάσεις όμως σε εγκυρότητα. Θα χάσεις ενδεχομένως και μερικές χιλιάδες ευρώ σε αποζημίωση που θα καταδικαστείς να καταβάλεις στον θιγόμενο.

Το ότι έχουμε νέα μέσα δεν σημαίνει ότι καταργήθηκε αυτομάτως η γενική νομοθεσία: σημαίνει ότι δεν εφαρμόζεται η ειδική νομοθεσία που είχε θεσπιστεί για τα παραδοσιακά μέσα. Κατά τ’ άλλα, οι κανόνες της δεοντολογίας έχουν αναγνωριστεί από τα Δικαστήρια ως ένα ευρύτερο σύνολο υποχρεώσεων που απορρέουν από τα «συναλλακτικά ήθη».

Μια κωδικοποίηση αυτών των κανόνων, προσαρμοσμένων ειδικά για τα blogs, είχα επιχειρήσει πριν 3 χρόνια (Κώδικας Δεοντολογίας Ιστολογίων) (Επεξηγήσεις στον Κώδικα Δεοντολογίας Ιστολογίων). Υπάρχει ήδη μια υπόθεση που εκκρεμεί στη Δικαιοσύνη και στην οποία έχει τεθεί υπόψη η συγκεκριμένη κωδικοποίηση των συναλλακτικών υποχρεώσεων των bloggers. Οπότε, με την απόφαση θα μάθουμε κατά πόσον οι δικαστές θεωρούν ότι οι bloggers δεσμεύονται ή όχι από τη δεοντολογία του δημόσιου λόγου.