Αρχεία Ιστολογίου

“Καταδικάζουμε την Ανωνυμία απ’ όπου κι αν προέρχεται”

Από το Εκτός Καρέ

Πόλεμο ξεκινάει η κοσμαγάπητη και σοσιαλιστική κυβέρνησή μας κατα της τρισκατάρατης ανωνυμίας. Όντας κοσμαγάπητη και σοσιαλιστική, επ΄ουδενί δεν θα έβαζε στο στόχαστρο του Υπουργείου-Δικαιοσύνης-και-Κάποιων-Επικοινωνιακών-Νεολογισμών τους πολίτες. Τα βέλη της θα τα στρέψει καθαρά κατά του βορβορώδους υπόκοσμου που υπό το σκότος της ανωνυμίας επιδίδεται σε εκβιασμούς, αλισβερίσια και άνομες συναλλαγές με το σύστημα της εξουσίας.

Από τούδε και στο εξής λοιπόν, καταργούνται τα παραπολιτικά σχόλια στις εφημερίδες, καθώς και οι γενικόλογες κομματικές ανακοινώσεις οι οποίες το όνομα που αναφέρουν είναι “Κάποιοι ως γνωστόν”.

Ειδικότερα δε, στα πλαίσια της πάταξης της αυταπόδεικτα κακιάς ανωνυμίας, καταργούνται δια νόμου οι “κύκλοι προσκείμενοι”, “άτομα απ’ το περιβάλλον του υπουργού/πρωθυπουργού”, καθώς και “άνθρωποι που είναι σε θέση να γνωρίζουν”. Στη θέση τους, θα πρέπει να ονοματίζονται καθαρά οι κατα νόμο υπεύθυνοι κομματικής φράξιας, βουλευτικού πραξικοπήματος, πολιτικής φιλοδοξίας ή/και character assasinaton experts.

Κι αυτή είναι μόνο η αρχή. Θα ακολουθήσει άρση της ανωνυμίας και ανάρτηση στο opengov των συγγραφέων λόγων Πρωθυπουργού, των spin doctors και των επικοινωνιακών ιμάντων φιλοτέχνησης κυβερνητικής εικόνας, μέχρι βαθμού Παπαγάλου β’ .

Εκτιμάται από κύκλους προσκείμενους που είναι σε θέση να γνωρίζουν, ότι έτσι θα εξαλειφθεί η μάστιγα της Ανωνυμίας με τρόπο που αρμόζει σε δημοκρατικό κράτος δικαίου, και σίγουρα όχι με τρόπο που να εξισώνει τον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας με πρακτικές που προτιμώνται σε Κίνες, Κορέες και Σαουδικές Αραβίες.

Οι πρωταγωνιστές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973 που χάθηκαν στην ανωνυμία

14 Νοεμβρίου 1973, οι φοιτητές οχυρώνονται στο κτήριο του Πολυτεχνείου και αρχίζει να εκπέμπει ο ανεξάρτητος ραδιοφωνικός τους σταθμός. Εδώ Πολυτεχνείο…

Σε λίγο το Πολυτεχνείο έχει σφιχταγκαλιαστεί, από το πλήθος που έφτανε μέχρι την Ομόνοια. Μια αυθόρμητη μαζική εκδήλωση, λαϊκής αντίθεσης στο καθεστώς της χούντας των συνταγματαρχών. Η αρχή του τέλους της δικτατορίας…

«Είμαι θυμωμένος. Δεν θέλω και δεν μπορώ να απαλλαγώ από το Πολυτεχνείο. Οποιος εξεγείρεται ενάντια σε κάθε αδικία με βοηθάει να θυμάμαι». Μιλάει ο Δημήτρης Παπαχρήστος, αξέχαστος για εκείνο το επικό φινάλε με τον εθνικό ύμνο στο ραδιοσταθμό του πολυτεχνείου το βράδυ της 17ης Νοέμβρη.

«Πατήστε τους όλους, ρίξτε και ριπές σε όποιον αντισταθεί», ήταν η τελευταία εντολή του Ντερτιλή, πριν το τανκς γκρεμίσει την κεντρική πύλη με όλους όσους συνωστίζονταν στα κάγκελα. Ανάμεσα στους τραυματίες η Πέπη Ρηγοπούλου, καθηγήτρια σήμερα το Πανεπιστήμιο. Δεν μιλάει γι΄αυτό. Ο,τι είχε να πει το είπε τότε…

Για τη συνέχεια πατήστε στο  Read the rest of this entry

Μυρίζει ξεπούλημα – ξεκινάει την επόμενη βδομάδα ο «διάλογος» για τη θεσμοθέτηση νομικού εκπροσώπου σε κάθε blog…

Μαθαίνουμε τελευταία ότι μερικοί μπλόγκερς κάνουν κάποιες συναντήσεις για να συζητήσουν για τα Ελληνικά ιστολόγια και το μέλλον τους. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό αν ανταλλάσουν γνώμες και προτάσεις. Εκείνο που με φοβίζει είναι μήπως κάποιοι αποφασίσουν να συνδιαλλαγούν με την κυβέρνηση για το νομικό καθεστώς λειτουργίας των ιστολογίων.

Οι ενστάσεις για τυχόν τέτοιες ενέργειες είναι πολλές και οι φόβοι ακόμα πιο πολλοί. Μία βασική ένσταση είναι ότι δεν έχει κανείς δικαιοδοτηθεί να προχωρήσει σε συζητήσεις με την κυβέρνηση στο όνομα όλων των διαχειριστών ιστολογίων.

Για να νομιμοποιηθούν κάποιοι να μιλούν εξ ονόματος των υπολοίπων πρέπει να προηγηθεί σύσταση συλλόγου ή σωματείου, προκύρηξη εκλογών κτλ. Αν μπούμε σε τέτοιες διαδικασίες «φωτιά στα μπατζάκια μας». Το κίνημα των ελεύθερων και ανώνυμων διαχειριστών θα σβήσει για να αντικατασταθεί από κάτι άλλο πλήρως ελεγχόμενο.

Η κυβέρνηση θα επιδιώξει να συνομιλήσει με τα λεγόμενα σοβαρά ιστολόγια για να δικαιολογήσει ότι οι όποιες αποφάσεις της, προήλθαν μετά από διαβούλευση. Θα δικαιολογηθεί ότι δεν ήταν δυνατό να συνομιλήσει με όλα τα ιστολόγια λόγω του μεγάλου αριθμού τους και της ανωνυμίας, γι’ αυτό συνομίλησε με τα πλέον γνωστά.

Πιθανό να δώσει κάποια προθεσμία σε όσους θέλουν να κάνουν τα ιστολόγιά τους επώνυμα για να πάρουν μέρος στον διάλογο. Άρα τέρμα η ελευθερία που δίνει η ανωνυμία.

Υπάρχει κάποιος που να πιστεύει ότι οι αποφάσεις των κυβερνόντων δεν είναι προειλημμένες;
Έχει γίνει ποτέ στο παρελθόν να ληφθούν αποφάσεις μετά από διάλογο;
Πάντοτε οι διαβουλεύσεις αυτές είχαν προσχηματικό χαρακτήρα.

Ότι και να γίνει και όσο να πολεμηθούν τα ελεύθερα ιστολόγια το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Η εκάστοτε εξουσία πρέπει να ελέγχεται για πράξεις και παραλείψεις χωρίς να έχει την άνεση να φιμώνει με τους γνωστούς τρόπους αυτούς που πρέπει να την ελέγχουν. Ένα είναι βέβαιο, το διαδίκτυο δεν ελέγχεται, αν οι χρήστες του δεν θέλουν και αντιδράσουν. Καλή συνέχεια σε όλους.

Πηγή : Δυνατό μυρμήγκι

Αθλιότητες περί Τροκτικού και Γκιόλια

Τον δολοφονημένο Σ. Γκιόλια, τον έμαθα με αφορμή το τέλος του.

Το «διαβόητο» Τρωκτικό, το είχα ακουστά, αλλά δεν το είχα επισκεφτεί πάνω από δυο φορές καθώς με μια ματιά αυτό που εισέπραξα, ήταν ένα είδος διαδικτυακής «μετεξέλιξης» της «κλασικής» Αυριανικής αθλιότητας.

Το όλο παιχνίδι που παίζεται γύρω από τα blogs και τη διάβρωσή τους από συστηματικά ανώνυμους «δημοσιογράφους» και εντολοδόχους ποικίλλων και συντεταγμένων συμφερόντων, το βρίσκω όχι μόνο άθλιο αλλά και εξαιρετικά επικίνδυνο.

Έχουν γεμίσει τόσο το ελληνικό διαδίκτυο όσο και το κυπριακό, από διάφορα δήθεν ιστολόγια που «αποκαλύπτουν» και «καταγγέλλουν» χρησιμοποιώντας μια στάνταρ μαγειρική που συνδυάζει είτε λίγο κιλότα, είτε ακραία χυδαίο ψευτοχιούμορ , με αρκετό συναίσθημα και μπόλικη βαρύγδουπη πολιτικολογία.

Τα χαρακτηριστικά αυτού του είδους «ιστολογίων» είναι παντού κοινά:

1. Συστηματική σπίλωση, λοιδορία, προσωπικές συκοφαντικές επιθέσεις κατά όσων «δεν γουστάρουν», δηλαδή όλους που δεν ταυτίζονται μαζί τους.

2. Η κουκούλα της ανωνυμίας και,

3. Η απόλυτη απουσία τους από τον οποιοδήποτε διάλογο με άλλα blogs-εκτός από τις περιπτώσεις στις οποίες επιβραβεύουν τους οπαδούς τους.

Σε αυτή την τελευταία πρόταση βρίσκεται και η κύρια αιτία που όλοι αυτοί –κατά τη γνώμη μου– δεν είναι bloggers και κατά συνέπεια η παρουσία τους και το πλαίσιο που τους διέπει δεν πρέπει να αφορά τα blogs γενικά.

Για τη συνέχεια του πολύ ενδιαφέροντος άρθρου πατήστε στο Read the rest of this entry

Το Who is Who του Ελληνα blogger

Κοινό των Blogs είναι το 77% των χρηστών του διαδικτύου, ενώ το 63,5% δηλώνει ότι προτιμά τα προσωπικά blogs

Γένους αρσενικού, στην πιο παραγωγική τους ηλικία, μισθωτοί της μεσαίας τάξης που θέλουν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία, οι Ελληνες bloggers. Σύμφωνα με έρευνα του αναπληρωτή καθηγητή πανεπιστημίου Αθηνών Γ. Πλειού 7 στους 10 Bloggers στην Ελλάδα είναι άνδρες (74%). Είναι άτομα που βρίσκονται στην ακμή της παραγωγικής τους ηλικίας 25-44 (66%), μισθωτοί του δημοσίου ή ιδιωτικού τομέα (48%) ή ελεύθεροι επαγγελματίες (17%) και μαθητές (24%).

Εισοδηματικά οι Ελληνες bloggers φαίνεται να ανήκουν κυρίως στα μεσαία στρώματα (39%). Το 66% των bloggers είναι άτομα υψηλού επιπέδου εκπαίδευσης και περίπου οι μισοί έχουν μεταπτυχιακές σπουδές. Σε άλλη έρευνα βρέθηκε ότι το 68% των Ελλήνων bloggers έχουν «ανώτερη μόρφωση», το 30% «μέση», ενώ δεν εντοπίστηκε στατιστικά σημαντικό ποσοστό bloggers που να έχουν «κατώτερη» μόρφωση (0%).

Υψηλή αναγνωσιμότητα
Στην Ελλάδα, τα blogs έχουν υψηλή αναγνωσιμότητα και φαίνεται να παίζουν τον ρόλο ενός άλλου είδους παραδοσιακών μέσων και τα ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι περίπου το 4% των Bloggers στην Ελλάδα έχουν κερδίσει χρήματα από αυτή τη δραστηριότητα. Το μεγαλύτερο ποσοστό των blogs χαρακτηρίζεται από τους ίδιους τους bloggers «γενικού περιεχομένου» (58%), «προσωπικά» (56%), «πολιτικά» (42%) και με σημαντική διαφορά ακολουθούν πολύ εξειδικευμένα blogs, επικεντρωμένα στη μουσική (18%) τον κινηματογράφο (12%) κ.ά.

Ανωνυμία
Στην Ελλάδα διαπιστώθηκε ότι το ποσοστό της ανωνυμίας (συμπεριλαμβανομένης και της ψευδωνυμίας) αγγίζει το 75%, ενώ στα δημοσιεύματα που σχολιάζουν την προσωπική ζωή των ίδιων των bloggers ή τρίτων ξεπερνά το 88%, είναι ανώνυμα.

Παρά τους φόβους σχετικά με την έκταση ή τις επιπτώσεις της ανωνυμίας στην blogόσφαιρα, έρευνες δείχνουν ότι αυτή δε φαίνεται να συνιστά, επί του παρόντος, κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα.

Ημερησία, από : Apolitisto Steki