Αρχεία Ιστολογίου

Η έκθεση/απάντηση μιας μαθήτριας του Λυκείου Σητείας στο Υπουργείο Παιδείας

Το Υπ. Παιδείας έστειλε εντολή να γράψει ένας μαθητής από κάθε Λύκειο μια έκθεση με θέμα το κοινοβούλιο και τους τρόπους βελτίωσής του και να σταλεί σε αυτό. Η συγκεκριμένη μαθήτρια βγήκε λίγο εκτός θέματος…

ΘΕΜΑ: «Το Καινοβούλιο εκλέγεται από τους πολίτες για να εκφράζει τη δημοκρατική τους βούληση, να προασπίζει και να προωθεί το δημόσιο και εθνικό συμφέρον. Αφού λάβετε υπόψην σας τα παραπάνω, να γράψετε ένα άρθρο στο οποίο θα εκφράζετε τη γνώμη σας για το ελληνικό Κοινοβούλιο και θα προτείνετε τρόπους βελτίωσης του ρόλου του, αν κρίνετε πως αυτό είναι αναγκαίο.»

Καταρχήν, θέλω να ενημερώσω τον αναγνώστη -όποιος κι αν είναι αυτός- ότι θα κινηθώ εκτός θέματος. Βλέποντας ότι το θέμα αφορά την πολιτική είναι σχεδόν αδύνατο να κρατήσω το μυαλό μου καθαρό και νηφάλιο. Οργή και θυμός ξεσπάνε μέσα μου. Και να φανταστώ αυτό δεν γίνεται μόνο σε μένα. Διαβάζοντας παραπάνω ότι το Κοινοβούλιο «προωθεί το δημόσιο και εθνικό συμφέρον» γέλασα. Είναι ειρωνία! Ποιο δημόσιο; Ποιο εθνικό συμφέρον; Ελάτε! Πείτε την αλήθεια! Όλα γίνονται για να χορταίνουν οι λίγοι. Οι πλούσιοι να χαίρονται τα κέρδη που οι φτωχοί εργαζόμενοι χύνουν ιδρώτα για να τα βγάλουν. Η πλουτοκρατία και ο καπιταλισμός ακμάζουν στην Ελλάδα! Για ποιο «δημόσιο και εθνικό συμφέρον» μου μιλάτε; Μήπως εννοείτε το συμφέρον των πολιτικών; Και τι πολιτικών! Λαμόγια οι περισσότεροι…

Οι σκέψεις μου είναι τελείως ανοργάνωτες μέσα στο κεφάλι μου. Θέλω να εκφράσω την οργή, την απογοήτευση, τη θλίψη που μου προκαλούν οι πολιτικοί της Ελλάδας. Αν είχα έναν από αυτούς μπροστά μου, θα τον ρώταγα: Με ποιο δικαίωμα γκρεμίζεις τα όνειρα και τις φιλοδοξίες μου; Γιατί ενώ θα έπρεπε να με υπερασπίζεσαι, παλεύεις να μου κόψεις τα πόδια; Γιατί υπάρχει τόσο ψέμα; Γιατί είμαι αναγκασμένη να ζήσω σε ένα σύστημα που φθίνει; Πού είναι η παρρησία που πρέπει να σας χαρακτηρίζει;

Read the rest of this entry

«Όλοι μοιράζονται τον αέρα με την ίδια πνοή…» [χωρίς σχόλια]

Αναδημοσίευση από Σαίτα – Πετάει Ελέυθερη 

Το παρακάτω κείμενο αυτό αποτελεί την ιστορική απάντηση του αρχηγού των ινδιάνων Σκουάμις στον Πρόεδρο των ΗΠΑ που ζητά να αγοράσει τη γη της φυλής του.

Αν και γραμμένο το 1855, είναι σήμερα επίκαιρο όσο ποτέ. Η δυσαρμονία του ανθρώπου με τη φύση δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερη όσο σήμερα. Η θυσία κάθε αξίας στο κέρδος δεν ήταν ποτέ πιο γενικευμένη. Η περιθωριοποίηση από τη λαίλαπα του δυτικού καπιταλισμού όλων των μη δυτικών τρόπων ζωής και σκέψης, που τόσα έδωσαν στην ανθρωπότητα, δεν ήταν ποτέ πιο αισθητή. Η απάντηση του ινδιάνου αρχηγού Seatle λέει τα διαχρονικός αυτονόητα σε μια εποχή που έγινε κανόνας το παράλογο και ταριχεύτηκε η ελπίδα …;

«Ο ουρανός που πάντα έχει ένα δάκρυ συμπόνιας για το λαό μου που μας φαίνεται αιώνιος και αμετάβλητος μπορεί τώρα να αλλάξει. σήμερα είναι καθαρός αύριο όμως ίσως σκεπαστεί με σύννεφα. τα λόγια μου είναι σαν τα αστέρια ποτέ δεν αλλάζουν.

Σ’ αυτά λοιπόν που θα πει ο Σηάτλ μπορεί ο Μεγάλος Λευκός Αρχηγός της Ουάσινγκτον να βασιστεί με σιγουριά. Όπως βασίζεται στις εναλλαγές των εποχών Ο Μεγάλος Αρχηγός της Ουάσινγκτον μας στέλνει μήνυμα πως θέλει να αγοράσει τη γη μας. Καλοσύνη του, παρ’ όλο που ξέρουμε ότι δεν έχει ανάγκη τη φιλία μας.

Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: