Αρχεία Ιστολογίου

Ρε φιλαράκι.. έχεις κάνα DVD Πρετεντέρη γιατί είμαι χαρμάνης;

Πάμε καλά; 4 μέρες χωρίς να παίρνουμε τη δόση μας από κυβερνητική προπαγάνδα; Πως να αντέξει ο μέσος εθισμένος τηλεθεατής, ακροατής ή αναγνώστης χωρίς μια κουβέντα για το καλό μας ΔΝΤ, γιαι τον μάρτυρα πρωθυπουργό μας που σώζει την πατρίς, για τον υπουργό οικονομικών που δεν θα πάρει νέα μέτρα απόψε; Έστω έναν Πάγκαλο να βρίζει τον Τσίπρα και τους Δημόσιους υπάλληλους ή έναν Πρετεντέρη να βρίζει απεργούς. Κάτι βρε αδερφέ γιατί είμαστε χαρμάνηδες.

Μόνο το site του ΔΝΤ μας έχει απομείνει αλλά αυτοί τα λένε κυριλέ και είναι βαρετό σα μεθαδόνη. Δεν γίνεται άλλο! Ή να επιστρατευτούν οι άπεργοί, ή να εξαιρεθούν από την απεργία όσοι πληρώνονται άνω των πολλών χιλιάδων ευρώ τον μήνα και συνεπώς αντιλαμβάνονται την ανάγκη να κάνουν θυσίες οι υπόλοιποι.

Από Antista/Chef

Η αναγκαιότητα της βίας

«Οι διαφορές στην Δημοκρατία δεν λύνονται με την βία αλλά με τον διάλογο»… «Το δίκιο δεν το βρίσκεις με την βία αλλά με την πειθώ»… «Είναι θεμιτό να διεκδικεί κανείς αλλά σε καμμιά περίπτωση δεν πρέπει να παρανομεί»…

Με τέτοια λόγια οι ταγοί μας (πολιτικοί, δημοσιογράφοι, τραπεζίτες, μεγαλοβιομήχανοι κλπ) προσπαθούν να χειραγωγήσουν την λαϊκή αντίδραση κάθε φορά που καταλαβαίνουν πως το ποτάμι της οργής φουσκώνει απειλητικά. Η καραμέλλα τους είναι παλιά αλλά το πιπίλισμά της εξακολουθεί. Άραγε, πόσο δίκιο έχουν όσοι αρνούνται να δεχτούν ότι η βία και η ανυπακοή στην καθεστηκυία νομοθεσία αποτελούν στοιχεία sine qua non της λαϊκής πάλης για πρόοδο;

Μια πρώτη απάντηση βρίσκουμε στους στίχους του Κώστα Βάρναλη: «Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα. / Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί; / Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα! / Και κέρδισε μονάχος το ψωμί». Εξ άλλου, ας αναρωτηθούμε τι εννοεί ο Σικελιανός όταν λέει «ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα». Πώς το βλέπει, άραγε, να γίνεται αυτό το «σήκωμα»; Με ψιλοκουβεντούλα γύρω από ένα τραπέζι;

Τέλος πάντων. Μια χαρά τα λένε οι ποιητές μας, αλλά δεν βλάφτει να ρίξουμε κι ένα βλέμμα στην ιστορία. Για να φανταστούμε, λόγου χάρη, τον Σπάρτακο να οργανώνει την επανάσταση των δούλων δίχως να μεταχειρίζεται βία. Τι θα μπορούσε να κάνει; Κατ’ αρχάς, αν του βάλουμε ως δεδομένο να μη παρανομήσει, ούτε διάλογο δεν θα μπορούσε να κάνει, μιας και η ρωμαϊκή νομοθεσία θεωρούσε τον δούλο ως res (=πράγμα) κι επομένως οι δούλοι δεν μπορούσαν να συνομιλούν με τα αφεντικά τους.

Read the rest of this entry

Πέντε με δέκα χρόνια εργάζονται στην Ελλάδα οι περισσότεροι από τους 250 μετανάστες που βρίσκονται στη Νομική : » Δώστε μας χαρτιά για να φύγουμε»!!

«Είμαστε αποφασισμένοι να ζήσουμε νόμιμοι ή να πεθάνουμε. Η αδικία μάς ώθησε ν’ αγωνισθούμε» απαντούν νεαροί Αραβες, απεργοί πείνας. Ολοι τους συμφωνούν ότι μόλις πάρουν χαρτιά στα χέρια τους θα εγκαταλείψουν τη χώρα. Ο 27χρονος Αμπντούλ απ’ το Μαρόκο είναι μάγειρας σε εστιατόριο της Γλυφάδας. Εργάζεται στη χώρα μας επτά χρόνια. Πιστεύει ότι «θα συνεχίσουμε μέχρι τέλους».

Λέει ότι υπέβαλε δικαιολογητικά το 2005 περιμένοντας τη νομιμοποίησή του: «Πλήρωσα 1.500 ευρώ για ένσημα και έπειτα από τρία χρόνια πήρα απορριπτική απάντηση. Δεν είχα αποδεικτικά στοιχεία πως βρίσκομαι στην Ελλάδα από το 2004. Πού να τα βρω;».

«Γι’ αυτό είμαστε αποφασισμένοι. Φθάνει η εκμετάλλευση τόσων χρόνων. Δουλέψαμε πέντε με δέκα χρόνια. Πληρώνουμε ενοίκια, ένσημα. Δεν μπορούμε ούτε να ταξιδέψουμε».

Ελπίζει ότι με την ενέργειά τους «θα πιέσουμε λίγο. Είναι σκληρός αγώνας. Θα συνεχίσουμε μέχρι να δοθεί άδεια παραμονής. Μιλάμε πέντε γλώσσες ο καθένας. Κι είμαστε θυμωμένοι από τις επιθέσεις των ακροδεξιών».

Ο 28χρονος Μαροκινός Αχμέτ Μανκόρ ήρθε στην Ελλάδα το 2005: «Πούλησε ο πατέρας μου ένα σπίτι. Πήγα αεροπορικώς στην Τουρκία κι από εκεί, πέρασα με βάρκα. Πληρώνοντας 3.000 ευρώ. Απ’ την Αθήνα κατέβηκα στην Κρήτη επειδή υπήρχε δουλειά. Δούλευα σε καΐκι, οικοδομές, στα σφαγεία, σερβιτόρος σε καφετέρια, τώρα είμαι μαραγκός».

Read the rest of this entry

Το 1888 η πρώτη απεργία στην Ελλάδα

Εξήντα χρόνια μετά την ίδρυσή της ως ανεξάρτητο κράτος, πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα η πρώτη απεργία. Οι εργαζόμενοι στη διόρυξη του Ισθμού της Κορίνθου κήρυξαν απεργία με αίτημα το σωστό υπολογισμό των ωρών εργασίας. Το παράδειγμα σύντομα ακολούθησαν και άλλοι κλάδοι εργαζομένων, όπως οι αμαξηλάτες, οι φύλακες των φυλακών Συγγρού και οι αρτοποιοί.

Τα αιτήματα των απεργών στη διόρυξη του Ισθμού το 1888 αφορούσαν τον υπολογισμό των ωρών εργασίας, καθώς υφίσταντο σκληρή εκμετάλλευση από τους εργολάβους. Μετά από τρεις ημέρες, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ εργολάβων και απεργών οδήγησαν σε τερματισμό της απεργίας και την υπογραφή συμφωνίας που προέβλεπε τα ημερομίσθια να υπολογίζονται από 37 έως 40 λεπτά την ώρα, με τον όρο να υπολογίζονται όλες οι ώρες εργασίας ακριβώς.

Την ίδια περίοδο, οι Μαρουσιώτες κάτοικοι πραγματοποιούσαν κινητοποιήσεις στην Αθήνα, διαμαρτυρόμενοι για τα σχέδια του δημάρχου Αθηναίων σχετικά με την ύδρευση. Ο δήμαρχος Τιμολέων Φιλήμων επιθυμούσε να συνδέσει το μαρουσιώτικο νερό με το Αδριάνειο υδραγωγείο ώστε να έχουν οι Αθηναίοι πιο υγιεινό νερό. Οι διαδηλωτές συναντήθηκαν με τον ίδιο τον πρωθυπουργό Χαρίλαο Τρικούπη που τους καθησύχασε ότι δεν θα αδικηθούν.

Read the rest of this entry

Είναι επίσημο : Οι «προστάτες» είναι βλάκες με περικεφαλαία [φωτογραφίες + βίντεο]

ΚΛικ μεγεθυνση

Όπως φαίνεται από τις φωτογραφίες που δημοσιεύονται στο διαδίκτυο, ο παλιό-μαλάκας που πάτησε τον άνθρωπο στο Σύνταγμα για να κάνει σύλληψη, φέρει στο πίσω μέρος του κράνους του ένα μεγάλο αυτοκόλλητο με μια περικεφαλαία, στο γνωστό στύλ της ακροδεξιάς, λίγο εθνικιστικής , λίγο νεοναζιστικής, μόδας. Βρίθει άλλωστε το “ελληνικό”-ρατσιστικό – δήθεν αποκαλυπτικό, διαδίκτυο από τέτοιες απεικονήσεις χουντικού κίτς. Όπως και να το κάνουμε το να είσαι και μαλάκας και δήθεν “έλληνας” θέλει και το στύλ του.

Βέβαια αυτό από μόνο του δεν λέει τίποτα, μόνο γέλιο μπορεί να φέρει σε όποιον έχει iq παραπάνω από 58 και ξέρει πρόσθεση και αφαίρεση. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι, από όσο φαίνεται, στις φωτογραφίες δεν είναι μόνο ένας ο απευθείας απόγονός των αρχαίων Σπαρτιατών αλλά και άλλοι στη μονάδα του (ομάδα η και εγώ δε ξέρω πως τα λένε).

Άρα είτε η μονάδα του έχει ως σήμα το συγκεκριμένο χούντο-αυτοκόλλητο, είτε υπάρχει μια παρέα εκεί μέσα με τις ίδιες στιλιστικές προτιμήσεις.

Μακάρι απλά να είναι θέμα ονοματοδοσίας της μονάδας

π.χ. ” Μονάδα αμεσής επέμβασης: ΒλάκεςΜεΠερικεφαλαία”

Για τη συνέχεια, τις υπόλοιπες φωτογραφίες και το βίντεο πατήστε στο  Read the rest of this entry

Η απεργία είναι δικαίωμα αρκεί να μην …ασκείται

Χάος και ταλαιπωρία, ταλαιπωρία και χάος. Αυτή είναι τη σήμερον ημέρα και σχεδόν μόνιμα η αντιμετώπιση των απεργιακών και άλλων κινητοποιήσεων από μεγάλα μέσα ενημέρωσης. Με την εικόνα, τον τίτλο, το σχόλιο, να περιγράφουν με τα μελανότερα των χρωμάτων τις συνέπειες μιας απεργίας στους χρήστες των υπηρεσιών που δεν παρέχονται εξαιτίας της.Και να αγνοούν, ή να υποβαθμίζουν, τον όγκο και την αποφασιστικότητα των απεργών, τους λόγους για τους οποίους κανονικοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οικογενειάρχες που έχουν ανάγκη και το τελευταίο ευρώ οι περισσότεροι, θυσιάζουν το μεροκάματο και την ησυχία τους και τρέχουν στους δρόμους και στους καταπέλτες.

Θα πει κάποιος ότι τα ΜΜΕ είναι ελεύθερα και ελευθέρως διαμορφώνουν άποψη για όσα συμβαίνουν. Λάθος κάνει, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν μπορεί και κανείς –εκτός από τον Αλαφούζο- να υπαγορεύει στον Σκάι, για παράδειγμα, πώς θα αντιμετωπίσει την απεργία της ΠΕΜΕΝ, της Στέφενσων ή της ΟΛΜΕ. Όπως δεν μπορεί και κανείς να εισάγει καινά δαιμόνια, ζητώντας ας πούμε ίσο χρόνο στα ΜΜΕ για απεργούς και ταλαιπωρούμενους από την απεργία. Ή απαιτώντας να καλύπτεται μια απεργία και ως απεργία και όχι κυρίως ή μόνο ως γενεσιουργή αιτία χάους και ταλαιπωρίας.

Από την άλλη, όμως, δεν είναι δυνατόν να αγνοούμε ότι η λογική που θέλει τις απεργίες αιτία δεινών, ξένο σώμα προς τη δημοκρατική ομαλότητα, έφοδο στη ζωή των πολλών από τους λίγους, δεν είναι τέκνο του κρίνου. Η δεξιά κάποτε αντιμετώπιζε κάθε απεργία διά ροπάλου και φακελώματος, το ΠΑΣΟΚ αργότερα με τις θεωρίες των ρετιρέ, τους προνομιούχους και τον κοινωνικό αυτοματισμό.

Ο Πεταλωτής σήμερα, κατ’ εντολήν του Παπανδρέου προφανώς, κάνει λόγο για κατάργηση των εργασιακών σχέσεων (διά της απεργίας!) από ‘κείνους που απεργούν. Ενώ ο μύθος της προστασίας του δικαιώματος της απεργίας, αλλά και του δικαιώματος της εργασίας (δηλαδή των απεργοσπαστών) διακινείται ακόμα και στις μέρες μας.

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν λοιπόν. Η απεργία είναι δικαίωμα, αρκεί να μην ενοχλεί κανέναν και κυρίως τα αφεντικά και την κυβέρνηση. Επίσης να μην κριθεί παράνομη και καταχρηστική. Επίσης να μην περιφρουρείται. Επίσης να συμφωνούν μ’ αυτή τουλάχιστον κάνα δυο μεγάλα ΜΜΕ. Και τελικώς αρκεί να μην ασκείται…

Του Θανάση Καρτερού, στην εφημερίδα Αυγή της 24ης Ιουνίου 2010