Αρχεία Ιστολογίου

Ο Νεοφιλελευθερισμός είναι σε κρίση, συνέντευξη του Slavoj Zizek στο Greek Left Review

Δεν ξέρω αν οι συμφωνίες μου είναι περισσότερες από τις διαφωνίες, παρ’ όλα αυτά ή μάλλον και λόγω αυτών, στην πρόσφατη συνέντευξη του στο Greek Left Review, o Slavoj Zizek αμφισβητεί βεβαιότητες, θέτει ερωτήματα, παίρνει θέση και συμβάλλει ουσιαστικά στη συζήτηση για το «μέλλον της ευρώπης» και το ρόλο της ριζοσπαστικής-αυθεντικής πολιτικής σ’ αυτή τη σύγκρουση. Αναδημοσιεύουμε στα ελληνικά σε μετάφραση Γιώργου Μαριά, από τΗ Λέσχη, τη συνέντευξή του.

Ο φιλόσοφος Slavoj Zizek με συμβολή στην κριτική θεωρία δηλώνει απαισιόδοξος όσον αφορά την Ευρώπη και την ευρεία πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση στην ήπειρο και τον κόσμο συνολικότερα. Χαιρετίζει όμως τη διαδήλωση των Βρετανών εργαζομένων το περασμένο Σάββατο (26/3/2011) και την ανάδυση “ενός είδους αυθεντικής αριστεράς” ως τη μόνη ελπίδα υπεράσπισης των Ευρωπαϊκών αξιών. Το Greek Left Review (GLR) συνάντησε τον Slavoj Zizek (SZ) και τον καθηγητή Κώστα Δουζίνα (ΚΔ) στο πανεπιστήμιο του Birbeck στο κέντρο του Λονδίνου, το πρωί του Σαββάτου. Την ίδια ώρα που, κατά την εφημερίδα Guardian, 400.000 εργάτες διαδήλωναν με κατεύθυνση το Hyde Park, ο Slavoj Zizek τόνιζε ότι οι κοινωνικοί αγώνες και η εμφάνιση μιας Ευρωπαϊκής αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων είναι ο μόνος τρόπος για να σπάσει ο φαύλος κύκλος στον οποίο οδηγούν την ήπειρο νεοφιλελεύθεροι τεχνοκράτες και θρησκευτικοί φονταμενταλιστές.

GLR: Σήμερα στη Μ. Βρετανία γινόμαστε μάρτυρες της μεγαλύτερης διαδήλωσης από τον πόλεμο στο Ιράκ. Μετά από ένα χρόνο αναταραχής σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, εμφανίζεται  δυνητικά μια εικόνα αλληλεγγύης. Υπάρχει κάτι που να μπορεί να κερδηθεί από αυτή την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη κι ακόμα, είναι δυνατό να υπάρξει μια τέτοια αλληλεγγύη; Ποιο είναι το ευρωπαϊκό σχέδιο για το σήμερα;

SZ: Παραφράζοντας ένα σύνθημα του Μάη του ’68: δεν είναι δυνατό, αλλά είναι απαραίτητο. Αν λέγοντας Ευρώπη, εννοούμε αυτά για τα οποία αξίζει να αγωνίζεται κανείς, όπως η κληρονομιά της ισότητας, η ιδέα της αλληλεγγύης, το κράτος πρόνοιας και ούτω καθεξής, ίσως είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μας δώσει κάποια ελπίδα. Η Ευρώπη, όχι μόνο δεν μπορεί να πραγματοποιήσει το σχέδιό της, αλλά δεν μπορεί καν να δει ποιό είναι αυτό το σχέδιο. Αυτό που με χαροποιεί στη σημερινή συγκέντρωση είναι ότι μου δίνει την ευχαρίστηση να διορθώσω μια προηγούμενη ανάλυση μου που υποστήριζε ότι σήμερα στην Ευρώπη κάποιος έχει μόνο δύο επιλογές: Από τη μία φιλελεύθερα καπιταλιστικά κόμματα τα οποία μπορούν να είναι προοδευτικά σε ζητήματα όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, το δικαίωμα στην έκτρωση και ούτω καθεξής, και από την άλλη -η μόνη στιγμή πραγματικά παθιασμένης πολιτικής- δεξιούς αντιμεταναστευτικούς σχηματισμούς. Ο ισχυρισμός μου είναι ότι θα καταλήγαμε σε αδιέξοδο αν αυτές ήταν οι μόνες επιλογές. Είναι μια μεγάλη ελπίδα για την Ευρώπη που εμφανίζεται ένα είδος ριζοσπαστικής ή αυθεντικής αριστεράς.

Read the rest of this entry