Αρχεία Ιστολογίου

Ένα καράβι για το Σύνταγμα | Μερικές φορές, όταν κοιτάζεις στα μάτια τον Νετανιάχου, ορκίζεσαι ότι βλέπεις την ψυχή του Παπανδρέου

του Άρη Χατζηστεφάνου από το thepressproject

Λίγες ημέρες απομένουν για τον απόπλου του δεύτερου Στόλου της Ελευθερίας για την αποκλεισμένη Γάζα. Το ελληνικό πλοίο είναι σχεδόν έτοιμο, οι διοργανωτές τρέχουν με τους γνωστούς φρενήρεις ρυθμούς και πάντα η προσπάθεια κρίνεται από την αρωγή των χιλιάδων εθελοντών – όσων βοηθούν με χρήματα ή με προσωπικό ιδρώτα.

Σε ορισμένους, ίσως η αποστολή να ακούγεται ελαφρώς εκτός κλίματος – και σίγουρα έτσι θα επιχειρήσει να την παρουσιάσει η ισραηλινή προπαγάνδα αλλά και τα ελληνικά φερέφωνά της που φωλιάζουν σε μεγάλα ΜΜΕ αλλά και σε καίρια πόστα του κρατικού μηχανισμού. Κι΄ όμως, ίσως ποτέ άλλοτε στη σύγχρονη ελληνική ιστορία η τύχη της αποκλεισμένης Γάζας δεν ήταν τόσο άρρηκτα συνδεδεμένη με την ελληνική πραγματικότητα.

Read the rest of this entry

Γιατί δε συγκινούν οι δημοκρατικές επαναστάσεις;

του Νικόλα Σεβαστάκη

Μήνες τώρα οι αραβικές επαναστάσεις κρατούν σταθερό πόστο στη δημοσιότητα. Αρχίσαμε πια να το συνηθίζουμε το θέμα, σαν να πρόκειται για κάποια έκτακτη επικαιρότητα που ανεπαισθήτως μεταβλήθηκε σε τακτική. Τελευταίο από τα επείγοντα: η Συρία του Μπασάρ Αλ Άσαντ και της «αγίας οικογένειας». Η κτηνώδης καταστολή, οι δολοφονίες στη μέση του δρόμου, οι τρεμάμενες λήψεις από το κινητό συνδυασμένες με την πτώση των κορμιών στην άσφαλτο, το κροτάλισμα των πολυβόλων από τις ταράτσες των κτιρίων.

Εικόνες πραγματικής δικτατορίας. Όχι ενός, όπως λέγεται, «αυταρχικού» καθεστώτος αλλά ωμής δικτατορίας. Θα έπρεπε να είναι πρώτος τίτλος. Κυριολεκτικά και συμβολικά. Αλλά δεν είναι.

Δεν έχω σκοπό να επαναλάβω εδώ απορίες που διατύπωσα ήδη με τη λιβυκή εξέγερση και τις περιπλοκές που δημιουργήθηκαν με τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς και τη σχετική συζήτηση περί ιμπεριαλιστικής επέμβασης. Για παράδειγμα μπορώ να καταλάβω –όχι φυσικά να συμμεριστώ– την επιφύλαξη και τη ψυχρότητα όσων κρίνουν και πολιτεύονται με όρους στυγνής real politik για τη μια ή την άλλη περιοχή του κόσμου. Η ανομολόγητη, τις περισσότερες φορές, πεποίθησή τους είναι ότι μια «λειτουργική» δικτατορία παρέχει ένα κάποιο ανάχωμα στις εθνοτικές και θρησκευτικές διαιρέσεις, στις δυνάμεις του φυλετικού χάους. Όταν τα πράγματα «πάνε καλά» –δηλαδή εκεί όπου, γι’ αυτούς, δεν υπάρχει αναβρασμός, εξεγέρσεις, ανακατωσούρα κλπ.– οι ίδιοι άνθρωποι υποστηρίζουν ότι η «πολιτική σταθερότητα» διευκολύνει την «οικονομική ανάπτυξη», τις νέες επενδυτικές ευκαιρίες, τις στρατηγικές συμμαχίες και τους αμοιβαία επωφελείς συνεταιρισμούς. Αυτή είναι βεβαίως η φιλοσοφία μιας Δύσης αλά Πούτιν ή αλά Xoυ Τζιντάο. Μιας Δύσης που το έσχατο όραμά της έχει πια γίνει ένας «ανώτερος κινεζισμός», όπως έγραφε ενάμιση αιώνα πριν ο διορατικός Νίτσε.

Read the rest of this entry