Αρχεία Ιστολογίου

Εγώ Γραικός Γεννήθηκα..

Οι Έλληνες το κάνουν καλύτερα ή αν προτιμάτε Γκρικς ντου ιτ μπέτερ στην βαρβαρικήν κι όσες αμφιβολίες είχα διαλύθηκαν μόλις διάβασα για το νέο μετωπικό σχήμα (απ’ το μέτωπο του πολέμου μην παρεξηγούμαστε..) του Μίκη, του Γλέζου και του Κασιμάτη.. Σαν κεραυνός έπεσε η είδηση στα γραφεία του ΕΠΣ (άμα είσαι ιντερνετικός κολοσσός αυτά έχει..) και ενώ η συντακτική συνέλευση συνεδράζει τρεις μέρες και τρεις νύχτες (κάπου διάβασα ότι τα γκόσιπ -πάντα στην βαρβαρικήν- ανεβάζουν την επισκεψιμότητα) για να αποφασίσει αν πρέπει να ενταχθούμε στις τάξεις του μετώπου τρέχοντας ή απλά με ταχύ βηματισμό, ξέκλεψα πέντε λεπτάκια για να μοιραστώ μαζί σας μια σκέψη σε σχέση με το μέλλον του συγκλονιστικού εγχειρήματος..
Μήπως με την άνοδο των Ανώνυμων – Ανόνιμους στην βαρβαρικήν- το μέτωπο με ένα μόνο όνομα μοιάζει λίγο παλιομοδίτικο;; Μήπως θα ήταν καλύτερο να οργανώσουμε αχτίδες με διαφορετικά ονόματα;; Κι επειδή δεν είμαι «μόνο λόγια τίποτα πιο πέρα/ μου τα λές τη νύχτα μα χάνονται τη μέρα» προxωράω πάραυτα σε προτάσεις:
(με αριθμούς έγραφαν οι άραβες, ανθέλληνες -που κι αυτοί είμαι σίγουρος μας έκλεψαν αλλά πάμε παρακάτω..)

Read the rest of this entry

Το θέμα είναι τα μπουκάλια..

Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Σ’ άγνωστα νερά.. Ο συνεπώνυμος Jack στην τελευταία σκηνή και αφού επί δύο ώρες έχει κάνει μαντάρα, Άγγλους, Ισπανούς, το Μαυρογένη και τους ωκεανούς, με αποτέλεσμα -ω! του θαύματος- να μην κερδίσει την αιώνια ζωή, περιγράφει, στο Gibbs, την εμφανώς φανταστική τελετή που απαιτείται για να ελευθερώσει το αγαπημένο του Μαύρο Μαργαριτάρι, από το μπουκάλι που είναι κλεισμένο. Πριν περιγράψω την τελετή μια σύντομη παρέκβαση.
[Το Μαργαριτάρι στο μυαλό του Sparrow, ο τρόπος με τον οποίο το περιγράφει, η αναφορά σ’ αυτό στο θηλυκό πρόσωπο, η εμμονή του μ’ αυτό, η κεντρική του θέση σε όλα του τα σχέδια είναι τόσο μακρυά από την ουτοπία όσο τα δάχτυλα μου από το πληκτρολόγιο όταν γράφω..]

Η τελετή λοιπόν περιγράφεται στο video που ακολουθεί:

Read the rest of this entry

Γιατί δε συγκινούν οι δημοκρατικές επαναστάσεις;

του Νικόλα Σεβαστάκη

Μήνες τώρα οι αραβικές επαναστάσεις κρατούν σταθερό πόστο στη δημοσιότητα. Αρχίσαμε πια να το συνηθίζουμε το θέμα, σαν να πρόκειται για κάποια έκτακτη επικαιρότητα που ανεπαισθήτως μεταβλήθηκε σε τακτική. Τελευταίο από τα επείγοντα: η Συρία του Μπασάρ Αλ Άσαντ και της «αγίας οικογένειας». Η κτηνώδης καταστολή, οι δολοφονίες στη μέση του δρόμου, οι τρεμάμενες λήψεις από το κινητό συνδυασμένες με την πτώση των κορμιών στην άσφαλτο, το κροτάλισμα των πολυβόλων από τις ταράτσες των κτιρίων.

Εικόνες πραγματικής δικτατορίας. Όχι ενός, όπως λέγεται, «αυταρχικού» καθεστώτος αλλά ωμής δικτατορίας. Θα έπρεπε να είναι πρώτος τίτλος. Κυριολεκτικά και συμβολικά. Αλλά δεν είναι.

Δεν έχω σκοπό να επαναλάβω εδώ απορίες που διατύπωσα ήδη με τη λιβυκή εξέγερση και τις περιπλοκές που δημιουργήθηκαν με τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς και τη σχετική συζήτηση περί ιμπεριαλιστικής επέμβασης. Για παράδειγμα μπορώ να καταλάβω –όχι φυσικά να συμμεριστώ– την επιφύλαξη και τη ψυχρότητα όσων κρίνουν και πολιτεύονται με όρους στυγνής real politik για τη μια ή την άλλη περιοχή του κόσμου. Η ανομολόγητη, τις περισσότερες φορές, πεποίθησή τους είναι ότι μια «λειτουργική» δικτατορία παρέχει ένα κάποιο ανάχωμα στις εθνοτικές και θρησκευτικές διαιρέσεις, στις δυνάμεις του φυλετικού χάους. Όταν τα πράγματα «πάνε καλά» –δηλαδή εκεί όπου, γι’ αυτούς, δεν υπάρχει αναβρασμός, εξεγέρσεις, ανακατωσούρα κλπ.– οι ίδιοι άνθρωποι υποστηρίζουν ότι η «πολιτική σταθερότητα» διευκολύνει την «οικονομική ανάπτυξη», τις νέες επενδυτικές ευκαιρίες, τις στρατηγικές συμμαχίες και τους αμοιβαία επωφελείς συνεταιρισμούς. Αυτή είναι βεβαίως η φιλοσοφία μιας Δύσης αλά Πούτιν ή αλά Xoυ Τζιντάο. Μιας Δύσης που το έσχατο όραμά της έχει πια γίνει ένας «ανώτερος κινεζισμός», όπως έγραφε ενάμιση αιώνα πριν ο διορατικός Νίτσε.

Read the rest of this entry

Η ακροδεξιά και πάλι στο προσκήνιο…

Διαβάστε σχετικά :

Για κάποιους η υπόθεση θυμίζει παλαιότερες δεκαετίες, όταν η άκρα Δεξιά στην Ελλάδα γνώρισε άνθηση και κοινωνική (εν μέρει αναγκαστική) αποδοχή, δίχως όμως τη διάρκεια που ο χώρος θα επιθυμούσε. Για άλλους, είναι απλώς απόρροια της γενικότερης απαξίωσης των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων,αλλά και της εύκολης, εύπεπτης λύσης που προσφέρεται σε ένα γενικότερο ιδεολογικό αδιέξοδο. Δεν λείπουν και αυτοί που υποστηρίζουν ότι είναι απλώς δείγμα επιπέδου και επιστροφής σε παλαιότερες παραδοχές…

Τα ακροδεξιά μορφώματα στην Ελλάδα πληθαίνουν, η φρασεολογία τους εντείνεται αλλά και διευρύνεται. Από την ημέρα που ο ΛΑΟΣ ξεκίνησε τον… αγώνα του να μη φαίνεται «τόσο δεξιό», όπως λέει στέλεχος του κόμματος (και παρ΄ ότι η εκλογική χαρά δεν το αφήνει να κρυφτεί) πολύ περισσότεροι απ΄ ό,τι στο πρόσφατο παρελθόν συγκινούνται από τα ιδεολογήματα των λοιπών μορφωμάτων, συμμερίζονται τα συνθήματα και προβληματίζονται(;) στη βάση που τους τίθεται από τις ηγετικές δυνάμεις κάθε σχηματισμού.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Σσσστ! Η Αριστερά πεθαίνει….

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από το ellinaki

Η αλήθεια είναι ότι για την πρωτομαγιά θα προτιμούσα να αναφερθώ σε κάποιες ιστορικές στιγμές του εργατικού αγώνα, σαν αυτή που πολύ όμορφα παρουσίασε ο navarino-s. Ή σε κάποια πρόσωπα σαν τον Σταύρο Καλλέργη που είχαν αφιερώσει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή τους σε μάχες και ιδέες που σήμερα φαντάζουν σχεδόν ξεπερασμένες, αλλά τότε κόστισαν σε αίμα, φυλακίσεις και εξορίες….

Δυστυχώς όμως, θα αναγκαστώ να αναφερθώ σε έναν αργό θάνατο που λαμβάνει χώρα τα τελευταία χρόνια, και ειδικά την τελευταία περίοδο. Στο θάνατο της ελληνικής Αριστεράς, του «φίλου του λαού». Και δεν είναι τυχαίο ότι ο θάνατος αυτός συμπίπτει με την έναρξη της περιόδου των τελευταίων στιγμών του κρατισμού. Αυτής, δηλαδή, της επιδημίας που στέριωσε στη χώρα, ολόκληρη την περίοδο της μεταπολίτευσης και έμελλε να στηλιτεύσει ένα ολόκληρο κοινωνικό κίνημα που κάποτε ήταν γεμάτο φρέσκες και θετικές ιδέες, ενώ ταυτόχρονα, υποβάθμισε την κοινωνία μας και την έφερε αντιμέτωπη με μία από τις μεγαλύτερες οικονομικές καταστροφές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Κι όμως! Αυτό το αδηφάγο, διεφθαρμένο, σπάταλο και αντιπαραγωγικό τέρας που ονομάζεται Κράτος, και τώρα βρίσκεται ένα βήμα πριν το γκρεμό, παρασέρνοντας ολόκληρη τη χώρα μαζί του, συνεχίζει να είναι το λάβαρο μίας Αριστεράς που έχει χάσει το δρόμο και το νόημα χρόνια τώρα. Μίας Αριστεράς που κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να μετατρέψει το σύνθημα «Ο άνθρωπος πάνω από τα κέρδη» στο «βόλεμα πάνω από τα πάντα».

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για τη συνέχεια του άρθρου

Read the rest of this entry