Αρχεία Ιστολογίου

Μανιφέστο Αντάρτικου Ανοικτής Πρόσβασης του Aaron Swartz

Aaron_Swartz_profile

Info από Παραλληλογράφο Πηγή : Κινήματα από τα κάτω

Στις 11 Ιανουαρίου 2013 αυτοκτόνησε ο 26χρονος Aaron Swartz, προγραμματιστής και ακτιβιστής της ελευθερίας του internet.Ο Aaron Swartz ξεκίνησε προγραμματισμό ως παιδί και σε ηλικία μόλις 14 ετών δημιούργησε την προδιαγραφή RSS.Αντιμετώπιζε ποινή 35 ετών φυλάκισης σε δίκη που θα ξεκινούσε τον επόμενο μήνα επειδή κατέβασε εκατομμύρια ακαδημαϊκές εργασίες από το αρχείο JSTOR σκοπεύοντας να τις διαθέσει ελεύθερα. Ακολουθεί το κείμενό του:

Μανιφέστο Αντάρτικου Ανοικτής Πρόσβασης

Η πληροφορία είναι δύναμη. Όμως, όπως κάθε δύναμη, υπάρχουν εκείνοι που θέλουν να την κρατήσουν για τον εαυτό τους. Ολόκληρη η παγκόσμια επιστημονική και πολιτιστική κληρονομιά, η οποία δημοσιεύθηκε στη διάρκεια των αιώνων σε βιβλία και περιοδικά, ολοένα ψηφιοποιείται και κλειδώνεται από μια χούφτα ιδιωτικές εταιρείες. Θέλετε να διαβάσετε τις δημοσιεύσεις που έχουν τα πιο διάσημα αποτελέσματα των επιστημών; Θα πρέπει να στείλετε τεράστια ποσά σε εκδότες, όπως η Reed Elsevier.Υπάρχουν εκείνοι που αγωνίζονται για να αλλάξει αυτό.

Το Κίνημα Ανοικτής Πρόσβασης έχει αγωνιστεί γενναία για να διασφαλιστεί ότι οι επιστήμονες δεν μεταβιβάζουν τα πνευματικά δικαιώματα τους, αλλά αντί αυτού εξασφαλίζεται ότι η εργασία τους δημοσιεύεται στο Διαδίκτυο, σύμφωνα με όρους που επιτρέπουν σε όλους να έχουν πρόσβαση. Αλλά ακόμη και κάτω από τα καλύτερα σενάρια, το έργο τους θα είναι διαθέσιμο μόνο για τα πράγματα που δημοσιεύονται στο μέλλον. Τα πάντα μέχρι τώρα έχουν χαθεί.

Αυτό είναι πάρα πολύ υψηλό τίμημα. Ο εξαναγκασμός των ακαδημαϊκών να πληρώνουν χρήματα για να διαβάσουν το έργο των συναδέλφων τους; Σαρώνουν ολόκληρες βιβλιοθήκες, αλλά μόνο για όσους επιτρέπει το Google να τα διαβάσουν; Παρέχουν επιστημονικά άρθρα σε ελίτ πανεπιστήμια στον Πρώτο Κόσμο, αλλά όχι στα παιδιά του Παγκόσμιου Νότου; Είναι εξωφρενικό και απαράδεκτο.

Read the rest of this entry

Μια γυναίκα που την έλεγαν Σύλβια Πλαθ

Μία από τις σημαντικότερες ποιήτριες του 20ου αιώνα, η Σύλβια Πλαθ (Sylvia Plath) έδωσε τέλος στη ζωή της σαν χθες 11 Φεβρουαρίου του 1963.

Από πολύ νωρίς δείχνει το ιδιαίτερο χάρισμα που είχε στο να «στιχουργεί», καθώς σε ηλικία μόλις 8 ετών εκδίδει το πρώτο της ποίημα. Την ίδια περίοδο θα χάσει τον πατέρα της- μια αυστηρή, συντηρητική φυσιογνωμία, εξόριστος ναζιστής- . Χρόνια αργότερα στο γεμάτο οργή ποίημά της «Daddy» θα καταλήξει με το λυτρωτικό στοίχο «Daddy, daddy, you bastard, I’m through».

Η Πλάθ συνεχίζει να γράφει ποιήματα, ενώ ταυτόχρονα διακρίνεται για τις μαθητικές επιδόσεις της, οι οποίες θα αποτελέσουν και το εισιτήριο για το Smith College. Από τα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσής εμφανίζει μανιοκατάθλιψη και προς το τέλος των σπουδών της θα προσπαθήσει για πρώτη φορά να θέσει τέρμα στη ζωή της. «Το να πεθαίνεις» – έγραφε στο ποίημα «Λαίδη Λάζαρος»- «είναι μια τέχνη, όπως και καθετί άλλο. Εγώ το κάνω εξαιρετικά καλά. Eτσι όπως το κάνω είναι σαν κόλαση. Έτσι όπως το κάνω μοιάζει αληθινό. Mπορείς να πεις ότι έχω το χάρισμα».

Η ψυχολογική κατάρρευση, που βίωσε η Πλαθ, εκείνη τη περίοδο θα καταγραφεί στο ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της «Γυάλινος Κόσμος». Την πρώτη της απόπειρα να αυτοκτονήσει ακολουθεί ο προσωρινός εγκλεισμός της σε ψυχιατρικό ίδρυμα και η ολοκλήρωση των σπουδών της.

Η αποφοίτησή της συνοδεύτηκε από υποτροφία για το Πανεπιστήμιο του Cambridge. Η ποίηση συνεχίζει να αποτελεί την εκτόνωσή της ενώ περιστασιακά εκδίδει ορισμένα ποιήματά της στην φοιτητική εφημερίδα Varsity. Στο Cambridge θα γνωρίσει και τον άνδρα που έμελε να σημαδέψει τη ζωή της και να « χρεωθεί» το τέλος της.

Read the rest of this entry

Κίνα : Νέα αυτοκτονία εργαζόμενης στην εργασιακή κόλαση της Foxconn

Διαβάστε σχετικά :

Εργαζόμενη στη Foxconn αυτοκτόνησε πέφτοντας από κτίριο στη Σένζεν, στη νότια Κίνα, όπου η εταιρία τεχνολογίας της Ταϊβάν διαθέτει ένα τεράστιο εργοστάσιο, στο οποίο έχουν σημειωθεί τουλάχιστον δεκατρείς αυτοκτονίες τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, όπως μετέδωσαν τα κρατικά κινεζικά ΜΜΕ.

Η μηχανικός, ηλικίας 25 ετών, η ταυτότητα της οποίας δεν αποκαλύφθηκε, εργαζόταν για τη Foxconn από το 2005 και βρισκόταν σε «άδεια ασθενείας» όταν έπεσε από το κτίριο, όπου βρισκόταν το σπίτι του αδελφού της.

Σύμφωνα με πληροφορίες είχε έλθει σε διένεξη με στελέχη της διοίκησης του εργοστασίου και θεωρούσε ότι θα έχανε την δουλειά της, όπως ανέφερε ο Τύπος στο Χονγκ Κονγκ.

Τουλάχιστον 13 εργαζόμενοι στη Foxconn, η οποία παράγει συσκευές για λογαριασμό εταιριών όπως η Apple, η Sony και η Nokia, έχασαν τη ζωή τους τον τελευταίο χρόνο υπό παρόμοιες συνθήκες, σύμφωνα με την κινεζική εφημερίδα Global Times.

Μετά από αυτό το κύμα αυτοκτονιών η Foxconn αύξησε κατά σχεδόν 70% τους μισθούς σε εργοστάσιά της στην Κίνα, όπου οι συνθήκες εργασίας έχουν καταγγελθεί επανειλημμένα από ανεξάρτητες οργανώσεις προάσπισης των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Μια live αυτοκτονία δοκιμάζει τα όρια της δημοσιογραφίας [22 Ιανουαρίου ’87]

22 Ιανουαρίου 1987.

Ο Αμερικανός πολιτικός από την Πεσυλβάνια Budd Dwyer παραχωρεί συνέντευξη τύπου. Οι δημοσιογράφοι είναι προετοιμασμένοι να ακούσουν την ανακοίνωση της παραίτησής του μετά την εμπλοκή του σε οικονομικό σκάνδαλο. Δεν ήταν σίγουρα προετοιμασμένοι γι’ αυτό που ακολούθησε.Μπροστά σε πέντε τηλεοπτικές κάμερες που κάλυπταν τη συνέντευξη τύπου, ο Budd Dwyer, που ουδέποτε σταμάτησε να δηλώνει την αθωότητα του, αυτοκτόνησε.

Ο Budd Dwyer υπήρξε ένας μάλλον αξιοσέβαστος πολιτικός στην πολιτεία της Πενσυλβάνια. Στα 40 του χρόνια είχε ήδη διατελέσει βουλευτής και γερουσιαστής με το ρεπουμπλικανικό κόμμα στην πολιτεία της καταγωγής του και ήταν ένας φέρελπις υπουργός οικονομικών. Ένα σκάνδαλο ήταν αυτό που ανέτρεψε τις ισορροπίες της καριέρας αλλά και της ζωής του. Το 1986 βρέθηκε αναμεμειγμένος σε ένα σκάνδαλο που πήρε τεράστιες διαστάσεις στην πολιτεία της Πενσυλβάνια. Συγκεκριμένα κατηγορήθηκε για δωροδοκία ύψους 300.000 δολαρίων από επιχειρηματία που ενδιαφερόταν για την ανάληψη συγκεκριμένης εργολαβίας, μετά από ανώνυμη επιστολή που έφτασε στον κυβερνήτη της πολιτείας, Ντικ Θόρνμπεργκ.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Σαν σήμερα 21 Ιουλίου αυτοκτόνησε ο Κώστας Καρυωτάκης

Στις 20 Ιουλίου 1928 αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει προσπαθώντας μάταια να πνιγεί. Την επόμενη μέρα, αφού επισκέφτηκε ένα καφενείο της Πρέβεζας, λίγες ώρες αργότερα αυτοκτόνησε με περίστροφο κάτω από έναν ευκάλυπτο, έχοντας πάνω του ένα σημείωμα, το οποίο έγραφε:

Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς, τις περσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι’ αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική.
Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξη τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περσότεροι, μαζύ με τους αιώνες. Σ’ αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τ’ αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ήμουν άρρωστος.
Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέση την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.
Κ.Γ.Κ.

Και για ν’ αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι αν επιχειρήσουνε να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης να δέσουν και μια πέτρα στο λαιμό τους. Ολη νύχτα απόψε, επί 10 ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ηπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθή ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.
Κ.Γ.Κ.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Kevin Carter – Αναπτυσσόμενη ανθρωπιά μεταξύ υποανάπτυκτων πολιτικών…

Thx to Kilkarabil

Ο Κέβιν Κάρτερ ( Kevin Carter) ήταν γνωστός φωτορεπόρτερ, βραβευμένος με το Βραβείο Πούλιτζερ. Γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1960 στο Γιοχάνεσμπουργκ και αυτοκτόνησε στις  27 Ιουλίου 1994 στην ίδια πόλη! Ξεκίνησε την καριέρα του ως φωτορεπόρτερ αθλητικών γεγονότων για την τοπική εφημερίδα Sunday Express, αργότερα ως μέλος μιας τετραμελούς ομάδας λευκών φωτορεπόρτερ γνωστής ως The Bang Bang Club κάλυψε στη δεκαετία του ’80 τον ξεσηκωμό για την άρση του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική. Τα γεγονότα που αποτύπωσε με τον φακό του προβλήθηκαν στο Time, ενίοτε ως εξώφυλλα, γεγονός που του προσέδωσε κύρος και δημοσιότητα. Ήταν εκείνος που αποτύπωσε φωτογραφικά τη «μέθοδο εκτέλεσης με το κολλιέ».

Σε συνεργασία με το Reuters και τη Sigma Photo NY η δράση του επεκτάθηκε σε όλες τις διενέξεις της Νότιας Αφρικής και η δημοσιότητα που αποκόμισε του απέφερε αρκετές βραβεύσεις.

Πατήστε στο «Διαβάστε τη συνέχεια» για τη συνέχεια του αφιερώματος, φωτογραφικό υλικό και βίντεο…

Read the rest of this entry

To «γιατί» στην αυτοκτονία

ΚΑΘΩΣ ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΚΡΟΥΣΜΑΤΑ

ΤΟ «ΓΙΑΤΙ» ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο θάνατος που οριοθετεί το τραγικότερο σημείο στο ευρύ φάσμα των..

ανθρώπινων συναισθημάτων στην περίπτωση της αυτοκτονίας, πέρα από την τραγικότητά του, εμπεριέχει και τα καταθλιπτικά στοιχεία που δημιουργούν οι υποκειμενικές ενοχές συγγενών και φίλων για την αδυναμία τους να προβλέψουν και να αποτρέψουν το γεγονός. Επιπρόσθετα στην κοινή γνώμη γεννάται και το απλό φαινομενικά, αλλά φοβερά δύσκολο να απαντηθεί, μονολεκτικό ερώτημα του «γιατί»;



Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται στον ελλαδικό χώρο μια έξαρση του τραγικού αυτού φαινόμενου. Νέα παιδιά, μεσήλικες άνδρες και γυναίκες, αλλά και άτομα της τρίτης ηλικίας προερχόμενα από κάθε κοινωνικοοικονομική ομάδα της σύγχρονης αστικοβιομηχανικής Ελλάδας, θέτουν τέρμα στη ζωή τους, αναιρούν το ύψιστο και ανεπανάληπτα μοναδικό αγαθό της ύπαρξής τους βυθίζοντας ταυτόχρονα σε απόγνωση και πένθος τις οικογένειές τους. Σήμερα τα άτομα που αυτοκτονούν δεν το πράττουν μόνο για τους κλασικά δεδομένους λόγους της ερωτικής απογοήτευσης ή της ανεπανόρθωτης οικονομικής καταστροφής, αλλά επιπρόσθετα επειδή απέτυχαν στις πανελλήνιες εξετάσεις, επειδή δεν προσαρμόζονται στις απαιτήσεις της στρατιωτικής ζωής, επειδή βαρέθηκαν την ανιαρότητα της ζωής ή και αυτό είναι ταυτόχρονα και τραγικότερο και σημαντικότερο, έτσι, χωρίς κανένα εμφανή λόγο.

Φυσικά, καθώς αυξάνουν τα τραγικά στατικά δεδομένα της αυτοκτονίας αυξάνει και η ένταση και η συχνότητα του ερωτηματικού «γιατί;«. Οι κοινωνιολόγοι αναζητούν την ερμηνεία του φαινόμενου σε δομολειτουργικά αίτια της κοινωνικής οργάνωσης των σύγχρονων κοινωνικών συστημάτων, ενώ οι ψυχολόγοι την εστιάζουν σε ενδογενή ή εξωγενή ψυχοπαθολογικά αίτια, σε ανεπάρκεια της προσωπικότητας του ατόμου ή στην αδυναμία του να ικανοποιήσει θεμελιακές υπαρξιακές και ψυχοσυναισθηματικές του ανάγκες.

Πατήστε στο «Διάβαστε τη συνέχεια» για την συνέχεια του άρθρου

Read the rest of this entry