Αρχεία Ιστολογίου

«Εφυγε» ο Ντίνος Χριστιανόπουλος – Ενας ποιητής που κυνηγήθηκε από τους παπάδες, τους μπάτσους, τους χρυσαυγίτες και τους φιλολόγους

Της Π.Μ από το Βαθύ Κόκκινο

Περαιτέρω πληροφορίες, εικονογράφηση και βίντεο από ΑΠΕ-ΜΠΕ, Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων και Κουτί της Πανδώρας

xristianopoulos-1

«Καινούριο χιόνι πέφτει επάνω στο παλιό.
Κι άλλες νιφάδες βιάζονται να γίνουν λάσπη».

«έλαιον θέλω και ου θυσίαν»
Κι εμείς που θυσιαστήκαμε;
Κι εμείς που δε λαδώσαμε;».

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος ήταν ένας ποιητής που πλήρωσε ακριβά τα ποιήματά του. Κυνηγήθηκε από τους παπάδες, τους μπάτσους, τους χρυσαυγίτες και τους φιλολόγους.

Η ζωντάνια, το πνεύμα, ο τρόπος σκέψης όλα όσα χαρακτηρίζουν μια στάση ζωής διαφορετική από τις άλλες δεν είναι «ιδιορρυθμίες» -θυμίζει κάτι από το ιατρικό «ιδιοπαθές»- αυτό που δεν έχει ακόμη εξηγηθεί -όπου κάποιος παγιδεύτηκε και δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτές.
Είναι ή μάλλον θα πρέπει να είναι φάροι σκέψης και προβληματισμού όπου η μεγάλη βολεμένη μάζα δεν θέλει σχεδόν ποτέ να δει, είτε γιατί τυφλώνεται, αν βλέπει, είτε γιατί έτσι είναι ορατή καλύτερα η γύμνια της.

Στον κύριο Ντίνο, διέκρινε κανείς εύκολα αυτές τις «ιδιορρυθμίες». Για αυτό αγαπώ ιδιαίτερα το ποιητικό του έργο. Για αυτό και κατακρίθηκε τόσο, όσο ζούσε.

Έζησε 89 «διαγώνια» χρόνια… Ο φιλόλογος Κωνσταντίνος Δημητριάδης (το «Ντίνος Χριστιανόπουλος» είναι ψευδώνυμο του ποιητή), ο συλλέκτης έργων τέχνης, ο πρώην ιδιοκτήτης της πινακοθήκης της «Διαγωνίου», ο μελετητής, ο μεταφραστής, ο δοκιμιογράφος, ο σχολιαστής (ενίοτε ιδιαίτερα δηκτικός) των έργων και των ζωών των άλλων, ο πλέον «συζητημένος» ποιητής των τελευταίων χρόνων, πέθανε σήμερα (11.08.20) στη γενέθλια πόλη του, τη Θεσσαλονίκη, την οποία ουδέποτε εγκατέλειψε (αντίθετα μ’ εκείνη), ύστερα από πολυετή ασθένεια.

Καταβεβλημένος από τις αλλεπάλληλες, τα τελευταία χρόνια, περιπέτειες της υγείας του, παρέμενε πάντα στο ισόγειο διαμέρισμά του στις Σαράντα Εκκλησιές της Θεσσαλονίκης, περιβεβλημένος από …ποιητές. Ο Καβάφης κι ο Τσιτσάνης σε κάδρα στον τοίχο πάνω από το γραφείο του.

Γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου του 1931. Χρόνια μετά, η ημέρα της γέννησής του (Εαρινό ηλιοστάσιο- πρώτη μέρα της Άνοιξης), έμελλε να χρισθεί ως… «παγκόσμια μέρα της ποίησης». «Δεν θέλω και πολύ τις αυτοβιογραφίες, γιατί μου δίνουν την εντύπωση ότι ξόφλησα κι ότι δεν έχω πια να κάνω τίποτα άλλο παρά να βυθίζομαι στις αναμνήσεις…», έλεγε.

Read the rest of this entry

Αλέκος Παναγούλης. Ο άνθρωπος που περιφρόνησε τους βασανιστές του… [φωτογραφίες και βίντεο]

Αφιερωμένο στον Τρανό μου

  • Κείμενα από Μηχανή του Χρόνου εδώ και εδώ
  • Φωτογραφίες, βίντεο και τραγούδια από kyan

panagoulis-alekos-1

«Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο» είχε πει ο Αλέξανδρος Παναγούλης μετά την απόπειρα κατά του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου. Φυλακίστηκε και βασανίστηκε φριχτά. Ποτέ όμως δεν έπαψε να ονειρεύεται την ελευθερία του.

Για την απόπειρα δολοφονίας του απριλιανού δικτάτορα συνελήφθη και οδηγήθηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Τα βασανιστήρια ήταν πρωτοφανή σε αγριότητα κυρίως α από τον ταγματάρχη της ΕΣΑ Θεόδωρο Θεοφιλογιαννάκο. Συνεχίστηκαν μέχρι να δικαστεί. Στη δίκη εμφανίστηκε καταπονημένος αλλά δεν είχε κατονομάσει κανέναν συνεργό του. Ανέλαβε εξ ολοκλήρου την ευθύνη για την επίθεση και καταδικάστηκε από το Στρατοδικείο δις εις θάνατον. Παρά τις πιέσεις του δικηγόρου να αιτηθεί χάρη εκείνος αρνήθηκε. Σύντομα οι διεθνείς αντιδράσεις κατά της εκτέλεσης του πήραν μεγάλες διαστάσεις. Τελικά η εκτέλεση αναβλήθηκε και ο Παναγούλης οδηγήθηκε στις φυλακές του Μπογιατίου στον Αγ. Στέφανο Αττικής.

Η πρώτη απόδραση

Από εκεί για πρώτη φορά, τον Ιούνιο του 1969, προσπάθησε να δραπετεύσει με την ανέλπιστη βοήθεια του στρατιώτη Γιώργου Μωράκη, o οποίος του άνοιξε το κελί και του έδωσε μια στολή εξόδου. Έφυγαν μαζί πηδώντας τη μάντρα. Στη συνέχεια επιβιβάστηκαν στο λεωφορείο της γραμμής με κατεύθυνση την Αθήνα. Ωστόσο τέσσερις μέρες μετά την απόδραση συνελήφθη και οδηγήθηκε πάλι στο Μπογιάτι. Ο Παναγούλης είχε πει: «Με συνέλαβαν στο σπίτι ενός προδότη, του Τάκη Πατίτσα. Αυτός ο Πατίτσας είχε επαφές με την Ελληνική Αντίσταση από το 1967. Δούλευε σε ένα ταξιδιωτικό γραφείο και μας είχε εφοδιάσει με μερικά κλεμμένα διαβατήρια». Ο Πατίτσας έλαβε 500 χιλιάδες δραχμές για να παραδώσει τα κλειδιά του σπιτιού του στην Αστυνομία.

Read the rest of this entry

Αφιέρωμα: ΜΜΕ & Ελληνική οικονομία… [δείτε οπωσδήποτε το βίντεο]

Αναδημοσίευση από Αξιοπρέπεια και Αντοχή

…»Και βέβαια οι φελλοί καλούν φελλούς στις εκπομπές τους για να μην υπάρχει μέτρο σύγκρισης
και φανεί η γύμνια τους δημιουργώντας τον πλέον αποπνικτικό ανούσιο εμετό ενημέρωσης.

 Δημοσιογραφικοί χαμαιλέοντες που άλλοτε μετατρέπονται σε βρικόλακες άλλοτε σε εύθυμους-χαζοχαρούμενους σχολιαστές καταφέρνοντας πάντα στο τέλος να ξεγελούν και να υπνωτίζουν τον τηλεθεατή.

  Φουρναραίοι που ψήνουν επί ώρες-χρόνια τους πολίτες στην γάστρα της παραπλάνησης και της ανηθικότητας καταφέρνοντας να μετατρέψουν όλους μας σε φραντζόλες ίδιου μεγέθους, βάρους, γεύσης, σχήματος.

Αποτελούν τους χειριστές της πιο τέλειας μηχανής που καταφέρνει πάντα να παράγει με θαυμαστή ακρίβεια το ίδιο αποτέλεσμα.

Παραπληροφόρηση, αποχαύνωση, απραξία, ανεκτικότητα, φόβο, παράλυση.

Τέλειοι φαρμακοποιοί αφού καταφέρνουν με νοηματική ένεση να εισάγουν στον καθένα μας
την ποσότητα της οργής και θυμού που θέλουν. Οργή και θυμός που καταφέρνουν
να τον αδρανοποιούν με έναν μαγικό τρόπο όπως θέλουν και όποτε θέλουν.

Καταφέρνουν να κρατούν εγκλωβισμένους εκατομμύρια ανθρώπους στους πιο σκοτεινούς
λαβύρινθους σκέψης και ατολμίας που μπορεί να φανταστεί κανείς»…

Ολόκληρο το άρθρο «Οι βλαχοδήμαρχοι των οκτώ» από : ΑντιNews

Victor Jara : «Η σιωπή και οι κραυγές θα είναι το τέλος του τραγουδιού μου…» | Αφιέρωμα στο μεγάλο τραγουδοποιό

Ο Victor Jara, συνέδεσε με έναν μοιραίο τρόπο τη ζωή του, με την παρουσία του Σαλβαδόρ Αλιέντε στη Χιλή. Ένας σπουδαίος τραγουδοποιός, συνειδητοποιημένος πολιτικά, τραγούδησε για τα βάσανα του λαού, ένα δυναμικό μέλος του Nueva Cancion, ενός πολιτικού- μουσικού ρεύματος που περιελάμβανε τους πιο ριζοσπαστικούς Χιλιανούς μουσικούς. Τάχθηκε στο πλευρό του Αλιέντε, συμμετέχοντας στις περιοδείες του (μαζί με τον Πάμπλο Νερούδα), δίνοντας συναυλίες απ άκρου εις άκρο στη Χιλή.

Το όνομα και η μουσική του Χάρα ταυτίστηκαν σχεδόν με τις κοινωνικοπολιτικές αλλαγές που συνέβαιναν στην χώρα. Την ημέρα του πραξικοπήματος του Πινοσέτ, συνελήφθη και βασανίστηκε. Μέσα σε ελάχιστες μέρες ένα ολόκληρο έθνος βυθίστηκε σε ένα βαθύ φασιστικό σκοτάδι, και τρεις άνθρωποι χάθηκαν.

Ο ενσαρκωτής της κοινωνικοπολιτικής αλλαγής, ο ποιητής των οραμάτων μιας ολόκληρης ηπείρου, ο τροβαδούρος των ημερών που έρχονταν. Μια τραγική μοίρα έμελλε να συνδέσει τη ζωή τους, τους αγώνες τους, τις μέρες θριάμβου, το μαρτυρικό τους τέλος.

Ο Αλιέντε, ο Νερούδα και ο Χάρα, έγιναν σύμβολα ζωής, ελπίδας και φωτός.

Τα παιδικά χρόνια του Χάρα

Η ζωή του ήταν μια αντανάκλαση τις χώρας του, στα ταραχώδη χρόνια στα οποία έζησε. Ο Victor Jara μεγάλωσε σε μια μικρή πόλη τις Χιλής, και χάρις στο ταλέντο του και την αγάπη του για τον λαό τις Χιλής, έγινε αγαπητός και δημοφιλής στον πληθυσμό τις Xιλής, αλλα και τις Λατινικής Αμερικής.

Read the rest of this entry

Ο θρύλος της reggae, Bob Marley [φωτογραφικό+μουσικό αφιέρωμα]

Στις 6 Φεβρουαρίου του 1945 ήρθε στη ζωή ο Τζαμαϊκανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός και συνθέτης Bob Marley, το όνομα του οποίου έχει ταυτιστεί με τη μουσική reggae. Η συλλογή των τραγουδιών του Marley, «Legend», η οποία κυκλοφόρησε τρία χρόνια μετά το θάνατό του, σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ πωλήσεων στην ιστορία της reggae, το οποίο δεν έχει ξεπεραστεί έκτοτε.

Γιος του λευκού επιστάτη βρετανικής καταγωγής, Norval Sinclair Marley και της αφροαμερικανής Cedella Booker, o Robert Nesta Marley όπως ήταν ολόκληρο το όνομά του, γεννήθηκε στο μικρό τζαμαϊκανό χωριό Nine Mile. Σε ηλικία 10 ετών μετακόμισε με τη μητέρα του στη φτωχογειτονιά του Kingston μετά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα του.

«Δεν είμαι προκατειλημμένος απέναντι του. Ο πατέρας μου ήταν λευκός και η μητέρα μου μαύρη. Με φωνάζουν μιγά ή κάπως έτσι. Δεν είμαι σε καμία πλευρά. Ούτε στην μαύρη, ούτε στην λευκή. Είμαι στου Θεού την πλευρά, Αυτού που με έπλασε και με έκανε να προέρχομαι από την μαύρη και την λευκή» είχε πει ο ίδιος ο μουσικός για τη μικτή καταγωγή του η οποία έγινε αιτία για ρατσιστική αντιμετώπιση που εισέπραξε στα πρώτα χρόνια της ζωής του.

Read the rest of this entry

Αφιέρωμα : Zapatistas

Ο Εθνικοαπελευθερωτικός Ζαπατίστικος Στρατός (EZLN) είναι ένα ειρηνικό επαναστατικό αντάρτικο κίνημα, με έδρα τη νότια πολιτεία Τσιάπας, την πιο φτωχή πολιτεία του Μεξικού. Αποτελούμενο κυρίως από ιθαγενείς ινδιάνους Μάγια, οι Ζαπατίστας έχουν κηρύξει ανοιχτό πόλεμο ενάντια στο 65χρονο διεφθαρμένο, αμερικανο-υποκινούμενο δικτατορικό καθεστώς του κυβερνώντος κόμματος PRI και βέβαια ενάντια στο σύστημα συνολικά καθώς πιστεύουν ότι το παρόν πολιτικό σύστημα είναι εκμεταλλευτικό από τη βάση του λόγω της καθαρά αντιπροσωπευτικής φύσης του και της εμφανούς αποσύνδεσης από το λαό και τις ανάγκες του.

Πήραν το όνομα τους από τον Εμιλιάνο Ζαπάτα, ιδρυτής του Νότιου Απελευθερωτικού Στρατού στη διάρκεια της Μεξικανικής Επανάστασης που ξεκίνησε το 1910 και οδήγησε στην ανατροπή του τότε μονάρχη Πορφίριο Ντίαζ και στη δημιουργία του Μεξικανικού συντάγματος το 1917. Ο Εμιλιάνο Ζαπάτα, με το στρατό του και τους συμμάχους του, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Πάντσο Βίλα, πολέμησε μέχρι το τέλος της ζωής του, το 1919, για αγροτική μεταρρύθμιση και ανακατανομή του πλούτου, το οποίο είχε καταληστευθεί από την ευρωπαϊκή ελίτ.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Μάνος Λοίζος : 22 Οκτώβρη 1937 – 17 Σεπτέμβρη 1982, όλα τον θυμίζουν…

Ποτέ μια τελευταία νότα στη κιθάρα δεν ακούστηκε σαν τη πιο άδικη σιωπή, όσο εκείνη που περίκλειε στους μουσικούς της δρόμους το αντίο του Μάνου Λοΐζου… Η χαρισματική του παρουσία που έδωσε απλόχερα τις πιο αισθαντικές μελωδίες στον ελληνικό μουσικό μας πλανήτη σεργιανάει ακόμα στις μνήμες μας, σαν να μη πέρασε ούτε μια μέρα απ’ τον «ακριβό» αποχαιρετισμό του ένα γκρίζο φθινοπωρινό μεσημέρι πριν είκοσι δύο χρόνια. Μια τυχοδιωκτική φιγούρα, ένα ανήσυχο πνεύμα και μια ευαίσθητη ψυχή που πέρασε βιαστικά απ’ το μονοπάτι της ζωής, διανύοντας όμως μια διαδρομή με νωχελικούς βηματισμούς που μετράει πολύτιμες στιγμές και σίγουρα τις πιο σημαντικές αφορμές για να αναφερθούμε με νοσταλγία στο ταξίδι του μέσα στο χρόνο…

Ο Μάνος Λοΐζος γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1937 στην Αλεξάνδρεια. Μοναχογιός και μοναχοπαίδι, από πατέρα Κύπριο και μητέρα Ροδίτισσα, έζησε τα παιδικά του χρόνια στον τόπο γέννησής του και τελειώνοντας το δημοτικό, συνέχισε τη μόρφωσή του στο «Αβερώφειο» γυμνάσιο, ονομαστό σχολείο της τότε εποχής. Η μουσική του κέντρισε τη περιέργεια στα πρώτα χρόνια της εφηβείας, όταν σε ηλικία δεκαεσσάρων χρονών ο πατέρας του αγόρασε ένα βιολί και έπειτα από μεγάλη προτροπή, ο μικρός Μάνος τον έπεισε για να παρακολουθήσει τα πρώτα μαθήματα μουσικής. Παρόλα αυτά, δεν άργησε να παρατήσει τις συγκεκριμένες σπουδές λίγο καιρό μετά και να βρει διέξοδο στην ελευθερία της δημιουργίας που του άφηναν οι χορδές μιας κιθάρας, ένα μουσικό όργανο που έμελλε να αποτυπώσει ξεκάθαρα τις σπουδαιότερες στιγμές της ζωής του και να του δώσει τα περιθώρια να αυτοσχεδιάσει και να ξεφύγει απ’ τα στενά όρια που του «επιδείκνυαν» οι παρατηρήσεις του δασκάλου του. Το 1954 ο έφηβος πια Λοΐζος ξεκίνησε να παίζει τις πρώτες του μελωδίες στο πιάνο. Ήταν ένα δώρο που δέχθηκε απ’ τον πατέρα του λίγο πριν αποφοιτήσει απ’ το σχολείο, κοντά στη χρονική περίοδο που η ενσωμάτωσή του σε μια μικρή κομπανία και οι εμφανίσεις τους στα μαθητικά πάρτυ και στις φιλικές εκδηλώσεις αποτελούσαν το πιο γλυκό μικρόκοσμό του…

Για τη συνέχεια του αφιερώματος πατήστε στο Read the rest of this entry

Σαν Σήμερα : Αφιέρωμα στο Λεβ Τολστόι

Portrait 1887 Ilya Efimovich Repin

«Δεν είναι ευτυχία
να κάνεις πάντα αυτό που θέλεις,
αλλά πάντα να θέλεις εκείνο που κάνεις»
(Λ. Τολστόι)

Лев Никола́евич Толсто́йTolstoj Lev Nikolaevic
Κήρυκας της Αγάπης και της «παθητικής αντίστασης»

Ο Τολστόι γεννήθηκε στην Γιασνάγια-Πολιάνα, περιοχή Τούλας δυτικά της Μόσχας, στις 28 Αυγούστου 1828 (9 Σεπτέμβρη με το νέο ημερολόγιο), στο κτήμα της αριστοκρατικής του οικογένειας, η οποία του κληρονόμησε και τον τίτλο του κόμη. Οι γονείς του πέθαναν νωρίς και την ανατροφή του μικρού Λέων και των αδελφών του ανέλαβαν μακρινοί συγγενείς της οικογένειας.

Τον τίτλο μαζί και με την άλλη κληρονομιά, ο συγγραφέας θα αρνούνταν στην πράξη: αν και καταγόταν από πλούσια οικογένεια (πλούσιων και ευγενών γαιοκτημόνων), αφοσιώθηκε με μεγάλη αγάπη στους μουζίκους, βοηθώντας τους και μελετώντας τη ζωή τους.

Γεμάτος θρησκευτική έξαρση και δεμένος με τα προβλήματα της εποχής του, προσπάθησε να βρει
γιατί υποφέρουν οι άνθρωποι
και να απελευθερώσει τον άνθρωπο και να αποκαταστήσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Φοίτησε για τρία χρόνια στο πανεπιστήμιο του Καζάν, όπου παρακολούθησε μαθήματα πρώτα στη σχολή ανατολικών γλωσσών και στη συνέχεια στη νομική σχολή, χωρίς να το τελειώσει. Το 1851, ύστερα από μιά άσωτη ζωή, ταξιδεύει στον Καύκασο, όπου υπηρετούσε στο στρατό ο αδερφός του και κατετάγη κι ο ίδιος.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Douglas Adams – Αφιέρωμα στο συγγραφέα του : Γυρίστε το γαλαξία με ωτοστόπ…

«Είναι σίγουρα η πιο δημιουργική ιδιοφυία που πέρασε ποτέ από την ραδιοφωνική κωμωδία» έλεγε για αυτόν ο επί 25χρόνια συνεργάτης, φίλος και παραγωγός του στο Bbc Geoffrey Perkins…

Πρωτοπόρος

Ο Douglas Adams γεννήθηκε στο Καίμπριτζ το 1952 και σπούδασε στο Essex πριν από την επιστροφή στο Cambridge για σπουδές στο Κολλέγιο του Αγίου Ιωάννη. Στην καριέρα του εργάστηκε ως συγγραφέας-παραγωγός στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, πριν η ζωή του άλλαξει από τη δημοσίευση του : Γυρίζοντας το Γαλαξία με ωτοστόπ (The Hitchhikers Guide to Galaxy) το 1979.

Για τη συνέχεια πατήστε στο Read the rest of this entry

Urban Guerrilas : Αφιέρωμα The Clash

Ήταν καλοκαίρι του 1976 όπου η Μεγάλη Βρετανία πλήττονταν από ένα πρωτοφανή -σε διάρκεια και ένταση- κύμα καύσωνα. Ταυτόχρονα η παγκόσμια οικονομία είχε ήδη εισέλθει σε ύφεση σηματοδοτώντας το τέλος της “χρυσής εποχής του καπιταλισμού”. Η νέα πραγματικότητα που διαμορφωνόταν αποτέλεσε την απαρχή ενός κύματος κοινωνικών αναταραχών και απεργιών που θα κορυφωθούν με δύο γεγονότα – σταθμός στην ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας. Η εκλογή της νεοφιλελεύθερης Μάργκαρετ Θάτσερ το 1979 και στον αντίποδα, μερικά χρόνια αργότερα, ο μεγαλειώδης αγώνας των ανθρακωρύχων που αποτέλεσε τη κορύφωση των εργατικών αγώνων όπως διεξήχθησαν τα προηγούμενα χρόνια. Σε αυτές τις συνθήκες προέκυψε ένα από τα πιο πρωτοπόρα συγκροτήματα στην ιστορία της rock μουσικής τόσο σε αισθητικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Όπως αναφέρει ο πρόλογος του αφιερώματος, αποτέλεσαν τη φωνή της ταξικής συνείδησης των εργατικών στρωμάτων της Βρετανίας, χωρίς το παραμικρό ίχνος διανοουμενίστικης επιτήδευσης, ενώ η μουσική τους έγινε το σύμβολο του αγώνα κατά της θατσερικής επέλασης. Από την άλλη συνδυάσαν με έναν μαγικό τρόπο ετερόκλητα μεταξύ τους μουσικά είδη όπως την rock με τα reggae, τα rhythm ‘n’ blues και τη soul. Με λίγα λόγια μιλάμε για τους… Clash.

Για τη συνέχεια του αφιερώματος πατήστε στο Read the rest of this entry

Μετά από ένα μήνα βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του ο Τάσος Παπασταμάτης, τραγουδιστής των Forminx

Ο τραγουδιστής Τάσος Παπασταμάτης, η ψυχή του θρυλικού συγκροτήματος Forminx, βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του σχεδόν ένα μήνα μετά τον θάνατό του. Ενα σώμα και μια ζωή σε προχωρημένη… αποσύνθεση. Μια μουσική που άρχισε να φαλτσάρει, μια ζωή που έχασε το ντέμο, μια κοινωνία ξεκούρδιστη.

Μέλη : Βαγγέλης Παπαθανασίου (πλήκτρα), Βασίλης Μπακόπουλος (κιθάρα), Σωτήρης Άρνης (μπάσο), Κώστασ Σκόκος (ντραμς), Τάσος Παπασταμάτης (φωνή – περιστασιακά).

Διαβάστε στο Psych Spaniolos ένα αφιέρωμα για τους Forminx

Δείτε όλη τη δισκογραφία τους ΕΔΩ

Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: