Αρχεία Ιστολογίου

Το ΕΣΡ, η ΑΕΠΙ και ο Μπομπ

Αναδημοσίευση από το Κουτί της Πανδώρας

Το ΕΣΡ ανήκει στην κατηγορία εκείνη των Ανεξάρτητων Αρχών, που άφησε τον εαυτό του να μετατραπεί από «ιερή γελάδα» της υπεράσπισης της δεοντολογίας σε Ιερά Εξέταση για το δημοσιογραφικό λειτούργημα. Δεν αναφέρομαι βέβαια, σε όλα τα μέλη του, αλλά αναφέρομαι σαφώς στην λειτουργία που εξασφαλίζει η πλειοψηφία του.

Υπεράσπιση της δεοντολογίας δεν είναι να μετράς πόσες τρύπες είχε ο γκέι Μπομπ ο Σφουγγαράκης, ούτε να επιτρέπεις τα τηλεσκουπίδια στην τηλεόραση. Το λέω ξεκάθαρα: Το ΕΣΡ έχει γίνει ένας μηχανισμός, τον οποίο πολλοί χρησιμοποιούν για να εμποδίσουν την αποκάλυψη ή για να δημιουργήσουν δεδικασμένο για αγωγές και μηνύσεις σε δικαστήρια. Δεν ξερώ αν το ΕΣΡ το κάνει συνειδητά ή αν γοητευμένο από την απόλυτη εξουσία του, πνιγμένο στη γραφειοκρατία μιας ακόμη Δημόσιας Αρχής το αφήνει να συμβαίνει.

Τους τελευταίους δυο μήνες κάνουμε ως «Κουτί της Πανδώρας» μια έρευνα για την ΑΕΠΙ. Γι αυτή την Ανώνυμη Εταιρεία που στο όνομα των δημιουργών εισπράττει πνευματικά δικαιώματα. Είχαμε πληθώρα καταγγελιών για είσπραξη δικαιωμάτων από καταστήματα, όπου δεν υπήρχε καμία δημόσια εκτέλεση τραγουδιών. Μιλάμε για περίπτερα ή καταστήματα εσωρούχων όπου ο καταστηματάρχης άκουγε ραδιοφωνάκι. Ψάχνοντας, διαπιστώσαμε πως υπήρχε θέμα με τον νόμο, σύμφωνα με τον οποίο λειτουργούσε η ΑΕΠΙ. Έγκριτοι νομικοί διαπίστωναν πως το κράτος λειτουργεί ως νταβατζης της ΑΕΠΙ μετατρέποντας μάλιστα μια αστική διαφορά σε ποινικό αδίκημα.

Read the rest of this entry

Executive μάγκες… , του Κώστα Βαξεβάνη

Εσείς τι επαγγέλλεστε αν επιτρέπεται;” Θυμάμαι τον πατέρα μου , με αυτή την απορία που ισορροπούσε μεταξύ ευγένειας και περιέργειας, πάντα ουσιαστικής ωστόσο ,για τα συμπεράσματα που θα μπορούσε να βγάλει για τον άλλο. Ο ίδιος “επαγγελόταν” οικοδόμος. Ασβέστη και σκόνη, βρεγμένο τσιμέντο και πετρωμένο πηλό του τούβλου. Δεν ήταν υλικά μόνο, μυρωδιές ήταν. Και τις κουβαλούσε μαζί του, τόσο πειστικές, όσο και η αγριάδα στα χέρια του, και εκείνο το “εγώ είμαι οικοδόμος”. Φαινόταν άλλωστε.

Εκεί που μεγάλωσα, οι άνθρωποι κουβαλούσαν τις μυρωδιές απ τα επαγγέλματα τους. Κομμένο σανό, χώμα, ψημένο αλεύρι, μοσχοκάρφια μαζί με καπνίλα από ρέγγα. Ακόμα και ο δάσκαλος μύριζε τριμμένη κιμωλία και φρεσκοξυμμένο μολύβι

Αναρωτιέμαι εδώ και μέρες πώς να μυρίζει ένας executive manager, ή ένας marketing producer. Πώς να μυρίζουν αυτές οι δυο τρεις αγγλικές λέξεις στην card visit, απεριορίστων διαδρομών: σπίτι-γραφείο-καθημερινή τρέλα; Ακριβό after shave, καμένο απ το σίδερο υλικό κολαρίσματος, δερματίνη και ξεθυμασμένη αδρεναλίνη. Όλοι το ίδιο. Είτε δουλεύουν σε εταιρεία ορυκτελαίων, είτε σε διαφημιστική εταιρεία. Πώς να ξεχωρίσεις τους ανθρώπους, τη δουλειά και τη χρησιμότητά τους;

Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: