Αρχεία Ιστολογίου

So I can write it and set it on fire: διδάκτορες βαποράκια και κράτη ναρκέμποροι

Θάτσερ, Ρήγκαν, εκπαίδευση εμπόρευμα, πανεπιστήμιο βιομηχανία και κάπως έτσι πήξαμε στους τίτλους σπουδών και τις bapoπροοπτικές καριέρας. Γέμισε ο τόπος διδακτόρισσες. Βέβαια, αυτό ήταν μια πολύ καλή εξέλιξη. Έχουμε κόσμο να κάνει μαθήματα στα 3 σημεία του ορίζοντα για ψίχουλα, να κουβαλάει τον projectorα, να τρέχει για να κάνει την έρευνα για τον professorα, να κάνει τη babysitter σε παιδάκια που πληρώνουν πολλάαα για να μάθουν ελάχιστα και πάει λέγοντας. Αυστηρή ιεραρχία, όνειρα καριέρας, υψηλό ρίσκο, καμιά επαγγελματική σταθερότητα για χρόνια κι αγία επισφάλεια. Ο Alexandre Afonso, σ’ ένα άρθρο με πολύ σοβαρότερη ανάλυση και κανά-δυο στοιχεία για να πιάσει και τους αριθμολάγνους, το λέει loud and proud το πανεπιστήμιο είναι drug gang κι οι διδάκτορες τα βαποράκια.

Με τρεις επιφυλάξεις μόνο. Ένα, ο αρχι-ναρκέμπορας δεν είναι ο professorας που μάλλον μοιάζει πιο πολύ με τον τοπικό dealer της πόλης. Ο αρχι-ναρκέμπορας είναι ο επενδυτής στο ιδιωτικό, ο κράτος στο δημόσιο κι οι εκδότες επιστημονικών περιοδικών και βιβλίων και στα δύο. Τα νούμερα, τα είπαμε να μη τα ξαναλέμε, δε τα πολυπάω αλλά αν δε με πιστεύετε κάντε ένα google search (και αν το κάνετε κάντε και κανένα σχόλιο για να ανεβεί το κύρος του post). Δύο, οι διδακτόρισσες δεν είναι μόνο βαποράκια αλλά και ναρκομανείς του κερατά. Τρία, το πανεπιστήμιο δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας στην αγορά εργασίας. Εν ολίγοις, όλοι βαποράκια είμαστε σ’ αυτό τον κόσμο. Βαποράκια που κάποια στιγμή θέλουν να γίνουν drug lords. Κρατάμε όμως σαν παράδειγμα το πανεπιστήμιο γιατί η αυτοαναφορικότητα ποτέ δεν έβλαψε κανέναν.

Read the rest of this entry